สามัญสำนึกของดยุกหมูอ้วน

ตอนที่เก้าสิบสี่ ศิลานักปราชญ์

ผมมองไปทางเหล่าสาวๆที่นอนอยู่บนเตียงของผมแล้วคิดว่าหรือเราควรเปลี่ยนเผ่าพันธุ์เราเป็น อินคิวบัส Incubusดีนะ

ความเป็น munchkin ในร่างกายของผมคิดอย่างนั้น

แต่คิดว่าการเมืองหรือสถานะทางสังคมไม่น่าจะสามารถยอมรับได้

ผมเลยคิดว่าใช้เวทย์หรือทางอื่นดีกว่าที่จะหวังจะมีชีวิตอมตะ

“ศิลานักปราชญ์” Philosopher’s stone ที่เราต้องเก็บเศษกระดาษเป็นไอเท็มอีสเตอร์เอ้กต่างๆก็น่าจะช่วยในเรื่องนี้ได้ อย่างน้อยก็ช่วยเรื่องชะลอความแก่ชราหรือรักษาความเป็นหนุ่มให้ยาวนานกว่าเดิม

หรืออย่างน้อยสามารถรักษาโรคที่ทำให้คนเสียชีวิตหรือลดความทรมานได้ก็เพียงพอแล้ว

ผมกำลังนึกถึงว่าจะต้องไปหาพวกเศษกระดาษที่บันทึกไว้เของ”การสร้างศิลานักปราชญ์”ได้บ้าง

คุ้นๆว่ามันมีบางอันไปอยู่ในสถานที่แปลกๆอย่างหลังสุมทุมพุ่มไม้หรือในคุกของของบางเมืองด้วยนี่น่ะ

บางอันก็อยู่ในบ่อน้ำที่อยู่ในดันเจี้ยนลึกลับ

ที่ผมต้องฝ่ากับดักและมังกรที่เฝ้าทางอยู่ต่อไป

ผมสร้าง รอยสักตรงท้อง womb tattoo ให้กับสาวๆในฮาเร็มของผม

เป็นอะไรที่สะดวกมากราวกับรอยสักตรามารของโวลเดอมอร์

ที่สาวๆของผมจะสามารถติดต่อกันเองได้ยืนยันตัวตนว่าคือทาสอุ่นเตียงของผมเหมือนกัน บุฮิ บุฮิ บุฮิ

รวมถึงนาเดียและลิเดียที่ผมสยายนอนอย่างหมดแรงบนเตียงของผมด้วย

ผมสังสัญญาณให้มาเรียและมารีอาที่มีความเคยชินมากกว่าในการเป็นทาสอุ่นเตียงเอาพวกเธอไปล้างเนื้อล้างตัวตอนเช้า

ส่วนผมต้องไปทำหน้าที่ของดยุก

...

“ท่านดยุกมาเยือนเมืองแล้ว”

“บุฮิ บุฮิ บุฮิหลีกทางเจ้าพวกประชาชนชั้นต่ำ”

หน้าที่ของผมคือการเดินไล่เปิดทางชาวบ้านชาวช่องเป็นบางที่แน่นอน การดักจับก็อาจจะได้ผล แต่ผมพยายามใช้วิธีบีบให้พวกขายของข้างทางไปขายตามที่ผมกำหนดไว้นั่นเอง

“เรียนนายท่านการจัดเก็บภาษีปีนี้ได้ผลดีแต่ว่าเอ่อ..” เยลเกอร์คนจัดเก็บภาษีพยายามกระซิบกับผมตอนผมขึ้นบนบัลลังก์ทองคำเดินเที่ยวไปมาบนถนนรอบเมือง

“รายได้ของท่านเพิ่มขึ้นหลังจากตรวจสอบในเรื่องของกิลด์นักผจญภัยแต่ว่ามันจะไม่ดีหากรายได้เพิ่มขึ้นมากเกินไป...”

เยลเกอร์ลดเสียงแผ่วลงมันเป็นเรื่องปรกติสำหรับการที่คนทำบัญชีไม่อยากให้บัญชีแปลกๆมากเกินไป

ผมคิดสักครู่

“พวกกิลด์นักผจญภัยติดหนี้ใครเอาไว้ในอดีตให้เอารายจ่ายตรงนั้นเพิ่มขึ้นเข้ามาขอเพียงให้หักเป็นค่าใช้จ่ายของกิลด์ได้ก็เพียงพอ เอาอย่างนี้ ส่งคนจำนวนหนึ่งไปทางป่าดงดิบดำและบอกว่าเป็นงบประมาณในการป้องกันพวกอันเดท..ข้ออ้างเช่นนี้ได้รับการสนับสนุนจากทางโบสถ์ แม้แต่ทางสำนักงานใหญ่ของกิลด์นักผจญภัยหรือทางราชสำนักไม่น่าจะมีข้ออ้างที่แสดงความไม่พอใจไปได้”

Subsidy เงินสนับสนุนกิจการ

ภารกิจที่ส่งผลกระทบอย่างก็อบลินมากเกินไปหนูในท่อน้ำ อันเดทมักจะเป็นปัญหาที่ทางราชสำนักและโบสถ์มักออกเงินให้กับนักผจญภัยมาแก้

พวกเขาเหมือนฟรีแลนซ์ที่ทุกฝ่ายมองว่าทำให้ประหยัดกว่าในการเอากองทหารไปปราบด้วยตนเองนั่นเองเพราะกองทหารนั้นต้องใช้งบประมาณมหาศาล

ไม่ใช่ทุกแคว้นจะรวยแบบดยุกหมูอ้วนที่เอากองทหารนับพันคนมาเดินเล่นไปมาได้

“ทราบแล้ว ท่านดยุกข้าจะบวกเป็นค่าใช้จ่ายรายจ่ายของพวกเราไปด้วยเลยและจะจ้างนักผจญภัยในสังกัดของนักผจญภัยดาวรุ่งหน้าตาหล่อเหลา อูลริก เพนดราก้อน”

เยลเกอร์พยายามกล่าวประจบ

“เจ้านี่ชอบพูดความจริงอยู่เรื่อยบอกแล้วไงว่าข้าเขิน บุฮิ บุฮิ บุฮิ”