เตชินหน้าหันไปตามแรงตบของนิวก่อนที่เขาจะก้มหน้านิ่งเพราะความเสียใจ เขาเสียใจมากที่ทำให้นิวโมโหขนาดนี้ แต่แล้วเขาก็ตัดสินใจหันกลับมาเผชิญหน้ากับความจริงพร้อมกับพยายามบอกนิวในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ตั้งใจ
"คุณนิว ผ ...ผม!"
"หุบปาก!!! แล้วก็กลับไปซะ!! แล้วก็ไม่ต้องมาทำงานกับผมอีกแล้ว! ไปซะ! "
นิวตวาดลั่นพร้อมกับกำหมัดเข้าหากันแน่นด้วยความโมโหและในจังหวะนั้นเตชินก็เอื้อมมือเข้าไปกุมมือของนิวเอาไว้ทั้งสองข้างรวบเข้าหากันก่อนจะพยายามอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นอีกครั้ง
"คุณนิว...ผ ...ผมแค่อยากปกป้องคุณในฐานะบอดี้การ์ดของคุณ...แต่ผมไม่ได้ตั้งใจที่จะให้มันเกิดเื่แบบนี้เลยนะครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ครับ คุณนิวอย่าไล่ผมออกเลยนะครับ"
"แต่นายทำร้ายแฟนคลับฉัน!!! นายมันร้ายกาจ"
"ผมขอโทษครับคุณนิวคุณเจ็บตรงไหนรึเปล่า?"
นิวสะบัดมือของเตชินออกจากมือของตัวเอง ก่อนจะผลักแผ่นอกของเตชินสุดแรงจนเตชินกระเด็นออกไป
ผลั่ก!
''ไม่ต้องมาจับ ฉันไล่นายออก! นายได้ยินไหมว่าฉันไล่นายออกน่ะ! ไปซะ! แล้วก็ไม่ต้องมาให้ฉันเห็นหน้าอีก ไปซะ"
เตชินยืนก้มหน้าอยู่ที่เดิมอย่างคนสำนึกผิดและ้าโอกาสแต่นิวกลับไม่สนใจและไม่ให้โอกาสนั้นแก่เตชินอีกเลย และที่สำคัญกว่านั้นนิวเป็ห่วงแฟนคลับสาวของเขามากกว่า
และแฟนครับสาวคนนั้นได้รับาเ็จากการกระทำของบอดี้การ์ดของเขาแถมยังได้แผลมาด้วย ถึงแม้ว่าจะเป็เพียงแผลเล็ก ๆ แต่นิวก็ยังรู้สึกผิดต่อเธออยู่ดีด้วยเหตุนี้นิวจึงเข้าไปช่วยพยุงเธอลุกขึ้นอีกครั้งเพื่อแสดงความรับผิดชอบเบื้องต้นต่อเธอ
“คุณลุกไหวไหมครับ?”
“ฮึกฮึก ฮึก เจ็บค่า”
หลังจากนั้นในขณะที่นิวยังพยุงสาวผู้เสียหายอยู่นั้นนิวก็หยิบมือถือขึ้นมากดโทรออกไปหาเลขาของพี่ชายของเขาเพื่อขอความช่วยเหลืออย่างเร่งด่วนแล้วนิวบอกให้เลขาของพี่ชายส่งคนมาช่วยจัดการเื่วุ่นวายทั้งหมดที่เกิดขึ้นพร้อมกับบอกให้ส่งคนมารับเขากลับโรงแรมด้วย ซึ่งเลขาของนายก็รีบจัดการทุกอย่างตามที่นิวสั่งอย่างเร่งด่วน
นิววางสายจากเลขาก่อนที่เขาจะหันมาถามหญิงสาวผู้เสียหายด้วยความเป็ห่วง
“เจ็บมากไหมครับ?”
นิวเอ่ยถามผู้เสียหายด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิดและสาวเ้าก็ฉวยโอกาสนี้อ้อนนิวต่อเลย
"เจ็บมาเลยค่า นิวดูสิคะเืออกด้วยค่ะ นิวคะ...ฉันกลัวเื"
สาวเ้าอ้อนดาราหนุ่มเสียงสั่นก่อนที่เธอจะโผเข้าซบอกของนิวคล้ายกำลังเสียขวัญ
หมับ!
