(จบ) Guardian and Demon ข้านี่แหละราชาปีศาจ

        ตอนที่ 59 ทวงหนี้

        “โฮกก~~~!!!”

        หนอนทะเลทรายขู่คำรามร้องลั่น  หยาดเหงื่อปรากฏปกคุมใบหน้าบรรดาพ่อค้าต่างตะเกียดตะกายปีนขึ้นไปสู่ด้านบน ไม่ว่าจะพยายามอย่างไรก็จะไหลลงมาสู่ด้านล่างเช่นเดิมหนอนทะเลพุ่งทะยานสู่เบื้องบนลำตัวของมันยาวเหยียด ก่อนจะลงมาสู่พื้นล่างลากหนึ่งในพ่อค้าจมหายไปพื้นทราย  แขนขาต่างฉีกขาดกระเซ็นย้อมทะเลทรายในจุดที่จมหายไปเป็นทรายสีเลือด

        “เหวอ~~!! เร็วรีบปีนขึ้นไป”

        พ่อค้าอ้วนร้องลั่นต่างตะโกนบอกให้พ่อค้าคนอื่นๆ ปีนหนี หนอนทะเลโผล่ขึ้นมาอีกครั้งเศษซากอวัยวะภายในของพ่อค้าที่ถูกลากจมไปยังคงติดอยู่ตามไรฟันของมัน ทำให้เป็นภาพที่หน้าสยดสยองและน่าสะอิดสะเอียนจนพ่อค้าบางคนต้องอาเจียนออกมาพ่อค้าอ้วนเห็นดังนั้นดวงตาของมันเบิกโพรงกว่ารีบปีนขึ้นไปยังด้านบนทันทีโดยเหยียบพวกบรรดาพ่อค้าคนอื่นเป็นสะพานก่อนจะขึ้นไปหอบหายใจถี่ที่ด้านบน 

        “ไอ้อ้วน!! แกมันเลว ไอ้เห็นแก่ตัว”

        “เหอะ! ใครฉลาดคนนั้นก็รอด ไม่ต้องห่วงไว้ผ่านภารกิจเมื่อไร ฉันจะรับพวกแกมาเป็นลูกจ้างของฉันก็ได้นะฮ่าฮ่าฮ่า!”

        “ไอ้อ้วน! แกมันไอ้โกหก เงินที่จ้างจอมปีศาจก็เป็นเงินของพวกเรา แกมันไอ้คนเห็นแก่ตัว”

        “เหอะ! เขาเรียกคนฉลาดโว้ย! ไหนล่ะสัญญายืมเงิน เหอะ!เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ ถ้าพวกแกตายก็ต้องไปเกิดที่เมืองท่าเรือ แล้วนั่งเรือมาส่งภารกิจใหม่ก็ได้สัญญาค้าขายในเมืองทะเลทรายเราก็ได้กันทุกคน แค่ฉันทำสำเร็จก่อนก็เท่านั้นแต่อย่าคิดว่าจะเหลือที่ให้พวกนายล่ะ เพราะฉันจะเหมามันทั้งหมด ฮ่าฮ่าฮ่า!”

        “ไอ้...อ๊ากกก~~~~~!!”

        ไม่ทันที่พ่อค้าคนนั้นจะพูดจบหนอนทะเลทรายก็ลากเขาหายจมไปในทะเลทราย เหลือทิ้งไว้เพียงแต่แอ่งเลือดเล็กๆแอ่งหนึ่ง บรรดาพ่อค้าคนอื่นๆ ต่างไม่ถกเถียงต่อกลับปีนป่ายกันเองขึ้นจากหลุมทรายเพื่อหลบหนียิ่งตะเกียดตะกายกลับยิ่งไหลลงสู่เบื้องล่าง พ่อค้าอ้วนเหลือบมองพ่อค้าคนอื่นๆแล้วยิ้มที่มุมปากอย่างน่าเกียจ ภารกิจที่ร่วมกันทำมาเนิ่นนานเขาจะได้รับผลประโยชน์เพียงแต่ผู้เดียว ก่อนจะหันหลังกลับแล้ววิ่งจากไป

        “แฮ่ แฮ่ แฮ่! วิ่งมาขนาดหนี เราคงหนีไอ้หลุมบ้าๆ นั่นพ้นแล้ว เหนื่อยจริงๆ แฮ่ แฮ่”

        พ่อค้าร่างอ้วนวิ่งหนีสุดชีวิตหยาดเหงื่อต่างรินไหลไม่ขาดสาย ก่อนจะหันไปกลับไปมองจุดที่จากมาดวงตาของมันเบิกโพรงกว้างระยะทางจากหลุมมาถึงตัวมันนั้นยังไม่ถึง 1 กิโล หากเมื่อสังเกตเพ่งมองดีๆ จะยังคงมองเห็นหนอนทะเลทรายกำลังกระโจนไปมา

