ผู้ร่วงหล่น

แจ๊คกำลังนั่งดูภูเขาสายฟ้าอันสวยงามอยู่นั้น อยู่ ๆ ได้มีลำแสงสีฟ้าพุ่งทะยานขึ้นมาจากด้านล่างหลุมลึก แจ๊ครับรู้ได้ทันทีว่าพลังนั้นเป็นของหู่เสวีย

ลำแสงสีฟ้าของหู่เสวียได้ทำลายวงแหวนขนาดใหญ่ที่มีอักษรพิเศษมากมายจนแตกกระจาย ทำให้แจ๊คตกใจมากภูเขาสายฟ้าทั้งลูกได้สั่นสะเทือนไปทั้งภูเขา

สัตว์อสูรสายฟ้าจำนวนมากที่แจ๊คไม่เคยเห็นได้ปรากฏตัวขึ้นราวกับถูกภัยพิบัติทางธรรมชาติโจมตี ทำให้แจ๊คสับสนว่าภูเขาสายฟ้ามันมีสัตว์อสูรอาศัยอยู่ด้วยหรือไง

เพราะตอนแรกแจ๊คเห็นภูเขาสายฟ้าขนาดใหญ่อันว่างเปล่าทำให้คิดว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตอะไรอาศัยอยู่ ถ้าหู่เสวียไม่ได้ทำลายวงแหวนเวทมนตร์ขนาดใหญ่ใต้ล่างภูเขาสายฟ้า

แจ๊คคงไม่เห็นสัตว์อสูรจำนวนมากมายขนาดนี้ สีหน้าของสัตว์อสูรสายฟ้าทั้งหมดมันแปลกประหลาดมากเพราะมันขู่ร้องอย่างหวาดกลัวและก้มหัวลงกับพื้นไม่ยอมมองสิ่งใด

ระหว่างที่แจ๊คกำลังมองสัตว์อสูรสายฟ้าอยู่นั้น บาเรียของหู่เสวียได้เคลื่อนไหว

“เกิดอะไรขึ้น”

แจ๊คตะโกนขึ้นอย่างตกใจเพราะการเคลื่อนไหวของบาเรียหู่เสวียรวดเร็วมาก ในช่วงพริบตาเดียวแจ๊คลงมาถึงด้านล่างของหลุมขนาดใหญ่ที่หู่เสวียได้ทำลาย

ด้านล่างนั้นแจ๊คพบกับหู่เสวียกำลังยืนกอดอกของตนเองอยู่ พื้นดินที่แจ๊คกำลังเหยียบอยู่ได้มีเลือดกำลังมากกำลังเดือดปะทุภายในพื้นดิน

แจ๊คมองเลือดจำนวนมากภายในพื้นดินเหล่านั้นและหันขึ้นไปมองหู่เสวียก่อนจะถามไป

“หู่เสวียเลือดพวกนี้มาจากไหน”

หู่เสวียหันมามองแจ๊คแต่ไม่ได้พูดอะไร แจ๊คสับสนจึงเกาหัวตนเองและรอดูต่อไปว่าเลือดพวกนี้มาจากไหน

เลือดจำนวนมากไหลเดือดปะทุอย่างต่อเนื่องถ้าแจ๊คไม่คุ้นชินกับการฆ่าฟันเป็นเวลานาน อาจจะหวาดกลัวเลือดจำนวนมากเหล่านี้

เพราะว่าเลือดเหล่านี้เหมือนกับมีความแค้น ความสุข ความร่าเริง ความโกรธ ความดีใจมากมาย แจ๊คสัมผัสได้ถึงอารมณ์เหล่านั้นผ่านทางเลือด

ทำให้แจ๊คคิดถึงบัดเพราะเผ่าโลหิตเป็นเผ่าเดียวเท่านั้นที่สามารถทำเรื่องอะไรแบบนี้ได้ เวลาผ่านไปไม่นานเลือดทั้งหมดได้ระเบิดขึ้นเป็นครั้งใหญ่

แจ๊คได้อัดอากาศให้กลายเป็นโล่อัดอากาศล้อมรอบตนเองเพื่อไม่ให้เลือดสัมผัสร่างกายของตน ดีที่เลือดไม่ได้มีพลังโจมตีอะไร หลังใช้พลังจิตแจ๊คได้ตกตะลึงอยู่อย่างหนึ่ง

เลือดทั้งหมดภายในพื้นที่แห่งนี้มีเลือดประมาณ 500-1000 คนรวมกัน แจ๊คคิดว่าตัวตนที่ออกมาจากใต้พื้นโลกนั้นคงมีพลังไม่น้อยแน่ ๆ

