ตอนที่ 7 ข้ากับสนามรบ
ข้ากลับจวนพร้อมกับหลีเจ๋อหลินที่ตามมารับข้าทำเอาข้าร้องไห้เพราะมีแค่เขาคนเดียวที่คอยห้ามข้ามาโดยตลอดฮืออออ ซึ้งใจยิ่งนัก เมื่อข้ากลับมาภรรยาคนอื่นๆก็ร้องไห้ที่ห้องโถงเมื่อข้ากลับมาก็วิ่งเข้ามากอดข้าแน่นข้าเองก็ใเพราะคิดว่าพวกเขาคงดีใจที่ไม่มีข้าอยู่ด้วยแต่ไม่ใช่เลยเพราะพวกเขาเสียใจที่ไม่ข้าอยู่ด้วยข้ารู้สึกดีใจที่ทุกคนรักข้ามากขนาดนี้
เื่ราวคราวนั้นก็ผ่านมาได้เดือนเศษภรรยาของข้าก็ยังไม่หายโกรธข้าเสียที่ข้าเฝ้าง้องอนมาตั้งเป็เดือนแต่ภรรยาข้ากลับสนใจข้าไม่ยังทำตัวเมินเฉยต่อตัวข้าอยู่อีกเฮ้ออออ ตอนนั้นที่ข้าหนีก็มาร้องไห้กับคนอื่นๆที่ข้าไม่อยู่ อยู่เลย
"เรียนนายท่าน ฮูหยินสี่มาขอพบขอรับ"
"ให้เข้ามา"
"สามี ท่านเป็อะไรทำไมถึงได้หน้าเศร้าหมองคล้ำอย่างนี้"
"ฮูหยินสี่ ภรรยาข้า ฮือๆ ทำไมเขาไม่เข้าใจข้าเลยก็ข้าชอบเขาทำไมเขาถึงต้องเ็ากับข้าด้วย ฮือๆ"
"สามีท่านอย่าร้องไห้เลย ท่านอายุตั้ง 17-18ปีแล้วนะ อย่าร้องไห้เป็เด็กไปไปแบบนี้สิ"
"ก็ข้า ฮืออออออๆๆๆ"
"ไม่ร้องนะ เด็กดี มาข้าจะบอกท่านก็ได้ฮูหยินสามแค่โกรธที่ท่านทำแบบนั้นท่านแค่ไปนั่งตากฝนง้อเขาเดี๋ยวเขาก็ใจอ่อนเองแหละ"
"ภรรยานี้มันฤดูหนาวนะ ฝนไม่มีฮือออออ"
"อุ้ย สามีข้าลืมไป งั้นท่านยืนท้าลมหนาวดู ดูซิว่าเขาจะใจร้ายเกินไปมั้ยอย่างน้อยฮูหยินท่านอื่นต้องเ็ปใจแน่แล้วพวกเขาจะบีบฮูหยินสุดที่รักท่านแน่นอน"
"ขอบใจเ้ามากนะ ฮูหยินสี่ภรรยาสุดที่รักของข้า"
และแล้วคืนนั้นข้าก็ทำมันจริงๆ ข้ายืนหน้าเรือนฮูหยินสามมา 2 ชั่วยามแล้ว แต่เขาก็ยังไม่สนใจส่วนภรรยาคนอื่นๆ ตามที่ฮูหยินสี่คาดไว้ฮูหยินใหญ่ ฮูหยินรอง และฮูหยินห้า ต่างพากันน้ำตาคลอแทบจะร้องไห้แล้วแต่ว่าอะไรก็ไม่ได้ทำให้ฮูหยินสามสนใจเลยข้าได้แต่รอฮูหยินสามใจอ่อน ไม่นานฮูหยินสามเปิดประตูให้ข้า แล้วเอ่ยกับข้าทั้งน้ำตามคืนนั้นข้านอนที่เรือนของฮูหยินสามเขาหายโกรธข้านานแล้วแต่เขาแค่อยากรังแกข้าเท่านั้นเองเ้าแผนการเสียจริงๆภรรยาข้า
ย่างเข้าสู่ปีที่2ของข้าตอนนี้ข้าอายุ20 ปีแล้ว ภรรยาแต่ละคนก็อายุมากขึ้นฮ่าๆๆแต่ยิ่งอายุมากขึ้นภรรยาแต่ละคนของข้าต่างหล่อเหลางดงามมากขึ้นอีกเท่าตัวเลยทีเดียวข้าไปบอกพวกเขาล่ะไม่อย่างนั้นพวกเขากินหัวข้าแน่
"เรียนนายท่าน ตอนนี้ฮูหยินผู้เฒ่ามู่มาเยี่ยมฮูหยินใหญ่ขอรับ"
"ห่ะ!!!"
