บทที่9
กลับมาเยี่ยมบ้าน
หัวหน้าหมู่หยางป๋อประจำการอยู่ที่ค่ายทหารชายแดนได้รับอนุญาตให้ลาพักเป็เวลาสั้นๆเพื่อกลับมาเยี่ยมบ้านหลังจากที่เขาต้องใช้ชีวิตในค่ายทหารมากว่าหกปีในที่สุดวันนี้ก็มาถึง
หยางป๋อเดินทางมาด้วยรถไฟใช้เวลาร่วมสามวันสามคืนเมื่อรถไฟหยุดที่สถานีในเมืองเขาก็ก้าวลงจากรถไฟด้วยท่าทางองอาจ มาดมั่นชุดเครื่องแบบทหารที่ตัดเย็บอย่างดีทำให้ดูมีสง่าราศีรูปร่างสูงใหญ่ของเขาและกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งจากการฝึกซ้อมที่หนักหน่วงทำให้ผู้คนรอบข้างต่างต้องชื่นชมหยางป๋อในวัยยี่สิบหกปีนั้นเป็หนุ่มหล่อที่มีเสน่ห์อย่างมากใบหน้าคมเข้มและดวงตาที่แฝงไปด้วยความมุ่งมั่น ทำให้สาวๆที่เดินผ่านไปมาต่างพากันมองตามด้วยความสนใจ
สายลมเย็นๆของฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านมาพร้อมกับใบไม้ที่ร่วงหล่น หยางป๋อสูดลมหายใจลึกๆรู้สึกสดชื่นที่ได้กลับมาเยี่ยมบ้านเกิดอีกครั้งหลังจากที่ต้องอดทนกับการฝึกซ้อมและภารกิจหนักหน่วงที่ค่ายทหารมาตลอดหัวใจของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความสุขที่ได้กลับมาเจอครอบครัว
เขามองไปรอบๆสถานีรถไฟที่คุ้นเคย เห็นร้านค้าขนาดเล็กที่ยังคงตั้งอยู่ในที่เดิม ๆผู้คนเดินจับจ่ายซื้อของกันอย่างคึกคักบรรยากาศในเมืองยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงการกลับมาบ้านครั้งนี้ทำให้เขานึกถึงความทรงจำในวัยเด็กที่เคยวิ่งเล่นอยู่ในเมืองนี้
ขณะที่เขาก้าวเดินไปตามถนนในเมืองสายตาของชาวเมืองต่างหันมามองเขาด้วยความชื่นชมหลายคนจำเขาได้และทักทายเขาด้วยรอยยิ้มหญิงสาวที่ยืนอยู่ริมทางเดินต่างพากันส่งสายตาให้เขาบางคนถึงกับกระซิบกระซาบกับเพื่อนๆ อย่างเขินอายความหล่อเหลาและท่าทางที่องอาจของหยางป๋อทำให้เขากลายเป็ที่สนใจของสาวๆในเมืองในทันที
หยางป๋อยิ้มบางๆให้กับทุกคนที่ทักทายเขา เขารู้สึกอบอุ่นใจที่ได้รับการต้อนรับอย่างดีแม้จะไม่ได้กลับบ้านนานแต่ความรักและความห่วงใยที่เขามีต่อเมืองนี้ยังคงเหมือนเดิม
สถานีรถไฟอยู่ไม่ไกลจากตลาดมากนักหยางป๋อคิดว่าน่าจะดีถ้าได้ซื้ออาหารเช้าไปฝากพ่อแม่และน้องสาวก่อนกลับบ้านเพราะเช้าขนาดนี้คงยังไม่มีใครตื่นมาทำอาหารอย่างแน่นอนเขาเดินเข้ามาในตลาดที่เริ่มคึกคักกับพ่อค้าแม่ค้าที่จัดเตรียมสินค้ากันแต่เช้าตรู่
กลิ่นหอมของอาหารเช้าโชยมาแตะจมูกเขาทันทีหยางป๋อเดินตามกลิ่นไปจนมาหยุดอยู่หน้าร้านขายน้ำเต้าหู้ร้านหนึ่งร้านนี้ดูเรียบง่ายแต่มีความสะอาดเรียบร้อย โต๊ะไม้ถูกตั้งเรียงรายไว้หน้าร้านตอนนี้เป็เวลาที่เช้ามาก ๆ จึงยังไม่มีลูกค้าคนอื่นมาที่ร้าน