หลังจากที่เลือดทั้งหมดได้ระเบิดขึ้นครั้งใหญ่ เลือดทั้งหมดได้ไหลย้อนกลับไปรวมตัวกับตรงที่เลือดปะทุขึ้นก่อเป็นรูปร่างของผู้หญิงคนหนึ่ง

ผู้หญิงคนนี้มีดวงตาสีแดง ผมมีสีทองอมแดง มีหน้าอกอวบอั๋น ช่วงขาเรียวขาและที่สำคัญเธอคนนั้นไม่ได้ใช้เสื้อผ้าสักชิ้นเดียว ระหว่างที่แจ๊คกำลังจะชมร่างกายของแจ๊คนั้น

หู่เสวียได้สะบัดมือไปทางแจ๊ค ทำให้มีก้อนน้ำแข็งปรากฏขึ้นปิดการมองเห็นของแจ๊คทั้งหมดและไม่ใช้แค่การมองเห็นเท่านั้น ปาก หู จมูก ถูกปิดทั้งหมด

แจ๊คพยายามจะใช้มือเพื่อดันเอาก้อนน้ำแข็งออก แต่ก้อนน้ำแข็งนั้นแน่นมากราวกับมันเป็นเนื้อเดียวกันกับหัวแจ๊คทำให้ไม่สามารถดึงออกได้

ริเทาพีเห็นท่าทางของผู้ยิ่งใหญ่และคนแปลกประหลาดตรงหน้าที่สวมหน้ากาก เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของเลือดจำนวนมากจากคนแปลกประหลาดคนนี้

ระหว่างที่ริเทาพีกำลังตรวจสอบแจ๊คอยู่นั้น หู่เสวียได้หยิบเสื้อผ้าชุดหนึ่งออกมาให้กับเธอ

“รีบสวมใส่เสื้อผ้านี้”

ริเทาพีไม่กล้าขัดคำสั่งของผู้ยิ่งใหญ่จึงสวมเสื้อผ้าของตนเองทันที หลังริเทาพีสวมเสื้อผ้าของตนเองเสร็จ ออร่าของริเทาพีเปลี่ยนไปเป็นผู้หญิงมีอายุที่สวยงาม

หู่เสวียสั่งให้น้ำแข็งตรงหัวของแจ๊คละลายตัว ทำให้แจ๊คหายใจได้จึงหันไปทางหู่เสวียพร้อมกับพูดว่า

“หู่เสวียเธอไม่ปล่อยให้ฉันดูสิ่งที่สวยงามบางหรือไง”

บรรยากาศรอบ ๆ ได้เยือกเย็นขึ้นราวกับอยู่ท่ามกลางพายุหิมะอันรุนแรง ริเทาพีหวาดกลัวต่อพลังของหู่เสวียมากที่แสดงออกมา

มีคนเดียวเท่านั้นที่ไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวออกมา แจ๊คเห็นท่าไม่ดีจึงพูดขึ้น

“ฉันหมายถึงเธอ”

ทันใดนั้นบรรยากาศได้กลับสู่ปกติ ริเทาพีจ้องมองแจ๊คอย่างสับสนเพราะพลังของแจ๊คอ่อนแอมาก ทำไมผู้ยิ่งใหญ่ถึงสนใจคนอ่อนแอแบบนี้

หู่เสวียหันไปมองแจ๊คและพูดขึ้น

“ฉันไม่เชื่อ”

แจ๊คได้ยินคำพูดของหู่เสวียจึงเคร่งเครียดเล็กน้อยพร้อมกับเตรียมใจ สิ้นสุดเสียงหู่เสวียได้มีหนามน้ำแข็งปรากฏขึ้นด้านหน้าของหู่เสวียก่อนจะหนามน้ำแข็งจะพุ่งตรงไปหาแจ๊คอย่างรุนแรง

ฟิ้ว ปัง

แจ๊คไม่มีทางหลบหนีได้แม้จะพยายามลองเพราะเหมือนกับพลังที่มองไม่เห็นบีบอัดร่างกายไม่เห็นไปไหน สิ่งเดียวที่สามารถทำได้คือการโจมตีกลับหรือรับการโจมตีของหู่เสวีย

ที่เป็นครั้งแรกที่แจ๊คมีความรู้สึกอึดอัดขนาดนี้ หนามน้ำแข็งพุ่งทะลุร่างกายของแจ๊คอย่างรุนแรง มันได้ทำลายช่วงหน้าท้องและกระดูกสันหลังของแจ๊คอย่างโหดร้าย

แจ๊คกระเด็นไปพร้อมกับกระอักเลือดจำนวนมาก ริเทาพีตกใจทำไมผู้ยิ่งใหญ่ถึงโจมตีคนที่ตนพามา เรื่องที่ริเทาพีตกใจไม่จบเท่านั้นเธอไม่ได้ยินเสียงกรีดร้องออกจากปากของแจ๊ค

