ตำนานผู้วิเศษ

"!บัดซบนี่ข้ากำลังถูกปฐพีและป่าใหญ่แห่งนี้เกลียดงั้นรึ" โหย่งเต๋อนักรบสี่ดาบผู้ชั่วร้ายสบถคำอย่างจนใจ แผ่นดินรอบตัวมันราวกับเป็นระลอกคลื่น รากไม้จากใต้ดินก็ผุดขึ้นเป็นคมมีดแหลมถี่ราวกับทุ่งดอกไม้ในขณะที่มันกำลังวิ่งหนี

แน่นอนว่าโหย่งเต๋อคือนักรบสี่ดาบ สิ่งนี้ไม่ใช่ปัญหาของมันที่จะทำลายรากไม้ และเหยียบยืนบนแผ่นดินที่มีลักษณะเป็นระลอกคลื่นไหว

เพียงแต่ว่าตอนนี้ด้านหลังของมันมีปีศาจร้ายที่น่ากลัว

แผ่นดินที่วิปลาส ต้นไม้ที่บ้าคลั่ง ทำให้การเคลื่อนตัวของมันช้า ช้า จนเกินไป นั่นเพราะขามันวิ่งได้ช้า ส่วนสองมือก็จำต้องจับดาบฟาดฟันรากไม้ปีศาจบ้านี่อย่างไม่หยุดไม่หย่อน! สิ่งนี้ทำให้โหย่งเต๋อผู้ชั่วช้าร้อนรนและหวาดกลัวอันตรายที่จะตามมา

ในที่สุดเซี่ยซีหานก็มาถึงตัวมัน ชายหนุ่มผู้ถือขวานใหญ่

โหย่งเต๋อเสียวสันหลังวาบ มันจำต้องหันหลังกลับ และรีบพูดอย่างสั่นกลัว "เจ้า... เจ้าอย่างได้บีบบังคับข้า เพราะหากข้าเอาจริง..."

เซี่ยซีหานไม่ฟังสิ่งที่โหย่งเต๋อพูด มันจับขวานใหญ่ยกสูง ง้าง และฟาด ความรุนแรงนี้มากพอจะป่นหินแกร่งให้แยกเป็นสองในขวานเดียว

ร่างโหย่งเต๋อปรากฏปราณสีเทาหม่นระอุเป็นไอล้อมรอบร่าง มันจำใจต้องเอาดาบใหญ่ของมัน ปะทะกับขวานใหญ่ของเซี่ยซีหาน "เจ้าหนู เจ้าบีบบังคับข้าเองนะ!!!" โหย่งเต๋อแผดเสียง

ดาบใหญ่ที่เคลือบพลังปราณและขวานปะทะกัน เพียงแต่ กึก กึก กึก

ศาสตราของโหย่งเต๋อและเซี่ยซีหานมีความต่าง และในการปะทะระดับสูง มันสามารถนำมาซึ่งปัญหาสำคัญได้

!เพล้ง ดาบใหญ่ของโหย่งเต๋อหักกลาง ขวานใหญ่ของเซี่ยซีหาน ฟาดจากไหล่ของโหย่งเต๋อลากลงเป็นทางยาว

"บัดซบ ไอ้เวรเอ๊ย เจ้าบีบบังคับข้าเองนะ" ร่างของโหย่งเต๋อปรากฏโลหิตแดงฉานอาบร่าง โชคดีเล็กๆ ที่ฝีมือของมันและพละกำลังของมันต้านทานกำลังของเซี่ยซีหานส่วนใหญ่ได้ ขวานที่ฟาดออกมานี้จึงไม่ได้สร้างแผลที่ลึกจนเกินไป

แต่นั้นก็ทำให้โหย่งเต๋อรู้อย่างหนึ่ง มันไม่มีทางที่จะเจรจากับชายหนุ่มตรงหน้าได้เลย และเพราะแบบนั้น

