ตกเย็น...
หลังจากที่เข้าเรียนในคลาสจนจบ เหล่าหัวหน้าผู้นำทั้งหลายและเหล่าสภาก็ต่างทำหน้าเคร่งเครียดกันอยู่ในห้องประชุม ทั้งหมดกำลังคุยกันเื่งบประมาณกิจกรรมที่กำลังจะมาถึง ซึ่งยังไม่สามารถแบ่งสันปันส่วนกันได้ดี...ฝ่ายด้านสันทนาการก็อยากได้งบซื้ออุปกรณ์...ฝ่ายเชียร์รับน้องก็อยากได้งบตัดชุดใหม่...ฝ่ายสเอกสารก็เถียงขาดใจเื่บิลที่ต้องยื่นให้กับสำนักงาน...
ไม่ว่ามินตราจะพยายามเกลี้ยกล่อมให้เพื่อนๆ ลงรอยกันมากเท่าไหร่ ก็ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะแย่ลงมากกว่าเดิม
“ถ้าอย่างนั้นเอาเป็ว่าวันนี้เราพอแค่นี้ก่อนแล้วกัน”
มินตราพูดขึ้นในที่ประชุม เธอเหน็ดเหนื่อยจนผมชี้ไปมา เพราะประชุมกันมาได้หลายชั่วโมงแล้ว ก็ั้แ่เลิกคลาสจนเวลาล่วงเลยมาถึงตอนนี้ หญิงสาวก็ยังไม่มีอาหารอะไรตกถึงท้องเลยสักนิด....
“เราว่าเลื่อนประชุมไปวันพรุ่งนี้ดีมั้ย ตอนนี้มันใกล้จะค่ำแล้ว”
“ถ้ามินว่าอย่างนั้นก็ต้องทำตามแล้วแหละ”
แต่ละฝ่ายเชิดหน้าใส่กันอย่างไม่เป็มิตร ก่อนจะเดินออกไปจากห้องประชุมจนเหลือแค่ร่างในชุดรัดรูปเพียงคนเดียว
“เฮ้ออออออ” ลมหายใจหนักๆ พ่นออกมา...
มันเหนื่อยเหลือเกินที่ต้องทำตามอำเภอใจพ่อแม่ ผู้ใหญ่ที่อยู่ต่างประเทศบังคับให้เธอเป็ต้องเป็ที่โดดเด่นของคณะแห่งนี้ให้ได้ เพราะจะได้เอาเื่นี้ไปโอ้อวดกับเพื่อนนักธุรกิจของตน มินตราอยากจะจบไปเรียนต่างประเทศเร็วๆ เธอเบื่อหน่ายสังคมมหาลัยแห่งนี้และพ่อแม่ของตัวเองอย่างเต็มทน
จอกกกก....
เสียงท้องร้องดังขึ้น
“หาอะไรรองท้องก่อนกลับหน่อยดีกว่า”
ว่าแล้วกระโปรงสั้นๆ ก็เดินส่ายก้นไปยังห้องจัดเตรียมอาหาร ที่อยู่อีกฝั่งของตึกห้องประชุม...ตอนนี้มหาลัยแทบจะไม่มีนักศึกษาอยู่แล้ว เหล่าอาจารย์ก็ต่างเริ่มทยอยกลับกันจนหมด มีเพียงนักศึกษาชายที่เล่นฟุตบอลอยู่ด้านหน้าไม่กี่คน ขาเรียวเล็กเดินเข้ามาในห้องอาหารด้านใน เพื่อหวังจะหาขนมทานเล่นและน้ำผลไม้รองท้อง...แต่เมื่อเธอเดินมาถึงประตู...เสียงประหลาดก็ดังขึ้นจนทำให้ต้องหยุดแน่นิ่ง...
ตับ ตับ ตับ ตับ ตับ
“อื้อออ เบาๆ อ๊า”
“ซีดดดด อยู่นิ่งๆ สิวะ”
“อ๊า พี่ดำ เบาๆ บัวไม่ไหวแล้วววว”
หัวใจของคุณหนูมินตราเต้นตุบๆ เสียงที่เล็ดลอดออกมาจากห้องอาหารนั้น...มันต้องเป็สิ่งที่เธอคิดอย่างแน่นอน!
