ผมแค่อยากใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดา..ไม่ได้รึไง!

     กลึ้ก..กึ้ก กลึ้ก..........

     ปุ้ก!

     ปั้ก!
     อุ้ย!
     โอ้ย!
     เสียงร่างชุนชนต้นไม้ดังไม่ขาดสายเช่นเดียวกับเสียงร้องอันแสนเจ็บปวดของเขา และแม้ว่าร่างเขาจะชนต้นไม้หลายต่อหลายครั้งยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง เพราะภูเขาลูกนี้ชันเป็นอย่างมาก หากจะให้หยุดคงต้องตั้งสติหรือไม่ก็รอให้ตกไปถึงตีนเขา แต่ถ้าถึงตีนเขาจริงๆก็ไม่รู้ว่าชุนจะเป็นอย่างไร
     "นี่เจ้าไปคิดคว้าจับสิ่งใดเอาไว้สักอย่างรึ!" เสียงหญิงสาวตะโกนบอกชุนพลางตามชุนไปอย่างระมัดระวัง ไม่งั้นนางจะเป็นอีกคนที่กลิ้งลงเขาไป
     'เสียงอะไรแว่วๆ ได้ยินไม่ได้ชัดเลย' ชุนคิดในใจ ขณะความรู้สึกในร่างกายปั่นป่วน ความคิดอื้ออึงไปด้วยเสียงกระแทกของร่างกายเขากับต้นไม้ นอกจากนี้เขาไม่สามารถรับรู้เสียงอื่นใดได้อีก
     "เจ้าคนโชคร้าย ขืนเจ้าไม่คว้าจับสิ่งใดไว้จะตายเอา" หญิงสาวตะโกนขึ้นอีกครั้ง แต่อย่างไรเสียชุนไม่มีการตอบสนองเสียงของนาง เมื่อนางเห็นว่าชุนไม่ตอบสนอง นางพลันวิ่งลงเขาไปอย่างทุลักทุเลเพื่อหวังคว้าจับร่างกายชุนเอาไว้
     ทว่า..การวิ่งลงเขา ไม่ว่าจะวิ่งยังไงหรือใครจะวิ่งล้วนแล้วเสียหลักกลิ้งลงไปทุกราย หญิงสาวเองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น เพียงนางวิ่งไปสิบเมตรนางก็เสียหลักกลิ้งตามชุนลงไป แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดสติชุนถึงกลับมาครู่หนึ่ง ช่วงจังหวะสติเขากลับคืนมาสายตาได้เห็นร่างหญิงสาวกำลังกลิ้งตกเขา
     'นางตกเขาลงมาด้วยงั้นหรอ!..ต้อง' ชุนคิดในใจ ขณะสติกำลังเลื่อนลอยอีกครั้ง
     หมับ!
     อยู่ๆชุนคว้าจับกิ่งไม้หนากิ่งหนึ่ง ก่อนจะมองร่างหญิงสาวพลางกวาดสายตาหาจุดรับตัว ราวอึดใจต่อมาชุนได้กระโดดไปยังทิศทางหนึ่งด้วยความเร็วเกินคาดราวกับว่าเขาไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร เพราะเขาไม่ได้บาดเจ็บ ต่อให้ร่างกายไม่ได้แข็งแกร่งเท่าแต่ก่อน อย่างมากตกเขาก็ไม่ตาย ถึงจะกลิ้งไปถึงตีนเขาหนักสุดแค่ระบมไปทั้งร่างไม่ก็ได้รับบาดเจ็บเพิ่มเล็กน้อย
     กลับกัน..หากเป็นหญิงสาวไม่ต้องคิด ไม่ต้องให้ถึงตีนเขาอาจจะตายระหว่างกระแทกต้นไม้สักต้นเอา
     ฟุ๊บ!
     ชุนกระโดดเข้าไปรับตัวหญิงสาวในจังหวะนางใกล้กระแทกเข้ากับต้นไม้ ทำให้เขาใช้ต้นไม้เป็นฐานรับน้ำหนัก
     หมับ!
     เอ๊ะ!
     ซู่!
