ระบบสุดยอดอาจารย์ ศิษย์ของข้าลิขิตฟ้าด้วยตัวเอง

ณ ทุ่งหญ้ากว้างสีเขียวสดใสซึ่งเงียบงันราวกับไร้ชีวิต แต่กลับเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่ว ดินในบริเวณถูกกวาดออกเป็นร่องลึกจากการฟัน

กลางทุ่งนั้น... ร่างของอู๋เวินถูกสับเป็นชิ้นๆ อย่างน่าสยดสยอง แขนขาถูกตัดออกเหลือเพียงลำตัวที่ยังดิ้นกระตุกเบาๆ

เขาแหงนหน้าขึ้นมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาหงุดหงิด

“อ๊า น่ารำคาญชะมัด ข้าเข้าใกล้ตัวเจ้าก็ไม่ได้เลยสักนิดเดียว...” อู๋เวินกัดฟันสบถเสียงดัง

เล่ยเฉินไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงยกกระบี่ขึ้นอย่างช้าๆ ก่อนจะฟันคลื่นดาบสังหารใส่ร่างของอู๋เวินอย่างไร้ปรานี

แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง คลื่นดาบสีเงินเสี้ยวหนึ่งพุ่งแทรกตัดผ่านแนวฟันของเล่ยเฉิน พร้อมกับเงาร่างของหญิงสาวทั้งเจ็ดที่ร่อนลงมาจากท้องฟ้าเบื้องบน

หนึ่งในพวกนางก้าวขึ้นมาขวางหน้าเขา พลางเอ่ยเสียงเฉียบขาด

“เจ้าหนีไปเถอะ ที่นี่ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเรา เจ้าอยู่ไปก็เกะกะเท่านั้น”

เล่ยเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย

อู๋เวินที่นอนกองอยู่กับพื้น มองเหล่าหญิงสาวตรงหน้าอย่างเย็นชา แม้นางทั้งเจ็ดจะไม่ใช่ลูกในสายเลือดของอู๋เวินก็จริง แต่คำพูดของพวกนางที่พูดกับเขาเหมือนว่าพวกนางกำลังคุยกับขยะชิ้นหนึ่งนั้นเป็นสิ่งที่เขารังเกียจที่สุด และมันไม่ได้เกิดขึ้นแค่กับเขา แม้แต่อู๋จ้าว พวกนางก็ปฏิบัติด้วยท่าทีไม่ต่างกัน

อู๋เวินไม่สนใจอีกต่อไป เขาใช้ดินสร้างแขนขาขึ้นก่อนจะมุดดินหายวับไปเพื่อหาสมุนไพรมารักษาลูกชายของเขาโดยไม่แม้แต่จะมองกลับ

แต่ในขณะที่เขากำลังจะหายไปกับพื้นดินนั้นเอง หางตาของเขากลับสะท้อนภาพหัวของหญิงสาวคนที่เจ็ดถูกตัดขาดและร่วงลงพื้นเสียงดัง

ทว่าเขาก็ไม่ได้หยุด หรือหันกลับไปมองเลยแม้แต่น้อย เพราะเขารู้ตัวว่าไม่มีทางสู้กับเล่ยเฉินชนะแน่นอน ตอนแรกเขานึกว่าลูกชายของเขาอ่อนแอแต่กลับกลายเป็นว่าเล่ยเฉินนั้นแข็งแกร่งเกินไป ตลอดหลายนาทีที่พวกเขาสู้กันมา เขาไม่สามารถแตะตัวของเล่ยเฉินได้แม้แต่ครั้งเดียวด้วยซ้ำ

อีกหกคนที่เหลือดวงตาของพวกนางเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นหัวของน้องสาวร่วงหล่นแต่พวกนางก็ไม่ได้ตื่นตระหนกอะไรมาก

ร่างไร้หัวของนางบินลงไปหยิบหัวตัวเองขึ้นมาต่อเข้ากับลำคออย่างหน้าตาเฉย แต่ในชั่วพริบตาถัดมา ร่างของนางก็ถูกฟันแหลกเป็นชิ้นอีกครั้งจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม

เสียงกรีดร้องยังไม่ทันจาง ร่างของหญิงสาวอีกหกคนก็พุ่งเข้าใส่เล่ยเฉินพร้อมกันด้วยความเร็ว

แต่แทนที่เล่ยเฉินจะถอยหนี เขากลับพุ่งเข้าไปหาทั้ง 6 คนแทน เขาพุ่งตรงไปยังหญิงสาวผมสีขาวที่ดูอ่อนแอที่สุด

“อ๊าาาาา!!”

