ข้าเป็นศิษย์ของพญายมราช

        ป้ายประกาศขนาดใหญ่ดึงดูสายตาของผู้ใฝ่ฝันอยากเป็นนักปรุงโอสถ พร้อมกับเสียงโฆษกประกาศเชิญชวนอย่างไม่ขาดสาย 

        หญิงสาวในชุดสีเขียว ตามตัวประดับประดาด้วยดอกไม้ ชายเสื้อมีสีสันคละกันไป บ้างก็แซมด้วยสีเขียวทำให้ดูละม้ายคล้ายกลีบดอกและใบ กระโปรงมีกิ่งก้านของรากไม้ยาวๆ แซมอยู่เป็นช่วงๆ ทำให้ดูโดดเด่น แต่ไม่น่าดึงดูดให้เข้าไปใกล้สักเท่าไร มันดูประหลาดเกินไป!!! แต่น้ำเสียงของเธอกลับตรงกันข้ามมีความไพเราะและกังวาน เธอใช้พลังอิทธิในการขยายเสียงให้ไกลเกินกว่าเสียงของคนทั่วไป

        “การทดสอบระดับนักปรุงโอสถไม่เสียค่าใช้จ่าย!!!” ประโยคนี้เองสามารถเรียกแขกให้มาต่อแถวกันได้อย่างเนืองแน่น ผู้ที่สนใจหลากหลายชีวิตต่างถูกต้อนให้เข้าไปยังหอทดสอบข้างใน ครามและเฌอปรางก็ไม่ต่างกัน สำหรับอชิราจำเป็นต้องเข้าไปเป็นเพื่อนโดยหลีกเลี่ยงไม่ได้ แม้ว่าจะไม่ได้ชอบด้านการปรุงโอสถสักเท่าไรนัก

        “อ้า 5 ปีที่แล้วข้าก็มาทดสอบคะแนนของข้ายังถูกฝังลงในเสาหินนี่อยู่เลย” เฌอปรางเผยพลางชี้นิ้วไปที่แท่นหินโบราณสีเทา สูงประมาณสามช่วงคนที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า  

        “เอ๊ะ เจ้าเคยทดสอบด้วยรึ” ครามว่า

        เฌอปรางชี้ไปที่รายชื่อที่รายเรียงกันเป็นแถวๆ “นั่นไงชื่อข้า ระดับที่ 49 คริคริ สมุนไพรในเมืองนี้ข้าจดจำได้ 5 ใน 10 ส่วน วันนี้ข้าจะลองทำให้มันเป็น 10 ส่วน” เวลานี้แววตาของเธอดูมุ่งมั่นต่างกับนิสัยปกติ ที่ครามได้เห็นมาก่อน เดาว่าในใจของเธอคงเปรียบเสมือนเปลวเพลิงที่กำลังถูกเติมเชื้อเพลิงเข้าไปอย่างไม่หยุดยั้ง

        “หึ!!! ปีนี้ข้าต้องเข้าสู่ระดับ 20 ให้ได้” ปรางพูดพลางกำหมัดชูขึ้นแล้วชักลง ก่อนเดินจ้ำอ้าวไปอย่างไม่รีรอ

        ทั้งสามเดินเข้าไปยังห้องโถงขนาดใหญ่ มีโต๊ะลงทะเบียนตั้งอยู่ด้านหน้า มีเจ้าหน้าที่สาวสี่คนแต่งกายในชุดสีเขียวรูปแบบเดียวกับโฆษกที่ประกาศอยู่ด้านหน้า คอยแนะนำผู้สมัครว่าให้กำหนดจิตแล้วประทับนิ้วมือลงไปบนแผ่นหินสีเขียวที่วางอยู่บนโต๊ะ แล้วขานชื่อออกมา ครู่หนึ่งรายชื่อนั้นก็ปรากฏแล้วไปแสดงผลที่ฉากหลังที่ถัดออกไปไม่ไกลนัก ครู่หนึ่งรายชื่อทั้งสามก็ไปปะปนกับรายชื่ออื่นๆ ที่มาอยู่ก่อนแล้ว

        เมื่อลงทะเบียนเสร็จ ครามได้เดินตามเฌอปรางกับอชิราเข้าไป แม้ทั้งสองสาวจะเดินจูงมือแกว่งแขนกันอย่างผ่อนคลาย แต่ครามก็สังเกตเห็นว่าเฌอปรางลอบระบายลมหายใจออกมาเป็นระยะๆ  

        ครามเดินผ่านเจ้าหน้าที่ทั้งสี่ พลางเหลียวหลังไปมองอย่างสงสัย ว่าชุดชายกระโปรงรากไม้นั่นไม่เกะกะตอนนั่งหรือไงนะ แล้วเขาก็พบกับคำตอบ กระโปรงรากไม้นั่นกลายเป็นเก้าอี้เมื่อพวกเธอนั่ง ตอนนี้หากมองผ่านๆ พวกเธอไม่ต่างอะไรกับต้นไม้พุ่มเล็กๆ เรียงกันอยู่สี่ต้น