"ตอนนี้มาถึงแล้วขอรับ"
"รีบไปตอนรับเร็วเข้า"
ข้ารีบเดินไปหามารดาภรรยาของข้าแม้ว่ามารดาของภรรยาจะรู้ว่าข้ามีภรรยาถึงห้าคนแล้วแต่ข้าก็อดเกรงใจนางไม่ได้
"คาราวะท่านแม่"
"คาราว่ะฮูหยินผู้เฒ่ามู่ขอรับ"
"ไม่ต้องมากพิธีอันใดหรอก ข้ามาเยี่ยมพวกเ้าิเอ๋อ เอาของฝากไปเก็บที่ครัวที่"
"เ้าค่ะฮูหยิน"
"ท่านแม่เดินทางมาเหนื่อยๆ เชิญด้านในดื่มชาก่อนนะขอรับ"
"ซูหลาน เ้าเป็อย่างไรบ้าง"
"ลูกสบายดีขอรับ ท่านแม่เล่าขอรับเป็เช่นไร"
"แม่สบายดี แต่ในตอนนี้แคว้นอวี้้าจะทำากับแคว้นฉินแม่อยากให้เ้าเข้าไปช่วยงานในกองทัพตอนนี้แคว้นฉินกับแคว้นเซียงร่วมมือกันแต่ว่าพวกเราสองแคว้นที่กลายเป็พันธมิตรกันนั้นก็ยังไม่สามารถเทียบเท่ากับแคว้นอวี้ที่มีขนาดใหญ่และกำลังคนเยอะกว่าเราแม่เลยอยากให้เ้าเข้ามาช่วย"
"แคว้นอวี้ อย่างนั้นหรือ"
ข้าเอ่ยออกมาเบาไปแคว้นที่ฆ่าฟันผู้คนบริสุทธิ์ชาวบ้านตาดำๆแย่งอนาเขตพื้นที่ของผู้อื่นเคยโจมตีแคว้นเรามาหลายรอบแล้วแต่ก็ไม่สำเร็จเพราะชัยภูมิพื้นที่แคว้นเราอยู่ดีกว่าพวกเขามากนักและมีแนวป้องกันหลากหลายจึงทำให้ไม่สามารถตีฝ่าวงล้อมค่ายกลธรรมชาติได้แต่ครั้งนี้ดูเหมือนว่าพวกนั้นเตรียมตัวมาดี
"มารดาภรรยาข้าจะเข้าร่วมด้วย"
"ถ้าสามีเข้าร่วมพวกข้าจะเข้าร่วมด้วยเช่นกันมารดาฮูหยินใหญ่ไม่ต้องห่วงพวกเราก็เหมือนพี่น้องของฮูหยินใหญ่เช่นกันเราจะร่วมแรงร่วมใจช่วยกันต่อสู้กับแคว้นอวี้เอง"
"ขอบใจเ้ามากนะที่ช่วยข้า"
"ท่านเป็มารดาของฮูหยินใหญ่ก็เหมือนมารดาของข้าเช่นกัน"
ฮูหยินทั้งสี่กล่าวออกมาพร้อมกันทีอย่างนี้ล่ะร่วมมือร่วมใจกันมากเลยล่ะ
"เช่นนั้นต้องขอบคุณพวกเ้าแล้วล่ะ"
"มารดาไม่ต้องห่วง พวกเราจะช่วยท่านเอง"
หลังจากที่คุยเื่สำคัญกันเสร็จแล้วก็ถึงเวลาอาหาร่เย็นข้าสั่งบ่าวรับใช้ไปจัดที่พักให้มารดาฮูหยินใหญ่พักค้างคืน
"มารดา ท่านทานอันนี้สิขอรับ"
"หลานเอ๋อ เ้าตักให้มารดาเยอะแล้วเ้าตักให้สามีเ้าบ้างเถอะ"