เสียงร้องของหญิงสาวผมขาวดังลั่น เมื่อกระบี่ของเล่ยเฉินแทงทะลุลำคอของนางโดยที่นางไม่สามารถตอบโต้ได้ก่อนที่เล่ยเฉินจะพุ่งทะลุอีก 5 คนไปโดยที่ยังมีร่างของหญิงสาวผมขาวที่ถูกกระบี่แทงคอติดไปด้วย

ก่อนที่เขาจะตวัดกระบี่ออกเพื่อตัดคอนางให้ขาดสะบั้น แต่ทว่าพี่สาวคนโตของพวกนางก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า พร้อมยกดาบขึ้นสกัดดาบของเขาไว้ได้อย่างเฉียดฉิว

เสียงปะทะดังขึ้น เงาสะท้อนของคมดาบวูบวาบในแสงแดด

นั่นคือจังหวะที่หญิงสาวอีกสี่คนพุ่งเข้าโจมตีจากรอบด้านพร้อมกัน

แต่เล่ยเฉินไม่ได้หวาดกลัวหรือลังเลแม้แต่น้อย

เขาหันหมัดหนึ่งใส่หญิงสาวผู้มีดวงตาเป็นรูปหัวใจสีชมพู!

ตูมมม!!

เสียงกระแทกดังสนั่น ร่างของนางกระเด็นกระแทกพื้นจนกระดูกแทบแหลกไปทั่วทั้งตัว นางร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด

“อ๊าาาาา!!”

ส่วนการโจมตีของหญิงสาวอีกสามคน กลับไม่สามารถทะลุผ่านพลังป้องกันไปถึงร่างของเล่ยเฉินได้เลยแม้แต่น้อย พวกนางถูกพลังบางอย่างป้องกันเอาไว้ได้

ทันใดนั้น กระบี่ในมือของเล่ยเฉินพลันเปลี่ยนรูปลักษณ์ กลายเป็นดาบแส้สีเงินยาวหลายลี้ ก่อนที่เขาจะตวัดดาบแส้นั้นไปรอบตัว

ติง ติง ติง ติง!

เสียงดาบแส้ฟาดเข้ากับดาบของพี่สาวคนโตที่เข้ามารับการโจมตีของเล่ยได้หมด เปิดช่องว่างให้คนที่เหลือกระโดดถอยหลังไปพร้อมกันเพื่อถอยตั้งหลัก

แววตาของเล่ยเฉินแปลเปลี่ยนเป็นสีขาวทองที่น่าดึงดูดเป็นอย่างมาก

เล่ยเฉินหัวเราะเยาะเบาๆ พร้อมเหลือบมองเหล่าสตรีที่ยังลอยตัวอยู่โดยรอบ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหยียดหยามปนเบื่อหน่าย

“สู้กับลุงคนเมื่อครู่นี้... ยังรู้สึกว่าได้ออกแรงมากกว่า พวกเจ้ากับอู๋จ้าวนี้ไม่ใช่พี่น้องต่างสายเลือดกันจริงงั้นเหรอ?”

ซุยอี้ ที่เป็นพี่สาวคนโตและผู้ฝึกวิชาดาบก็พูดขึ้น

“ทำไมล่ะ พวกข้ามีส่วนตรงไหนที่เหมือนกันงั้นเหรอ?”

เล่ยเฉินยิ้ม

“อ่อนแอไม่ต่างกันเท่าไหร่ ไม่สิพวกท่านทั้ง 7 คนรวมกันน่าจะประมาณอู๋จ้าว 4 คนและก็อีกครึ่งหนึ่งประมาณนั้น”

