“ทุกครั้งที่เขามาล้วนเป็เวลากลางคืน ยามนั้นเ้าก็หลับไปเสียแล้ว ย่อมต้องไม่รู้อยู่แล้วสิ”มู่จื่อหลิงพูดเหตุผลลวกๆ ด้วยความเป็ธรรมชาติ
นางรู้ว่าั้แ่ที่แม่นางน้อยผู้นี้ทราบว่านางมีความรู้ทางการแพทย์ในใจย่อมต้องอยากรู้อยากเห็นมาโดยตลอด จึงตั้งท่าทั้งอยากและไม่อยากถาม
เสี่ยวหานพยักหน้าอย่างโง่งม ไร้ซึ่งความสงสัยอย่างสิ้นเชิงมิน่าเล่านางจึงไม่รู้
นายน้อยนั้นทั้งบรรเลงฉินได้ ทั้งมีความรู้ทางการแพทย์ ร้ายกาจยิ่งนักต่อไปผู้ใดก็มิอาจกล่าวได้อีกแล้วว่า นายน้อยของตนไร้ความสามารถ
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ชุดพิธีการของหวางเฟยอันแสนอลังการก็เสร็จสิ้นทว่าหาได้มีเครื่องประดับมากจนเกินพอดี!
เรือนผมดกดำนุ่มละเอียดราวเส้นไหมถูกปิ่นหยกม้วนขึ้นไปดวงตาคู่นั้นเปี่ยมไปด้วยความเฉลียวฉลาด รอยยิ้มอันหยาดเยิ้มรอยบุ๋มตรงแก้มกดลงไปเล็กน้อย ผิวพรรณขาวกระจ่างใส ลงแป้งประทินโฉมไว้อย่างเบาบางทั่วทั้งกายั้แ่ศีรษะจรดปลายเท้านั้นไม่มีส่วนใดที่มิสูงศักดิ์และสง่างาม
“เสี่ยวหาน ไปกันเถิด!”
มู่จื่อหลิงมองตนเองในกระจก สูดลมหายใจเข้าลึกราวกับจะต้องเข้าสู่สนามรบอย่างไรอย่างนั้นนางแสดงท่าทีของหวางเฟยออกมาอย่างเต็มที่
เสี่ยวหานมองมู่จื่อหลิงเสียจนเกือบจะเคลิบเคลิ้ม พลันส่งเสียงตอบรับทันที“เ้าค่ะ นายน้อย”
เมื่อคนทั้งสองมาถึงหน้าประตูก็พบว่ามีรถม้าที่เหมือนกันทุกประการจอดอยู่สองคันเพียงแต่ว่าอีกคันใหญ่กว่า อีกคันเล็กกว่าก็เท่านั้น
มู่จื่อหลิงคิดว่าคันใหญ่ให้ตนเองนั่งส่วนคันเล็กมีไว้ให้ผู้ติดตามนั่งแต่เมื่อยกเท้าก้าวไปที่รถม้าคันใหญ่ก็พบว่าหลงเซี่ยวอวี่นั่งอยู่ด้านใน
หรือรถม้าคันนี้เป็ของหลงเซี่ยวอวี่ เขาเองก็้าออกจากจวนเช่นกันหรือ?
มู่จื่อหลิงคิดจะอาศัยตอนที่หลงเซี่ยวอวี่ยังไม่ทันรู้ตัวเดินไปทางรถม้าคันเล็กอย่างเงียบๆ
ทว่าผู้ใดจะรู้ ทันทีที่นางหมุนกายกลับเสียงเย็นเยียบก็ดังออกมาจากบนรถ “ขึ้นรถ!”
มู่จื่อหลิงตกตะลึง เขากำลังเรียกนางหรือ? ไม่น่าใช่กระมัง?
ดังนั้นนางจึงทำท่าจะก้าวไปด้านหน้าต่อ แต่แล้วเสียงเย็นเยียบก็ดังมาจากด้านหลังอีกครั้ง“ต้องให้เปิ่นหวางลงไปเชิญหรือ?”
