ว่ากันว่า น้ำคือแหล่งกำเนิดชีวิต พลังแห่งน้ำทั้งแข็งแกร่งทรงพลังและแปรเปลี่ยนได้ทุกสรรพสิ่ง น้ำ ดิน ลม ไฟ หลอมรวมแปรผันก่อเกิดสรรพชีวิต
แถบเหนือ ดินแดน์
ยอดเขาสูงตระหง่านถูกปกคลุมไปด้วยหิมะที่ใจกลางูเามีถ้ำอันหนาวเหน็บจนพื้นผิวภายในเต็มไปด้วยน้ำแข็งปรากฏร่างของเด็กชายผู้หนึ่ง เขากำลังหลับใหลอยู่ภายในผลึกน้ำแข็ง บนผมที่ดำเงาปักด้วยปิ่นหยกขาวเข้ากับชุดที่เขาสวมใส่ทั้งยังมีปราณพลังไหลเวียนห่อหุ้มไปทั่วร่างกาย เมื่อวันเวลาผ่านไปร่างของเด็กชายได้เติบโต ผลึกน้ำแข็งจึงค่อย ๆร้าว ทันทีที่เขาลืมตา เขามีดวงตาสีฟ้างดงามดุจสีของน้ำทะเล ผลึกจึงได้แตกออกกระจัดกระจายร่างของชายหนุ่มหล่นลงมายืนบนพื้นอันเย็นะเือย่างไม่สะทกสะท้าน ดูท่าทางงามสง่าสีหน้าเรียบเฉยเ็าแววตาสุขุมเยือกเย็นเขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ จากนั้นก็เดินลัดเลาะไปเรื่อย ๆ กระทั่งมองเห็นแสงสว่างอยู่รำไรเมื่อเดินตามแสงนั้นไปจนสุดทางสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้ากลับกลายเป็แหล่งน้ำ ภาพแสงสว่างใต้ผืนน้ำที่สาดส่องขึ้นมาเปลี่ยนผิวน้ำธรรมดาๆ ให้เปล่งประกายระยิบระยับ ดูราวกับว่าโลกได้หมุนกลับกันดวงตะวันนั้นอยู่ด้านล่างเขาเดินลงไปในน้ำทีละก้าว ๆ จนผิวน้ำสูงถึงระดับเอว ทันทีที่เอื้อมมือไปัับนผิวน้ำที่ส่องสว่างคล้ายกับว่ามีพลังบางอย่างดึงดูดเขาลงสู่เบื้องล่างจนลึกลงไปใต้ผิวน้ำ กระแสน้ำหมุนวนจนเขาหมดสติและหลังจากนั้นไม่นาน แสงตะวันสาดส่องมายังมือของคนผู้หนึ่งที่นอนหมดสติอยู่ปากถ้ำ เมื่อรู้สึกอุ่นมือจึงขยับ เขาค่อย ๆ ลืมตาแล้วขยับตัวลุกขึ้นยืนในที่สุดชายหนุ่มก็ออกมาจากถ้ำได้อย่างน่าอัศจรรย์เขาแหงนหน้าขึ้นไปมองแสงอันสว่างไสว มันแสบตา แสบตาจนเขาต้องยกมือขึ้นบดบัง เมื่อเหลียวมองไปรอบทิศทางไร้ซึ่งผู้คนให้ไต่ถามทำได้เพียงเดินไปตามลำพังอย่างไร้จุดมุ่งหมาย ท่ามกลางท้องฟ้าสว่างบนผืนหิมะที่กำลังจะละลายไม่นานน้ำแข็งที่เกาะกิ่งไม้ก็ค่อย ๆ ละลายกลายเป็หยดน้ำ
