ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่24 จับตัวเขาไปเดี๋ยวนี้

      เย่จื่อเฉินหันขวับทันที

     หน้าประตูของร้านกาแฟ มีวัตถุทรงกลมปรากฏสู่สายตา

     เดินได้สองก้าวเหงื่อก็ผุดขึ้นเต็มหน้าผาก ร่างกายก็ดูอ่อนแรงต้องกินยาบำรุงร่างกายบ้างแล้ว

      "คนสวย ฉันมาแล้ว"

     ตาลุงอ้วนพูดออกสำเนียงต่างชาติ สวมสร้อยทองเส้นใหญ่แหวนทองวงใหญ่ทำให้เย่จื่อเฉินอดนึกถึงคำว่าเศรษฐีใหม่ไม่ได้

      "เถ้าแก่คะ เถ้าแก่อยากเห็นแฟนฉันไม่ใช่เหรอคะ? เขานี่แหละค่ะแฟนฉัน"

     ดวงตาโตสดใสของเซี่ยเขอเข่อกะพริบหยาดเยิ้ม เรียวนิ้วขาวใสยื่นออกมาเย่จื่อเฉินก็เลยยืนขึ้น

     ที่ตาลุงอ้วนคนนี้ดูเหมือนลูกบอลสาเหตุหลักก็มาจากส่วนสูงของเขาด้วย

     ดูจากรูปร่างของเขาแล้วส่วนสูงก็น่าจะอยู่ที่ประมาณหนึ่งร้อยหกสิบห้าเซนติเมตรส่วนเย่จื่อเฉินสูงถึงหนึ่งร้อยแปดสิบหกเซนติเมตร พอลุกขึ้นยืนจึงสูงเลยหัวเขาไปเยอะมาก

      "ไงลุง ได้ยินว่าลุงอยากจะเลี้ยงดูแฟนผมเหรอ? ลุงจะให้ค่าเลี้ยงดูเธอเท่าไรล่ะขอผมดูหน่อยว่าคุ้มไหม"

      สิ้นเสียงเย่จื่อเฉิน เซี่ยเขอเข่อก็หยิกเอวเขาทันที

     ที่มาหานายก็เพราะจะเอามาเป็นโล่กำบังนะ นายพูดแบบนี้มันหมายความว่ายังไง!

      ตอนที่เย่จื่อเฉินลุกขึ้น ชายอ้วนก็ผิดหวังไปนิดแต่หลังจากที่ได้ยินคำพูดของเย่จื่อเฉินในดวงตาเม็ดถั่วเขียวคู่นั้นก็มีแววตาดูถูกปรากฏขึ้นมา

     นักศึกษาจนๆ ยังไงก็เป็นได้แค่นักศึกษาจนๆ นั่นแหละ!

     "เจ้าหนู จะไถเงินฉันสินะ"

      "ลุงจะสนใจทำไมว่าผมไถเงินอยู่หรือเปล่า ผมถามว่าค่าเลี้ยงดูเท่าไร?"

      ชายอ้วนชูนิ้วขึ้นมาห้านิ้ว

     ห้าหมื่น!

      เย่จื่อเฉินเหลือบมองเซี่ยเขอเข่อโดยอัตโนมัติคิดไม่ถึงเลยว่ายัยนี่จะมีค่ามากขนาดนี้ ห้าหมื่น...

     นี่เท่านางแบบโป๊เลยนะ

     เซี่ยเขอเข่อขบกัดริมฝีปาก เจ้าบ้านี่ได้ฟังที่เธอพูดบ้างหรือเปล่า

     ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าตัวเองกระโดดเข้ากองไฟกันนะ

     จริงอย่างที่คิดเลย...

      "แค่ห้าหมื่นลุงก็อยากเลี้ยงจะแฟนผมแล้วเหรอ รูปร่างแบบนี้ ทรงผมแบบนี้แถมยังเป็นนักศึกษายอดเยี่ยมของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีปิงเฉิงอีกรูปร่างหน้าตาและมันสมองรวมอยู่ในตัวคนคนเดียวแบบนี้ลุงให้แค่ห้าหมื่นก็คิดจะเลี้ยงแล้วเหรอ"

      "แล้วนายอยากได้เท่าไร?"

     "ห้าแสน ถ้าลุงยอมเสียเงินห้าแสนเพื่อเลี้ยงดูแฟนผมได้ผมจะยกให้"

     เย่จื่อเฉินปัดไม้ปัดมืออย่างใจกว้างแต่หลังจากที่ตาลุงอ้วนได้ยินก็ตาเบิกโพลง

      "ไม่ได้"

      "ไม่ได้ก็ไสหัวไป!ไม่มีเงินแล้วยังจะเลี้ยงเด็กมหาลัย บ้าหรือไง"

     เย่จื่อเฉินทำหน้าดูถูก ชายอ้วนหรี่ตาลงแล้วพูด "โอเคเจ้าหนู นายจะไถเงินไม่ใช่หรือไง? บอกตามตรงเลยนะว่าฉันค่อนข้างเสียใจแทนสาวสวยคนนี้ที่มีแฟนแบบนายเอาอย่างนี้ ฉันให้สองแสน นี่ราคาระดับดาราแถวหน้าเลยนะ"

      "สองแสน..."