มือเรียวบิดกลอนประตูด้วยความเบา ก่อนจะสอดส่องสายตาเข้าไปมองดูเหตุการณ์ด้านใน...ทันทีที่เห็นภาพตรงหน้า ความคันที่ร่องง่ามของเธอก็แฉะขึ้นมาทันที!
“อ๊า พี่ดำจ๋า บัวไม่ไหวแล้ว”
“กูบอกให้มึงอยู่เฉยๆ ไงวะ ซีดดดด”
มินตรากลืนน้ำลายดังอึก...
ร่างสูงใหญ่เปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ เหงื่อไคลไหลอาบเปียกโชกเต็มตัวบนผิวสีดำ ใบหน้าดิบเถื่อนคำรามจนกรามขึ้นเป็สัน วงแขนกว้างจับเอวอวบๆ ของแม่บ้านคนหนึ่งเอาไว้ ก่อนที่สะโพกหนาจะกระเด้าซอยจากด้านหลังอย่างแรง...มันแรงจนแก้มก้นแม่บ้านกระเพื่อมเป็คลื่น...และรุนแรงจนกล้ามหน้าท้องเกร็งเป็ลูกนูนเด่น
มินตราไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนดิบเถื่อนได้ขนาดนี้ โดยเฉพาะกับลุงภารโรงที่ชื่อว่าดำ...เธอมักจะเห็นชายร่างสูงอยู่ในชุดมิดชิด พอได้มาเห็นรูปร่างสีดำเปลือยเปล่า มัดกล้ามแต่ละมัดพวกนั้น มันเรียกสายตาให้เธอมองไม่หยุด...
“อ๊ะ....นั่น....ของ....ของจริงหรอ”
ทันทีที่สายตามองไปเห็นลำเอ็นที่ถอนออกมาจากโพรงรู...หอยของคนแอบมองก็แทบะเิน้ำแตกออกมา! ลำเอ็นสีดำยาวใหญ่ หัวบานฉ่ำสีม่วงคล้ำ ตามลำเต็มไปด้วยเส้นเล็ดปูดปูน ขนาดความยาวของมันยาวจนหญิงสาวไม่คิดว่ามันจะสามารถยัดเข้าไปในรูสวาทของผู้หญิงได้ ยิ่งตอนที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำรักของแม่บ้าน ลำเอ็นทั้งลำก็มันวาวผงกหัวแข็งขืนน่ากลัว...
“อ้าปาก” เสียงเข้มคำรามดุร้าย แม้แต่คนที่แอบดูก็รู้สึกกลัว
แม่บ้านร่างอวบใหญ่คนนั้นนั่งคุกเข่าลงอย่างว่าง่าย ก่อนจะอ้าปากแลบลิ้นอย่างวิปริต มือหนาของภารโรงชักลำเอ็นของมันอย่างแรง เสียงคำรามนั้นดังขึ้นอย่างหื่นกระหาย ร่างที่เปียกโชกสีดำเปียกไปด้วยเหงื่อกำลังเกร็งตัวจนกล้ามแต่ละส่วนขึ้นเป็มัดๆ!
ลุงดำชักว่าวแรงขึ้นเรื่อยๆ จากนั้นไม่นาน น้ำขาวขุ่นก็พุ่งออกมาเป็สายชนเข้าที่ใบหน้าของแม่บ้านพร้อมกับไหลลงปาก มันเกรอะกรังไปทั่วทั้งหน้า เมือกร้อนๆ พวกนั้น...ทำไมมันถึงฉีดออกมาได้มากขนาดนี้!
“แม่งเอ้ยยย ทำความสะอาดของกูซะ”
อร๊อกกกก
ลำเอ็นลำใหญ่ยัดเข้าไปในโพรงปากของแม่บ้าน ก่อนจะจับหัวกระเด้าเข้าออกทำความสะอาดคราบน้ำเชื้อพวกนั้น...
มินตราเดินจากมาด้วยความเงียบ เธอลืมไปเสียสนิทว่าตัวเองนั้นหิวเพียงใด และไม่คิดเลยว่าจะกล้าช่วยตัวเองตอนแอบดูภารโรงกับแม่บ้านมีอะไรกัน...และที่สำคัญไปมากกว่านั้น...เธอก็เสร็จสมจนเรียวขาไหลเปียกไปด้วยน้ำรัก!
519
![ฝืนลิขิตฟ้า ยอดชายาอัจฉริยะ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673882242_65382107.webp)