นิวโอบกอดเธอเพื่อปลอบโยนพร้อมกับพยายามพูดจาให้กำลังใจเธอในระหว่างกำลังรอรถพยาบาล
"ครับ ๆ ตอนนี้พี่ชายของผมกำลังส่งคนมารับคุณไปส่งโรงพยาบาลนะครับตอนนี้คนขับรถของพี่ชายผมกำลังเดินทางอยู่ครับคุณอดทนหน่อยนะครับ"
"ค่า...เพื่อนิว ฉันจะอดทนค่า"
“เก่งมากครับ”
นิวระบายยิ้มกว้างออกมาเมื่อเขาเห็นว่าแฟนคลับสาวของเขาอยากเข้มแข็งเพื่อเขาและสักพักนิวก็เหลือบมาเห็นเตชินยังยืนก้มหน้าอยู่ที่เดิมโดยไม่ยอมขยับไปไหนนิวจึงเค้นเสียงออกไปต่อว่าบอดี้การ์ดของเขาต่อหน้าคู่กรณี
"เตชิน! ทำไมยังไม่ไปอีก คุณจะไปไหนก็ไปสิ เพราะผมไล่คุณออกแล้ว ผมบอกแล้วไงว่าต่อไปนี้ไม่ต้องมาทำงานกับผมอีกแล้วคุณไม่เข้าใจที่ผมพูดรึไง ไปสิครับ ไม่ต้องมาเสียเวลาอธิบายอะไรกับผมอีกแล้วเพราะผมจะให้พี่ชายของผมหาผู้จัดการมาคอยดูแลผมแทนพี่เตเต้เอง และผมก็จะไม่มีวันเอาคนแบบคุณมาดูแลผมอีกแล้วผมไม่เอาด้วยหรอกนะคนแบบคุณน่ะ ผมรับไม่ได้ เพราะผมไม่ชอบคนป่าเถื่อนแบบคุณ”
เตชินยืนนิ่งเงียบเพื่อทบทวนสิ่งที่นิวพูดอีกครั้งอย่างถี่ถ้วนก่อนที่เตชินจะน้ำตารื้อออกมาเล็กน้อย เพราะความน้อยใจเสียใจกับสิ่งที่นิวพูดกับเขา และสิ่งที่นิวพูดมันทำให้เตชินเหมือนตายทั้งเป็
และสิ่งที่ทรมานใจเตชินมากกว่าคำพูดคือวินาทีที่นิวพยุงแฟนคลับสาวไปขึ้นรถที่พี่ชายของเขาส่งมารับก่อนที่นิวจะก้าวขึ้นรถอีกคันและไม่หันกลับมามองเตชินอีกเลย นิวไม่แคร์ไม่สนเลยว่าเตชินจะเป็ยังไง
แต่ถึงนิวจะปฏิบัติต่อเตชินแย่แค่ไหนเตชินก็ไม่รู้สึกโกรธนิวเลยแม้แต่นิดเดียว ซ้ำเตชินยังรีบวิ่งไปขึ้นรถประจำตำแหน่งของตัวเองก่อนจะรีบเร่งขับรถตามนิวออกไปด้วยความเป็ห่วงจนถึงโรงแรมที่พักของนิว
จากนั้นเตชินก็รีบจอดรถ และรีบวิ่งตามนิวขึ้นไปบนห้องก่อนจะพยายามเคาะประตูห้องเรียกนิวจากด้านนอกห้อง
น๊อค น๊อค น๊อค
“คุณนิวครับ?เปิดประตูให้ผมหน่อยครับ ผมอยากอธิบาย ผมไม่ได้ตั้งใจนะครับ”
ไม่มีเสียงตอบรับจากคนด้านในเลยแม้ว่าเตชินจะพยายามมากแค่ไหนก็ตาม
น๊อค น๊อค น๊อค
“คุณนิวครับ?เปิดประตูออกมาคุยกันหน่อยครับ”
เมื่อนิวไม่ยอมเปิดประตูไม่ยอมตอบรับใด ๆ ไม่ยอมส่งสัญญาณอะไรกลับมา เตชินก็ค่อย ๆทรุดลงไปนั่งพิงประตูห้อง ก่อนจะยกมือขึ้นมากุมหน้าอกของตัวเองที่เริ่มจุก เพื่อช่วยให้ตัวเองหายใจได้สะดวกขึ้น
ซึ่งในขณะที่เตชินนั่งพิงประตูห้องของนิวอยู่อย่างเงียบๆ นั้น เตชินก็ได้ยินเสียงสะอื้นร้องไห้ของนิวเล็ดลอดออกมา เตชินจึงขยับเข้าไปพร้อมกับแนบหูลงกับบาดประตูเพื่อแอบฟังเสียงของนิวที่ดังมาจากด้านใน
"ฮึก ฮึก ฮึก เราก็คิดว่าแค่จะเดินสูดอากาศบริสุทธิ์ให้สดชื่น แต่กลับต้องมาเจอแต่เื่แย่ ๆ แบบนี้ใครจะไปทนไหววะ ฮึก ฮึก ฮึก พี่นายครับ พี่นายจะรู้ไหมว่าตอนนี้นิวเหนื่อยทั้งกายและใจเลยนะ ฮึก ฮึก ฮึก ตอนนี้นิวอึดอัดมากเลยครับพี่นาย"
เสียงของนิวสะอื้นร้องไห้ของนิวที่ดังแว่วมาจากด้านในห้องสร้างความปวดร้าวให้กับเตชินอีกครั้งอย่างแสนสาหัส
