[จบ]เซียนทะลุมิติมาบริหารฟิตเนส

“ แกสู้ได้ใช่ไหม ”

เฉินห่าวมองมังกรที่ยืนอยู่ข้างๆราวกับหมาน้อยตัวหนึ่ง นับตั้งแต่ที่มันหายไปออร่าพลังรอบๆตัวของมันเพิ่มสูงขึ้น แต่เขาไม่รู้ว่ามันหายจากอาการบาดเจ็บแล้วหรือยัง แม้ศัตรูที่ต้องเจอในครั้งนี้จะมีเลเวลสูงแค่ 125 ก็ตาม เขาก็กลัวว่าพวกมันจะมีไอเทมที่ใช้ยับยั้งพลังของมังกรหรือมีพลังที่เปิดรอยแผลจนมังกรบาดเจ็บมากยิ่งขึ้น

“ นายท่าน บาดแผลทั้งหมดของข้าหายดีแล้ว ”

“ ตอนนี้แกเลเวล 125 ใช่ไหม ”

มังกรพยักหน้ารับ ค่าสถานะโดยรวมของมันเทียบเท่าเลเวล 145  แม้จะดูมากมายมอนสเตอร์ในซากโบราณสถานกลับไล่ล่ามันจนต้องหนี สำหรับมือสังหารที่นายท่านจะพาออกไปล่า มันคิดว่าสามารถจัดการได้สบายๆ

“ เอาล่ะแกยังไม่ต้องกลับร่าง ไว้ฉันบอกแกค่อยทำนะรู้ไหม ”

มังกรเดินตามหลังเฉินห่าวไปต้อยๆสลับกับใช้ปีกน้อยกระพือเพื่อพาตัวเองบินผ่านสิ่งกีดขวาง

หลี่อิงเห็นว่าเจ้าของร้านเดินทางแล้วจึงพาเป่าเป้ยเข้านอน คืนนี้เธอรับหน้าที่ดูแลเป่าเป้ยน้อย

“ พี่ฉาวป๊ะป๋าไปไหนเหยอ ”

“ ป๊ะป๋าของเป่าเป้ยออกไปทำธุระ ตอนเช้าจะกลับมาปลุกเป่าเป้ยให้ตื่นนอน เป่าเป้ยรีบนอนนะจะได้ตื่นมาเจอป๊ะป๋า ”

“ พี่ฉาวนอนๆ ” เป่าเป้ยตบฟูกด้านข้างแปะแปะขอให้พี่สาวนอนเป็นเพื่อน เธอไม่ลืมแนะนำเพื่อนๆตุ๊กตาที่อยู่รอบๆเตียงให้ฟังเพื่อไม่ให้พี่สาวกลัว

“ ตัวยี้ชื่อปิงลี่ เป็นตุ๊ตาจะเข้เขียว ”

“ ฮิ๊โปตัวนี้ชื่ออ้ายอ้าย เป็นพี่ชายของเต่าย้อยชื่อจ้าวหยง ”

หลี่อิงพยักหน้ารับฟังจนกระทั่งเด็กสาวแนะนำตุ๊กตาทั้งหมดเธอจึงค่อยๆหลับตาพาเด็กสาวนอนรอคุณพ่อ

---------------------------------------------------------------

 “ รายงาน เวลา 19.45 น. เจ้าของออกมาจากร้านพร้อมกับมังกร เขากำลังจะเดินผ่านหน้าฉันไป”

ชายแก่สวมใส่เสื้อคลุมสีขาวยื่นลูกชิ้นให้กับสุนัขที่พาออกมาเดินเล่นในช่วงค่ำ สุนัขที่ได้ลูกชิ้นไปนั้นเห่าเบาๆแสดงความดีใจที่ตนเองได้กินอาหาร  เพียงแต่ว่าภายใต้ร่างสุนัขกลับบ่นเพราะมันอยากได้อย่างอื่นแทนลูกชิ้น สามสี่วันมานี้มันไม่ได้กินอะไรเลย

“ ชุนเฟย แกอย่าพึ่งลงมือ ยังไม่ถึงเวลา ”

“ จะรอทำไม ตอนนี้โอกาสดีแล้ว ”