หญิงสาวทั้งเจ็ดที่ตอนนี้แยกย้ายกระจายตัวอยู่คนละมุม ต่างล้วงเอายารักษาสมบัติวิเศษออกจากแหวนมิติ กลืนมันลงคออย่างพร้อมเพรียง พลังฟื้นฟูเริ่มแผ่ซ่านออกจากร่างพวกนาง กระดูกที่ร้าวราน คอที่เกือบขาด แขนขาที่เคลื่อนไหวติดขัด ค่อยๆ ฟื้นฟูกลับสู่สภาพเดิมอย่างน่าตกใจ โดยเฉพาะร่างของหญิงสาวที่ถูกเล่ยเฉินฟันเป็นชิ้นๆ นั้นกลับฟื้นตัวมาพร้อมกับพลังที่ดูเหมือนจะแข็งแกร่งขึ้น

ทันใดนั้นเสียงของหญิงสาวคนที่เจ็ด ซุยฉี ผู้เคยถูกฟันจนร่างแหลกเป็นชิ้นๆ ก็ดังขึ้นด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย

“หึ... พวกเราก็แค่ไม่ชินกับการถูกจำกัดพลังบ่มเพาะไว้ในระดับนักบุญและไม่สามารถใช้พลังของร่างกายพิเศษได้ก็เท่านั้นแหละ อย่าทำตัวหยิ่งยโสเกินไปหน่อยเลยนะ เจ้าหนู”

เล่ยเฉินหัวเราะเบาๆ เขาหลับตาลงเล็กน้อยพลางรวบรวมพลัง ขณะที่มือขวาเปลี่ยนดาบแส้ในมือให้กลายเป็นง้าวสีทองคำแวววาว พลังจิตวิญญาณถาโถมเข้าไปในอาวุธราวกับมหาสมุทรที่แปรเปลี่ยนเป็นพายุ

“ครั้งนี้... ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าฟื้นฟูร่างกายอีก”

ร่างของเขาแวบหายพร้อมกับง้าวสีทองที่ฟาดเข้าใส่หญิงสาวคนที่เจ็ดอย่างดุดันโดยไม่ให้เวลาตั้งตัว การโจมตีครั้งนี้รุนแรงเกินกว่าที่นางรับมาก่อนหน้านี้มาก

ตลอดช่วงที่ต่อสู้กันมา เล่ยเฉินเริ่มสังเกตได้ว่า ยิ่งเขาฆ่าซุยฉีมากเท่าไหร่ นางกลับฟื้นคืนด้วยพลังที่แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมทุกครั้งที่ตาย และครั้งนี้ เขาจึงตั้งใจจะทำให้ร่างของนาง สลายไปทั้งกายและจิตวิญญาณ

ทันใดนั้นที่ง้าวฟาดลงมาด้วยแรงทำลายระดับสูงสุด แต่ก่อนจะสัมผัสร่างของซุยฉี โล่ขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นจากเบื้องหน้าของนางทันที แสงศักดิ์สิทธิ์แผ่กระจาย ป้องกันการโจมตีของเล่ยเฉินได้อย่างฉิวเฉียด

ตูม!!

แรงปะทะสั่นสะเทือนจนพื้นดินเบื้องล่างแตกร้าว ทันใดนั้นเอง ลูกธนูนับพันดอกก็พุ่งลงมาจากฟากฟ้า ราวกับห่าฝนแห่งความตาย พุ่งตรงมายังร่างของเล่ยเฉินด้วยความเร็วเหนือเสียง

รูม่านตาของเล่ยเฉินหดแคบลงทันที ดวงตาของเขากลายเป็นสีขาวทอง เขาก้าวเท้าขวาไปข้างหน้า พร้อมกับเบี่ยงตัวอย่างแม่นยำอย่างกับเต้นรำกับสายลม

เล่ยเฉินยืนนิ่งท่ามกลางพายุลูกธนูเหมือนว่าเขาไม่มีตัว ลูกธนูทั้งหมดพุ่งผ่านร่างเขาไปอย่างไร้ความเสียหายใดๆ เพียงแค่เล่ยเฉินก้าวสั้นๆ เท่านั้น ลูกธนูไม่โดนแม้แต่ชายผ้าของเขาด้วยซ้ำ ในขณะที่คลื่นอากาศเบื้องหลังเขาถูกฉีกขาดเป็นเส้นๆ จากแรงกระแทกมหาศาลของลูกธนู

แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ด้านหน้าเขา ปรากฏกองทัพนับพันที่สวมเกราะสีดำเงาสะท้อนของอาวุธในมือแต่ละคนเปล่งประกายวาววับน่าสะพรึง

เล่ยเฉินยกง้าวขึ้นเหนือหัว พลังบ่มเพาะไหลเข้าไปในอาวุธจนกลายเป็นลำแสงสีทองคำขนาดมหึมา

ก่อนที่เขาจะฟาดไปตรงไปที่กองทัพเหล่านั้นทันที!