มู่จื่อหลิงจึงมองซ้ายแลขวาจนแน่ใจว่าเขากำลังเอ่ยเรียกตนอยู่
หมอนี่้าไปกับนางหรือ ได้ยินบ่าวรับใช้จวนอ๋องกล่าวว่าแต่ไหนแต่ไรเขามิเคยไปเข้าร่วมงานเลี้ยงใดเลยนี่นา
เขา้าไปงานเลี้ยงกับนางจริงหรือ? แล้วยังนั่งรถม้าคันเดียวกันด้วย มิใช่ว่าเขาเป็โรครักสะอาดหรอกรึหากขึ้นแล้วเขารีบเผ่นลงมาเล่า นั่นมิขายหน้าแย่หรือ
นางคิดใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะโยนทุกอย่างทิ้ง ไม่สนใจอันใดแล้วเป็เขาที่เรียกตนขึ้นไป มิใช่ตนเสนอหน้าขึ้นไปเองเสียหน่อย
คิดดูแล้วเขาคงไม่เบื่อขนาดเรียกให้นางขึ้น ก่อนจะไล่นางลงมาใช่หรือไม่เช่นนั้นก็นับว่าไม่มีมารยาทเอาเสียเลย
การที่หลงเซี่ยวอวี่จะไปงานเลี้ยงกับนางนั้น เป็สิ่งที่เหนือความคาดหมายของนางอย่างสิ้นเชิง!
แต่แค่ไปพร้อมกับหลงเซี่ยวอวี่เื่ใหญ่เื่เล็กก็ไม่นับว่าเป็อันใดอีก ราวกับต่อให้ฟ้าถล่มก็จะมีเขาที่คอยค้ำยันเอาไว้ให้!
เมื่อคิดเช่นนี้แล้วในใจก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาทันใด สงบยิ่งนัก
มู่จื่อหลิงก้าวเท้าไปข้างหน้า นางถูกเสี่ยวหานประคองขึ้นรถม้าด้วยท่าทางเบิกบานใจ
หลงเซี่ยวอวี่นั้นเปลี่ยนเป็ชุดคลุมสีขาวเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มมีรัศมีของอ๋องผู้ที่ใต้หล้ามาแต่กำเนิดสายตาล้ำลึก ให้ความรู้สึกกดข่มผู้อื่นโดยมิทันรู้ตัว
ทั่วทั้งตัวของเขาแผ่กลิ่นของดอกเหมยอันเย็นเยียบ
กลิ่นเช่นนี้ช่างหอมหวานนัก เช่นเดียวกับบรรยากาศของตำหนักอวี่หานทุกค่ำคืนนางล้วนได้กลิ่นเช่นนี้ แล้วก็จะหลับสนิททั้งคืนจนถึงรุ่งสางของวันต่อมา
หลงเซี่ยวอวี่มองนางเล็กน้อย ก่อนจะปิดเปลือกตาทั้งสองข้างลงกล่าวกับคนขับรถด้านนอกว่า “ไป”
เมื่อเห็นท่าทางไม่อยากพูดของหลงเซี่ยวอวี่แล้วมู่จื่อหลิงก็หมดความสนใจในตัวเขา นางหาที่ทางที่ห่างจากเขาที่สุดแล้วนั่งลง
หญิงสาวแง้มหน้าต่างรถม้าเพื่อมองดูวิวทิวทัศน์ภายนอกอย่างเงียบๆรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้านั้นเผยให้เห็นลักยิ้มตื้น น่ามองเป็อย่างยิ่ง
สิ่งที่นางไม่รู้ก็คือชั่วขณะที่นางแง้มเปิดหน้าต่างรถม้านั้นหลงเซี่ยวอวี่ก็ค่อยๆ ลืมดวงตาสีดำสนิทอันล้ำลึกคู่นั้นขึ้นจ้องมาที่นางโดยไม่หลบเลี่ยงเลยแม้แต่น้อย
อันว่าบุรุษหล่อเหลาสตรีรูปงามนั้นมีความพิเศษนัก ราวกับว่าน่ามองเสียยิ่งกว่าทิวทัศน์ภายนอก
ระหว่างทางมู่จื่อหลิงมักจะรู้สึกว่าหลงเซี่ยวอวี่มองนางอยู่ แต่ไม่ว่านางจะหันกายกลับไปกี่ครั้งก็ล้วนเห็นหลงเซี่ยวอวี่หลับตาอยู่ ท่าท่างมิ้าให้คนเข้าไปใกล้
นางส่ายศีรษะแล้วชื่นชมทิวทัศน์ภายนอกต่อ อาจจะคิดไปเองบุรุษผู้นี้จะมามองมาที่นางได้อย่างไร
เมื่อรถม้ามาถึงประตูของวังหลวงก็หยุดลงหลงเซี่ยวอวี่ลุกขึ้นลงไปจากรถก่อน จากนั้นมู่จื่อหลิงก็ตามออกไปเตรียมลงจากรถขณะที่กำลังจะเรียกเสี่ยวหานมาพยุงนางนั้น
ผู้ใดจะรู้ว่าหลงเซี่ยวอวี่จะยื่นมือมาทางนางแทน!