“ แกอย่าลืมว่าใครอยู่ภายในร้าน หากมีการปะทะกันของเลเวลร้อยเกิดขึ้น เขาคงไม่อยู่เฉยแน่ ”

เมื่อรู้ว่าภายในร้านมีใครอยู่ มือสังหารหนึ่งชายแก่หนึ่งสุนัขจึงนั่งเล่นต่อไปทำราวกับว่าพวกเขาออกมาเดินเล่นที่นี่ทุกๆวัน มันเชื่อว่าตนเองกลายเป็นคนพื้นที่ไปแล้วเพราะผ่านมาเดือนหนึ่งแล้วที่เดินทางผ่านเส้นทางนี้

“ สุนัขน่ารักจังเลยนะครับ ”

ชายแก่หันมองไปด้านขวามือ เจ้าของร้านฟิตเนสเข้ามายืนใกล้ๆ สายตาของเขาให้ความสนใจสุนัขที่กำลังแลบลิ้นกระดิกหางให้คนแปลกหน้า

“ มันชื่ออิงอิงน่ะพ่อหนุ่ม เป็นพันไซบีเรียนฮัสกี ”

“ อ๋อ ท่าทางจะขี้เล่นไม่เบาเลยนะครับเนี่ย ”

เฉินห่าวเข้าไปลูบคอของสุนัขด้วยความเอ็นดู ก่อนจะถอยออกมาสองก้าว

“ คุณตาเดินออกมาย่อยอาหารเหรอครับ ”

“ ใช่ใช่ ยายที่บ้านทำอาหารให้เยอะหน่อยก็เลยออกมาเดินย่อยเหมือนทุกๆวัน ”

“ มีคุณยายรออยู่ที่บ้านด้วยสินะครับ ไม่ชวนคุณยายมาด้วยครับจะได้มีเพื่อนเดิน ”

“ ไม่ไหวไม่ไหว เธอเอาแต่บ่นว่าปวดขา แค่ลุกไปเข้าห้องน้ำยังปวดเลย ตาก็เลยได้มาคนเดียว ”

“ น่าเสียดายแย่นะครับ วันนี้อากาศดีด้วย ”

ชายแก่มองขึ้นไปบนฟ้า เมฆฝนกำลังรวมตัวกัน แม้อากาศจะเริ่มเย็นตัวลงแล้วก็ตาม บรรยากาศในตอนนี้ไม่น่าจะเป็นอากาศดีได้

ขณะที่มองจ้องท้องฟ้าเขากลับตกใจ จู่ๆมีมือขนาดใหญ่คว้าจับมาที่คอโดยไม่ทันได้ตั้งตัว

สุนัขที่รู้ว่าถูกโจมตีซึ่งๆหน้าพยายามจะโจมตีสวนกลับ มันก็กลายเป็นหนึ่งในคนที่ถูกคว้าคอเช่นเดียวกัน โดยสิ่งที่คว้าคอทั้งสองเอาไว้นั้นคือกิ้งก่าตัวสีแดงดูไร้พิษภัย มันได้ขยายมือให้ใหญ่พอดีกับคอทั้งสอง

“ เหลืออีก 10 คนสินะ ”

คำพูดของเฉินห่าวทำให้ชายแก่ขมวดคิ้ว พวกมันเดินทางเข้าสู่เขต X เพียง 12 คนหลังจากที่ฟิตเนสไม่เปิดช่องว่างให้โจมตีตลอด 1 เดือนที่ผ่านมามีตระกูลใหญ่ของเขต X เข้าใช้งานตลอดพวกมันจึงส่งกองกำลังส่วนหนึ่งกลับไป

เมื่อรู้ว่าถูกจับได้จึงคิดจะหลบหนี เพียงแต่ว่ามือที่คว้าคอล็อกเอาไว้แน่นมาก พวกมันทั้งสองพยายามดิ้นให้หลุดแต่ก็ทำไม่ได้ ยิ่งพยายามขยับมือก็ยิ่งแน่นขึ้นสุดท้ายมันก็ขาดอากาศหายใจสลบไปในทันที

เฉินห่าวกระชากหน้ากากชายแก่ออกเผยให้เห็นใบหน้ามือสังหารชัด จากนั้นเขาก็กระชากหน้ากากสุนัขเผยให้เห็นคนที่สวมชุดอยู่ด้านใน 