ตอนแรกริเทาพีนึกว่าแจ๊คได้ตายลงแต่หลังจากนั้นไม่นาน ริเทาพีเห็นแจ๊คลุกขึ้นอย่างปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น พร้อมกับร่างกายตรงท้องเป็นรูถึงหลังพื้นดินด้านหลังของแจ๊ค

ในเวลาไม่นานรูตรงหน้าท้องของแจ๊คได้สมานตัวอย่างรวดเร็ว ทำให้ริเทาพีตกตะลึงกับการฟื้นฟูตัวของแจ๊ค แม้ว่าเธอจะเป็นเผ่าโลหิตที่มีความสามารถรักษาตัวเองสูง

เธอคิดมาตลอดว่าในดวงดาวขนาดเล็กไม่มีใครสามารถฟื้นฟูตัวเองได้รวดเร็วเท่ากับเผ่าโลหิต แต่การเห็นแจ๊คในครั้งนี้ทำให้เธอรู้สึกท้อแท้ใจ

แจ๊คลุกขึ้นจากการโจมตีของหู่เสวียและเห็นผู้หญิงเพิ่มขึ้นมาอีกคนหนึ่งทำให้เขาสับสนจึงถามไป

“เธอจากเผ่าโลหิตมีชื่ออะไร”

ริเทาพีได้สติหลังจากคำพูดของแจ๊ค ริเทาพีรู้สึกไม่ชอบใจแจ๊คมากเพราะกลิ่นอายเลือด ความโหดเหี้ยมอำมหิต ความชั่วเลวจำนวนมาก ไหลออกมาจากตัวแจ๊ค

ริเทาพีหันไปทางผู้ยิ่งใหญ่และพูดขึ้นว่า

“ท่านผู้ยิ่งใหญ่ให้ฉันกำจัดเจ้าคนไร้มารยาทคนนี้หรือไม่”

สุดสิ้นเสียงของริเทาพี เธอสัมผัสได้ถึงความตายอย่างแท้จริง ทั่วทั้งร่างกายและดวงวิญญาณของเธอหนาวเย็นราวกับตกนรกเยือกเย็น

ริเทาพีสับสนและหวาดกลัวเป็นอย่างมากที่ผู้ยิ่งใหญ่จะกำจัดเธอทิ้ง ริเทาพีไม่รู้ว่าเธอทำอะไรผิดเพราะว่าเห็นผู้ยิ่งใหญ่โจมตีผู้ชายคนนั้น แต่การฟื้นตัวของผู้ชายคนนั้นสูงมาก

แจ๊คไม่ได้หวาดกลัวกับคำพูดของริเทาพีแม้จะรับรู้ถึงพลังอันแข็งแกร่งของริเทาพีได้ เพราะมีหู่เสวียอยู่กับเขาตรงหน้ายังมีใครกล้าพูดว่าจะฆ่าเขาได้อีก ทำให้แจ๊คเริ่มสนใจในตัวของริเทาพีว่าจะรอดจากสถานการณ์นี้ไปได้หรือไม่

หู่เสวียจองหน้าริเทาพี ริเทาพีคุกเข่าลงไปกับพื้นร่างกายของเธอสั่นไปด้วยความหวาดกลัวจนไม่สามารถพูดอะไรได้

“อย่าได้พูดเรื่องแบบนี้อีก เตรียมพร้อมกับสัญญาที่ได้ทำเอาไว้”

ริเทาพีเหมือนกับได้รับการอภัยโทษ ความหนาวเย็นทั้งหมดได้หายไปจากร่างกายและวิญญาณของเธอ แจ๊คไม่พอเล็กน้อยว่าทำไมหู่เสวียถึงไม่ได้ฆ่าเธอคนนี้ทิ้งไป

หู่เสวียไม่อยากจะเสียเวลาไปมากกว่านี้ เธอยกคทานกฟินิกซ์น้ำแข็ง 3 ภพของเธอขึ้น เสียงนกฟินิกซ์ได้ร้องดังไปทั่วบริเวณหลังได้ออกมา แจ๊คได้ยินเสียงนกฟินิกซ์ร้องตัวนั้นทำให้แจ๊คมีสีหน้าแค้นเคือง

ริเทาพีสนใจในตัวคทานกฟินิกซ์น้ำแข็ง 3 ภพของหู่เสวียมาก หู่เสวียไม่ได้ให้ความสนใจกับอารมณ์ของแจ๊ค เธอได้ยกคทานกฟินิกซ์น้ำแข็ง 3 ภพขึ้นบนท้องฟ้า