มู่จื่อหลิงตกตะลึง นี่เขา้าพยุงนางให้ลงจากรถม้าหรือ?
นางยังมิลืมคืนแต่งงานใหม่คืนแรกนั้นว่าหลงเซี่ยวอวี่รังเกียจตนเพียงไรเพียงแค่เวลานี้เขาทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรกัน
เมื่อมองขันทีและนางกำนัลที่มารอต้อนรับอยู่หน้าประตูวังหรือว่าจะทำให้พวกเขาดู?
มู่จื่อหลิงไม่อยากให้หลงเซี่ยวอวี่พยุงลงจากรถ ทว่าเมื่อมองเสี่ยวหานที่ไปยืนอยู่ด้านข้างอย่างขลาดกลัวไม่มีท่าทีจะเข้ามาพยุงนางเลยแม้แต่น้อย
นางก็จึงคิดที่จะะโลง ทว่าการสวมอาภรณ์ที่อลังการเช่นนี้ ให้ะโลงจากรถนั้นก็ออกจะไม่งามไปเสียหน่อยคงมิใช่เพียงแค่นางเท่านั้นที่ต้องขายหน้า
มู่จื่อหลิงยอมแพ้แล้ว นางมิกล้าให้หลงเซี่ยวอวี่ยกมือค้างอยู่เช่นนี้!
โดนก็โดน! เขายังไม่สนใจแล้วนางจะสนใจอันใดกันก็แค่เล่นละครมิใช่หรือ
ส่วนมือเขาจะเน่าด้วยเพราะถูกมือนางหรือไม่นั้น ก็หาใช่ธุระกงการของนางแล้ว
นางไม่คิดอะไรอีกจึงวางมือลงไปที่มือของเขาแล้วลงจากรถมือของเขาทั้งใหญ่และอบอุ่น
มู่จื่อหลิงลงน้ำหนักทั้งหมดของตนเองไปที่มือของหลงเซี่ยวอวี่ทว่าหลงเซี่ยวอวี่กลับมิมีปฏิกิริยาใดๆ
นางลงจากรถแล้วรีบปล่อยมือของเขาทันที ติ่งหูของนางแดงระเรื่อกล่าวกับหลงเซี่ยวอวี่อย่างขัดเขินว่า “ขอบพระทัยเพคะ!”
กล่าวจบก็ด่าตนเองเงียบๆ นางมิใช่คนโบราณเสียหน่อยความคิดเปลี่ยนเป็หัวอนุรักษ์เช่นนี้ั้แ่เมื่อใดกันเหตุใดถูกมือหลงเซี่ยวอวี่เล็กน้อย ติ่งหูก็ร้อนลวกเสียแล้ว ทั้งยังขัดเขินอีกด้วย
คราวนั้นที่หลงเซี่ยวเจ๋อพยุงนาง นางก็มิได้รู้สึกเช่นนี้หรือว่ามาที่แห่งนี้เป็เวลานานแล้วจึงซึมซับบรรยากาศของที่นี่เข้า
ในเวลานี้มู่จื่อหลิงดูเหมือนจะจำเื่ที่นางเคยลากหลงเซี่ยวเจ๋อวิ่งมาทั้งทางไม่ได้เลยแม้แต่น้อย
หลงเซี่ยวอวี่เห็นนางมิกล่าววาจาจึงหันกายเดินจากไปมู่จื่อหลิงเองก็ไม่สนใจ นางปรับอารมณ์ ก่อนจะเดินตามไปด้านหลังอย่างรื่นเริงใจ
นางกำนัลและองครักษ์ที่อยู่ด้านข้างต่างก็ตกตะลึงไปเสียแล้วพวกเขาเห็นสิ่งใดเข้ากันวันนี้ฉีอ๋องมิเพียงแค่มาร่วมงานเลี้ยงในวังหลวงเป็เพื่อนหวางเฟยเท่านั้นแต่ยังนั่งรถคันเดียวกับหวางเฟยอีกต่างหาก
ที่สำคัญที่สุด เขาที่มิเคยแตะต้องสตรีใดมาก่อน แต่ถึงขนาดพยุงหวางเฟยลงจากรถม้าดูท่าทางรักกันหวานชื่นยิ่งนัก
นี่เป็เื่น่าอัศจรรย์ที่เขย่าขวัญเกินไปแล้ว!