เหมือนดั่งภาพมายาวันเวลาล่วงเลยผ่าน หยดน้ำหยดหนึ่งหล่นลงมากระทบผืนน้ำหยดที่สองที่สามตามด้วยหยดน้ำอีกนับไม่ถ้วนหล่นลงมาจากฟากฟ้า ค่ำคืนมืดมิด ณบ้านไม้กลางป่า มีเสียงน้ำในกาเดือดกับไอน้ำที่พวยพุ่งและหยาดฝนที่โปรยปราย เวลานี้ชายหนุ่มกำลังนั่งอ่านตำราเก่าๆ ในมือของเขาถือถ้วยน้ำชา จิบชาไปพลางและฟังเสียงฝนซึ่งดูไม่มีทีท่าว่าจะซาอย่างเพลิดเพลินเปรี้ยง! เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นหวั่นไหวปิ่นหยกบนศีรษะส่องประกายวาววับทำให้ชายหนุ่มพลันหยุดชะงัก เขาวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ พึ่บ! ไป๋เสวี่ย บุรุษในชุดขาวพุ่งตัวทะลุหลังคาทะยานขึ้นสู่ผืนฟ้าเมื่อแหงนหน้ามองขึ้นไปพลันเห็นแสงไฟดวงน้อยค่อย ๆ ลอยลงมาทันใดนั้นฝนที่ตกอย่างไม่ขาดสายก็ได้หยุดลงอย่างน่าอัศจรรย์ ปรากฏร่างของสตรีนางหนึ่งร่วงหล่นลงมายังอ้อมแขนนางมีหน้าตางดงามรูปร่างอรชรนุ่งห่มอาภรณ์ฟ้า ใบหน้าเกลี้ยงเกลา ปากและแก้มชมพูระเรื่อบนผมอันดำขลับปักปิ่นสีทองรูปทรงแปลกตาและนางยังหลับใหลคล้ายกับคนที่หมดสติ สตรีลึกลับผู้นี้คือชิงอวี่ ผู้ที่ไป๋เสวี่ยใช้เวลาในบ้านป่าแห่งนี้เพื่อรอคอยการปรากฏตัวของนางมาโดยตลอดไป๋เสวี่ยอุ้มนางไว้ในอ้อมแขนอย่างละเมียดละไม ในดวงตาเขามีเพียงดวงหน้าอันงดงามของสตรีผู้หลับใหลเขาค่อย ๆ ลอยลงสู่พื้นอย่างนุ่มนวลและยังคงไม่ละสายตาจากนางขณะนั้นเองที่นางเริ่มได้สติลืมตาขึ้นมองเขาด้วยแววตาที่คุ้นเคย
ชิงอวี่ : “ เป็ท่าน ”
น้ำเสียงที่อ่อนหวานและั์ตาสีน้ำตาลในดวงตาที่กลมสวยทำให้บุรุษผู้แสนเ็าเผยยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนและสายตาของนางก็จ้องมองเขาไม่วางเช่นกันทั้งสองสบตากันเสมือนเวลาที่ผันผ่านพวกเขานั้นพรากจาก ชิงอวี่ส่งยิ้มหวานให้เขาพร้อมเอื้อมมือที่เรียวยาวไปัับนใบหน้าดูเหมือนท้องฟ้าหลังฝนในยามนี้ช่างแสนอบอุ่นสำหรับเขาทั้งสอง เมื่อสตรีหนึ่งนางััความอบอุ่นใจนางจึงซบลงหลับไปภายในอ้อมแขนเขา เสียงสายลมในยามค่ำคืนพัดมาดังหวีดหวิวโชยปะทะกิ่งไม้ใบหญ้าพลิ้วผ่านมาคลอเคล้าใบหน้าและเรือนผมของทั้งสองไป๋เสวี่ยอุ้มนางไว้แนบอกแล้วเดินหายลับไปท่ามกลางความมืด ในเวลาเดียวกัน ณ ตำหนักเทพบน์เทพาุโในชุดเทาทั้งผมและหนวดเคราขาวโพลน ท่านเว่ยหลิงเทียนกำลังยืนหันหลังทอดสายตามองไปยังขอบฟ้าอันเวิ้งว้างที่มืดมิดและว่างเปล่าในแววตาผู้าุโเฒ่าเขาเหม่อมองด้วยความปิติ
