สาวใช้ทะลุมิติ (มี e-book นะคะ)

        ลู่ตงหยางปั่นจักรยานไปตามถนน มันเป็นกิจวัตรประจำวันของเขา ถึงแม้เขาจะมาอยู่ที่ปักกิ่งนานแล้ว แต่เขาก็ยังชื่นชอบบรรยากาศที่เงียบสงบเหมือนเมื่อครั้งที่เขายังอยู่ที่ชนบท เพราะเขาปั่นจักรยานไปด้วยความใจลอย เมื่อได้ยินเสียงเด็กร้องตะโกนขึ้นเขาจึงรู้สึกตัว และเห็นว่าตรงหน้าเขามีเด็กผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ เขารีบเลี้ยวจักรยานเพื่อหักหลบเด็กชายตัวน้อย ก่อนที่รถของเขาจะตกลงไปที่ข้างถนน

        “อี้เฉิน นายเป็นอะไรไหม” จ้าวชิงอู่ถามอย่างตกใจ

        “ผมไม่เป็นอะไร แต่...” หวังอี้เฉินชี้นิ้วไปที่จักรยานที่ล้มอยู่ข้างถนน

        ลู่ตงหยางมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ก่อนที่เขาจะนึกได้แล้วรีบลุกขึ้นเดินไปหาเด็กชายทั้งสองคน

        “พวกเธอเป็นอะไรหรือเปล่า” ลู่ตงหยางถามเด็กชายด้วยความห่วงใย

        “คุณกำลังจะชนน้องชายของผม” จ้าวชิงอู่พูดอย่างกล้าๆ กลัวๆ

        “ฉันขอโทษนะ” ลู่ตงหยางพูดขอโทษก่อนที่จะมองไปทางหวังอี้เฉิน 

        “ผมไม่เป็นอะไรครับ แต่รถของคุณตา...” หวังอี้เฉินชี้ไปที่จักรยานที่ล้มอยู่ข้างทางอีกครั้ง 

        ลู่ตงหยางรู้สึกกระตุกในใจเมื่อได้ยินเสียงเด็กชายเรียกเขาว่า ‘คุณตา’ 

        “พวกเธอไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ตาต้องขอโทษเธอทั้งสองคนด้วยนะ พอดีว่าตาใจลอยนิดหน่อย ทำให้มองไม่เห็นพวกเธอ แต่นี่ก็เย็นมากแล้ว พวกเธอสองคนกำลังจะเดินไปที่ไหน” ลู่ตงหยางรับสมอ้างเป็นคุณตาตามคำที่เด็กชายเรียก และเขาก็ดูจะดีใจกับคำเรียกนั้นอย่างไม่รู้ตัว

หวังอี้เฉินกลับจ้าวชิงอู่ทำท่าทางอึกอักเล็กน้อย เพราะพวกเขาอยากจะไปดูลูกหมูที่ไร่ ทั้งสองคนจึงหลบคุณแม่จ้าวออกจากบ้านมาระหว่างที่ท่านเผลอ

        “ผมกำลังจะไปหาพ่อครับ พ่อผมมีไร่อยู่ทางโน้น” หวังอี้เฉินตอบพร้อมกับชี้มือไปข้างหน้า

        ลู่ตงหยางเข้าใจทันทีว่าเด็กชายหมายถึงสถานที่ใด เพราะไร่ของหวังอี้ฉือได้รับความสนใจจากคนแถวนี้เป็นอย่างมาก และหวังอี้ฉือยังได้ว่าจ้างคนงานจากชาวบ้านที่อาศัยอยู่ในระแวกนี้ให้ทำงานในไร่ของเขา ทำให้ชาวบ้านแถวนี้มีรายได้ขึ้นมา ลู่ตงหยางก็ได้ยินเรื่องราวเหล่านี้มาบ้างเหมือนกัน และยังนึกชื่นชมแนวคิดของเจ้าของไร่อยู่พอสมควร

        “พ่อกับแม่ของพวกเธอรู้หรือเปล่าว่าเธอทั้งสองคนกำลังจะไปหาพวกเขา” ลู่ตงหยางถามอย่างนึกขึ้นได้ว่าเด็กทั้งสองคนคงไม่ได้บอกผู้ปกครองเป็นแน่ ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงไม่เดินอยู่บนถนนกันตามลำพัง

        “เอ่อ...คือว่า...” หวังอี้เฉินไม่กล้าตอบคำถาม และจ้าวชิงอู่ก็ได้แต่ยืนก้มหน้า

        “เอาล่ะๆ เดี๋ยวตาจะพาพวกเธอเดินไปส่งที่ไร่ แต่คราวหลังพวกเธอทั้งสองคนจะต้องไม่ทำอย่างนี้อีกนะ พวกเธอเป็นเด็กจะมาเดินบนถนนตามลำพังอย่างนี้ไม่ได้ ถ้าพวกเธอบาดเจ็บหรือถูกใครจับตัวไป พ่อกับแม่ของพวกเธอต้องเสียใจมากแน่ๆ” พอพูดถึงตรงนี้ ลู่ตงหยางก็รู้สึกปวดใจขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อนึกถึงอดีตของตัวเองที่ทำลูกสาวคนเดียวหายไป