สายตาของหยางป๋อมองไปที่หม้อน้ำเต้าหู้ใบใหญ่ที่กำลังเดือดพล่านอยู่บนเตากลิ่นหอมของถั่วเหลืองต้มที่อบอวลในอากาศทำให้เขารู้สึกหิวขึ้นมาทันทีเขามองเห็นว่าข้างๆ กันนั้นมีถาดปาท่องโก๋ที่เพิ่งทอดเสร็จใหม่ๆ วางอยู่ด้วยปาท่องโก๋ตัวใหญ่อวบอ้วนสีเหลืองทองน่ากินมาก
ที่ร้านขายน้ำเต้าหู้แห่งนี้มีบรรยากาศอบอุ่นเด็กชายวัยห้าขวบกำลังนั่งปั้นแป้งปาท่องโก๋ลงทอดอย่างขะมักเขม้นเด็กน้อยผู้นี้มีความขยันขันแข็งเกินวัย ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มสดใสหยางป๋อมองดูเด็กชายด้วยความเอ็นดูเขาสั่งน้ำเต้าหู้และปาท่องโก๋กับเด็กชายที่กำลังทำงานอย่างคล่องแคล่ว
“น้องชายขอน้ำเต้าหู้สี่ขวดกับปาท่องโก๋สิบตัวหน่อย” หยางป๋อพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“รอแป๊บนึงนะครับ”เด็กชายเงยหน้ามองแล้วพยักหน้ารับคำก่อนจะวิ่งเข้าไปในบ้านเพื่อเรียกให้แม่ของเขาออกมาขาย
ไม่นานนักเว่ยเถียนเถียนก็ออกมาพร้อมกับแป้งสองห่อในมือใบหน้าของเธอมีรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นบนแก้มมีฝุ่นแป้งเปรอะเปื้อนเล็กน้อย
“ขอโทษค่ะรอสักครู่นะคะ” เธอพูดพร้อมกับวางแป้งลงแล้วเริ่มตักน้ำเต้าหู้ให้เขา
แต่การปรากฏตัวของเว่ยเถียนเถียนนั้นถึงกับทำให้หยางป๋ออึ้งจนแทบจะพูดอะไรไม่ออกเป็เพราะว่าหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้คือคนที่เขาไม่คาดคิดว่าจะได้พบกับเธออีก
“ไม่...ไม่เป็ไรครับ”หยางป๋อตอบพร้อมรอยยิ้ม พลางมองดูเธอที่กำลังทำงานอย่างขยันขันแข็งเว่ยเถียนเถียนตักน้ำเต้าหู้ใส่ขวดแล้วปิดฝาขวดอย่างเรียบร้อยก่อนจะหยิบปาท่องโก๋ใส่ถุงกระดาษให้เขา
เมื่อหยางป๋อเห็นเว่ยเถียนเถียนยืนอยู่ที่ร้านขายน้ำเต้าหู้ในตลาดก็ถึงกับใไปชั่วขณะด้วยเหตุผลที่ลึกซึ้งและซับซ้อนในใจเพราะเขาจำได้ว่าเธอคือลูกสาวของเพื่อนท่านนายพลที่เคยมาเยี่ยมค่ายทหารของเขาเมื่อหลายปีก่อนในตอนนั้นเขายังเป็แค่พลทหาร และแม้จะมีโอกาสได้พบกันเพียงชั่วครู่แต่เขาก็ไม่สามารถลืมความงามของเธอได้เลย
ในวันนั้นเว่ยเถียนเถียนมาที่ค่ายทหารพร้อมกับพ่อแม่ของเธอโดยมีการพูดคุยกันอย่างเป็กันเองกับนายทหารระดับสูงที่ค่ายการมีโอกาสได้พบกับลูกสาวของเพื่อนท่านนายพลทำให้หยางป๋อรู้สึกตื่นเต้นและประทับใจแต่ในขณะนั้นเขายังเป็แค่พลทหารที่ไม่สามารถทำอะไรได้มากนักนอกจากเฝ้าดูเธอจากระยะไกล