"เรียนนายร้อย และฮูหยินฮูหยินไจ๋มาร่วมทานอาหารเย็นแล้วขอรับ"
"คาราวะฮูหยินใหญ่"
"คาราวะฮูหยินสาม ท่านมานั่งข้างๆข้าเถอะ"
"เ้าค่ะ"
มารดาทั้งสองนั่งทานอาหารกันอย่างมีความสุขนานๆทีจะมีคนมาคุยกับมารดาของฮูหยินสามเสียที นางคงเหงามากเลยสินะถ้าท่านแม่ข้ามีชีวิตอยู่คงจะดีไม่น้อย
"คาราวะมารดาทั้งสองส่งมารดาทั้งสองเข้านอน"
"พวกเ้า ก็พักผ่อนเถอะ"
"ขอรับ/ขอรับ"
าใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อยๆทุกคนต่างเตรียมพร้อมช่วยเหือกันมากขึ้นโดยมีแคว้นพันธมิตรอย่างแคว้นเซียงที่มีแม่ทัพคนใหม่มาคอยช่วยเหลือแคว้นเฉิน เหมือนจะรู้จักกันภรรยาคนที่ 2 ของค่ะและก็น่าจะรู้จักกับภรรยาคนที่ 3 ของข้าเช่นเดียวกันข้าไม่ชอบชายผู้นี้เลย สงสัยข้าจะได้*กินน้ำส้มสายชูแล้วสินะผู้คนมากมายทำไมต้องมามองภรรยาทั้งสองคนของข้าด้วยเ้าคนสามหาวผู้นี้น่าชังยิ่งนัก
"สามีท่านจ้องมองท่านแม่ทัพทำไมหรือ"
"ข้าไม่มีอะไร ข้าเพียงแต่สงสัยว่าเขาจ้องหน้าเ้าทำไมหรือฮูหยินรอง"
"เขาเคยเป็รองแม่ทัพของข้าอยู่ใต้การบังคับบัญชาของข้าเขามองหน้าข้าก็ไม่ใช่เื่แปลกอะไรสามีท่านอย่ากังวลไปเลย"
"แล้วทำไมต้องมองฮูหยินสาม ด้วยหรือเขาก็เป็ผู้ใต้บังคับบัญชาของเ้าอีกคน"
"สามีท่านจะขี้หึงเกินไปซะแล้วกินน้ำส้มสายชูมากๆระวังจะปวดท้องเอาได้นะค่ากับเขาก็แค่เพื่อนร่วมรบกันเท่านั้นไม่มีอะไรท่านอย่ากังวลไปเลย"
"พวกเ้าทั้งสองคนไม่มีอะไรก็จริงแต่มันผู้นั้นอาจจะมีก็ได้เ้าต้ออยู่ข้างๆข้าตลอดเวลานะถ้าเ้ากระดุกกระดิกไปไกลมันผู้นั้นล่ะก็คอยดูเถอะข้าจะจับเ้าทั้งสองคนมัดรวมกันแล้วรังแกพวกเ้าทั้งสองคนให้สาสมฮ่าๆๆฮ่าๆๆ"
"เื่รังแกคนอื่นท่านถนัดนักแหละชอบลวนลามชอบพูดจาลามกใส่พวกข้าไม่เว้นแต่ละวันเ้าคนชั่ว"
"ฮูหยินสามนับวันเ้ายิ่งปากร้ายมากขึ้นทุกวันแล้วนะ"
"นั่นมันก็เื่ของข้า"
"ถ้ามันผู้นั้นกล้าเข้าใกล้เ้าถ้าจะจับมันทำเมียคนที่6 ที่ 7 เลยคอยดู"
"เ้า!!"