ก่อนจะวาดมือไปทางอากาศเป็นอักษรโบราณจำนวนมาก ไม่รู้ว่าตัวอักษรที่หู่เสวียวาดนั้นคืออะไร ทว่าทุกครั้งที่ตัวอักษรตัวหนึ่งปรากฏขึ้นจะมีพลังทำลายอากาศบิดเบี้ยวและแจ๊คสัมผัสได้ถึงพลังอันยิ่งใหญ่ในตัวอักษรโบราณทุกตัว

หู่เสวียวาดอักษรโบราณไป 99 ตัวก่อเกิดเป็นวงแหวนเวทมนตร์ขนาดใหญ่ที่พลังของในวงแหวนเวทมนตร์ยิ่งใหญ่กว่าวงแหวนใต้ภูเขาสายฟ้ามากมายนัก

วงแหวนเวทมนตร์ของหู่เสวียได้ลงมาใต้พื้นดินที่แจ๊คกำลังเหยียบอยู่ หู่เสวียได้บอกให้ริเทาพี

“ริเทาพีเธอใช้พลังโลหิตของเธอใส่ไปในวงแหวนเวทมนตร์อันนี้”

ริเทาพีปลดปล่อยพลังทั้งหมดของเธอ คลื่นพลังนั้นทำให้แจ๊คกระเด็นไปไกล แจ๊คมองหน้าริเทาพีอย่าหวาดกลัวเล็กน้อย แต่ภายในใจแฝงไปด้วยจิตวิญญาณการต่อสู้

คลื่นพลังโลหิตอันมหาศาลได้พุ่งเข้าไปในวงแหวนเวทมนตร์ของหู่เสวียทั้งหมด วงแหวนเวทมนตร์ของหู่เสวียเริ่มกลายเป็นสีแดงราวกับโลหิต

ริเทาพีมีสีหน้าซีดเผือดหลังจากใช้พลังทั้งหมดเข้าไปในวงแหวนเวทมนตร์ของหู่เสวีย หู่เสวียเห็นริเทาพีทำหน้าที่ของตนเองสำเร็จจึงตะโกนมาทางแจ๊ค

“นายมายืนตรงกลางวงแหวน”

แจ๊คฟื้นตัวจากคลื่นพลังของริเทาพีจึงเดินไปกลางวงแหวนตามคำสั่งของหู่เสวีย หลังเห็นแจ๊คยืนกลางวงแหวนเวทหู่เสวียได้พูดต่อไปว่า

“ต่อไปนี้ฉันจะทำให้ประสาทสัมผัส ได้การยิน รส กลิ่นและการมองเห็นทั้งหมดทั่วร่างกายของนายตื่นขึ้นอย่างมหาศาล อีกอย่างหนึ่งดวงวิญญาณของนายจะได้รับการเลือนระดับครั้งนี้”

ไม่รอให้แจ๊คบอกอะไรหู่เสวียได้ลงมือทำให้วงแหวนเวทมนตร์เรืองแสง แจ๊คกำลังจะพูดอะไรนั้นเพื่อวงแหวนเวทมนตร์เรืองแสงแจ๊ครู้สึกว่าร่างกายของตนมีการเปลี่ยนแปลง เส้นประสาททั่วร่างกายที่เชื่อมต่อกับสมองตื่นขึ้นมาทั้งหมด แจ๊คได้ยินเสียงจากหลายร้อยเมตร ได้รสชาติของน้ำลาย ได้ยินเสียงมดที่กำลังอยู่ในใต้ดิน มองเห็นท้องฟ้าชัดเจนขึ้นจากก้นหลุม

ดวงวิญญาณเหมือนกันเปิดโลกใหม่การสัมผัสพลังจิตของเขาเริ่มที่จะแหลมคมมากยิ่งขึ้น จาก 100 เมตรเป็น 1000หรือหลายหมื่นเมตร คราวนี้เขาสัมผัสได้ถึงพลังของริเทาพี

พลังของเธอในตอนนี้ระดับครึ่งบรรพบุรุษ แจ๊คตกใจมากเพราะเธอเป็นคนแรกที่มีพลังมากมายขนาดนี้ภายในดวงดาวขนาดเล็ก

แจ๊คกำลังจะถามริเทาพีว่ามันมีพลังแบบเธออยู่ในดวงดาวเคอเซอร์อีกหรือไม่ ถ้ามีอีกเขาจะได้วางแผนเพิ่ม

ระหว่างที่แจ๊คกำลังถามไปหู่เสวียเหมือนกับรับรู้ความต้องการของแจ๊ค หู่เสวียได้ตะโกนบอกแจ๊ค

“เรื่องอื่นเอาไว้พูดคุยที่หลัง ตอนนี้นายต้องรับมือกับสายฟ้าที่กำลังจะมา”

............................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................