ฝึกฝนไม่หยุดหย่อนเป็เวลาสองวันเต็ม ระดับพลังมั่นคงในขั้นแปดสูงสุด
เหลือเวลาอีกวันเดียวเท่านั้น จะต้องกลั่นโอสถิญญาฟ้าให้เต็มกำลัง
สมุนไพรบนพื้นลดน้อยลงเรื่อย ๆ โอสถิญญาฟ้าเม็ดแล้วเม็ดเล่าถูกกลั่นออกมา ตรงตามกำหนดเวลาในวันที่ห้า
ประตูตระกูลสวีเพิ่งเปิดออก เหลยเทาก็ยืนรออยู่หน้าประตูแล้ว ทำให้คนรับใช้ของตระกูลสวีตัวสั่นด้วยความกลัว คิดว่าเขามาหาเื่ เพราะ่นี้ตระกูลสวีไม่ค่อยสงบสุขนัก
เมื่ออธิบายจุดประสงค์ที่แท้จริงแล้ว สวีอี้หลินก็ออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง การประลองอสูรครั้งที่แล้วมีหอตันเป่า ตระกูลสวีในวันนี้ก็เป็เพียงเงาร้างว่างเปล่าแล้ว
เมื่อเหลยเทามาถึงลานเรือนของหลิวอู๋เสีย เขาก็เบิกตากว้างด้วยความใ ไม่เชื่อว่าคนป่าเถื่อนที่อยู่ตรงหน้าเขาคือคุณชายหลิวผู้สังหารทั่วทิศเมื่อสามวันก่อน
ผมของเขายุ่งเหยิงราวกับรังไก่ ร่างกายสกปรกไปหมด สามวันสามคืนที่ผ่านมา เขาไม่หยุดฝึกฝนหรือหลอมโอสถ
"สมุนไพรที่ข้า้ามาถึงหรือยัง?" หลิวอู๋เสียไม่ได้เชิญเขาเข้าเรือน
ทั้งสองยืนอยู่ในลานเรือน พื้นเต็มไปด้วยเศษซาก แม้แต่พื้นที่วางเท้าก็ไม่มี
"ใกล้แล้ว ใกล้จะถึงประตูเมืองแล้ว" เหลยเทาตอบตามจริง
ห้าวันก่อน เขาได้ส่งคนไปเมืองหลวงเพื่อนำผลเก้าหยางและหญ้าิญญาชาดกลับมา ในวันนี้ก็ได้มาถึงเมืองชางหลันแล้ว
"นี่คือโอสถิญญาฟ้าห้าร้อยเม็ด สิบวันให้หลังค่อยกลับมารับอีก"
หลิวอู๋เสียไม่ได้เอาเคล็ดวิชามาให้เขา แต่เอาขวดโอสถหลายสิบขวดมาให้แทน โอสถเหล่านี้สามารถขายเป็เงินก้อนโตเพื่อซื้อหินิญญามาฝึกฝน
การจะถึงระดับพลังกำเนิดฟ้าจำเป็ต้องใช้หินิญญาจำนวนมาก ปราณิญญาเพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอ โดยเฉพาะในตันเถียนของเขาซึ่งแตกต่างจากตันเถียนของคนอื่น ตันเถียนของเขานั้นรกร้าง เก่าแก่ ตันเถียนของเขาเปรียบเสมือนทะเลและแผ่นดินที่เปลี่ยนแปลงไป พลังปราณที่เขาเก็บสะสมไว้นั้นมากกว่าคนทั่วไปสิบกว่าเท่า ทรัพยากรที่เขา้าจึงน่ากลัวยิ่งกว่า
เหลยเทาไม่ได้เปิดโปงเขา หลิวอู๋เสียระวังหอตันเป่าอยู่ กลัวว่าเมื่อเขาเอาเคล็ดวิชามาให้แล้ว อีกฝ่ายจะหันหลังให้กับเขา จะไม่ให้เขาผลเก้าหยางและหญ้าิญญาชาดอีก ฉะนั้นเขาจึงต้องระมัดระวังไว้ก่อน
เหลยเทาเปิดขวดโอสถ หยิบโอสถเม็ดิญญาฟ้าออกมาเม็ดหนึ่ง ใส่เข้าไปในปาก ปราณิญญาบริสุทธิ์ะเิออกมาในอกของเขา ดวงตาของเหลยเทาเปลี่ยนไปเล็กน้อย
"โอสถดี"