"นี่ท่าน!!!"
แต่สิ่งที่ข้าคาดไม่ถึงก็คือฮ่องเต้ของแคว้นเซียงทรงเสร็จมาที่ชายแดนด้วยตนเองแถมยังมีหน้ามามองภรรยาข้าอีกฮ่องเต้ก็ฮ่องเต้เถอะท่านจะบังอาจมากเกินไปซะแล้ว
"ซีหยุน เ้าเป็เช่นไรบ้างข้าไม่ได้เห็นเ้ามา5 ปีั้แ่ที่เ้าแต่งงานไปข้าก็ไม่เคยได้พบหน้าเ้าอีกเลยจนกระทั่งวันนี้ค่ะดีใจมากที่ได้พบกับเ้าอีกครั้ง"
"ถวายพระพรฝ่าากระหม่อมเพียงแค่ไม่ได้เข้าเฝ้าพระองค์เพียงเท่านั้นความจริงแล้วพระองค์ไม่ควรมาที่นี่พระองค์ควรอยู่ในวังเสียมากกว่า"
"เ้าเป็ห่วงข้าหรือ"
"หามิได้ฮ่องเต้คือผู้บริหารบ้านเมืองก็คอยดูแลประชาชนถ้าไม่ห่วงก็ไม่ได้"
"เพียงแค่นี้ข้าก็ดีใจ"
"ภรรยาข้าได้เวลาไปวางแผนการรบแล้วกระหม่อมขอทูลลาฝ่าานะพะยะค่ะภรรยาของกระหม่อมต้องไปวางแผนการรบเสียแล้วกระหม่อมทูลลา"
"กระหม่อมทูลลาเช่นกันพะย่ะค่ะ"
ตอนนี้ข้าจะเรียกว่า*กินน้ำส้มสายชูหรือว่า *สวมหมวกเขียวกันแน่ ข้าจะไม่อยู่เฉยแน่ถ้ายังมาก่อกวนข้าอยู่แบบนี้ฮองเต้นะฮองเต้ข้าจะจัดการเ้าทันทีเลยข้าเดินกระฟัดกระเฟียดออกมาอย่างน่าโมโหภรรยาข้าก็ส่งยิ้มหวานเพื่อปลอบใจข้าแต่นั่นก็ไม่สามารถทำให้ค่าอารมณ์โมโหได้ในทันที
"ภรรยาเ้าให้ข้ากอดได้หรือไม่"
"มันย่อมไม่ดีแน่ถ้าท่านมาทำอะไรอยู่ที่นี่"
"เ้าไม่รักข้าแล้วหรอแค่กอดเอง"
"ก็ได้แต่แค่กอดนะห้ามทำอะไรข้าเด็ดขาดไม่เช่นนั้น..."