        ในระหว่างนี้ มีผู้บรรยายพูดว่าห้องทดสอบมีห้องเดียว ภายในห้องมีมิติคู่ขนานแยกออกจากกัน เพื่อให้แต่ละคนรู้สึกถึงความเป็นส่วนตัวในการตอบคำถามแต่ละคำถาม จะมีเพียงเหล่าผู้อาวุโสคุมหอโอสถเท่านั้น ที่ได้รับอนุญาตเป็นผู้ควบคุมการทดสอบนี้ เพื่อไม่ให้มีการทุจริตเกิดขึ้น ดังนั้นผู้อาวุโสมีอำนาจในการผลุบๆ โผล่ๆ ข้างหลังของผู้ทดสอบ ขอให้พวกท่านจงเตรียมใจไว้ อย่าได้สะดุ้งตกใจจนเสียสมาธิ 

        เพราะการมอบระดับการปรุงยานั้นเป็นเรื่องละเอียดอ่อน ไม่ใช่ว่าใครก็จะอ้างว่าเป็นนักปรุงโอสถได้ แม้แต่ผู้ที่ผ่านการทดสอบนี้เองก็เถอะ การจดจำสมุนไพรทั้งหมดได้ ก็ไม่ใช่ว่าจะทำให้ได้รับตราของนักปรุงโอสถ ยังต้องเข้าไปสู่การทดสอบกลั่นยาอีกด้วย ขอให้พวกเจ้าจงพึงสังวร

        ทันใดนั้น ท่ามกลางผู้คนคราคร่ำ…

        หลบไป ไอ้พวกสกปรก!!! เสียงเอะอะมะเทิ่งดังขึ้น 

        ชายคนหนึ่งแต่งตัวสะอาดสะอ้านจ้องเขม็งมาที่ทั้งสามอย่างรำคาญ สายตาราวกับมองมดปลวก ชายคนนี้แต่งตัวเหมือนเป็นชนชั้นสูง เหนือเสื้อผ้ามีสังวาลย์และอัญมณีประดับประดามากมาย เขาขยับกำไรเก็บของไปมา พรางจ้องไปที่กำไรของคราม และสองสาว

        “ชิ!!! แต่งตัวซอมซ่อ มีกำไรเก็บของเสียด้วย ไม่รู้ว่าไปขโมยใครมา หรือเปล่า”

        “พวกข้าแต่งตัวแบบนี้ แล้วมันไปหนักส่วนไหนของเจ้า กำไรเก็บของนี้พวกข้าจะได้มาจากไหนมันก็เรื่องของพวกข้า” เฌอปรางรีบสวน

        “เหอะฝีปากกล้าไม่เบา ใบหน้าก็แต้มไปด้วยสีสันแปลกตาอย่างกับนกแก้ว ข้าว่าพวกเจ้าอย่าอยู่เกะกะที่นี่ การทดสอบนี้ไม่ใช่สำหรับพวกบ่าวไพร่ หรือทาส ที่จะมามั่วสุม ชิชะ!! อีกไม่นาน เดี๋ยวคงโดนจับโยนออกไป”

        ชายผู้นั้นพูดพลางหยิบผ้าผืนหนึ่งมาเช็ดป้ายนักปรุงโอสถระดับ 1 ที่ติดอยู่บนอกเสื้อไปมา และเป่าลมเพื่อเน้นย้ำว่าข้านี้มีป้ายอันสูงค่า และเป็นคนละชั้นกับพวกแก!!!

        แต่การกระทำนั้นหาได้สะทกสะท้านภูมิคุ้มกันการดูถูกของครามไม่ แต่ยังคงมีพวกบ้าจี้ ที่ถวินหาการได้ตราสัญลักษณ์มาไว้ในครองครองถึงกับถลึงตาพลันประกบมือทำความเคารพชายชุดขาว โดยหวังว่าสักวันหนึ่งจะต้องเป็นอย่างชายคนนี้

        ไม่ช้ามีชายหญิงอีกกลุ่มหนึ่งแหวกทางฝูงชนเดินเข้ามา 

        “เกิดอะไรขึ้นรวิสุต เจ้ามาเสียเวลาเปล่าๆ ปลี้ๆ กับคนเหล่านี้ทำไมแทนที่จะไปหามุมท่องตำราสมุนไพร หากครั้งนี้เจ้าทำการทดสอบไม่ได้ระดับเหนือ 20 เจ้าจะต้องถูกลงโทษ แม้เจ้าจะเป็นนักปรุงยาระดับ 1 ก็เถอะนะ”  ชายคนหนึ่งมีป้ายนักปรุงยาระดับ 2 เดินกร่างเข้ามา พลางผลักคนอื่นๆ ออกไปจากทาง อันธพาลพอกัน!!!

        ถอยไปพวกกระจอก ที่ไร้อนาคต!!! ชายผู้นั้นพูดพลางเชิดหน้า

        “ท่านพี่โสฬสรีบเข้าไปเถอะ อย่ามาเสียอารมณ์กับเจ้าพวกนี้” ดรุณีนางหนึ่งในชุดสีชมพูราวกับกลีบดอกไม้เอ่ยอย่างดูแคลนคนแวดล้อม

        “เสียอารมณ์อย่างนั้นรึ พวกข้าต่างหากที่เสียอารมณ์ ที่มาเจอกับพวกเจ้า” ปรางสวนกลับ แต่อชิรากระตุกแขนไว้ว่าให้พอ 

        ครามในเวลานี้วางท่าทีนิ่งเฉย ทว่าสายตาเย็นเยียบ