โหย่งเต๋อรีบหยิบกริชประหลาดที่ซ่อนไว้อย่างดีของตัวมันออกมา กริชนี้ดูประหลาดและน่าขนลุกเป็นอย่างยิ่ง มันมีดวงตาเล็ก กลอกกลิ้งไปมาราวกับว่าเป็นดวงตาของผู้มีชีวิตอยู่ที่ด้ามจับหลายสิบดวงตา ส่วนใบดาบของกริช ก็คล้ายมีรากที่ราวกับเป็นเส้นเลือดแดงแตกกิ่งก้านสาขาไปตลอดใบมีด

เซี่ยซีหานเห็นมัน แต่ก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ด้วยจิตสำนึกแห่งวิหครุ่งอรุณที่สถิตในกายวิญญาณจากทักษะรูน

เซี่ยซีหานรู้สึกว่า มันคือศัตรูตามธรรมชาติ

โหย่งเต๋อผู้ชั่วช้าไม่รอช้า มันยกกริชที่น่ากลัวนี้ขึ้น และปักเข้าร่างบริเวณลำคอของมันอย่างรวดเร็ว ก่อนจะจ้องมองเซี่ยซีหานอย่างเย้ยหยัน พร้อมร่างที่มีลักษณะปูดบวมและบิดเบี้ยวขึ้นเรื่อยๆ แผลที่ถูกกริชปักนั้น บริเวณรอบแผลค่อยๆ ปรากฏดวงตาเล็กๆ นับร้อยงอกออกมา และดวงตาที่งอกออกมานี้ กำลังค่อยๆ ลามจากรอยแผลไปจนถึงใบหน้าของโหย่งเต๋อ

จากลำคอไปจนถึงใบหน้าซีกซ้ายครึ่งหนึ่ง ดวงตามากมายปรากฏผุดขึ้น

ติง ติง ติง เสียงระบบของเซี่ยซีหานร้องเตือนดังไม่หยุด เซี่ยซีหานจำต้องกลอกตาอ่านอย่างรวดเร็ว

พร้อมๆ กับโหย่งเต๋อผู้ชั่วช้า ที่ตอนนี้ตัวมันไม่คิดหนีอีกต่อไป

"ฮะฮาฮ่า ไอ้เด็กเวร เจ้าทำให้ข้าไม่ใช่มนุษย์ ไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป ข้าจะฆ่าเจ้าและกินเจ้า" พลังชีวิตและพละกำลังของโหย่งเต๋อ อยู่ๆ มันก็ราวกับใช้ได้ไม่มีวันหมด หมัดกล้ามของโหย่งเต๋อใหญ่ขึ้นเท่าตัว แผลที่ได้จากขวานใหญ่ของเซี่ยซีหานสมานตัวเร็วราวกับว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น โหย่งเต๋อมันกลายเป็นฝ่ายวิ่งเข้าหาเซี่ยซีหาน ที่ตอนนี้อยู่ๆ เขาก็หยุดนิ่ง

โหย่งเต๋อคิดว่าเจ้าเด็กบัดซบนั้น คงกำลังตกใจกับความเปลี่ยนแปลงอันน่าหวาดกลัวของมัน

โหย่งเต๋อได้ใจ... สองมือของมันวิ่งฉีกรากไม้และใบมีด จากต้นไม้ทั้งหลายที่พัวพันมันอย่างง่ายดาย ครั้งนี้มันง่ายราวฉีกกระดาษ

แต่ก่อนที่มันจะถึงตัวเซี่ยซีหาน

เซี่ยซีหานก็จับขวานและง้างเพื่อที่จะฟาดไปที่โหย่งเต๋อ รอบตัวขวานคล้ายมีรัศมีแสงสีทองจางๆ ล้อมรอบ