"กอเฉยๆจ้ากอดเฉยๆตัวเ้าหอมจริงๆเ้าอย่ายิ้มหวานแบบนี้ให้ใครนะเดี๋ยวข้างอนเ้าอีกนะ"
"อันนี้มันเด็กจริงๆถึงอย่างไรเขาก็เป็ถึงฮ่องเต้ท่านไม่ควรที่จะไปทำกิริยาแบบนั้นแต่ถึงอย่างไรท่านก็เป็สามีข้าท่านไม่ต้องหึงห่วงใครหรอกเพราะค่าเมื่อตัดสินใจที่จะรักฉันแล้วก็ไม่มีวันเปลี่ยนแปลงจากทำเด็ดขาดต่อให้ท่านมีเมียมากมายข้าก็จะเป็คนที่รักกันเหมือนเดิมพวกเราทั้ง5 คนก็รักท่านไม่มีวันเปลี่ยนแปลงท่านอย่าคิดมากอีกเลย"
"ข้าเข้าใจแล้วภรรยางั้นเราเข้าไปวางแผนกันเถอะอีกไม่กี่วันพวกมันก็จะมาถึงแล้วเราจะได้เตรียมตัวไว้ทัน"
"พวกเราก็เข้าไปกันเถอะ"
ท่านมีทุกอย่างฮองเต้มีหญิงสาวข้างกายมากมายมีพระสนมมากมายมีฮองเฮามากมายแต่ท่านไม่มีใครเคยรักท่านจริงแต่ข้าโชคดีที่ได้ภรรยาที่ดีต่อให้ท่านมีเงินทองจนล้นฟ้าท่านก็ไม่สามารถซื้อภรรยาของข้าได้
ข้ากับภรรยาทั้งห้าคน ออกรบเคียงบ่าเคียงไหล่กันสู้รบด้วยกันอย่างไม่ยอมแพ้ฝ่ายแคว้นอวี้ส่งกองกำลังทหาร ที่แข็งแกร่งมานับแสนนายแต่เนื่องจากแคว้นเฉินกับแคว้นเซียงเป็พันธมิตรกันกองกำลังทหารจึงมีมากกว่าและแข็งแกร่งกว่าทหารแคว้นอวี้เป็อย่างมาก ในศึกครั้งนี้แคว้นเฉินกับแคว้น เซียงก็ชนะไป ด้วยกำลังและความเก่งกาจของแม่ทัพใหญ่อย่างท่านแม่มู่อวี้หลิงที่แม้อายุจะพึ่งสามสิบกว่าๆแต่ก็ยังแข็งแรงแต่ใครจะรู้ได้เมื่อฮ่องเต้แคว้นเซียงออกตัวรับลูกธนูอาบยาพิษแทนภรรยาคนที่สามข้าไอ้ตัวข้าก็รู้ว่าที่สองเคยรักกันแต่ข้าไม่ชอบใจเลยจริงๆที่ฮ่องเต้แคว้นเซียงกล้าทำขนาดนี้ฮองเฮาก็มายืนอยู่ข้างๆไฉนไม่สนใจกลับสนใจภรรยาผู้อื่นถ้าเป็คนธรรมดาข้าหยางเฟิ่งจะกระทืบให้สลบเลยคอยดู !!!!
นั่นจึงเป็เหตุให้พวกข้าต้องมาตามหายาถอนพิษให้กับฮ่องเต้แคว้นเซียงที่แสนดีมีความเมตตากรุณามาช่วยภรรยาข้าไม่ให้ได้รับอันตรายคิดไม่ซื่อเราไม่ว่าข้าต้องระหกระเหินเดินทางข้ามูเาหลายสิบลูกเพื่อตามหายาถอนพิษและข้าก็รู้มาว่ามีพรรคมารอยู่พรรคนึงทมียาถอนพิษมีแต่ว่าผู้ที่จะเข้าไปได้นะนั้นเป็สตรีเท่านั้นแสดงว่าหัวหน้าพรรคมารผู้นั้นต้องเป็บุรุษอย่างแน่นอนแต่ข้าคงไม่ให้ภรรยาของข้าแต่งกายเป็หญิงเพื่อเข้าไปเอายาถอนพิษหรอกข้าจะจัดการเองข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่าถ้าข้าแต่งหญิงออกมาแล้วหน้าหน้าตาจะออกมาเป็ยังไงก็ไม่เท่าไหร่นะเพราะข้าก็ยังเป็แค่เด็กอายุ18ที่หุ่นอันบอบบางอยู่หลายส่วนส่วยตัวข้าก็ให้ภรรยาของข้าอยู่ที่ชายป่าตั้งกระท้อมรออยู่ที่นั่นส่วนข้าก็จะไปตามหายาแก้พิษเอง