ปราณิญญายังไม่ถูกกลั่นให้บริสุทธิ์ เก็บไว้ในร่างกายของเขา เขาไม่มีร่างกายไท่หวงและความเร็วในการกลั่นปราณิญญาจึงช้ากว่าหลิวอู๋เสียมาก
เหลยเทาพูดเพียงสองสามคำแล้วรีบจากไป เมื่อวานนี้หอตันเป่าได้แจ้งทั้งเมืองชางหลันแล้วว่าจะมีโอสถใหม่ออกวางขายในวันนี้ ราคาไม่แพง ต่ำกว่าโอสถเพาะจิตและสูงกว่าโอสถเสริมพื้นฐาน แต่ประสิทธิภาพนั้นสูงกว่าโอสถทั้งสองชนิดนี้มาก
หลิวอู๋เสียอาบน้ำชำระร่างกาย เก็บกวาดลานเรือน ใช้เวลาจนถึงเวลาเที่ยงจึงออกจากตระกูลสวี
หนึ่งชั่วยามต่อมา เขาลอดเข้าไปที่หอตันเป่าได้สำเร็จ โอสถเม็ดห้าร้อยเม็ดที่เอากลับมาเมื่อเช้าขายหมดเกลี้ยงภายในเวลาหนึ่งชั่วยาม
ยอดขายโอสถิญญาฟ้าเกินกว่าที่คาดไว้มาก โอสถิญญาฟ้าได้แพร่กระจายไปทั่วเมืองชางหลัน ผู้คนต่างพากันพูดถึงโอสถิญญาฟ้าทั้งวัน
“พวกเรายังไม่ทันได้ซื้อเลย หอตันเป่ารีบนำสินค้าในคลังออกมาให้เร็วเข้า”
เหล่านักสู้ที่ไม่ได้ซื้อโอสถิญญาฟ้าต่างตบโต๊ะอย่างโมโห ไม่ยอมออกไปไหน ท่าทางเหมือนจะไม่ยอมหยุดจนกว่าจะได้โอสถิญญาฟ้า
“ขออภัยจริง ๆ โอสถิญญาฟ้าหมดแล้ว ครั้งต่อไปต้องรออีกสิบวัน”
บ่าวรับใช้ทำท่าทางหมดหนทาง แม้แต่พวกเขาเองก็ไม่รู้เลยว่าโอสถิญญาฟ้ามาจากไหน ปรากฏขึ้นมาได้ภายในชั่วข้ามคืน
“ใครจะเชื่อพวกเ้ากัน หอตันเป่าจะปล่อยให้ธุรกิจขาดทุนได้อย่างไร”
นี่เป็เื่จริง หอตันเป่าก็ปวดหัวไม่แพ้กัน เมื่อโอสถิญญาฟ้าออกสู่ตลาด มันทำให้โอสถเสริมพื้นฐานและโอสถเพาะจิตขายไม่ออกเลยแม้แต่เม็ดเดียว นี่ไม่ใช่สัญญาณที่ดีเลย เพราะหมายความว่าหอตันเป่าจะขาดรายได้หากขาดหลิวอู๋เสีย
หลิวอู๋เสียไม่ได้สนใจพวกเขา เดินตรงไปที่โต๊ะคิดเงิน
“ข้ามารับผลเก้าหยางกับหญ้าิญญาชาด”
ตามเวลาแล้ว ตอนนี้เขาควรมาถึงหอตันเป่าแล้ว และรับโอสถทั้งสองชนิดเพื่อไปปรุงโอสถเชื่อมชีพจร
“คุณชายหลิว เดี๋ยวข้าจะไปแจ้งผู้ดูแลเหลยขอรับ”
ยาทั้งสองชนิดเพิ่งมาถึงไม่นานนี้ ผู้ดูแลเหลยเป็ผู้เซ็นรับเอง พวกเขาไม่มีอำนาจรับผิดชอบใด ๆ หลังจากเกิดเื่วุ่นวายครั้งใหญ่ที่หอตันเป่าครั้งก่อน เหล่าบ่าวรับใช้เหล่านี้จึงดูสุภาพกับหลิวอู๋เสีย แต่ยังมีแววตาอาฆาตอยู่ในดวงตา
รอประมาณสิบนาทีแล้ว ผู้ดูแลเหลยก็ยังไม่มา บ่าวรับใช้ถือโอสถทั้งสองชนิดมา
“คุณชายหลิวขอรับ นี่คือผลเก้าหยางกับหญ้าิญญาชาด กรุณาเก็บไว้ดี ๆ ผู้ดูแลเหลยให้ข้าแจ้งว่าคุณชายหลิวให้รอสักครู่ก่อน จะออกมาต้อนรับคุณชายในไม่ช้า”
โอสถทั้งสองชนิดถูกห่ออย่างดีแล้ววางไว้บนโต๊ะคิดเงิน ผู้ดูแลเหลยคงกำลังกังวลเื่โอสถิญญาฟ้า
ห้องหลอมโอสถ!
