[จบ] บันทึกเส้นทางจอมโจรจอมราชัน

บทที่ 42 การสรรหาทหารและกำลังพล 

ทันทีที่ชายคนนั้นพูดจบ ชาวบ้านคนอื่นๆ ก็พากันสนับสนุนคำพูดของเขา

"ใช่แล้ว พวกเราจนปัญญาจริงๆ เลยต้องแบกหน้ามาขอท่านหัวหน้าให้จ่ายเงินค่าจ้างล่วงหน้า แม้ว่าเราจะทำงานเพิ่มอีกหลายวันก็ยอม"

"ที่บ้านข้ามีแค่สามสิบอีแปะเท่านั้น ถ้าพรุ่งนี้ข้าไม่สามารถจ่ายเงินได้ ข้าก็ต้องขายที่ดินครึ่งหมู่ที่เหลืออยู่"

"บ้านเจ้ามีที่ดินอยู่ แต่ข้าไม่มีอะไรเหลือแล้ว ปีที่แล้วแม่ข้าป่วยหนัก ข้าขายที่ดินหมดแล้ว ถ้าคราวนี้ข้าไม่สามารถจ่ายเงินได้ ข้าคงต้องขายลูกสาวอายุห้าขวบของข้าแล้ว"

"เจ้าพวกขุนนางโฉด ทุกครั้งที่มีเรื่องอะไร สิ่งแรกที่คิดคือการรีดไถพวกเรา ทุกปีมีการกวาดล้างโจร แต่ก็ยังเรียกเก็บภาษีที่โหดร้ายอีก แต่จำนวนโจรก็ไม่ได้ลดลงเลย ยังมีเท่าเดิมอยู่"

"หัวหน้าทั้งสอง ข้ามิได้พูดถึงพวกท่าน พวกท่านเป็นคนที่ดีที่สุดในโลก"

"เฮ้อ ชีวิตนี้มันอยู่ไม่ได้แล้ว ข้าอิจฉาพวกพี่น้องในหมู่บ้านนี้จริงๆ พวกเขามีอิสระเสรี ไม่มีภาระผูกพัน ทุกวันก็ได้กินอิ่ม ไม่ต้องกังวลว่าขุนนางโฉดจะมาเก็บภาษี"

เนี่ยเฉินยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้ทุกคนเงียบลง แล้วพูดว่า

“ทุกท่าน พวกท่านต้องการเงินห้าสิบอีแปะกันใช่ไหม? เช่นนี้แล้วกัน วันนี้ข้าจะจ่ายค่าจ้างให้พวกท่านก่อน และแต่ละคนจะได้รับเพิ่มอีกสี่สิบอีแปะ ถือเป็นการจ่ายค่าจ้างล่วงหน้าสำหรับสี่วันข้างหน้า พวกท่านสามารถนำไปจ่ายให้ทางการก่อน ตกลงไหม? และถ้าใครอยากขึ้นมาอยู่กับพวกเราที่ค่ายชิงเฟิง เราก็ยินดีต้อนรับ พวกท่านกลับไปคิดดูให้ดี”

“น้องชาย เจ้ารีบไปเอาเงินมาห้าสิบอีแปะสำหรับจ่ายให้แต่ละคน”

เนี่ยเฉินพูดกับโจรน้อยคนหนึ่งแล้วก็เดินจากไป

“ขอบคุณท่านรองหัวหน้า”

“ท่านรองหัวหน้าช่างเป็นคนดีอันดับหนึ่งของโลกจริงๆ”

“ท่านช่วยชีวิตครอบครัวของเราไว้”

“พวกเราซาบซึ้งในบุญคุณของท่านอย่างมาก”

เนี่ยเฉินได้ยินเช่นนั้นก็หยุดเดิน หันหลังกลับและถอนหายใจ กล่าวว่า

“ครั้งนี้ปัญหาผ่านพ้นไปได้ แต่คราวหน้าล่ะ? ถ้าทางการมาเก็บภาษีหนึ่งร้อยอีแปะในครั้งหน้า พวกท่านจะทำอย่างไร?”