ข้าเข้าไปในพรรคมารอย่างง่ายดายเพราะข้าแต่งตัวเป็สตรีเข้าไปโดยไม่มีผู้ใดผิดสังเกตพอค่าเข้าไปในพรรคมารบุรุษรูปงามนั่งอยู่บนบัลลังก์ดวงตาสร้อยใบหน้ากลมกลึงแลดูเศร้าๆใบหน้าที่นอนขาวผ่องดั่งดวงจันทร์ก็ฉายชัดลงบนจิตใจของข้าแค่เพียงสายตาดวงนั้นหันมาสบตากับข้ามันทำให้ข้าใจเต้นไม่เป็จังหวะเหมือนกับเพิ่งเจอภรรยาทั้ง5 คนของค่าใหม่ๆงดงามอะไรเช่นนี้หาที่เปรียบเปรยไม่ได้ความงามนั้นท่านได้แต่ใดมาหรือข้าคำนับประมุขพรรคมารคนงามดูท่าทางแล้วประมุขพรรคมารผู้งดงามผู้นี้ดูแล้วท่าทางเ้าชู้เลยทีเดียวเห็นสตรีผู้งดงามอย่างข้าไม่ได้ฮ่าๆๆอย่างนี้ต้องรวบหัวรวบหางกินกลางตลอดตัวเลยละ
"คารวะท่านประมุขข้าน้อยมีนามว่าเฟิงเฟิง บิดาของข้าโดนทหารแคว้นอวี้ใช้ธนูอาบยาพิษยิงเข้ามาที่ข้าแต่บิดาของข้าช่วยเอาไว้ได้ถ้าเคยได้ข่าวมาว่าประมุขท่านนี้มียาถอนพิษชนิดนี้ถ้าท่านอยากให้ข้าทำอะไรก็ยอมทุกอย่างเพื่อให้บิดาของข้ารอดชีวิต"
"ข้าผู้นี้ ไม่เคยแต่งงานไม่เคยมีภรรยาข้าก็อยากมีคนคอยเคียงข้างค่ะให้นางผู้นี้งดงามอย่างยิ่งถ้าชอบยอมเป็ภรรยาของข้าขากลับจะช่วยเ้า"
"ข้าน้อยยอมทุกอย่างเพื่อให้บิดาของตัวขนาดข้าน้อยยอมทุกอย่างเพื่อให้บิดาของตัวข้าหายเ้าค่ะ"
"งั้นเรามาไหว้ฟ้าดินกันถ้าจะแต่งเ้าเป็ฮูหยินของข้า"
ข้าก็เพิ่งรู้ว่าคนเห็นหน้ากันแค่ครั้งเดียวจะยอมแต่งงานกันได้ขนาดนี้ได้อย่างไรหรือว่าเขาถูกชะตากันจึงแต่งงานกันไว้อย่างนี้ได้
เข้าหอ
"ครั้งแรกของเ้าอาจจะเจ็บหน่อยแต่ก็จะพยายามทำบ่อยๆนะ"
"เ้าค่ะ"
ข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่าระหว่างเ้ากับข้าใครจะเป็สามีใครจะเป็ภรรยาคนอย่างข้ามีภรรยามาตั้ง 5 คน คนอย่างเขาไม่มีประสบการณ์ในการมีภรรยามาก่อนจะรอดตัวจากข้าไปข้าก็คงจะเป็แค่ไอ้โง่คนนึงที่บ้องตื้นสู้คนที่ไม่มีภรรยาแม้แต่คนเดียวได้เชียวหรือถ้าข้าไม่ได้ประมุขพรรคมารผู้หญิงเรียกข้าว่าไอ้ลูกเต๋าเลยดีกว่า!!!