เว่ยหลิงเทียน : “ เขามาแล้ว ”
5,000 ปีต่อมา
ยามซวี(19.00-20.59น.) ตำหนักโชติคิมหันต์
หยางเฉิงกำลังจดจ่ออยู่กับการอ่านตำราในห้องที่เต็มไปด้วยม้วนตำรามากมายถูกจัดวางเรียงอยู่บนชั้น เขาคร่ำเคร่งอ่านอยู่ได้ไม่นาน หางตาก็เหลือบไปเห็นเงาดำเคลื่อนผ่านเื้ัตนไป หยางเฉิงรีบลุกขึ้นยืนแล้วกวาดสายตามองไปรอบ ๆ แต่ก็กลับไม่เห็นอะไร เขาจึงตัดสินใจเอ่ยถาม
หยางเฉิง : “ นั่นใคร? ”
เขาค่อย ๆ ขยับเท้าก้าวเดินเข้าไปหาพร้อมปล่อยพลังเพลิงปะทุขึ้นมายังฝ่ามือสายตายังคงมองหาเงาดำอันลึกลับจากด้านในชะเง้อมองไปยังด้านหลังเมื่อมองหาอยู่นานก็ไม่พบเห็นสิ่งใดจึงเอ่ยถามไปอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้น
หยางเฉิง : “ ข้าถามว่านั่นใคร? ”
บรรยากาศโดยรอบดูเงียบงันมีเพียงเทพผู้ห้าวหาญกับเสียงพูดที่ดังออกไปไร้ซึ่งการเคลื่อนไหวไม่มีสิ่งใดขานตอบ หลังจากที่มองดูจนทั่วบริเวณก็ยังไม่พบอะไรเขาจึงได้เปลี่ยนใจหันหลังกลับเข้ามาและทันใดนั้นเองก็มีเงาดำปริศนาพุ่งเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว
ครึ่งชั่วยามหลังจากนั้น
เทพเซียนในตำหนักโชติคิมหันต์ : “ ไฟไหม้! ไฟไหม้! เร็วเข้าช่วยที มาช่วยกันดับไฟเร็ว ”
เหล่าเทพเซียนบริเวณตำหนักโชติคิมหันต์แตกตื่นกับเปลวไฟที่ลุกโชติ่อยู่ภายในตำหนักพวกเขาช่วยกันใช้พลังควบคุมไฟที่กำลังโหมกระหน่ำ ขณะนั้นเอง เจียฮุ่ยิเซียนผู้ดูแลตำหนักของหยางเฉิงได้วิ่งเข้ามาอย่างหน้าตาตื่นเมื่อมาถึงด้านหน้าตำหนัก เขาเอ่ยถามเซียนบุรุษผู้หนึ่งที่อยู่ใกล้บริเวณนั้นด้วยอาการตื่นตระหนก
เจียฮุ่ยิ : “ ท่านเทพล่ะ? ”
เซียนบุรุษ : “ ท่านผู้ดูแล เอ่อ.. คือ.. ”
เซียนหนุ่มมีท่าทีอึกอักไม่กล้าตอบคำถามของเจียฮุ่ยิจึงทำให้เขายิ่งทวีความวิตกกังวลด้วยความร้อนใจ เขาจึงจับแขนเซียนผู้นั้นพร้อมคาดคั้นถามไปอีกครั้ง