โหย่งเต๋อเห็นเช่นนั้น มันปรากฏใบหน้าและรอยยิ้มอันชั่วร้าย โหย่งเต๋อมันไม่คิดหนีหรือหลบขวานใหญ่ในมือเซี่ยซีหานแม้แต่น้อย ทั้งๆ ที่ในตอนนี้สองมือของมันไร้ศาสตราใดๆ

!!!ฉวบ ขวานใหญ่ของเซี่ยซีหานตัดเฉียง

ร่างของเซี่ยซีหานและโหย่งเต๋อพุ่งสวนกัน

ไหล่ซ้ายตัดยาวไปจนถึงกระดูกอก แขนซ้ายของโหย่งเต๋อหลุดในขวานที่ฟาดครั้งเดียว

โหย่งเต๋อหันหาเซี่ยซีหาน ราวกับว่ามันไม่รู้สึกอะไรกับแขนที่ถูกตัดออกไป

"เจ้าหนู เจ้ารู้จักผู้เป็นอมตะหรือไม่ ไม่ใช่มนุษย์ ไม่ใช่ปีศาจ มีชีวิตเป็นนิรันดร์ แต่ก็ถูกเกลียดโดยพระเจ้า ฮะฮ่าฮ่า เจ้าบีบบังคับให้ข้าเลือกเส้นทางนี้ แต่ก็ช่างมันเถอะ จริงๆ ข้าก็คิดไว้อยู่แล้วว่า วันหนึ่งข้าจะเลือกเดินบนเส้นทางแห่ง 'อมนุษย์ผู้ไม่ตาย' เจ้ารู้ไหมว่ามันยอดเยี่ยมเพียงไหน..." พูดถึงตรงนี้โหย่งเต๋อหันมองไปที่แขนซ้ายทั้งยวงที่หลุดไปของตัวเอง ก่อนจะพูดต่อ "ข้าจะแสดงให้เจ้าดูว่า ต่อหน้าข้าที่ได้กลายเป็นผู้ไม่ตาย มันน่ากลัวขนาดไหน เจ้าฟันข้าได้ตามใจ ไม่ว่าจะตัดแขนหรือคอ ข้าก็จะฟื้นกลับมาได้ จงดูซะ ฮะฮาฮ่า" พูดจบประโยคนี้ บาดแผลของโหย่งเต๋อราวกับมีตัวหนอนยาวเป็นเส้นสีแดง มันสั่นระริกออกมาจากบาดแผลจำนวนมาก

เส้นสีแดงนี้มันพยายามพุ่งไปหาแขนซ้ายที่หลุดของโหย่งเต๋อ

ใบหน้าของโหย่งเต๋อยิ้ม

แต่มันกลับยิ้มได้เพียงครู่ นั่นเพราะเส้นสีแดงโลหิตที่ราวกับตัวหนอนเหล่านั้น อยู่ๆ ก็คล้ายแห้งเหี่ยว พร้อมพ่นเลือดสาดออกมาไม่หยุด

สิ่งนี้ทำให้โหย่งเต๋อหวาดกลัว มันพึ่งขายชีวิต เพื่อกลายเป็นอมนุษย์ผู้ไม่ตาย แต่... แต่ทำไมมันถึง...

เซี่ยซีหานไม่รอให้โหย่งเต๋อพูด ขวานใหญ่ในมือมันสับเข้าไปที่ลำคอของโหย่งเต๋อผู้ชั่วช้า

มันตาย ตายง่ายๆ เช่นนี้

"หัวหน้า... ตาย... ตายแล้ว" โจรหลายสิบที่มีทักษะไม่ธรรมดา ต่างเป็นนักรบหนึ่งดาบบ้าง สองดาบบ้าง พวกมันแทบจะไม่เชื่อภาพที่เห็น โดยเฉพาะคนสนิทของโหย่งเต๋อนักรบสี่ดาบผู้ชั่วช้า กริชที่ตอนนี้ยังปักอยู่ที่คอของโหย่งเต๋อ มันรู้ดีว่าสิ่งนี้มีค่าแค่ไหนสำหรับโหย่งเต๋อ อำนาจแห่งไสยเวทย์มืดที่ทำให้โหย่งเต๋อเปลี่ยนตัวเองเป็นอมนุษย์ผู้ไม่ตายได้

และ 'อมนุษย์' คืออะไร...