ปรมาจารย์ฮั่วลองปรุงโอสถิญญาฟ้าหลายครั้งแล้ว แต่ล้มเหลวทุกครั้ง
“ปรมาจารย์ฮั่ว จริง ๆ แล้วท่านไม่สามารถปรุงโอสถิญญาฟ้าได้หรือ?” ผู้ดูแลเหลยถามอย่างเร่งร้อน
เมื่อควบคุมเทคนิคการหลอมโอสถิญญาฟ้าไว้ในกำมือแล้ว อำนาจก็อยู่ในมือข้า
"ไม่ได้ ข้าต้องใช้เวลาหนึ่งเดือนเพื่อคิดหาวิธี"
ปรมาจารย์ฮั่วเหนื่อยจนเหงื่อท่วม ทันทีที่ได้รับโอสถิญญาฟ้ามาก็ทดลองทันที แต่กลับล้มเหลวทุกครั้ง
"หนึ่งเดือน ข้าก็จะถูกเขาควบคุมเอาสิ"
โอสถิญญาฟ้าขาดตลาดแล้ว จะต้องรออีกสิบวันกว่าจะมาใหม่ คิดดูสิว่าในสิบวันนี้ข้าจะขาดทุนไปเท่าไหร่
"ไม่มีทางเลือก ข้าก็เพิ่งจะััยาชนิดนี้เป็ครั้งแรกเหมือนกัน เขาน่าจะมาแล้วนะ อย่าได้ดูถูกเขาเชียว"
ปรมาจารย์ฮั่วพูดอย่างหมดหนทาง เส้นชีพจรที่เต้นตุบ ๆ ก็ปวดแปลบขึ้นมาอีก เขาจึงไม่กล้าหลอมโอสถต่อไป
......
หลิวอู๋เสียหยิบโอสถิญญาขึ้นมาแล้วถอนหายใจเบา ๆ
เมื่อปัญหาเส้นชีพจรได้รับการแก้ไขแล้ว การฝึกฝนของเขาก็จะก้าวหน้าขึ้นอีกขั้น
"ข้า้าพบเ้านายของพวกเ้า เอาหญ้าิญญาชาดมาให้ข้า"
กลุ่มคนวิ่งเข้ามาอย่างเร็วจากประตูใหญ่ นักสู้ทั่วไปต่างก็ล้มกระแทกพื้น หลายคนถูกชนล้มลงกับพื้น
คนจากจวนเ้าเมือง!
พวกเขาคือเ้าเหนือหัวแห่งเมืองชางหลัน ควบคุมเส้นเืหลักของเมืองชางหลัน แม้แต่สี่ตระกูลใหญ่ก็ไม่กล้าหาเื่
ชายที่ยืนนำหน้ามีอายุราวสามสิบปี ดวงตาเต็มไปด้วยความโหดร้ายเ็า เหล่าผู้คุ้มกันที่อยู่ข้างหลังก็ดูน่าเกรงขามยิ่งกว่า ไล่คนรอบข้างออกไปจนหมด
"ขอโทษจริง ๆ ขอรับ หอตันเป่าเพิ่งได้ผลเก้าหยางมาหนึ่งลูกในวันนี้ แต่ถูกคุณชายผู้นี้ซื้อไปแล้ว คงต้องรอรอบต่อไป"
เด็กรับใช้ไม่กล้าหาเื่คนจากจวนเ้าเมือง จึงรีบเดินไปข้างหน้าแล้วก้มโค้งคำนับ คำตอบนี้ทำให้หลิวอู๋เสียไม่พอใจ
เด็กรับใช้เหล่านี้ถูกหลิวอู๋เสียตบหน้าอย่างแรงเมื่อห้าวันก่อน พวกเขาจึงเก็บความแค้นไว้ บางคนก็สนิทกับโจวถงมาก เพราะหลิวอู๋เสียทำให้โจวถงถูกไล่ออกจากหอตันเป่า
เมื่อสิ้นเสียง สายตาของผู้คนจากจวนเ้าเมืองก็หันมามองหลิวอู๋เสียทันที เปลี่ยนจากเกรี้ยวกราดเป็เกลียดชังหลิวอู๋เสีย บ่าวน้อยของหอตันเป่าใช้วิธีง่าย ๆ ในการโยนความผิดให้หลิวอู๋เสีย