        “ให้ตายเถอะ!! นี้ข้าวิ่งเต็มกำลังแล้วนะ ทำไมมันมาไกลได้แค่นี้เอง บัดซบเอ๊ย!! เกลียดไอ้ระบบปรับแต่งตัวละครไม่เกิน 10 เปอร์เซ็นต์จริงๆ แล้วไอ้อาชีพพ่อค้านี้อีก ขายค้าเป็นอย่างเดียวรึไงก็ไม่รู้ ทักษะต่อสู้อะไรก็ไม่มี”

        “ทักษะต่อสู้มันมีทั้งนั้นแหละแต่เจ้าเอาแต่ค้าขายไม่หามันเอง เจ้าถึงอ้วนเป็นหมูอยู่นี้ไง ว่ายังไง...คุณลูกค้าดูท่าจะเหนื่อยน่าดูนะ”

        เสียงๆหนึ่งล่องลอยมาตามอากาศที่ด้านหลังขนตามตัวตัวของพ่อค้าร่างอ้วนต่างลุกขึ้นชูชันหวั่นไหวแม้จะวิ่งมาเหนื่อยจนรู้สึกร้อนเพียงใดก็ยังปรากฏความหนาวเย็นที่แทรกแซงไปตามผิวหนังและชั้นไขมันก่อนพ่อค้าร่างอ้วนจะค่อยๆ หันไปตามต้นเสียงจอมปีศาจยืนในจุดที่สูงกว่าสองมือไพร่หลังดวงตาสีแดงก่ำเหลือบมองพ่อค้าอย่างเหยียดหยามคมเขี้ยวที่ปรากฏให้เห็นร่ำไรทำให้ผู้คนต้องหวาดกลัวเข่าทั้งสองข้างของพ่อค้าทรุดลงกับพื้น ตัวของมันสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัดห่างสังเกตที่ชั้นไขมันที่กระเพื่อมอย่างรุนแรง

        “เป็นเจ้า! เฮ้ย!! เป็นท่าน ข้าคิดว่า...”

        “เออ! เป็นข้าเอง แล้วที่สำคัญข้ายังไม่ตาย คิดจะเบี้ยวข้าใช่ไหม”

        “ไม่!! ไม่เคยคิดเลย เป็นพวกมันยุยงข้า”

        “ไอ้ตอแหล!! คิดว่าข้าไม่ได้ยินที่เจ้าพูดหรือไง”

        “เพรี้ยะ~!! ตูม~~!!” 

        จอมปีศาจหายไปในทันทีก่อนจะปรากฏที่เบื้องหน้าพ่อค้าอ้วนอย่างรวดเร็วพร้อมกับตบไปที่หน้าของมันอย่างรุนแรงทำให้พ่อค้าร่างอ้วนปลิวกระเด็นกลับไปทางเดิม กระแทกพื้นอย่างจังร่างของมันสั่นไหวอยู่ในหลุมกว้าง กระอักเลือดไม่หยุดปากในกองเลือดนั้นมีฟันของมันปนเปื้อนอยู่เป็นจำนวนหลายซี่

        จอมปีศาจทะยานมายืนอยู่เคียงข้างก่อนจะคว้าจับที่ข้อเท้าของพ่อค้าร่างอ้วน แล้วลากมันกลับไปที่หลุมหนอนทะเลทรายเลือดของมันต่างไหลรินตามสายทางที่ก้าวเดินไม่กี่นาทีถัดมาจอมปีศาจก็มายืนอยู่เหนือหลุมทรายบรรดาพ่อค้าในหลุมเหลือเพียงแค่ไม่กี่คน เมื่อบรรดาพ่อค้าเห็นจอมปีศาจ แสงแห่งความหวังบังเกิดขึ้นมาทันที

        “ท่านจอมปีศาจช่วยพวกเราด้วย ขอร้อง! ช่วยพวกเราด้วย”

        “...ค่าจ้างของข้า?”

        “ข้าจะจ่ายเองขอร้องช่วยพวกเราด้วย!”