“ เอามันไปไว้ที่ชั้น 19 ห้องหมายเลข 191 ”

มังกรบินเข้าตึกทางหน้าต่าง ก่อนจะทิ้งร่างของมือสังหารมันไม่ลืมทุบตีให้บาดเจ็บหนักแล้วมัดมือมัดเท้าไม่ปล่อยให้พวกมันขยับตัวได้จากนั้นจึงบินกลับมาหาเจ้าของร้านต่อ

เฉินห่าวเห็นว่ามังกรมาแล้วจึงให้มันพาบินไปยังตำแหน่งหนึ่ง จนกระทั่งเห็นเป้าหมายเขาจึงลงไปเดิน

กลิ่นหอมของไก่ทอดลอยเตะจมูก ห่างออกไปไม่ไกลมากมีร้านไก่ทอดเปิดขายข้างทาง ผู้คนไม่เยอะมาก นับได้ราว 5 คน เฉินห่าวจึงเข้าไปต่อแถวพลางลูบหัวกิ้งก่าด้วยความเอ็นดู จนฮันเตอร์ที่อยู่หน้าร้านให้ความสนใจ

เมื่อพวกเขารู้ว่าเป็นเจ้าของร้านหลงเฉียงฟิตเนสต่างก็เข้ามาตีสนิทด้วยการสอบถามถึงพันธุ์ของกิ้งก่าน้อย เฉินห่าวจึงบอกว่ามันเป็นกิ้งก่าพี่เลี้ยงทารกที่ฝึกมาเป็นอย่างดี

ในระหว่างพูดคุยกับฮันเตอร์ เจ้าของร้านได้ยื่นไก่ให้ฮันเตอร์ไปทีละคนตามคิวจนคนลดน้อยลงเรื่อยๆจนกระทั่งเหลือเพียงแค่เฉินห่าวกับเจ้าของร้านไก่ทอด

“ ผมเอาน่อง 1 ปีก 1 แล้วก็ขอซื้อโครงอีก 5 ตัวให้กิ้งก่าไปแทะเล่นครับ ”

“ โอ้ มันกินไก่ทอดได้ด้วยเหรอ ”

“ ได้ครับลุง ของชอบมันเลยล่ะ ปกติผมมักจะให้พนักงานร้านแอบออกมาซื้อให้มันบ่อยๆ วันนี้ขายดีไหมครับ ”

“ ก็ปกตินะ ”

“ ดีที่ลุงยังขายได้ ผมเห็นแม่ค้าฝั่งนู้นบ่นกันว่าฮันเตอร์ไปทางใต้ ร้านของพวกเธอจึงไม่ค่อยมีลูกค้าเลย ”

“ ลุงก็ได้ยินมาเหมือนกัน เอานี่ ”

เฉินห่าวยื่นมือรับถุง จังหวะที่เขาควักเข้าไปในกางเกงเพื่อนำโทรศัพท์ออกมาจ่ายเงิน มังกรได้ใช้จังหวะนี้พุ่งเต็มแรงเข้าไปคว้าคอของพ่อค้าหายเข้าไปในเงามืดของตึกที่อยู่ใกล้ๆ  

เฉินห่าวได้ยินเพียงแค่เสียงทุบตีจนอีกฝ่ายสลบไปก่อนที่มังกรจะรีบบินไปที่ร้านแล้วกลับมาหาเขา

“ ไปกันเถอะ ”

มังกรดึงแขนของเฉินห่าวพาบินไปยังจุดที่มีมือสังหารหลบซ่อนตัว ในอาณาเขต X เขาเกือบจะมองเห็นได้ทุกส่วน  ตลอดเดือนที่ผ่านมา ไม่ใช่แค่มือสังหารที่ตามดูชีวิตของเขา เป็นเขาเองที่ตามติดตำแหน่งที่พวกมันเดินทางไปเช่นเดียวกัน

ต่อให้เขาจะมองเห็นเพียงจุดเล็กบนแผนที่ไม่รู้ว่าพวกมันทำอะไรก็ตาม แต่ละจุดที่เขาเห็นกลับพอคาดการณ์ได้ว่าพวกมันกำลังปลอมตัวเป็นผู้คนในเขต X เพื่อจับตาดูฟิตเนสของเขา

