ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]

ลุงยามไม่ได้ตอบคำถามของผมในทันทีเขาเพียงแค่ยิ้มบางๆ แล้วใช้มือปิดฝาขวดชาอย่างใจเย็น จากนั้นจึงเอ่ยขึ้นว่า "ฉันไม่เพียงแต่รู้จักเด็กสาวคนนั้นเท่านั้นแต่ยังรู้ว่าเธอเข้ามาที่นี่ได้อย่างไรด้วย"

คำพูดของลุงยามทำให้ขนบนร่างกายของผมลุกชันทันที

เขารู้จักเสี่ยวอวี่? แต่เสี่ยวอวี่...เป็นวิญญาณนะ!

ถ้าเขารู้จักเธอนั่นแปลว่าเขาต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆ!

อายุขนาดนี้แล้วยังทำงานเป็นยามในมหาวิทยาลัยได้ถ้าไม่ใช่เพราะมีเส้นสายก็คงมีบางอย่างที่พิเศษจริงๆ

ผมคิดอย่างรวดเร็วก่อนจะรีบถามต่อ"ลุงครับ ผมรู้จักเสี่ยวอวี่ลุงมีอะไรอยากบอกผมเกี่ยวกับเธอหรือเปล่า"

ลุงยามมองตรงมาที่ผมดวงตาของเขาดูลึกลับ "ถ้านายรู้จักเธอ งั้นนายคือ...เจียงหนิงใช่ไหม"

หัวใจของผมกระตุกวูบความรู้สึกกังวลแล่นขึ้นมาในทันที

ลุงยามคนนี้ไม่เพียงแต่รู้จักเสี่ยวอวี่แต่ยังรู้ชื่อของผมด้วย!

ผมจ้องมองลุงยามอย่างละเอียดแต่เขาดูเหมือนชายชราธรรมดาทั่วไป ไม่มีอะไรผิดปกติ

"ใช่ครับลุง ผมชื่อเจียงหนิง และผมรู้จักไป๋เสี่ยวอวี่"

ลุงยามพยักหน้าอย่างพึงพอใจ"งั้นฉันก็ไม่ได้หาผิดคนเด็กสาวคนนั้นฝากให้ฉันนำข้อความมาบอกนาย เธอทิ้งของบางอย่างไว้ที่ที่พวกนายพบกันครั้งแรกเธอบอกให้ไปรับมันตอนยามจื่อ[1] เมื่อนายพบของชิ้นนั้นก็จะเข้าใจทุกอย่างเอง"

"ของบางอย่าง... สถานที่ที่เราเจอกันครั้งแรก... ยามจื่อ?" ผมพึมพำทวนคำพูดของเขา คิดย้อนถึงวันที่ผมพบเสี่ยวอวี่เป็นครั้งแรกสถานที่ เวลา และเหตุการณ์ทั้งหมด จากนั้นหันไปมองลุงยามอีกครั้ง "ลุงครับ ขอทราบชื่อของลุงได้ไหม แล้วทำไมลุงถึงรู้จักเสี่ยวอวี่"

ลุงยามหัวเราะเบาๆอย่างอารมณ์ดี "ชื่อฉันไม่สำคัญหรอก ฉันเป็นแค่ยามเฝ้ามหาวิทยาลัยหาเลี้ยงชีพไปวันๆ ก็เท่านั้น แต่คนที่รู้จักมักเรียกฉันว่า...จางซาน"

"ลุงจางซาน!" ผมเอ่ยเรียกเขาด้วยความเคารพ

เขารู้จักเสี่ยวอวี่และเสี่ยวอวี่ถึงกับฝากเขามาบอกอะไรบางอย่างกับผม แสดงว่า...ลุงจางซานต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆ!

เป็นไปได้สูงว่าเขาต้องเป็นคนที่มีวิชาแกร่งกล้า

ผมเฝ้าครุ่นคิดในใจชักจะมั่นใจว่าลุงจางซานคนนี้คงไม่ใช่แค่ยามธรรมดา

ทันใดนั้นลุงจางซานดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ เขาตบหน้าผากตัวเองเบาๆ "โอ้ จริงสิ ฉันลืมบอกไป ถ้าจะเอาของที่เด็กสาวคนนั้นทิ้งไว้ ต้องเป็นคืนฝนตกเท่านั้นถึงจะหาพบ"

"ขอบคุณลุงจางซานที่บอกครับแต่ลุงพอจะบอกได้ไหมว่าลุงเจอเสี่ยวอวี่ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่" ผมยังคงถามต่อไป

ลุงจางซานยิ้มจางๆก่อนตอบ "สามวัน? ห้าวัน?หรือสิบวัน? ฉันจำไม่ค่อยได้แล้วรู้แค่ว่าวันนั้นกำลังเดินตรวจเวรอยู่แถวนี้พอดี แล้วเธอก็พูดกับฉันผ่านช่องประตูนี้"พูดจบก็ชี้ไปที่ประตูทางเข้าของตึกทดลอง

ผมใช้ตาทิพย์มองผ่านกระจกบานใหญ่อีกครั้ง

แต่สิ่งที่เห็นกลับทำให้ผมต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

ภายในนั้นมีเงาร่างของคนสามถึงห้าคนยืนเรียงกันเป็นแถว พวกเขาสวมชุดผ้าหยาบสีเทาใบหน้าซีดขาว ปราศจากอารมณ์ กำลังมองออกมาทางประตู

ดวงตาของพวกเขาเป็นสีเทาขาวซีดไม่มีแววชีวิต จ้องเขม็งมาที่ผมและลุงจางซานจากด้านใน

เพียงเสี้ยววินาทีผมรู้สึกราวกับมีกระแสความเย็นแล่นขึ้นมาจากกลางหลัง

พวกเขา…ไม่ใช่คนแต่เป็นสิ่งที่ถูกกักขังเอาไว้ภายในตึกทดลองแห่งนี้

ผมกำมือแน่นหัวใจเริ่มเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่

ลุงจางซานดูเหมือนจะสังเกตเห็นอาการของผมเขาหันไปมองประตูเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมามองหน้าผม "กลัวเหรอ"

"ก็... ก็พอไหวครับ!"