        “ตกลง”

        ทันทีที่กล่าวจบหนอนทะเลทรายก็พุ่งทะยานขึ้นมาจากใต้พื้นทรายปากของมันต่างเปรอะเลอะไปด้วยคราบเลือด มันกำลังจะพุ่งทะยานหาพ่อค้าคนต่อไปเมื่อเห็นดังนั้นจอมปีศาจหายไปในพริบตาปรากฏกายขึ้นที่กลางอากาศเหนือหัวของหนอนทะเลทรายในมือข้างที่มีแหวนเกิดประกายแสงสีแดงพร้อมกับเปลวไฟสีแดงที่ปรากฏขึ้นครอบคลุมไปทั่วทั้งหมัดก่อนจะต่อยลงไปบนหัวของมันอย่างรุนแรง

        “แหลกไปซะ!!”

        “บรึ้ม!!”

        “โฮกก~~!!”

        ร่างอันใหญ่โตดุจดั่งขบวนรถไฟทิ้งดิ่งลงสู่พื้นทรายอย่างรุนแรง ร่างกายของมันบิดโค้งไปมา ก่อนจะมุดทรายหนีพลังชีวิตของมันมีค่อนข้างเยอะจึงไม่ตกตายในทีเดียว จอมปีศาจสะบัดมือเบาๆไฟที่ครอบคลุมทั้งหมัดสลายหายไป ก่อนจะทะยานร่างลงมาสู่ก้นหลุมแล้วคว้าจับที่คอเสื้อพ่อค้าแต่ละคนโยนขึ้นไปเหนือหลุมทราย พื้นทรายที่ฝ่าเม้าสั่นไหวเบาๆทำให้จอมปีศาจคิดว่าหนอนทะเลทรายไม่ได้หนีไปไหนเพียงแค่หลบซ่อนอยู่ใต้ล่างเท่านั้น ก่อนที่จอมปีศาจจะพุ่งทะยานขึ้นไปด้านบนทันที

        เมื่อจอมปีศาจมาถึงบรรดาพ่อค้าต้องก้มศีรษะขอบคุณพร้อมกับล้วงถุงทองออกมาจากช่องมิติหยิบยื่นให้จอมปีศาจเมื่อรับมาจอมปีศาจทำการตรวจนับเงินก่อนจะโยนมันเข้าช่องมิติทันทีพร้อมกับเดินไปยังจุดๆ หนึ่ง แล้วลากพ่อค้าอ้วนที่สลบอยู่ออกมาบรรดาพ่อค้าที่เหลือต่างมองมันอย่างโกธรแค้น

        “เป็นไอ้อ้วน!! ท่านไปเจอมันได้ยังไง มันหนีพวกเราไปตั้งนานแล้วและอีกอย่างเป็นมันที่ยุยงให้พวกเราหนีท่าน เมื่อเรือจอดมันบอกว่าท่านบาดเจ็บสาหัส”

        “ข้ารู้แล้วเจ้าคิดว่าด้วยร่างกายของมัน จะวิ่งไปไกลได้เท่าไรเชียว เอาไปข้ายกมันให้พวกเจ้าถือว่าเป็นโบนัสหลังจากจบงาน อ้อ อีกอย่างหนอนทะเลทรายยังคงหลบซ่อนตัวอยู่ในหลุมนั้นเมื่อเสร็จธุระแล้วก็รีบหนีไปไกลๆ ซะ”

        จอมปีศาจกล่าวจบก็ย่างกายหายไปในความมืดมิดท่ามกลางเสียงกลืนน้ำลายของบรรดาพ่อค้าที่เหลือรอด พ่อค้าร่างอ้วนค่อยๆตื่นขึ้นจากอาการสลบแขนทั้งสองข้างถูกมัด ด้วยตาของมันเบิกโพรงกว้าง พวกพ่อค้าต่างจ้องมันอย่างจะกลืนกิน

        “พะ...พวกเจ้าจะทำอะไร! พวกเจ้าลืมไปแล้วหรือไง กฎของพ่อค้าท่าชื่อเป็นสีแดง จะไม่สามารถทำภารกิจนี้ได้สำเร็จน่ะ”

        “รู้ซิ! เพราะมันเป็นอย่างนั้น พวกเราจึงจะไม่ลงมือฆ่าเจ้า แต่พวกเราจะทำอย่างนี้แทน  แล้วต่อไปนี้พวกเราต่างคนต่างเดินไม่ยุ่งเกี่ยวกันอีก”

        บรรดากลุ่มพ่อค้าต่างเดินไปยังพ่อค้าร่างอ้วน พวกเขาออกแรงพร้อมกันผลักร่างที่อ้วนท้วนของมัน ร่างที่อ้วนท้วนสมบูรณ์ของพ่อค้าซวนเซไปยังด้านหลังก่อนจะล้มกลิ้งตกลงไปยังหลุมทรายขนาดใหญ่เชือกที่มัดแขนทั้งสองข้างต่างหลุดออกพ่อค้าร่างอ้วนดันตัวเองลุกขึ้นมาในสภาพเซไปมาก่อนจะตั้งหลักได้

        “เหอะ! ถือว่าพวกเจ้าฉลาดที่ไม่ฆ่าข้า ใครจะอยากไปยุ่งกับพวกแกคอยดูเถอะข้าต้องไปส่งภารกิจให้เร็วกว่าพวกเจ้า แล้วจะเหมาที่ดินให้หมดเหอะ!เอ๊ะ! นี้มันหลุมอะไรกัน หรือว่า!!!”