เจียฮุ่ยิ : “ ท่านองค์เทพอยู่ที่ใด? ”
เซียนบุรุษ : “ เอ่อ..ท่านผู้ดูแล ท่านองค์เทพ..ท่านองค์เทพยังอยู่ข้างในขอรับ ”
เจียฮุ่ยิ : “ ฮะ! ท่านเทพ ท่านเทพขอรับ ”
เจียฮุ่ยิได้ยินดังนั้นก็ใแทบขาดสติ เขาพยายามจะฝ่ากองไฟเข้าไปในตำหนักที่เต็มไปด้วยเปลวไฟร้อนระอุเซียนหนุ่มผู้นั้นจึงรีบเข้าไปห้ามพร้อมกับดึงตัวเขาเอาไว้
เซียนบุรุษ : “ ท่านผู้ดูแลเข้าไปไม่ได้นะขอรับ ”
เซียนหนุ่มดึงรั้งตัวเขาอยู่ครู่หนึ่งเจียฮุ่ยิก็มีท่าทีอ่อนลงเขาน้ำตาคลอทรุดตัวลงอย่างห่อเหี่ยวสิ้นหวัง ปากก็เอ่ยถ้อยคำตำหนิตนเอง
เจียฮุ่ยิ : “ เป็เพราะข้า ข้าน่าจะอยู่ข้างกายท่าน หากข้าไม่ออกไปทำธุระเสียนานท่านก็คงไม่เกิดเื่เช่นนี้ ข้าน้อยสมควรตาย สมควรตายยิ่งนัก ”
ขณะที่เจียฮุ่ยิเอาแต่โทษตนเองเพราะความเศร้าโศกเสียใจอยู่นั้นสายตาของเขาได้มองเข้าไปในตำหนักและเห็นสีของเปลวไฟที่ผิดไปจากเดิม จึงทำให้เขาพลันได้สติ
เจียฮุ่ยิ : “ นี่มัน.. นี่ไม่ใช่ไฟไหม้ธรรมดา เ้า! ไปตามเทพเซียนที่ตำหนักท่านวารีเทพมาเร็วเข้า! ”
เพียงครู่เดียวเหล่าเทพเซียนแห่งตำหนักหมื่นเหมันต์ผู้อยู่ภายใต้การดูแลของไป๋เสวี่ยรวมไปถึงเทพเซียนแห่งตำหนักทิพย์วารีของชิงอวี่ก็เดินทางมาถึงไม่นานหลังจากนั้นเพลิงก็เริ่มสงบลง เจียฮุ่ยิจึงรีบปรี่เข้าไปในตำหนักภายใต้ควันดำและฝุ่นละอองที่คละคลุ้งเขาต้องใกับภาพที่เห็นตรงหน้าเมื่อพบว่าหยางเฉิงนอนแน่นิ่งหมดสติอยู่
เจียฮุ่ยิ : “ ฮะ! ท่านเทพท่านเทพขอรับ ”
ยามห้าย(21.00-22.59น.) ณ ตำหนักไท่เฉิง
องค์เทียนจวินประมุขแห่ง์ส่งสารถึงสององค์เทพแห่งวารีให้มาเข้าเฝ้าที่ตำหนักเป็การส่วนพระองค์เมื่อชิงอวี่และไป๋เสวี่ยเดินทางมาถึงที่หน้าประตูตำหนักไท่เฉิง หนึ่งอิสตรีสีผมดำขลับแลปิ่นปักผมสีทองอร่าม ขับใบหน้าอันงดงาม ปากและแก้มชมพูระเรื่อ ผิวขาวราวหิมะสวมอาภรณ์ฟ้าพลิ้วไสวอีกหนึ่งบุรุษผู้เดินข้างกายอกผายไหล่กว้างในชุดขาว ทั้งหล่อเหลาสูงโปร่งทรงสง่าคิ้วหนาั์ตาฟ้าดวงตาเรียวแม้สีหน้าจะดูเรียบเฉยและเ็าแต่ทว่ากลับยิ่งน่าหลงใหลเมื่อพวกเขาย่างกรายเข้ามาราวกับว่ามีพลังที่ดึงดูดทุกสิ่ง