เขาสามารถบอกผู้คนจากจวนเ้าเมืองได้ว่าผลเก้าหยางขายหมดแล้ว แต่กลับจงใจบอกว่าขายให้หลิวอู๋เสีย เห็นได้ชัดว่า้าใช้จวนเ้าเมืองมาจัดการกับหลิวอู๋เสีย เพื่อแก้แค้นที่โดนหลิวอู๋เสียทำร้ายในวันนั้น
"ตอนเช้าข้าได้ยินว่าบุตรสาวของท่านเ้าเมืองถูกสัตว์อสูรในเทือกเขาลั่วรื่อทำร้าย ผลเก้าหยางสามารถกำจัดพิษร้ายได้ หากไม่รีบรักษา อาจจะมีผลกระทบระยะยาว"
เสียงผู้คนเริ่มดังขึ้น เช้านี้ก็มีข่าวลือว่าจวนเ้าเมืองกำลังตามหาสิ่งของที่มีพลังหยินอันบริสุทธิ์ อย่างนี้นี่เอง
ผลเก้าหยางมีพลังหยินอันบริสุทธิ์เป็โอสถที่ดีที่สุดในการกำจัดพิษร้าย
"ไม่ว่าเ้าจะเป็ใคร จงมอบผลเก้าหยางมาให้ข้า จวนเ้าเมืองจะจ่ายเป็สองเท่า"
ชายหนุ่มนำหน้าเดินขึ้นหน้ามาหนึ่งก้าว พลังอันแข็งแกร่งของเขาทำให้ตู้รอบ ๆ ดังสนั่น ระดับพลังของเขาอยู่ที่ครึ่งก้าวของขั้นกำเนิดฟ้า
เขา้าให้หลิวอู๋เสียมอบผลเก้าหยางให้เขา และให้ราคาเป็สองเท่า
หลิวอู๋เสียไม่พอใจกับคำพูดที่เหมือนคำสั่งนี้นัก โอสถเชื่อมชีพจรเพียงครึ่งผลก็เพียงพอแล้ว หากอีกฝ่ายพูดดี ๆ อาจจะแบ่งให้เขาครึ่งหนึ่ง
"ไม่ขาย!"
คำพูดสองคำที่เ็าปฏิเสธไปทันที ถึงแม้ว่าจะทิ้งไปก็ไม่ยอมขายให้เขา
"เ้ากล้าปฏิเสธจวนเ้าเมืองหรือ?"
ชายหนุ่มโกรธจัด ผู้คุ้มกันที่อยู่ข้างหลังเขาเดินขึ้นหน้ามาหนึ่งก้าว พลังอันแข็งแกร่งของเขาแผ่ซ่านไปทั่วทั้งห้อง ทั้งสองฝ่ายยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
"ผู้บัญชาการกัว กรุณาพูดดี ๆ"
ผู้ดูแลร้านรีบออกมาห้ามปราม เขาไม่้าให้เื่ลุกลามไปใหญ่โต หอตันเป่าไม่กลัวจวนเ้าเมือง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะทะเลาะกับพวกเขาจนบานปลาย
"ออกไป!"
เสียงตบดังลั่น ผู้ดูแลร้านร้องไห้แทบขาดใจ ผู้บัญชาการกัวเต็มไปด้วยความโกรธ ไม่สามารถระบายออกได้ เขาจึงโผล่ออกมาและหาเื่ให้ตัวเองอับอาย
ผู้บัญชาการกัวค่อย ๆ ก้าวเข้ามาใกล้ ล้อมหลิวอู๋เสียไว้ทุกด้าน ดวงตาของเขาจ้องไปที่ผลเก้าหยางในมือของหลิวอู๋เสีย
"ไอ้หนู ข้าจะให้โอกาสเ้าอีกครั้ง จงมอบผลเก้าหยางมาให้ข้า หาไม่แล้ว..."