คำพูดนี้เหมือนน้ำเย็นที่ราดลงบนหัวของทุกคน ทำให้บรรยากาศเงียบสนิท เหลือเพียงเสียงถอนหายใจในอากาศ

เมื่อกลับไปถึงห้องโถงรวม เนี่ยเฉินนั่งลงบนเก้าอี้และครุ่นคิดด้วยความหนักใจ

ท่านหัวหน้าโจรกล่าวขึ้นมาว่า

“นี่เป็นวิธีการเก่าแก่ของทางการ ทุกครั้งพวกเขาจะอ้างเหตุผลในการเก็บภาษีที่โหดร้าย เช่น การกวาดล้างโจร และยังขอให้ทุกคนบริจาค โดยเริ่มจากผู้มีอันจะกิน แล้วบังคับให้ชาวบ้านบริจาคตาม”

“ถูกต้อง และเมื่อสำเร็จแล้ว พวกคนรวยจะได้เงินคืนทั้งหมด แต่คนจนก็จะถูกเก็บเงินไป”

เนี่ยเฉินถอนหายใจและกล่าวว่า

“ประเทศนี้เน่าถึงแก่นแล้ว”

เวิงชิวฉานจับประเด็นสำคัญและถามว่า

“ทางการจะกวาดล้างเขาหนิวพีอีกแล้วหรือ?”

“ทำไมจะไม่ล่ะ พวกเราทุกคนที่นี่ก็รู้กันดี”

ต้าจ้วงหัวเราะและคนอื่นๆ ก็หัวเราะตาม

น่าสงสารพวกโจรที่ภูเขาหนิวพี โจรพวกนั้นถูกเนี่ยเฉินหลอกไปครั้งหนึ่งแล้ว และยังให้เงินไปฟื้นฟู แต่พอเพิ่งจะตั้งตัวขึ้นมาใหม่ได้ไม่กี่วัน ก็จะถูกโจมตีอีก

พวกโจรที่ภูเขาหนิวพีเองก็บื้อ ไม่รู้จักใช้โอกาสในการเติบโตอย่างเงียบๆ กลับไปจัดการสรรหาทหารใหม่อย่างเปิดเผย แถมยังขู่จะตัดหัวเจ้าเมืองอีกด้วย

แต่ก็ได้ผลดี มีคนที่เคยทำผิดกฎหมาย และพวกอันธพาลหลายคนเข้าร่วมกับพวกโจรที่ภูเขาหนิวพี ในไม่กี่วันก็รวบรวมคนได้อีกหนึ่งหรือสองร้อยคนแล้ว

เมื่อคนตระกูลหลิวเห็นดังนั้นก็คิดว่า "นี่ พวกเจ้ายังไม่ตายอีกหรือ ฆ่าลูกข้าแล้วยังกล้าทำตัวหยิ่งผยองอีก สงสัยพวกเราคงต้องจัดการเจ้าอีกครั้ง!"

เจ้าเมืองเองก็คิดว่า "เจ้าตัวบัดซบพวกนี้กล้าเสนอหน้าอีกหรือ ขนาดหัวข้ายังกล้าขู่ เมื่อเป็นเช่นนี้จะไม่จัดการเจ้าไม่ได้แล้ว!"

ดังนั้น การเก็บภาษีครั้งใหญ่ก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง

ไม่ว่าการกวาดล้างจะสำเร็จหรือไม่ก็ตาม แต่การหาข้ออ้างเพื่อรีดไถเงินเข้ากระเป๋าตัวเองเป็นเรื่องสำคัญที่สุด

สำหรับค่ายชิงเฟิง เจ้าเมืองไม่สนใจเลย อีกทั้งยังได้ยินว่าเหอฟงหลิงได้ประกาศสงครามกับค่ายชิงเฟิงแล้ว เจ้าเมืองก็ยิ่งไม่สนใจปล่อยให้พวกมันสู้กันเอง เป็นเรื่องดีที่พวกโจรภูเขาจะทำลายล้างกันเอง

ตอนนี้เจ้าเมืองได้ทุ่มเทความสนใจไปที่เขาหนิวพีทั้งหมด ค่ายชิงเฟิงจึงสามารถเติบโตขึ้นอย่างเงียบๆ และขยายกำลังได้โดยที่ไม่มีผู้ใดสนใจ

ความจริง ทุกคนที่นี่เข้าใจกันดี หม่าหนิวพีเป็นเป้าหมายที่เหมาะสมสำหรับการเบี่ยงเบนความสนใจ

เนี่ยเฉินกล่าวขึ้นทันที

“ใช่แล้วขอรับ การเก็บภาษีครั้งใหญ่เช่นนี้ คิดว่าชาวบ้านหลายคนคงอยู่ในสถานการณ์ที่แย่มาก เหมือนกับชาวบ้านในหมู่บ้านข้างเคียงของพวกเราที่ไม่รู้จะหาทางออกอย่างไร”

“นั่นน่ะสิ”

หัวหน้าพยักหน้าอย่างเข้าใจ และดวงตาของเขาก็สว่างวาบ กล่าวว่า

“เจ้าหมายถึงอะไร?”