ถึงกระนั้นก็ยากนักที่จะมีผู้ใดหารู้ในความเป็มาของทั้งสองมีเพียงผู้เป็ประมุขแห่ง์กับเทพชั้นสูงเพียงไม่กี่ท่านเท่านั้นที่รู้องค์เทียนจวินทรงนับถือและปฏิบัติต่อทั้งคู่อย่างเป็พิเศษ ซึ่งไป๋เสวี่ยและชิงอวี่ต่างเข้าใจในเหตุผลเป็อย่างดีเมื่อพวกเขาเดินเข้ามาถึงด้านใน ทั้งสองเห็นองค์เทียนจวินประทับอยู่เบื้องหน้าด้วยท่าทีเคร่งขรึมไป๋เสวี่ยและชิงอวี่โค้งศีรษะคำนับเทียนจวิน ทันทีที่พระองค์รับรู้การมาของทั้งสองท่าทีของพระองค์ก็พลันเปลี่ยนไป
องค์เทียนจวิน : “ ท่านทั้งสองมาแล้วหรือ ไม่พบกันเสียนาน พวกท่านสบายดีหรือไม่? ”
ชิงอวี่ : “ ขอบพระทัยเทียนจวิน ด้วยแสงสว่างแห่งไท่เฉิงที่สาดส่อง ทุกสรรพสิ่งในใต้หล้าจึงผาสุกพวกเราก็เช่นกัน ”
องค์เทียนจวินเบิกบานพระทัยได้ไม่นานก็กลับไปมีท่าทีเคร่งขรึมทรงไม่รีรอที่จะกล่าวถึงใจความสำคัญของการพบกันในครั้งนี้
องค์เทียนจวิน : “ บัดนี้เหมือนว่าจะมิเป็เช่นนั้น เราต้องขออภัยที่ครั้งนี้รบกวนการกักตนบำเพ็ญเพียรของท่านทั้งสองหลังจากศึกผนึกมารครั้งนั้นผ่านมากว่าสองพันปีทั้งสามพิภพสงบสุขมาโดยตลอด ไม่เคยเกิดเหตุการณ์เลวร้ายเช่นนี้ท่านลู่หย่งเจิ้งและท่านหยางเฉิงต่างเป็สหายที่เคยร่วมต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับท่านทั้งสองก่อนที่พวกท่านจะลงไปยังโลกมนุษย์ เรามีข้อสงสัยที่อยากจะถาม ท่านไป๋เสวี่ยท่านคิดว่านี่เป็ฝีมือของผู้ใด จะเกี่ยวข้องกับท่านธราเทพหรือไม่? ”
ไป๋เสวี่ย : “ แน่นอนว่าการหายตัวไปของเขาเกี่ยวข้องกับเื่นี้แต่หย่งเจิ้งมีนิสัยซื่อตรง ทั้งเหตุไฟไหม้และการาเ็ของหยางเฉิงล้วนไม่ใช่ฝีมือเขา”
องค์เทียนจวิน : “ ท่านชิงอวี่ ท่านคิดเห็นเช่นไร? ”
ชิงอวี่ : “ ดูเผิน ๆ เหมือนทุกอย่างจะบ่งชี้ไปที่เขาเป็เพราะเรายังอ่านการณ์ไม่ออกหากหย่งเจิ้งนำคัมภีร์ไปจริง ใช่ว่าเขาจะต้องลงมือกับสหาย อีกอย่างเทพแห่งดินจะนำคัมภีร์อัคคีไปทำอะไรการที่เขาหายตัวไปคงเพราะมีเหตุจำเป็บางอย่าง ”
องค์เทียนจวิน : “ เป็ไปได้หรือไม่ที่เขาจะถูกจับตัวไป ”