ความเย็นะเืแผ่กระจายไปทั่ว ทหารสิบกว่านายต่างก็ชักกระบี่ออกมา แสงกระบี่เย็นะเืแผ่ออกมา เย็นจนทำให้คนสั่นสะท้าน
ผู้คนรอบข้างต่างก็ถอยห่างออกไป ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ การกระทำของจวนเ้าเมืองนั้นโเี้ เด็ดขาด
"ไอ้หนูนี่บ้าไปแล้วหรือไง รีบเอาผลเก้าหยางออกมาสิ! นี่ถือเป็โอกาสที่ดีที่สุดที่จะเข้าหาจวนเ้าเมือง ตระกูลสวีกำลังลำบากอยู่ หากได้รับการสนับสนุนจากจวนเ้าเมือง ตระกูลว่านและตระกูลเถียนจะต้องเกรงกลัวอย่างแน่นอน"
ตัวตนของหลิวอู๋เสียเป็ที่รู้จักไปทั่วเมืองชางหลัน ไม่มีใครไม่รู้จัก
"หากเ้าได้ล่วงเกินจวนเ้าเมือง ชีวิตของเ้าก็จบสิ้นแล้วล่ะ"
เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้น ผู้คนต่างก็หวังว่าหลิวอู๋เสียจะถูกฆ่าให้ตาย
"แล้วอย่างไรเล่า?" หลิวอู๋เสียยิ้มออกมา ยิ้มที่สดใสและร่าเริง
คำตอบนี้เหนือความคาดหมายของทุกคน กล้าที่จะต่อต้านจวนเ้าเมือง เขาไม่กลัวตายหรือไง
"ดีมาก เ้าเป็ลูกเขยของตระกูลสวีสินะ เ้าเป็คนแรกที่กล้าพูดกับข้าแบบนี้ แม้กระทั่งพ่อตาของเ้าพบข้า ก็ต้องนอบน้อมถ่อมตน แต่เ้ากลับรนหาที่ตาย เช่นนั้นข้าก็จะให้เ้าสมปรารถนา"
ผู้บัญชาการกัวหัวเราะอย่างเ็า ไม่้าพูดอะไรกับหลิวอู๋เสียอีกต่อไป ฆ่าเขาไปเสีย แล้วเอาผลเก้าหยางมา
สำหรับตระกูลสวี เขาไม่เห็นอยู่ในสายตา
เพียงคำพูดเดียวก็ฆ่าคนได้ จวนเ้าเมืองมีชื่อเสียมานานแล้ว
"ผู้บัญชาการ เหตุใดจึงต้องพูดกับเขาให้เสียเวลา ฆ่าเขาเสียก็สิ้นเื่!"
เหล่าผู้คุ้มกันที่อยู่ข้าง ๆ อดรนทนไม่ไหวแล้ว เพราะไม่เคยมีใครกล้าปฏิเสธคำสั่งของจวนเ้าเมืองมาก่อน หลิวอู๋เสียเป็คนแรกที่กล้าทำเช่นนี้ ปกติพวกเขาจะถือตัวอยู่เหนือคนอื่น ใครพบเห็นพวกเขาจะต้องก้มหัวให้
ทันใดนั้น ชายร่างกำยำเดินออกมาจากห้องด้านหลัง เหลยเทาปรากฏตัวขึ้น ออกมาต้อนรับหลิวอู๋เสีย เพื่อพูดคุยเื่โอสถิญญาฟ้า ว่าจะสามารถส่งให้เร็วขึ้นได้หรือไม่ สิบวันนานเกินไป
"เกิดอะไรขึ้นหรือ?"
เหลยเทามองหลิวอู๋เสีย แล้วมองผู้บัญชาการกัว ขมวดคิ้วเล็กน้อย ผู้คนจากจวนเ้าเมืองมาทำอะไรที่นี่กัน พวกเขาไม่ค่อยปรากฏตัวบ่อยนัก โอสถของจวนเ้าเมืองก็ไม่ค่อยซื้อจากหอตันเป่า เพราะมีปรมาจารย์หลอมโอสถของตัวเอง
ผู้ดูแลร้านลุกขึ้นยืน และตอบอย่างตรงไปตรงมา ไม่ได้ใส่สีตีไข่
"ผู้บัญชาการกัว ผลเก้าหยางข้าขายให้กับคุณชายหลิวไปแล้ว พวกท่านมาช้าไปหนึ่งก้าว หาก้า ก็สามารถสั่งจองล่วงหน้าได้ และจะได้รับสินค้าในห้าวัน"
เหลยเทาประสานมืออย่างสุภาพ เขาไม่้าขัดแย้งกับจวนเ้าเมือง
"ผู้ดูแลเหลย วันนี้ข้าต้องได้ผลเก้าหยางมาให้ได้ นี่คือเื่ระหว่างข้ากับเขา กรุณาหลีกทางให้ด้วย"
ผู้บัญชาการกัวเองก็ไม่้าเป็ศัตรูกับหอตันเป่าเช่นกัน ขอเพียงฆ่าหลิวอู๋เสียได้ ผลเก้าหยางก็จะตกอยู่ในมือเขาอย่างแน่นอน
- โปรดติดตามตอนต่อไป -
288