“ วิ่งดึกจังเลยนะครับ ”

เฉินห่าวยิ้มให้นักวิ่งชายกำลังยืนซอยเท้ารอข้ามไฟแดง อีกฝ่ายยิ้มให้เฉินห่าวเล็กน้อยทำราวกับว่าไม่ได้ยินสิ่งที่เขาพูดเมื่อครู่จึงคิดจะทักทายด้วยการยิ้มแทน 

ทันทีที่ไฟเขียวให้คนเดินนักวิ่งก็ได้ก้าวเท้าวิ่งจากไป เพียงแต่ว่าไฟแดงฝั่งตรงข้ามกับมีกิ้งก่าน้อยยืนเกาคางของมัน มองดูแล้วเป็นภาพที่น่ารัก

นักวิ่งชายกลับรู้ว่าข้างในของมันคืออะไรจึงทำเป็นมองไม่เห็นหวังจะวิ่งผ่านไป แต่แล้วมันกลับตกใจเมื่อจู่ๆมังกรก็ได้คว้ามือจับขาของมันที่อีกเพียงก้าวเดียวก็จะผ่านไปได้แล้ว

มือสังหารรู้ว่าถูกจับได้จึงพยายามจะดิ้นให้หลุด มือของมังกรแข็งราวกับคีมล็อกหากไม่ตัดขาคงไม่สามารถหนีไปได้ มันจึงคิดจะเสียสละขาแต่ก็ถูกมังกรต่อยเข้าที่ท้องไม่เปิดโอกาสให้หนีไป ก่อนที่มันจะถูกคว้าคอไม่นานก็สลบ

“ อย่าให้มันหนีออกมาได้ล่ะ ”

มังกรน้อยพยักหน้ารีบนำมือสังหารกลับไปที่ร้านจากนั้นก็รีบกลับมาหาเถ้าแก่เพราะยังเหลือมือสังหารอีกเยอะที่จะต้องถูกจัดการ

“ ลี่กัน แกเห็นห่าวชวนหรือเปล่า ฉันติดต่อมันไม่ได้ ”

ชายร่างอ้วนนั่งเลียไอศกรีมบนม้านั่งในสวนสาธารณะ เมื่อครู่เขาลองติดต่อเพื่อนเพื่อสอบถามว่าเจ้าของร้านกำลังไปที่ไหนแต่ปรากฎว่าอีกฝ่ายยังไม่ตอบกลับมาจึงให้เพื่อนที่อยู่ใกล้ๆช่วยดูให้หน่อย

“ ฉันไม่เห็นห่าวชวน มันคงจะไปเข้าห้องน้ำ ”

“ ใครทอดไก่ให้มัน ”

“ ไม่มี ตอนนี้ลูกค้าต่อแถวราว 3 คน ดูเหมือนว่ามันจะไปเข้าห้องน้ำจริงๆ ”

“ อืม แค่นี้ก่อน ”

ชายร่างอ้วนตักไอศกรีมกินต่อไปเรื่อยๆ แต่แล้วเขาก็พบว่าด้านหลังมีมือใครสักคนพุ่งเข้ามาล็อกคอ บริเวณปากถูกมืออีกข้างอุดเอาไว้ไม่ให้ส่งเสียงร้อง มือๆนี้ไม่ได้อุดเพียงแค่ปากแต่มันปิดจมูกจนเขาหายใจไม่ออก สุดท้ายสติก็ดับลง ต่อให้จะกลั้นหายใจได้นานก็ตาม มือที่ปิดปากได้ส่งมานาเข้าไปแทนอากาศภายในปอดทำให้มันสลบไปในที่สุด

เฉินห่าวเก็บอุปกรณ์สื่อสารของมือสังหาร จากนั้นเขาก็โยนมันเข้าไปในพุ่มไม้เพื่อให้พวกมันคิดว่าเพื่อนยังคงใช้ชีวิตปกติ ไม่นานมังกรก็กลับมาเขาจึงพามันบินไล่จับมือสังหารจนสุดท้ายเหลือชายเพียงคนเดียว อีกฝ่ายกำลังนอนเล่นบนตึกสูง โดยไม่ได้ปลอมตัวเป็นใคร

แอด!