ไป๋เสวี่ย : “ ผู้ชำนาญศาสตร์แห่งค่ายกลช่ำชองหลากวิธีพันธนาการผู้อื่นยากนักที่จะตกหลุมพรางโดยง่าย อีกอย่างหยางเฉิงไม่มีทางยอมให้เกิดเื่เช่นนั้น ”
ชิงอวี่ : “ ในทางเดียวกัน หากยามนั้นเกิดเื่กับหยางเฉิง หย่งเจิ้งจะไม่นิ่งเฉย เพียงแต่การมีอยู่ของเขาส่งผลโดยตรงต่อผนึกในค่ายกลโดยเฉพาะอย่างยิ่งค่ายกลผนึกมารดังนั้นการที่เขาหายตัวไปจึงไม่ได้เป็การหลบหนีแต่เขากำลังปกป้องพวกเราซึ่งเกี่ยวพันถึงสามพิภพ”
องค์เทียนจวินทรงตระหนักถึงความสามารถความเฉลียวฉลาดของทั้งสองเป็อย่างดีเมื่อทรงเห็นท่าทีของทั้งคู่พระองค์จึงดูออกว่าเื่นี้ยังมีอะไรที่มากกว่านั้น
องค์เทียนจวิน : “ ท่านทั้งสองมีสิ่งใดก็กล่าวมาเถิด ”
ชิงอวี่ : “ ทรงปราดเปรื่องยิ่งนัก เกรงว่านี่จะไม่ใช่เหตุไฟไหม้หรือของหายธรรมดาและเป็ไปได้ว่าจะเกี่ยวข้องกับนาง เหม่ยซิ่นฮวา ”
องค์เทียนจวิน : “ จะเป็ไปได้อย่างไร นางถูกผนึกมานานกว่าสองพันปีแล้วมิใช่หรือ ทั้งค่ายกลผนึกมารและพลังแห่งธาตุที่สะกดนางไว้ต่อให้ปีศาจร้ายใต้พิภพก็ยังมิอาจต่อกรพลังตบะไม่กี่พันปีเช่นนางจะทำได้อย่างไร และเหตุใดผ่านมานานขนาดนี้จึงเพิ่งลงมือ ”
ไป๋เสวี่ย : “ เื่ที่ว่านางออกมาได้อย่างไร ใช่ว่าจะไม่มีวิธี และการที่ต้องรอเวลานี้คิดว่าจะต้องเกี่ยวกับพิธีกรองสาร”
ชิงอวี่ : “ พิธีกรองสาร สามพันปีจะมีหนึ่งครั้งเป็การนำคัมภีร์ทั้งหมดออกมาตรวจดูว่ามีส่วนใดเสียหาย ต้องคัดลอกใหม่ หรือมีเล่มใดสูญหายไปจากหอคัมภีร์หรือไม่อีกสามวันก็จะถึงวันจัดพิธีนางจึงถือโอกาสนี้ลงมือ และเป็เวลาเดียวกับที่เราทั้งคู่รับรู้ได้ว่ามีบางอย่างรบกวนแก่นผนึกิญญา”
ไป๋เสวี่ย : “ ก่อนมาที่นี่ข้าไปตรวจดูแล้ว ภายนอกไม่มีการเคลื่อนไหว แต่มันเงียบเกินไปจนดูไม่ปกติ”
ไป๋เสวี่ยกล่าวพลางนึกถึงดินแดนกว้างใหญ่ในหุบเขาเฮยซานต้นไม้เริ่มตายไปทีละต้น สัตว์ภูติที่เคยมีมากมายบัดนี้กลับดูน้อยลงบ้างก็หลบหนีเข้าที่ซ่อนราวกับว่าพวกมันกำลังหวาดกลัวบางสิ่งบางอย่าง ทันทีที่ชิงอวี่รู้ว่าไป๋เสวี่ยเข้าไปยังเขตแดนผนึกมารที่ที่ผืนดินอุดมสมบูรณ์ทว่าเต็มไปด้วยสัตว์ภูติอันดุร้ายและอันตรายแม้นางจะนิ่งเฉยไม่ได้แสดงออก นั่นเป็เพราะนางเข้าใจไป๋เสวี่ยจึงเก็บซ่อนความกังวลที่มีอยู่ในใจไม่น้อยด้วยความห่วงใยที่นางมีต่อเขา หลังจากที่องค์เทียนจวินทรงรับฟังความเห็นของทั้งสองก็ทรงตัดสินพระทัยให้ทั้งสององค์เทพเตรียมตัวเดินทางไปยังโลกมนุษย์