     เย่จื่อเฉินมีสีหน้าลังเล ชายอ้วนที่เห็นแบบนั้น แววตาดูถูกก็ยิ่งออกชัดเจนมากขึ้น

     นักศึกษาจนๆ ยังไงก็แค่นักศึกษาจนๆ

     เวลาผ่านไปไม่นาน...

      "ตกลง!"

      เย่จื่อเฉินตบโต๊ะ เซี่ยเขอเข่อตะลึงงัน

     นี่เธอถูกขายแล้วเหรอ!

      ชายอ้วนล้วงเอาบัตรเครดิตออกมาจากกระเป๋าด้วยใบหน้าเหยียดหยาม

      "ในบัตรนี้มีอยู่หนึ่งล้านสองแสน เงินสำหรับครึ่งปี!"

     "ว้าว ลุงนี่ใจป้ำจริงๆ" เย่จื่อเฉินทำทีว่าจะรับบัตรไปด้วยท่าทางโลภมากแต่กลับโดนเซี่ยเขอเข่อปัดบัตรหล่นลงพื้นไป

      "ทำบ้าอะไรของนาย?" เซี่ยเขอเข่อกระชากแขนเย่จื่อเฉินบนใบหน้าเต็มไปด้วยความตึงเครียด

      "ที่รัก สองแสนเลยนะ รู้จักพอบ้างเถอะ"

      "ใช่แล้วคนสวย เธอดูสิเธอคบผู้ชายแบบนี้มันมีประโยชน์อะไรสู้มาคบกับฉันดีกว่า รับรองได้ว่าในอนาคตเธอจะเจริญรุ่งเรืองเลยล่ะ"

     ตาลุงอ้วนคุยโวอยู่ข้างๆ หน้าเซี่ยเขอเข่อขมวดมุ่นเข้าด้วยกันหมดแล้ว

     เย่จื่อเฉินเก็บบัตรเครดิตขึ้นมา

      "เงินนี่เป็นของผมแล้วใช่ไหม"

      "ใช่!"

     ชายอ้วนพยักหน้า

      "ถ้าอย่างนั้น..." บัตรเครดิตที่เพิ่งเก็บขึ้นมาโดนเย่จื่อเฉินโยนลงบนโต๊ะอีกครั้ง "ผมให้ลุงเอาแฟนผมไปแล้ว ลุงก็ต้องให้ผู้หญิงคืนผมด้วยสิ เอาอย่างนี้ลุงเอาลูกสาวลุงมาให้ผม ผมให้เดือนละห้าหมื่น เป็นเงินสำหรับสองปี!"

     "ไอ้เด็กบ้า แกหลอกฉัน"

     ดวงตาเท่าเม็ดถั่วเขียวของชายอ้วนเบิกโตเย่จื่อเฉินไหวไหล่ยิ้มไม่พูดอะไร

      "ลุงเพิ่งรู้เหรอ?"

     "แกเชื่อไหมว่าฉันหาคนมาฆ่าแกได้?" ดวงตาเท่าเม็ดถั่วเขียวของชายอ้วนฉายแววโหดเหี้ยมเย่จื่อเฉินย่นคอแสร้งทำท่าว่ากลัว "โหผมกลัวจังเลย"

     เพียะ!

     ฝ่ามือใหญ่ฟาดเข้าที่ปากของชายอ้วนจนเขายืนหมุนคว้างอยู่กับที่จากนั้นเท้าข้างหนึ่งก็เหยียบลงบนคอของเขา

     ตุบ

     ชายอ้วนกระแทกเข้ากับกำแพงร้านกาแฟ จนเกิดเสียงดังสะเทือน

     เสียงนี้ดังสะเทือนไปถึงทุกคนในร้านกาแฟ

      "คุณชายเย่"

     ร่างหนึ่งเดินออกมาท่ามกลางกลุ่มลูกค้า เย่จื่อเฉินเหลือบตามอง

      ไป๋ต้าไห่ ประธานไป๋ในงานประมูลหิน

     หลังจากชายอ้วนที่กระแทกเข้ากับกำแพงเห็นไป๋ต้าไห่ก็ร้องตะโกน

      "พี่ไป๋ ช่วยด้วย"

      "เสี่ยวจ้าว"

     ไป๋ต้าไห่อึ้งไป สายตามองชายอ้วนกับเย่จื่อเฉินสลับกัน

      "มีอะไร อยากแส่หาเรื่องด้วย?"