        “หวังว่าเจ้าคงมาทันพวกเรานะส่วนหลุมนั่นก็อย่างที่เจ้าคิดนั่นแหละ พวกข้าไปล่ะ”

        “เฮ้ย!! เดียวก่อน เหวอ~~~!!”

        “โฮกก~~~~!!!”

        หลุมทรายสั่นไหวอีกครั้งบรรดาพ่อค้าที่อยู่เหนือหลุมเห็นท่าไม่ดีจึงวิ่งหนีกันสุดกำลังหนอนทะเลทรายโผล่ขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับพวกอีก 3 ตัวหนึ่งในนั้นกัดที่แขนพ่อค้าร่างอ้วนอย่างจังแล้วเหวี่ยงขึ้นไปกลางอากาศ  แขนของมันฉีกขาดเลือดสาดกระจายไปทั่วท้องฟ้าหนอนทะเลทรายที่เหลือเมื่อได้กลิ่นคาวเลือดก็พุ่งทะยายกัดฉีดกระชากพ่อค้าร่างอ้วนขาดเป็นชิ้นๆ

        “อ๊ากก~~~~!!!”

        เสียงร้องอันโหยหวนดังก้องบรรดาพ่อค้าต่างวิ่งหนีจนสุดชีวิต ไม่มีผู้ใดจะหันกลับไปดูบทลงโทษที่โหดร้ายก่อนที่พวกหนอนทะเลทรายจะจมหายไปในพื้นทรายพร้อมกับแอ่งเลือดขนาดใหญ่ที่ปรากฏมาแทนที่และเสียงโหยหวนที่หายไป  จอมปีศาจและอลันต่างยืนมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในจุดที่ลับสายตาของกลุ่มพ่อค้าในเงามืดบทลงโทษนั้นสาสมกับบาปที่พ่อค้าร่างอ้วนได้ก่อไว้ ก่อนที่ทั้งสองจะหายไปในพริบตา

        เมื่อเวลาผ่านไปกลุ่มพ่อค้าและกลุ่มจอมปีศาจต่างเดินทางต่อในเป้าหมายของตนเองนั้น ลมทะเลทรายได้พัดพาฝุ่นทรายกลบคราบเลือดจนหมดสิ้นทันใดนั้นก็ปรากฏร่างของมังกรดินอันใหญ่โตมันเดินมาถึงแอ่งหลุมทรายที่เคยเกิดการต่อสู้ก่อนที่จะทะลวงกรงเล็บอันแหลมคมไปยังใต้พื้นทรายเมื่อดึงกลับขึ้นมากรงเล็บของมังกรดินได้ทะลวงทะลุลำตัวของหนอนทะเลทรายขึ้นมาด้วยแล้วกัดลงไปที่ตัวมันพร้อมกับฉีกกระชากจนขาดเป็นสองท่อน และกลืนลงท้องไปทันที

        “ในเลือดพวกมันมีกลิ่นของมนุษย์อยู่ แต่ไม่มีกลิ่นของปีกข้า แปลว่าเจ้านั่นยังไม่ตาย เหอะ! ใกล้จะเจอกันแล้วซินะ รอก่อนเถอะสิ่งที่เจ้าทำกับข้าไว้ข้าจะเอาคืนเป็นพันๆ เท่า โฮกก~!!”

        มังกรยื่นคอสู่ท้องฟ้าเสียงคำรามของมันทำให้พื้นทรายต้องสั่นไหวก่อนจะเหลือบมองไปทุกสารทิศและก้าวเดินต่อไปจอมปีศาจหันกลับไปมองยังด้านหลังขณะที่กำลังพุ่งทะยานไปด้านหน้าพร้อมกับอลันความรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่างทำให้ปรากฏเหงื่อไหลเย็นที่กลางหลัง

        “ลุง!! เมื่อครู่ลุงได้ยินเสียงอะไรหรือเปล่า...ลุง!!”

        “อะไร!! ข้าไม่ได้ฟัง ข้ากำลังใช้สมาธิดูเส้นทางอยู่ อย่ารบกวนข้า”

        “แปลว่าไม่ได้ยินซินะสงสัยเราจะคิดไปเอง”