และเมื่อเตชินรับรู้ว่านิวกดดันและเ็ปมาแค่ไหนเตชินก็ยิ่งเ็ปใจมากขึ้นหลายเท่าทวีคูณ และเมื่อเตชินรู้สึกเ็ปเขาก็ยกกำปั้นขึ้นมาทุบแผ่นอกตรงตำแหน่งหัวใจของตัวเองเพื่อบรรเทาอาการเ่าั้ให้ทุเลาลงบ้าง
จากนั้นเตชินก็ค่อย ๆ ขยับตัวลุกขึ้น ก่อนที่เขาจะตัดสินใจยกมือขึ้นมาเคาะประตูห้องของนิวอีกครั้ง
น๊อค น๊อค น๊อค
"คุณนิวครับ เปิดประตูให้ผมหน่อยครับ"
"ออกไป อยากไปไหนก็ไป ไม่ต้องมาเคาะผมไม่อยากเห็นหน้าคุณอีก"
เสียงนิวตวาดกลับมาเล่นเอาคนฟังถึงกับหน้าชาไปชั่วขณะเลยทีเดียวก่อนที่เขาจะพยายามขอร้องอ้อนวอนนิวอีกครั้ง
น๊อค น๊อค น๊อค
“คุณนิวครับช่วยเปิดประตูให้ผมหน่อยครับ ผมอยากคุยกับคุณให้รู้เื่ครับ ได้โปรดเถอะครับ ขอโอกาสให้ผมได้อธิบายบ้างได้ไหมครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะครับ ผมไม่ได้้าให้เื่มันเป็แบบนั้นเลยนะครับ"
"จะไปไหนก็ไป!!! ไปไกล ๆ ฉันไม่อยากได้ยินเสียงนายเตชิน!!!"
เมื่อนิวเอาแต่ตวาดไล่และเมื่อความพยายามของเตชินไม่เกิดผล เตชินก็ตัดสินใจถอยห่างจากประตูห้องของนิวไปในที่สุดและเตชินก็เดินจากไปด้วยหัวใจเหนื่อยล้าอ่อนแรง หมดหวัง สิ้นกำลังใจ และเ็ป...
ห้องของนิว
นิวยังคงนั่งพิงประตูห้องร้องไห้อยู่ที่เดิมและถึงแม้ว่าเขาจะเอ่ยปากไล่เตชินไปให้พ้น ๆ แล้วแต่เขาก็ยังคอยเงี่ยหูฟังเสียงของเตชินอยู่ตลอดเวลา ทว่าตอนนี้นิวกลับไม่ได้ยินเสียงเตชินเคาะประตูเรียกเขาอีกเลย
และเมื่อนิวข่มอารมณ์โกรธของตัวเองลงได้บ้างแล้วนิวก็ลุกขึ้นมาแง้มประตูห้องของเขาออกเพื่อแอบดูเตชิน แต่ว่านิวกลับพบเพียงความว่างเปล่าเท่านั้นและนั่นยิ่งสร้างความกังวลให้กับนิวมากเพราะนิวเองก็เป็ห่วงบอดี้การ์ดของเขาอยู่ไม่น้อยเลยเหมือนกัน และนิวยิ่งห่วงเตชินมากขึ้นเมื่อจู่ๆ ฝนก็เทลงมาอย่างกับฟ้ารั่ว
ซ่า ซ่า ซ่า
“ป่านนี้จะไปหลบฝนอยู่ที่ไหนนะ”
นิวพึมพำถึงเตชินด้วยความเป็ห่วงออกมาเบาๆ ก่อนที่เขาจะรีบปิดประตูห้องเข้าไปเหมือนเดิม จากนั้นนิวก็เดินไปนั่งลงบนเตียงนอนของเขาและทอดสายตามองดูม่านฝนสีขาวขุ่นผ่านช่องหน้าต่างห้องอย่างเลื่อนลอย
“ฮือฮือ ฮือ...เตชิน? ฝนตกหนักขนาดนี้คุณจะเป็ยังไงบ้างนะ กลับบ้านไปรึยังก็ไม่รู้ฮือ ฮือ ผมเป็ห่วงคุณนะ”
นิวร้องไห้สะอื้นอย่างหนักแข่งกับเสียงฝนยิ่งฝนกระหน่ำเทลงมามากเท่าไหร่ นิวก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้นมากเท่านั้นเพราะเป็ห่วงเตชินโดยที่นิวเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่า ทำไมตัวเองต้องเป็ห่วงเตชินมากขนาดนี้
“ฮือ ฮือทำไมอ่ะ? ทำไมผมต้องเป็ห่วงคุณด้วย ฮือ ฮือ เพราะอะไร? ฮือ ฮือทำไมผมต้องเป็ห่วงคุณขนาดนี้ด้วย ฮือ ฮือ ทำไม ฮือ ฮือ”
นิวล้มตัวนอนลงบนเตียงก่อนจะคว้าหมอนมาปิดหน้าซับน้ำตาแห่งความอ่อนแอ ท้อแท้ สิ้นหวัง และความเสียใจที่มีมากล้นของเขา...
--------------------------------------
sundog
804