      ที่จริงไป๋ต้าไห่ก็อยากจะเข้าไปห้ามแต่เมื่อเห็นความเย็นชาในดวงตาของเย่จื่อเฉิน เขาก็กลืนคำพูดลงไปทันที

      "ไม่กล้า"

     นี่มันเพื่อนคุณชายซูเชียวนะ เขาไม่กล้ามีเรื่องด้วยหรอก

      "ไม่กล้าก็หลบไปอยู่ด้านข้างไป"

     เย่จื่อเฉินผลักไป๋ต้าไห่ออกไปทางด้านข้าง แล้วเดินไปหาชายอ้วน

     เมื่อเห็นเย่จื่อเฉินย่างเท้าเข้าไปใกล้ชายอ้วนก็รีบร้องเรียกไป๋ต้าไห่

     ไป๋ต้าไห่ส่ายหน้าแล้วพูด

      "เสี่ยวจ้าว คุณชายเย่เป็นเพื่อนของคุณชายซู ถึงฉันจะไม่รู้ว่านายไปมีเรื่องกับเขาได้ยังไงแต่ฉันก็ช่วยนายไม่ได้จริงๆ"

     คุณชายซู!

      ชายอ้วนตัวอ่อนปวกเปียกเหมือนมะเขือเปราะทันทีคุณชายซูเป็นใครพวกเขารู้จักดีที่สุด

     ทันใดนั้น ชายอ้วนก็รีบคุกเข่าขอชีวิต

      "คุณชายเย่ คุณไว้ชีวิตผมด้วยเถอะครับ"

     เพียะ!

     เย่จื่อเฉินตบหน้าชายอ้วนอย่างไร้ความปรานี

      "ตอนนี้มาร้องขอชีวิตกับฉันแล้วเหรอเมื่อกี้ตอนที่แย่งแฟนฉันทำไมไม่เรียกฉันว่าคุณชายเย่ล่ะ จริงสินายจะหาลูกน้องมาฆ่าฉันด้วยไม่ใช่เหรอ ความโหดของนายเมื่อกี้มันหายไปไหนล่ะ?"

      เย่จื่อเฉินหรี่ตา บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มปีศาจร้าย

     รูม่านตาของชายอ้วนสั่นระริก กลืนน้ำลายคุกเข่าขอร้องอ้อนวอน

     เสียงไซเรนรถตำรวจดังขึ้น เย่จื่อเฉินชำเลืองมองไปนอกหน้าต่างก็เห็นว่ามีรถตำรวจสองคันจอดอยู่นอกร้านกาแฟ

     ดูท่าว่าจะมีคนในร้านกาแฟโทรแจ้งตำรวจมา

     มองดูชายอ้วนที่โดนตัวเองตบจนแทบหมดสภาพเย่จื่อเฉินยื่นมือออกไปตบหน้าเขา

      "ตำรวจมาแล้ว นายปลอดภัยแล้ว แต่อีกเดี๋ยวคงรู้นะว่าต้องพูดยังไง?"

      "รู้...ครับ..."

     ชายอ้วนโดนเย่จื่อเฉินจัดการจนแม้แต่คำพูดก็ยังไม่ค่อยชัดแล้วเย่จื่อเฉินก็ทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้

      "เป็นไงที่รัก ฉันจัดการได้น่าพอใจไหม?"

     ในนาทีที่เย่จื่อเฉินลงมือ เซี่ยเขอเข่อก็อึ้งไปเลยเธอไปหาเขาเพื่อเอามาเป็นโล่กำบัง แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเรื่องจะกลายเป็นแบบนี้

     แต่ดูเหมือนว่าในใจของเธอไม่ได้นึกรังเกียจเลยแถมยังรู้สึกว่าเขาหล่ออีกต่างหาก

      "นี่เจ้าหน้าที่ตำรวจ!"

      และทันใดนั้น ตำรวจที่อยู่ข้างนอกก็กรูเข้ามา

     เมื่อเห็นชายอ้วนที่โดนต่อยจนใบหน้าบวมปูดอยู่ตรงประตูทางเข้าตำรวจหญิงหนึ่งในนั้นก็ตะคอกถาม

      "ใครทำร้ายคุณ"

     เย่จื่อเฉินผิวปากเงยหน้าขึ้นมองฟ้าดวงตาเท่าเม็ดถั่วเขียวของชายอ้วนฉายแววสับสนกับตัวเอง ก่อนจะกัดฟันพูด

      "คุณตำรวจ ผมล้มเองครับ"

     โกหกแบบนี้แม้แต่เด็กสามขวบก็ยังดูออกตำรวจกวาดตามองคนที่อยู่รอบตัวชายอ้วนเล็กน้อย

     รอยเลือดบนกางเกงของเย่จื่อเฉินตกอยู่ในสายตาตำรวจทันที

     "จับเขาไปเดี๋ยวนี้!"