ผมพยายามควบคุมความตื่นเต้นของตัวเอง

แต่ในเวลานี้ผมมั่นใจเต็มที่แล้วว่าลุงจางซานไม่ใช่คนธรรมดา

เขามองเห็นวิญญาณนั่นหมายความว่าการที่เขาพบเสี่ยวอวี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เขาน่าจะเป็นคนในวงการเดียวกันกับอาจารย์ผม

ลุงจางซานไม่ได้ตอบคำถามของผมเพียงแค่หันไปมองเงาร่างหลังประตูกระจกเล็กน้อย ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ไสหัวไปซะ อย่าบีบให้ฉันต้องลากพวกแกออกมาอัด!"

น้ำเสียงของเขานิ่งมากแต่กลับเต็มไปด้วยอำนาจสะกดข่ม

ทันทีที่สิ้นเสียงเงาร่างเหล่านั้นต่างพากันจ้องมาที่ผมด้วยแววตาอาฆาต ก่อนจะค่อยๆถอยหลังหายไปในเงามืด

ผมยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง

อาจารย์อธิบายอย่างชัดเจนว่าตึกทดลองแห่งนี้คือ 'ตึกเก้าศพ'

ด้านล่างมีศพทั้งเก้าถูกใช้กดสิ่งอาถรรพ์ไว้ตามหลักฮวงจุ้ยแล้ว ที่นี่เรียกว่า 'เต่าแก่พลิกกาย'

เบื้องล่างนั้นกักขังสิ่งชั่วร้ายและอาถรรพ์ร้ายแรงเอาไว้

การสร้างมหาวิทยาลัยณ ที่แห่งนี้ ก็เพื่อใช้บารมีแห่งวิชาความรู้ควบคุมพลังชั่วร้ายที่อยู่ใต้ดิน

ด้วยเหตุนี้เองตึกทดลองจึงถูกดัดแปลงเป็นที่เก็บศพเพื่อใช้พลังจากร่างไร้วิญญาณกดทับอาถรรพ์ลี้ลับ

และลุงจางซาน...คนที่สามารถตะเพิดพวกมันได้เพียงคำพูดเดียวย่อมไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน!

ผมรีบยกมือประสานหมัดตามธรรมเนียมของคนในสายวิชาเดียวกัน

"ลุงจางซานครับ ผมขอโทษที่รบกวน ผมขอทราบธรรมนามของลุงได้ไหมครับ"

ลุงจางซานมองผมก่อนหัวเราะออกมาเบาๆ "ธรรมนามอะไรกัน ฉันเป็นแค่ยามธรรมดาที่เฝ้าตึกในมหาวิทยาลัยนี้เท่านั้นเอาล่ะๆ ต่อไปอย่าเข้าใกล้ตึกนี้ตอนกลางคืนอีก"

"ถ้านายเข้าไป คราวนี้คงออกมาไม่ได้ง่ายๆ เหมือนครั้งก่อนแล้ว..."

พูดจบลุงจางซานก็เดินไปทิศตรงข้ามตึกทดลอง แผ่นหลังค่อมเล็กน้อยดูแล้วเป็นแค่ชายชราธรรมดาคนหนึ่ง

ผมยืนมองลุงจางซานเดินจากไปใจเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ‘เขารู้ได้อย่างไรว่าผมเคยเข้าไปในตึกทดลอง’

แต่ยังไม่ทันที่ผมจะขบคิดอะไรต่อเขาหันกลับมามองผมอีกครั้ง "จริงสิ นายกลับไปบอกเจ้าเด็กจวี้ฝูด้วยว่าชาคราวก่อนที่เอามาให้ไม่ค่อยอร่อยนัก คราวหน้าให้หาของดีๆ กว่านี้มาหน่อยฮ่าๆ..."

ขณะที่พูดเขาหัวเราะแหบแห้ง ก่อนเดินอ้อมมุมตึก หายลับไปจากสายตา

ผมยืนอึ้งอยู่กับที่

จวี้ฝู?

นั่นมันธรรมนามของอาจารย์ผมนี่!

อาจารย์ที่อารมณ์ร้อนอย่างเขาถึงกับมอบชาให้ลุงจางซาน? ซ้ำลุงจางซานยังกล้าเรียกอาจารย์ว่า 'เจ้าเด็กจวี้ฝู'

นี่มัน...ลุงยามประจำตึกหรือปรมาจารย์กันแน่?

ผมยืนอยู่ตรงหน้าประตูตึกทดลองครุ่นคิดถึงคำพูดของลุงจางซานเมื่อครู่

ยิ่งคิดก็ยิ่งเข้าใจ

ชายชราที่ดูเหมือนเป็นแค่ยามของมหาวิทยาลัยที่แท้ เขาคือคนที่ถูกจ้างมาเพื่อเฝ้าตึกนี้โดยเฉพาะ

แต่ถ้าเขารู้ว่าผมเคยเข้าไปในตึกทดลองแล้วทำไมเขาไม่ออกมาห้าม

หรือว่า...อาจารย์ผมกับเขาเคยคุยกันมาก่อน?

ผมพยายามเรียบเรียงข้อมูลทั้งหมดในหัว