     เสียงต้นไม้สั่นไหว ใบไม้ร่วงหล่นไปจากต้น เพราะแรงของผ่าเท้าชุนที่รับเอาน้ำหนักของตัวหญิงสาวและตัวเขาไว้
     "เกือบไปไหมเจ้าน่ะ หัดระวังเสียบ้างไม่งั้นได้ตายเอาง่ายๆ" ชุนกล่าวอย่างโล่งอก ก่อนจะกระโดดลงจากต้นไม้แล้วเอาหลังพิงพร้อมกับวางร่างหญิงสาวผู้กำลังตกอกตกใจลงข้างๆ
     เฮ้อออออออออออ..
     'เกือบไป เกือบไป เผลอลืมตัวนิดเดียวร่างกายดันชาไปทั้งร่าง ดีไม่ดีสักพักคงปวดระบมทุกส่วน คิดแล้วทรมานจริงๆ' ชุนส่ายศีรษะเหมือนช่วยไม่ได้ หญิงสาวเห็นชุนส่ายศีรษะเงียบๆพลันกล่าวขึ้นมาโต้งๆ
     "นี่เจ้าบ้าไปแล้วรึ ถึงกระโดดลงเขาไปตัวเปล่า"
     "เห๋! เจ้าว่าอะไรนะ..ห๊ะ!!" ชุนถามย้ำด้วยความไม่พอใจ หญิงสาวเห็นชุนไม่พอใจนางจึงใส่อารมณ์ไม่พอใจใส่เขาเช่นกัน
     "ข้าถามว่าเจ้าบ้าไปแล้วรึ ถึงกระโดดลงเขาไปเฉกเช่นคนโง่งม"
     "เจ้าน่ะสิโง่ ไม่เห็นรึไงว่าข้าไม่เป็นอะไร ว่าแต่เจ้าเถอะกระโดดตามลงมา..อยากไปสบายโลกหน้าหรือว่าโง่งมจนเดินพลาดตกเขา" ชุนตอบปัดคำถามหญิงสาว แล้วถามกลับไปเหมือนหาเรื่อง นางจึงสวนเขากลับมา
     "หึ! ข้าตั้งใจกระโดดลงมาต่างหาก..และไม่ใช่ต้องการไปสบายโลกหน้า แค่คิดว่ากระโดดลงมาช่วยหมาน้อยสักตัวคงได้บุญกุศลครั้งใหญ่"
     ได้ยินหญิงสาวกล่าวมาเช่านี้ ชุนจึงได้โอกาสกล่าวคำสวนกลับที่จะไม่ให้นางสาวความยืดยาวต่อไปได้
     "เจ้าใช้อารมณ์ ข้าไม่อยากเถียงกับเจ้าให้เสียเวลา ถ้าอยากตามมาก็อยู่เงียบๆและเดินตามหลังพอ เข้าใจไหม!"
     "หึ" หญิงสาวกอดอกเชิดหน้าไม่พอใจ นางรู้ตัวว่าเสียท่าให้ชุนเข้าแล้ว ขืนยังดื้อด้านต่อปากต่อคำมีแต่จะเป็นคนโง่
     'เฮอะๆ ฉลาดไม่น้อยยังรู้ทันข้าเป็นผู้หญิงคนอื่นคงต่อปากต่อคำเหมือนคนโง่แล้ว ต้องระมัดระนางเอาไว้เสียหน่อย..แต่จะว่าไป ทำไมข้าต้องให้ความสำคัญกับนางด้วยเล่า' ชุนคิดในใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆเดินลงเขาต่อ
     หญิงสาวเห็นว่าชุนเดินลงเขาต่อเหมือนคนไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ ใจหนึ่งนึกสงสัย ใจหนึ่งประหลาดใจ และตอนนั้นนางยังก้าวเท้าเดินตามชุน เพียงนางก้าวเท้า เท้านางยังไม่ทันแตะพื้นนางก็ตกใจอะไรบางอย่างและเซไปเซมา จังหวะนั้นชุนหันมาพอดี เขาจึงรับตัวนางเอาไว้ได้ทัน
     หมับ!