มันคือตัวตนที่ชั่วช้าที่สุด น่าหวาดกลัวที่สุด ที่มนุษยชาติในโลกแห่งผู้วิเศษนี้จะรู้จักได้ แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ทรงพลังและมีชีวิตดุจนิรันดร์ นั่นทำให้ในผู้ใช้เวทย์มืดหรือผู้วิเศษและนักรบที่ชั่วร้ายต่างก็หลงใหลมัน

มีแต่คนที่เคยต่อสู้กับอมนุษย์เท่านั้น ที่จะรู้ได้ว่าอมนุษย์แข็งแกร่งขนาดไหน

แต่หัวหน้าของพวกมัน ที่เลือกจะเป็นอมนุษย์กับตายง่ายๆ แบบนี้

พวกมันแทบจะไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น

เสียงกลุ่มโจรต่างแผดดัง "หนี!!! หนีให้เร็วที่สุด ไอ้เจ้านั้นมันคือปีศาจในร่างมนุษย์ มันไม่ใช่คนธรรมดา คนธรรมดาไม่มีทางฆ่าหัวหน้าซึ่งกลายเป็นอมนุษย์ได้ง่ายๆ แบบนี้" โจรที่เหลือรอดที่ต่างเป็นนักรบหนึ่งดาบ สองดาบ ต่างรีบหนี พวกมันใช้ศาสตราของตัวเอง ตัดต้นไม้บัดซบที่คมดุจมีดกันมือระวิง

"หนี... หนีงั้นเหรอ พวกเอ็งไม่มีสิทธิ์แบบนั้นเหรอ" เซี่ยซีหานพูดเบาๆ ในลำคอ มือจับขวานใหญ่แน่นก่อนที่มันจะวิ่ง มือของมันอยู่ๆ คล้ายเป็นรากไม้งอกปกคลุมไปทั่วทั้งมือ

ตงตงตบพื้น ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยสองขา ส่วนขาหน้าของมันทุบอกไปมาไม่หยุด ตงตงคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว ก่อนจะกระโจมไปที่โจรบางคนที่หลบหนี

พวกโจรมันหนีไปคนละทิศทาง

แต่ป่าแห่งนี้โหดร้ายเกินไป และเซี่ยซีหานยังมีระยะโจมตีที่น่าหวาดกลัว เซี่ยซีหานวิ่งและเหวี่ยงขวานในมือของตัวเอง แต่น่าแปลกมือของมันยืดยาว ยาวจนเหมือนหมัดยางยืดของ 'เทพโจรสลัดในตำนานที่ออกตามหาวันพีซ!!!'

"อะไรกัน" โจรที่อยู่บนต้นไม้คนหนึ่งพึ่งรู้สึกตัว ขวานใหญ่อันหนึ่งก็มาอยู่ตรงลำคอมัน

ฉวววววววววววววบ

เสียงเลือดสาดกระเซ็น ใบไม้เขียวจำนวนมาก มีเลือดกระเซ่นติดใบ ก่อนเลือดจะหยดไหลดัง ติ่ง ติ่ง ติ่งเบาๆ

หากมองที่มือของเซี่ยซีหานดีๆ จะพบว่า นี่มันไม่ใช่หมัดยางยืดของเทพโจรสลัดในตำนาน แต่นี่คือรากไม้ที่เหนียวและยืดยาวได้อย่างอิสระซึ่งเป็นพลังวิเศษของเซี่ยซีหานจากรูนธาตุธรรมชาติธาตุไม้ที่ได้รับการยกระดับ...