องค์เทียนจวิน : “ เื่นั้นเราจะให้ท่านเฟิงอี้ไปตรวจดูให้ละเอียดอีกที ตอนนี้ท่านหยางเฉิงยังไม่ได้สติเราคงสืบหาอะไรไม่ได้ท่านทั้งสองโปรดเตรียมตัวให้พร้อม การไปยังโลกมนุษย์ครั้งนี้นอกจากสืบหาตัวปีศาจร้ายที่คร่าชีวิตผู้คนเื่หลักคือตามหาท่านลู่หย่งเจิ้ง ที่นั่นเป็จุดสุดท้ายที่เราพบร่องรอยของเทพแห่งดินผู้นี้การครั้งนี้ขึ้นอยู่กับท่านทั้งสองแล้ว ”
ชิงอวี่ : “ เทียนจวินอย่าได้กังวล ให้เป็หน้าที่ของพวกเราหากไม่มีอะไรแล้วเช่นนั้นพวกเราขอตัว ”
องค์เทียนจวิน : “ ช้าก่อนท่านทั้งสอง ”
เมื่อการหารือเสร็จสิ้น องค์เทพทั้งสองจึงขอตัวกลับแต่ยังไม่ทันได้เดินจากไปพวกเขาก็ต้องหันกลับมาอีกครั้งเพราะได้ยินถ้อยคำทัดทาน
องค์เทียนจวิน : “ ท่านทั้งสอง โปรดรักษาตัวด้วย ”
ทั้งสองเข้าใจดีว่าองค์เทียนจวินรู้สึกอย่างไร และเพื่อให้ทรงคลายกังวลพระทัยชิงอวี่จึงยิ้มให้พระองค์ด้วยความเอ็นดูนางก้มศีรษะตอบประมุขน้อยจากนั้นจึงค่อยเดินจากไป เมื่อชิงอวี่เดินออกไปแล้วในตำหนักจึงมีเพียงองค์เทียนจวินและไป๋เสวี่ยเขาหันมององค์เทียนจวินด้วยแววตาที่ทำให้พระองค์นึกถึงคำพูดประโยคหนึ่งที่ทรงเคยได้ยินเมื่อนานมาแล้ว..“หากแต่ทรงเชื่อมั่น ถือว่าสิ่งนั้นสำเร็จไปกว่าครึ่ง”.. เพียงเท่านี้สีพระพักตร์ก็เริ่มดีขึ้นเมื่อพระองค์หันกลับมาอีกครั้ง ไป๋เสวี่ยก็หายไปจากตำหนักแล้ว
องค์เทียนจวิน : “ เข้าใจแล้ว ”
ภาพของฝีเท้าที่ก้าวเดินอย่างเร่งรีบของเทพาุโในชุดเทาทั้งผมและหนวดเคราดำท่านต้วนจิวเมิ่ง เทพผู้รู้ชะตา เขาเดินทางมายังตำหนักไท่เฉิงเพื่อเข้าเฝ้าองค์เทียนจวินเช่นกัน ระหว่างนั้นเขาได้พบกับเทพเซียนกลุ่มหนึ่งกำลังจับกลุ่มพูดคุยกันบริเวณสวนดอกไม้ริมทางเดินห่างจากตำหนักไท่เฉิงไม่ไกลนัก
เสี่ยวเซิน : “ นี่พวกท่าน! เมื่อครู่นี้ท่านสองวารีเทพแห่งตำหนักทิศอุดรใช่หรือไม่?”