     "เจ้าไม่ระวังสักนิด มัวเหม่ออะไรอยู่ได้" ชุนบ่นหญิงสาว ซึ่งเขาไม่รู้ว่าหน้านางกำลังแดง เพราะมือเขาคว้าจับอะไรบางอย่างอันนุ่มนิ่งบนตัวนาง
     "เจ้า! เจ้าจับอะไรของเจ้า" หญิงสาวกล่าวด้วยความเขินอายพลางพยายามเอามือชุนออกไปจากจุดไม่เหมาะสม แต่นางหารู้ไม่ว่าชุนไม่ได้คิดอะไร เขาเพียงเป็นห่วงความปลอดภัย
     "ปล่อมมือเจ้าออกไป"
     "อยู่นิ่งๆ เจ้าอยากกลิ้งตกลงไปรึไง!" ชุนดุหญิงสาว ฉับพลันนางหยุดดิ้นรน และไม่รู้ว่าชุนเป็นอะไรถึงขยับฝ่ามือ
     อึ๊ย!
     เฮ้ยยยย!
     ชุนกับหญิงสาวสะดุ้งโหย๋ง ทั้งร้องเสียงตกใจอย่างพร้อมเพรียง เพราะหญิงสาวรับรู้ว่าสัดส่วนนุ่มนิ่งของนางถูกสัมผัสเต็มไม้เต็มมือ ทางชุนเองก็พึ่งรู้ตัวว่าไปว้าจับส่วนนั้นแบบไม่ตั้งใจ ยังดีที่เขาไม่ตกอกตกใจหรือทำอะไรลืมตัว ไม่งั้นคงได้กลิ้งตกเขาไปอีกรอบ
     "มานี่ ปล่อยให้ข้าโอบเอวเจ้า รอถึงข้างล่างข้าจะปล่อย ขืนให้เจ้าเดินลงเองคงเสียเวลามากโข" ชุนกล่าวไปพร้อมขยับมือไปยังเอวไม่ให้โดนจุดสงวนหรือจุดสำคัญ ก่อนจะเริ่มเดินลงเขาไปพร้อมกับหญิงสาว
     .     .     .
     ขณะใกล้ถึงตีนเขา
     หญิงสาวได้กล่าวถามชุนขึ้นมา
     "เจ้ามีนามว่าอะไร"
     "เจ้าจะรู้ไปทำไม ไม่นานเราก็แยกทางกันแล้ว"
     "นี่ข้าถามเจ้าดีๆนะ..ไม่ได้กวนเจ้าเล่น" หญิงสาวกล่าวน้ำเสียงไม่พอใจ ชุนเห็นแบบนั้นก็ยิ้มเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร แค่พาหญิงสาวเดินไปเรื่อยๆจนลงไปถึงตีนเขา
     "ถึงตีนเขาแล้ว..ทางใครทางมัน หวังว่าเจ้าจะไม่ตามมากวนใจข้า" ชุนปล่อยมือจากเอวหญิงสาว แล้วเดินไปยังทิศทางที่เขาจะไปโดยไม่หันมองนาง เพราะเขาแค่มองดวงอาทิตย์ก็รู้ได้ทันทีว่าภูเขาที่เขาต้องการไปนั้นอยู่ตรงไหน
     "รอก่อนเจ้าน่ะ ข้าจะตามเจ้าไป ตามไปจนกว่าเจ้าจะบอกนาม" หญิงสาวตะโกนขึ้นมาและวิ่งตามชุนไป ชุนรับรู้ว่าหญิงสาววิ่งมาทางเขา เขาจึงเลือกวิ่งไปอย่างรวดเร็ว น่าแปลกคือหญิงสาวยังตามเขามาได้ ความเร็วยังค่อยๆไล่ตามเขามา
     'ได้ไง! ความเร็วระดับนั้น ร่างกายต้องเหนือกว่าคนธรรมดาสี่ถึงห้าเท่าเชียวนะ' ชุนตกใจกับความเร็วของหญิงสาวจนนางวิ่งมาประชิดตัวเขาได้
     "ตามทันเจ้าแล้ว"