สายตาของทหารคนอื่น ๆที่เห็นเว่ยเถียนเถียนก็ไม่ต่างจากหยางป๋อเลย ทุกคนต่างพากันมองเธอด้วยความสนใจ ถึงแม้จะเป็่เวลาไม่กี่วันที่เธอมาเที่ยวชมที่ค่ายทหารในค่ายต่างพากันแอบมองเธออยู่แทบทุกครั้งที่เธอเดินผ่านหยางป๋อในตอนนั้นมองตามเธอจนลืมไม่ได้ยินที่คำสั่งครูฝึกสั่งให้ทำ ทำเอาเขาถูกลงโทษให้วิ่งรอบสนามอยู่หลายรอบ
เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในอดีตที่เขาเคยพบกับเธอที่ค่ายทหารถึงแม้ว่าเธอจะจำเขาไม่ได้แต่เขาก็จำได้ว่าเธอมีท่าทีที่สง่างามและเป็มิตรแต่ตอนนี้สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือเหตุผลที่ทำให้เธอถึงต้องมาขายน้ำเต้าหู้ที่ตลาดในเมืองนี้
นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตของเธอกันแน่ทำไมถึงได้เปลี่ยนจากการเป็คุณหนูมาขายของในตลาดเขาตั้งข้อสงสัยว่าชีวิตของเธอว่าที่ผ่านมาเป็อย่างไรบ้างและสิ่งที่เขาสามารถเดาได้ก็คือเด็กชายที่กำลังปั้นแป้งปาท่องโก๋อยู่ที่ร้านน่าจะเป็ลูกชายของเธอ
“ขายดีไหมครับ”หยางป๋อถามขึ้นขณะรับถุงจากเธอ
“ค่อนข้างขายดีค่ะตอนนี้เริ่มมีลูกค้าประจำเข้ามาซื้อทุกเช้าลูกค้าบอกว่าน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋ของเราหอมอร่อยและสะอาด” เว่ยเถียนเถียนยิ้มและตอบ
“ผมก็ว่าอย่างนั้นครับกลิ่นหอมจนอดใจไม่ไหวเลย” หยางป๋อพูดพลางยิ้ม
เว่ยเถียนเถียนรู้สึกปลื้มใจที่ได้รับคำชมจากลูกค้า“ขอบคุณมากค่ะ ถ้าชอบก็แวะมาซื้อบ่อยๆ นะคะ เราทำสดใหม่ทุกวัน”
“แน่นอนครับ”หยางป๋อตอบรับด้วยรอยยิ้มเช่นกันเขาจ่ายเงินและขอบคุณเว่ยเถียนเถียนก่อนจะเดินออกจากร้านไปแต่ก่อนที่จะไปเขาหันไปมองเด็กชายที่กำลังปั้นแป้งปาท่องโก๋ต่อด้วยความเอ็นดู
ระหว่างที่หยางป๋อนั่งอยู่ในเกวียนที่กำลังเคลื่อนตัวกลับไปยังหมู่บ้านเขาก็ไม่สามารถปัดความคิดเกี่ยวกับเว่ยเถียนเถียนออกไปจากหัวใจได้เขานั่งคิดซ้ำไปซ้ำมาเกี่ยวกับชีวิตของเธอที่เปลี่ยนไปถึงขนาดนี้เขาเริ่มสงสัยว่าเหตุใดเธอถึงได้เลือกเส้นทางนี้และที่ผ่านมานั้นมีสิ่งไหนเกิดขึ้นกับชีวิตของเธอกันแน่
เขาพยายามนึกถึงสามีของเธอเพราะที่ร้านเมื่อสักครู่ก็เห็นว่ามีแค่เธอกับลูกชายแค่สองคนไม่เห็นจะมีคนอื่นอีกพอคิดถึงเื่นี้เขาก็ยิ่งสงสัยว่าสามีของเธออยู่ที่ไหนหรือว่าเขาอาจจะออกไปทำงานหรือมีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้เขาไม่สามารถอยู่ที่บ้านได้
ภายใต้ความสงสัยนั้นกลับมีความรู้สึกเป็ห่วงอยู่ท่วมท้นอาจจะเป็เพราะความรู้สึกลึก ๆ ที่เขาเคยแอบชอบเธอมาก่อนจึงทำให้เป็ห่วงเธอมากและการที่ได้มาพบเธอในครั้งนี้ก็เหมือนกับว่าจุดประกายความหวังให้เขาอีกครั้งดังนั้นเขาจึงคิดว่าระหว่างที่พักอยู่ที่บ้านจะต้องสืบเื่ราวของเธอให้ได้
32K