เสี่ยวเฮ่อ : “ ข้าว่าใช่นา สององค์เทพที่มาคู่กันในชุดฟ้าขาวก็คงจะมีแต่เขาทั้งสองนี่แหละนี่ก็คงจะมาเพราะเื่ไฟไหม้เป็แน่ ”
เสี่ยวเซิน : “ ไม่นึกว่าเทพอัคคีจะมีวันที่ถูกไฟเผาผลาญนี่! ท่านว่าเื่นี้จะใช่ฝีมือเทพแห่งดินผู้นั้นหรือไม่? ”
เสี่ยวเฮ่อ : “ ไม่น่าใช่นา เขาจะทำไปเพื่ออะไร พวกเขาเป็สหายกันนี่ ”
เสี่ยวเซิน : “ ก็คัมภีร์ยังไงเล่าเห็นว่าคัมภีร์หายไปด้วยนี่ ”
เสี่ยวหลาง : “ ข้าว่าพวกท่านอย่าเถียงกันเลย นอกจากท่านหยางเฉิงที่นอนเจ็บสาหัสอยู่ ทั้ง์นี่ก็คงไม่มีใครรู้หรอกเพราะเหตุนี้องค์เทียนจวินจึงเชิญทั้งสองท่านมาก็เพื่อที่จะหารือ พวกเขาไม่เพียงมีพลังสูงส่งสติปัญญายังล้ำเลิศแค่มองปราดเดียวก็รู้ ไม่แน่นาตอนนี้พวกเขาอาจจะรู้แล้วก็ได้ว่าใครที่อยู่เื้ัน่ะ”
เสี่ยวเซิน : “ องค์วารีเทพทั้งสองจะว่าไปก็แปลกพวกท่านสังเกตหรือไม่หากองค์เทียนจวินมีพระประสงค์จะหารือการใด ไยไม่ไปที่ตำหนักสี่ฤดู แต่กลับให้มาเข้าเฝ้าถึงตำหนักไท่เฉิงเป็การส่วนพระองค์แม้แต่เหล่าเทพเซียนในตำหนักก็หามีผู้ใดรู้ไม่ว่าทรงหารือกันด้วยเื่ใด ดูมีลับลมคมในยังไงชอบกลนี่เป็เพราะอะไรพวกท่านรู้หรือไม่? ”
เสี่ยวหลาง : “ จะไปรู้ได้ยังไงองค์วารีเทพทั้งสองท่านน่ะใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการบำเพ็ญเพียรอยู่ในเขตหวงห้ามนี่พวกเราก็เพิ่งจะพบทั้งสองท่านเองไม่ใช่เรอะ ข้าได้ยินมาว่าเดิมทีท่านเว่ยหลิงเทียนเป็คนพาพวกเขามาตามบัญชาขององค์เทียนจวินดังนั้นผู้ที่รู้ก็เห็นจะมีองค์เทียนจวิน ท่านเว่ยหลิงเทียน อ้อ! แล้วก็ท่านต้วนจิวเมิ่งอีกท่านนึงท่านกล้าไปถามหรือไม่เล่า ”
เสี่ยวเซิน : “ ปัดโธ่! ท่านก็ถามได้ ใครเลยจะกล้า เอ..หรือนี่จะเกี่ยวกับความเป็มาของเขาทั้งสอง”
เซียนท่านหนึ่งพูดขึ้นมาด้วยท่าทางจริงจัง เมื่อเทพาุโที่ยืนอยู่ด้านหลังได้ฟังก็แอบกังวลใจด้วยเกรงว่าเทพเซียนผู้นี้อาจรู้เื่เ่าั้เข้าขณะที่สหายเซียนอีกสองท่านต่างพากันมองหน้าสหายท่านนี้ด้วยความสงสัยใคร่รู้
ติดตามตอนต่อไป
![ผีเสื้อขยับปีก[20+]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1785235954_68735036.webp)
376