“ฮ่าฮ่า การเก็บภาษีครั้งนี้ แม้จะไม่ทำให้ชาวบ้านลุกขึ้นกบฏทั้งหมด แต่ก็จะมีชาวบ้านจำนวนไม่น้อยที่ต้องขายที่ดิน ขายลูกขายหลาน และถ้าพวกเขาไม่มีอาหารเก็บไว้เลย ก็จะอดตายได้ พวกเราสามารถสรรหาคนได้แล้ว ตอนนี้เส้นทางการค้าของเราเปิดแล้ว มีการส่งสิ่งของเข้ามาอย่างต่อเนื่อง และยังมีการขายสิ่งของออกไปอีกมากขอรับ"

"เราต้องการคนมากขึ้นเพื่อทำสุรา หลอมเหล็ก ผลิตอาวุธ ชุดเกราะ และอานม้า รวมถึงขุดเหมืองและขนส่งสินค้า เราต้องการคนมากมาย การค้ายิ่งใหญ่ขึ้น เรายิ่งสามารถเลี้ยงทหารได้มากขึ้น พวกเราต้องปกป้องทรัพย์สิน ปกป้องหมู่บ้านและขบวนการค้า ดังนั้นเราต้องการกำลังพลที่มากขึ้นขอรับ"

"หัวหน้าใหญ่ พวกเราสมควรใช้โอกาสที่ทางการบีบบังคับชาวบ้านนี้ เราสามารถสรรหาคนเข้าร่วมกับพวกเราได้มากมายแล้วขอรับ! ขอเพียงมีคนมา ผู้ใดอยากเป็นทหารก็จัดให้เข้าร่วมกองทัพ ผู้ใดอยากทำงานก็ให้ทำในโรงงานหรือไปขุดเหมือง เมื่อถึงเวลานั้น เราก็จะสามารถเลี้ยงดูทหารเป็นพันหรือหมื่นคนได้สบายๆ แล้วขอรับ!”

“เจ้าพูดได้ถูกต้องยิ่งนัก!”

หัวหน้าหัวเราะเสียงดังและกล่าวว่า

“แม้ว่าขุนนางโฉดจะทำร้ายชาวบ้าน แต่ก็เพราะขุนนางพวกนี้ที่บีบคั้นชาวบ้านจนไม่มีทางเลือก ค่ายชิงเฟิงของเราจึงมีโอกาสเติบโตและแข็งแกร่งได้ ถ้าชาวบ้านทุกคนสามารถกินอิ่มได้ ใครจะอยากขึ้นเขามาเป็นโจรล่ะ”

เนี่ยเฉินส่ายหัวและกล่าวว่า

“หัวหน้าใหญ่ ท่านควรเปลี่ยนความคิดของท่าน และไม่ใช่เพียงแค่ท่านเท่านั้น แต่พี่น้องทุกคนในหมู่บ้านก็ควรเปลี่ยนความคิดด้วย จากนี้ไป พวกเขาจะไม่ใช่โจรอีกต่อไป แต่จะเป็นทหาร! ภายนอกเรายังคงเป็นหมู่บ้านโจร แต่เบื้องหลัง เราจะฝึกพวกเขาให้เป็นกองทัพที่มีระเบียบวินัย"

"นอกจากนี้ การค้าของเรากำลังเติบโตขึ้น เราต้องการให้ชนเผ่าในทุ่งหญ้าทุกคนได้ดื่มสุราของเรา อาวุธของเราต้องส่งไปขายทั่วเหนือใต้ออกตก และกองทัพของเราต้องมีจำนวนกำลังพลอย่างน้อยหลายหมื่นคน จึงจะมีความสามารถในการป้องกันตนเองจากกองทัพและขุนนางต่างๆ ได้"

"หมู่บ้านชิงเฟิงเล็กๆ ของพวกเราคงไม่เพียงพอ ถ้าจำเป็น เราต้องยึดเมืองหรือแม้แต่มณฑลเพื่อขยายอำนาจของเรา ทหารของเราจำเป็นต้องมีจำนวนมากกว่านี้ หัวหน้าใหญ่ขอรับ ท่านเคยเป็นแม่ทัพมาก่อน การฝึกทหารนี้ ข้าไม่ต้องกังวล เพราะมีท่านดูแล สิ่งที่ข้าต้องทำคือหามาให้ได้ทั้งเงิน อาวุธ และกำลังคน เพื่อรับประกันการดำเนินงานและการค้าทั้งหมด ส่วนท่าน ต้องรับผิดชอบในการฝึกทหารให้มีประสิทธิภาพ ให้พวกเขาแข็งแกร่งที่สุดเท่านั้น!”

คำพูดของเนี่ยเฉินทำให้หัวหน้าใหญ่และต้าจ้วงรู้สึกฮึกเหิม พวกเขาทั้งสองต่างระลึกถึงภาพการสู้รบในสนามรบที่ยิ่งใหญ่เมื่อครั้งอดีตขึ้นมาทันที