        ลู่ตงหยางอุ้มเด็กชายทั้งสองคนให้นั่งซ้อนท้ายจักรยาน ก่อนที่จะปั่นไปไร่ของหวังอี้ฉือด้วยความระมัดระวัง

        “พ่อครับ” หวังอี้เฉินลงจากจักรยานก็รีบวิ่งไปหาพ่อของตัวเองทันที

        “อี้เฉิน ลูกมาได้ยังไงกัน” หวังอี้ฉือถามลูกชายด้วยความประหลาดใจ

        “คุณตาคนนั้นปั่นจักรยานมาส่งพวกเราครับ” หวังอี้เฉินตอบ 

        หวังอี้ฉือเดินเข้าไปหาชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้างจักรยาน “ผมต้องขอโทษแทนลูกชายผมด้วยนะครับที่รบกวนคุณอา”

        “ไม่เป็นไรๆ เป็นฉันที่ทำให้เด็กๆ ตกใจ แต่จะว่าไปเธอต้องดูแลพวกเขาให้ดีสักหน่อยนะ ปล่อยให้เด็กๆ เดินอยู่บนถนนตามลำพังมันไม่ดีเท่าไหร่” ลู่ตงหยางพูดเตือนด้วยความหวังดี

        “ครับ ต่อไปผมจะระวังให้มากกว่านี้ หากคุณอาไม่ว่าอะไร ผมอยากจะเชิญคุณอาไปทานอาหารที่บ้านเพื่อเป็นการขอบคุณน่ะครับ”

        “มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก เธอไม่ต้องเกรงใจ นี่ก็เย็นมากแล้ว ฉันต้องขอตัวกลับก่อน หากมีโอกาสพวกเราคงได้พบกันใหม่” 

        “ขอบคุณคุณอาอีกครั้งนะครับ”

         ยืนส่งลู่ตงหยางเสร็จ หวังอี้ฉือก็เดินมาหาหวังอี้เฉินและจ้าวชิงอู่ เขายืนนิ่งมองหน้าเด็กชายทั้งสองคนโดยไม่พูดไม่จา หวังอี้เฉินเริ่มกระสับกระส่ายเพราะไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดกับพ่อของตัวเองอย่างไรดี

        “คุณน้าครับ ผมเป็นคนชวนน้องออกมาเองครับ” จ้าวชิงอู่เงยหน้าขึ้นพูดอย่างไม่มั่นใจ

        หวังอี้ฉือยังคงมองหน้าเด็กชายนิ่งๆ แต่ในใจเขารู้สึกดีใจขึ้นมาเล็กน้อย ตั้งแต่จ้าวชิงอู่ย้ายมาอยู่กับคุณปู่คุณย่า นิสัยของเด็กชายก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป เขากล้าที่จะพูดคุยมากขึ้น และวันนี้เขายังกล้าที่จะยอมรับผิดแทนคนอื่นอีกด้วย

        “ผมขอโทษครับพ่อ ผมแค่อยากชวนพี่ชิงอู่มาดูลูกหมูที่เพิ่งคลอด”

        “ลูกรู้ไหมว่าวันนี้พวกลูกทำผิดเรื่องอะไร” หวังอี้ฉือเริ่มพูด

        “ผิดที่ออกมาจากบ้านโดยไม่บอกใครครับ” หวังอี้เฉินตอบเสียงเบา

        “คุณน้าครับ ผมผิดที่ไม่ดูแลน้องให้ดีด้วยครับ” จ้าวชิงอู่ตอบเสียงเบาเช่นกัน

        “ชิงอู่ น้ารู้ว่าเธอรักน้องชาย น้าแค่อยากบอกเธอว่า เธอเป็นพี่ชายของเขา ต่อไปเมื่อเห็นว่าน้องกำลังจะทำผิด เธอต้องห้ามเขา และอย่าตามใจเขาเด็ดขาด ถึงแม้ว่าจะต้องทำโทษเขาเธอก็ต้องทำ” หวังอี้ฉือหันไปมองลูกชาย “ส่วนอี้เฉิน ลูกรู้ไหมว่าถ้าวันนี้เกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับพี่ชิงอู่และลูก พวกเราทุกคนจะรู้สึกเสียใจขนาดไหน พ่อหวังว่าต่อไปลูกจะไม่ทำอย่างนี้อีก”

        “ผมสัญญาครับพ่อ”

        “ผมสัญญาครับคุณน้า ต่อไปผมจะดูแลน้องให้ดีแน่นอนครับ”

        “เอาล่ะ เพื่อเป็นของขวัญให้กับเด็กดี พ่อจะพาพวกเราไปดูลูกหมูที่เพิ่งคลอด หลังจากนั้นเราค่อยกลับบ้านกันดีไหม” หวังอี้ฉือจูงมือเด็กทั้งสองคนเดินไปที่คอกหมู พร้อมกับคิดในใจว่าถึงอย่างไรพวกเขาก็ยังเด็ก ยังมีเวลาสอนพวกเขาอีกมาก หากวันนี้กดดันพวกเขามากเกินไปมันอาจจะไม่เป็นผลดีนัก