ข้าปลดเปลื้องเสื้อผ้าของประมุขพรรคมารเมื่อถอดเสื้อผ้าออกแล้วสิ่งที่ก็เห็นก็คือรูปร่างอันบอบบางที่ชวนให้คิดลึกผิวขาวนวลละเอียด
ข้าใช้วิชาสะกัดจุดเพื่อไม่ให้ร่างกายของอีกฝ่ายขยับตัวได้เพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะกันระหว่างข้ากับเขาพอข้าถอดเสื้อผ้าออกประมุขพรรคมารคนงานก็ใเพราะข้านั้นเป็บุรุษใบหน้าของอีกฝ่ายใขึ้นมาทันทีข้าได้แต่ลูบไล้เรือนหน้าของประมุขพรรคมารคนงามอย่างสนุกมือ
"เ้าเป็ใครกันแน่ทำไมถึงกล้าหลอกข้าอย่างนี้"
"อย่างแรกเลยก็คือข้ามีนามว่า หยางเฟิงฝ่าาของข้าได้รับาเ็โดนยาพิษก็เลยมอบหมายให้ข้ามาหายาถอนพิษซึ่งข้าก็ไม่อยากมาโกหกกันหรอกนะแต่ว่าข้ามีเหตุจำเป็ที่ต้องทำอย่างนี้อีกอย่างข้าก็ไม่ได้เป็สตรีอย่างที่เ้าคิดแต่ในเมื่อเ้ากับข้าวก็ไหว้ฟ้าดินกันแล้วถ้าจะรับเ้าเป็ภรรยาคนที่ 6 ก็แล้วกัน"
"ไปเขาอยากเป็ภรรยาของเ้ากันยิ่งเป็ภรรยาคนที่6 ข้ายิ่งไม่อยากได้"
"เดี๋ยวเ้าก็รู้"
ข้าถอดเสื้อของอีกฝ่ายออกจนหมดก่อนจะชกไปที่ใบหน้าของประมุขพรรคมารคนงามจนสลบไปไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม คนงามของข้าตื่นขึ้นมาด้วยใบหน้าโกรธจัดใส่ข้าใครเขาจะกลัวแถมไม่ใช่ว่าข้าจะกลัวนะแต่กลายเป็ว่าคนงามน่ารักกว่าเดิมเสียอีกเขาไม่รู้ว่าถ้าไม่ได้ทำอะไรเขาแม้แต่นิดเดียวแต่จะสถานการณ์ให้เหมือนว่าถ้ามีอะไรกับเขาแล้วถ้าไม่ใช้วิธีนี้ข้าก็จะไม่ได้ยาถอนพิษข้าแถมข้าอาจจะถูกคนในพรรคมารนี้ทำร้ายอีก
"ท่าน มีอะไรกับข้าแล้วงั้นหรอ!!"
"ใช่เ้าเป็ภรรยาของข้าแล้วทำตัวดีๆด้วย"
"ใคร ที่ไหนจะเชื่อเ้ากัน!! เ้าคนชั่ว!"
"ข้าชินแล้วจะด่าข้ายังไงก็เชิญ ภรรยาทั้ง 5คนของข้า ด่าข้าบ่อยเสียจนตอนนี้ข้าชินเสียแล้วล่ะอยากด่าอะไรก็ด่าได้เลย ข้ากับเ้าแต่งงานกันแล้วข้าไม่ได้ทำผิดสักหน่อย"
"ผิดสิท่านชกหน้าของข้านะ!!"