ประตูเต็มไปด้วยสนิมเขรอะเปิดช้าๆ เสียงที่ส่งออกมาสะกิดชายที่นอนชมดาวให้ลุกขึ้นนั่ง ทันใดนั้นมันก็พบว่าคนที่ออกมาจากประตูไม่ใช่เพื่อนของมัน แต่เป็นเป้าหมายที่ไม่น่าจะบังเอิญเจอกันตรงนี้ได้

“ อ้าว มีคนอยู่ด้วยเหรอครับ ผมว่าจะหาที่เงียบๆดูดาวสักหน่อย ”

มือสังหารค่อยๆชักมีดออกมาถือในมือพลางมองเจ้าของร้าน มันรู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่น่าจะโผล่ที่นี่ได้หากไม่จงใจมาหามันด้วยตนเอง แม้ไม่รู้ว่าเจ้าของร้านหาที่นี่เจอได้ยังไงก็ตามมันจำเป็นต้องเตรียมต่อสู้

“ มีใครได้ยินฉันไหม ”

ระบบสื่อสารเงียบหายไม่มีใครตอบกลับ มือสังหารจึงคิดว่าเจ้าของร้านอาจจะปิดกั้นสัญญาณที่นี่หรือไม่ก็อาจจะแย่กว่านั้น เพื่อนของมันทั้งหมดอาจจะถูกจัดการไปแล้ว

ขณะที่กำลังมองเจ้าของร้านที่เดินออกมาเพียงคนเดียว สัญชาตญาณเตือนมันให้กระโดดหลบไปด้านขวาหลังจากสัมผัสได้ถึงบางอย่างพุ่งเข้ามาทางด้านหลัง ทว่ามันกลับช้าไปเพราะมีมือขนาดใหญ่พุ่งเข้ามาคว้าคอเอาไว้ก่อนจะดึงอากาศออกมาจากปอดของมัน เพียงพริบตามันก็สลบไม่ได้สติ

“ ท่านจะทำยังไงต่อ ”

เฉินห่าวกระโจนขึ้นไปนั่งบนหัวมังกรที่ขยายให้พอดี จากนั้นเขาก็ให้มันพาบินกลับร้าน จนมาถึงชั้น 19 เขาพบว่ามือสังหารทั้ง 12 คนอยู่ในสภาพบาดเจ็บหนักหลังจากถูกมังกรต่อยตีแล้วจับมัดเอาไว้ด้วยเชือก

“ แกถามฉันใช่ไหมว่าจะให้ทำอะไร ”

มังกรพยักหน้า เจ้านายของมันไม่ตอบเขาทำเพียงวางมือลงไปบนศีรษะของมือสังหารแต่ละคน ก่อนจะนำโทรศัพท์ติดตัวของพวกมันออกมาเปิดรับสัญญาณ หลังจากนั้นเฉินห่าวก็ได้ติดต่อไปยังครอบครัวของพวกมัน ด้วยการใช้นิ้วจิ้มไปที่คอเปลี่ยนเสียงตัวเองให้กลายเป็นเสียงมือสังหารเจ้าของโทรศัพท์

“ เธอจ๋า ฉันได้วันหยุดพักแล้วนะเลยว่าจะพามาเที่ยวเขต X พรุ่งนี้เธอว่างไหว ฉันมีเวลาพักน้อยมากๆให้พาลูกมาที่เขต X เมืองหวงซี เธอว่ายังไง ”

“ อ้าวคุณ ทำไมถึงไปที่นั่นล่ะ ”

“ เจ้านายพาผมมาทำงานที่นี่ ผมคิดว่าถ้าจะให้เดินทางไปหาคุณแล้วเดินทางไปเที่ยวที่อื่นวันหยุดอาจจะไม่พอ คุณมาหาผมนะ ที่นี่ที่เที่ยวเยอะมากเลย เดี๋ยวผมพาไปดูอะไรสนุกๆ ”

“ ค่ะ งั้นพรุ่งนี้เช้าฉันจะรีบเดินทางไปนะคะ ”