ตูมมมมมมมมมมมม!!

เสียงระเบิดดังสนั่น ฟ้าดินสั่นสะเทือน แรงฟาดของง้าวกวาดล้างทุกอย่างที่ขวางทาง กลุ่มกองทัพเบื้องหน้าตั้งโล่ขึ้นมาทันที

แต่ขณะนั้นเสียงขลุ่ยบางอย่างก็ดังแผ่วลอดผ่านกระแสลมเข้าไปยังหูของเหล่ากองทัพราชวงศ์อีกาทองคำ

เพียงชั่วอึดใจเดียว… หัวของพวกเขาก็ระเบิดออกอย่างพร้อมเพรียง!

เสียง ปัง ปัง ปัง ดังขึ้นรัวๆ ไม่มีหยุด เลือดและเศษเนื้อปลิวว่อนกลางอากาศ

ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วเกินจะตั้งตัวได้ทัน

จากท้องฟ้า ร่างหนึ่งค่อยๆ ลอยลงมา เงาของชายผู้หนึ่งที่รูปลักษณ์ดูเปลี่ยนไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง เขาคือ กวนจื่อซวน แต่ไม่ใช่กวนจื่อซวนคนเดิมอีกแล้ว

จากผมสีเงินยาวตอนนี้กลายเป็นผมสีดำสนิทปกคลุมจนถึงกลางหลัง ใบหน้าที่เคยสง่างามกลับถูกแทนด้วยความบิดเบี้ยวเล็กน้อย และจากทั่วร่างของเขา แผ่คลื่นพลังประหลาดออกมาเรื่อยๆ

ทันใดนั้นคลื่นพลังจากง้าวของเล่ยเฉินก็พุ่งตรงมาที่กองทัพเหล่านั้น

ตูมมมมมมมมม!!

เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว แรงปะทะนั้นรุนแรงจนบดร่างของเหล่าทหารราชวงศ์อีกาทองคำแหลกเป็นเศษผง เศษกระดูกปลิวกระจายไปทั่วท้องฟ้า แผ่นดินใต้เท้าถูกฉีกออกเป็นทางยาว

คลื่นพลังนั้นเหมือนกับเสียงที่มองไม่เห็นและไม่สามารถป้องกันได้ และในเวลาเดียวกัน ร่างของหญิงสาวผู้หนึ่งก็ก้าวออกมาจากม่านหมอกพลัง พลังของนางไม่ได้ดูน่ากลัว หากแต่มันน่าอึดอัดอย่างประหลาด

นางคือ เย่ลี่อิน ในร่างที่ไร้ซึ่งความน่าดึงดูดโดยสิ้นเชิง ผมสีม่วงถูกเปลี่ยนเป็นผมสีดำยาวถึงกลางหลัง ใบหน้าเรียบเฉยไร้เครื่องประดับ ไม่มีเสน่ห์เย้ายวนใดๆ ดวงตาเรียบเฉยจนน่าขนลุก

หญิงสาวผมสีเขียวนางหนึ่งที่เป็นหนึ่งใน 7 นางฟ้า และเป็นลูกสาวคนบุญธรรมคนที่ 2 ซุยเอ๋อร์กวาดสายตามองพวกเขาทั้งสามคน ก่อนจะพูดด้วยเสียงเข้ม

“พวกเจ้า... เป็นคนจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์สายน้ำอมตะสินะ?”

“พวกเจ้าอยู่ฝ่ายของมู่หนานซือ หรือว่าโจวหลัวเฉิน?”

ทว่าทั้งสามไม่ได้ปริปากตอบแม้แต่นิด ไม่มีคำพูดใด ไม่มีคำอธิบายใด

พวกเขา… โจมตีทันที!

ตูมมมม!! ตูมมมม!! ตูมมมม!!

เสียงระเบิดดังสนั่นกลางท้องฟ้า คลื่นพลังซัดเข้าหากันจนพื้นที่โดยรอบเริ่มพังทลาย เสียงแห่งการฆ่าฟันก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเลือดที่สาดกระเซ็นกลางอากาศ