"ข้ากลัวเ้าไม่ยอมนี้น่าาา"
"นี้คือเหตุผลงั้นหรอ"
"ใช่ ตอนนี้เ้าเอายาถอนพิษมาให้ข้าได้แล้วข้าต้องกลับไปหาฝ่าาแล้ว"
"ท่านไปไม่ได้"
"ทำไม"
"ท่านได้เข้าไปแล้ว ท่านต้องอยู่กับข้า"
"คงไม่ได้ ภรรยาของข้ามีตั้ง ห้าคนจะให้ข้ามาอยู่กับเ้าที่พรรคมารไม่ได้หรอก อีกอย่างพรรคของเ้าทำเื่ไม่ดีหลายอย่างข้าไม่อยากอยู่ด้วยหรอกนอกเสียจากเ้าจะไปกับข้าแล้วยุบพรรคมารเ้าซะ แต่ข้าคิดว่าเ้าคงไม่เลือกข้างหรอก เอายาถอนพิษมา"
"ข้ายุบพรรคมารของข้าก็ได้แต่ข้าอยากให้พวกเขาตามเข้าไปด้วยพวกเขามีเพียงข้าที่ชุบเลี้ยงพวกเขามาั้แ่เด็กข้าจะติดตามท่านไปอย่างแน่นอนเพราะตอนนี้ข้าคือภรรยาของท่านไปแล้ว "
"งั้นได้ตามนั้น "
ข้าเดินทางกลับจวนพร้อมบรรดาภรรยาของข้าที่ตอนนี้หงุดหงิดใส่ข้าไม่พูดอะไรกับข้าขนาดนี้ตัวข้านี้ก็พอรู้ตัวเองดีว่าทำผิดที่แต่งงานโดยไม่ได้ขออนุญาติจากภรรยาทั้งห้าคนของข้าใบหน้างดงามของภรรยาของข้าแต่ละคนหน้าตางอง้ำบึ่งตึงเ็าใส่ข้าทั้ง 5 คนเลย
"ถวายพระพรฝ่าากระหม่อมขอถวายยาถอนพิษนี้ให้แก่พระองค์"
"ขอบใจเ้ามากนะที่ช่วยตามหายาถอนพิษให้แก่ตัวข้า"
"ถ้าไม่ได้เพราะพระองค์ทรงช่วยภรรยาของกระหม่อมกระหม่อมต้องช่วยอยู่แล้ว"
"เขาก็เปรียบเสมือนเพื่อนในวัยเด็กของข้าเช่นเดียวกันต้องดูแลและปกป้องเหมือนกัน"
"เช่นนั้นก็ดีพะยะค่ะกระหม่อมจะจำเอาไว้ว่าพระองค์กับภรรยาของกระหม่อมเป็สหายสนิทกันมานานกระหม่อมรู้ว่าพระองค์หวังดีถ้าเช่นนั้นกระหม่อมขอทูลลาพะยะค่ะ"
"เชิญ"
ข้าทำเพียงแอบลอบยิ้มแสยะอย่างสะใจ..
อ้อ !! ยาถอนพิษนั่นข้าลืมบอกไปว่าข้าใส่บอระเพ็ดเข้าไปด้วยเพิ่มความขมแบบสุดขีดให้พระองค์ให้ทรงลิ้มรสความขมเหมือนการกินน้ำส้มสายชู
ในตอนนั้นอย่างข้าในเมื่อข้ากินน้ำส้มสายชูท่านก็จงกินบอระเพ็ดแทนก็แล้วกันหึ!! สหายสนิทงั้นหรอท่านคิดกับนางไม่สิ ท่านคิดกับเขามากกว่าจะหายสนิทต่างหากแล้วท่านจะได้รู้ว่าการยุ่งกับภรรยาผู้อื่นต้องมีจุดจบแบบใดบ้างต้องขออภัยท่านด้วยนะฝ่าาท่านไม่ได้ไปต่อแล้วเพราะท่านกล้ามาหยามใจกระหม่อมถึงต่อหน้าต่อตาเช่นนี้แสดงว่าท่านเตรียมตัวที่จะรบกับกระหม่อมแล้วสินะแต่ท่านคงลืมไปว่าข้าชนะท่านนานแล้ว ว่ะฮ่ะฮ่าๆๆๆๆ!!!!
857