วังหลวงนั้นทั้งใหญ่โตและงดงามเกินกว่าที่นางจะจินตนาการเอาไว้เสียอีกมู่จื่อหลิงเดินไปพลางชื่นชมทิวทัศน์รอบกายไปพลาง ท่าทางเบิกบานไม่สะทกสะท้าน
นางเดินช้าเหลือเกิน แต่หลงเซี่ยวอวี่กลับมิได้เร่งรัดนางเพียงชะลอฝีเท้าลงเงียบๆ ราวกับมีตาอยู่ด้านหลัง มักจะคอยเว้นระยะจากนางสองสามก้าวเสมอ
งานเลี้ยงในครานี้เป็งานเลี้ยงสังสรรค์ง่ายๆ ของราชวงศ์เท่านั้นแค่สนทนาเื่ชีวิตประจำวัน รับชมการขับร้องและการเต้นระบำ เชื้อเชิญขุนนางระดับสูงเพียงไม่กี่คนเท่านั้นส่วนใหญ่คนอื่นๆ ที่เหลือก็ล้วนเป็เชื้อพระวงศ์ทั้งสิ้น
เดินไประยะหนึ่ง ในที่สุดก็ถึงงานเลี้ยง
พวกเขายังมิทันเข้าไป กงกงคนหนึ่งก็ประกาศจากด้านในด้วยเสียงอันดัง“ฉีอ๋อง ฉีหวางเฟยมาถึงแล้ว...”
ผู้คนในงานเลี้ยงได้ยินคำว่าฉีอ๋องก็ล้วนใจนมิอยากเชื่อ สายตาเลื่อนไปมองที่ประตูโดยพร้อมเพรียงกัน
เงาร่างของคนสองคนเดินเคียงไหล่กันเข้ามาบุรุษที่หล่อเหลาราวกับเทพเซียนบนสรวง์ สตรีก็งามล่มเมืองราวกับนางเซียนทั้งสองคนดุจดั่งคู่เทพเซียนที่ฟ้าดินสรรค์สร้างขึ้นมา
คนในงานเลี้ยงมองสองคนที่เยื้องย่างเข้ามาช้าๆ ด้วยสีหน้าแตกต่างกันออกไปทั้งอัศจรรย์ใจ ชื่นชม อิจฉา ริษยา และเคียดแค้น...
หากสายตาปลิดชีวิตคนได้มู่จื่อหลิงคงโดนสายตาของสตรีเ่าั้ทิ่มแทงเสียจนเป็รูพรุนไปนานแล้วตายอย่างไร้ซากศพ นางมีรูปลักษณ์ชวนให้คนรังเกียจถึงเพียงนั้นนั่นเอง
นางสนมและขุนนางใหญ่ทั้งสองข้างทางทยอยแสดงความเคารพต่อพวกเขาในบรรดาองค์ชายทั้งหมดมีแค่หลงเซี่ยวอวี่เท่านั้นที่ได้รับเกียรตินี้แม้แต่พระสนมของฮ่องเต้เมื่อพบเขาก็ต้องทำความเคารพเขา ทว่าหลงเซี่ยวอวี่กลับไม่ชายตามองเลยแม้แต่น้อยเขาเอาแต่เดินมุ่งตรงไปด้านหน้า
มู่จื่อหลิงที่ติดตามหลงเซี่ยวอวี่ก็พลอยอาศัยบารมีไปด้วยนางเรียนรู้ท่าทางของเขาอย่างสุขุมใจเย็น แสดงกิริยาอันดีงาม เชิดหน้ายืดอกเดินเคียงข้างเขาเข้ามาอย่างสูงศักดิ์และสง่างาม
เดินไปครู่หนึ่งก็ถึงหน้าพระที่นั่ง
บนพระที่นั่ง ทั่วสรรพางค์กายของฮ่องเต้หลงเหวินอิ้นแผ่กระแสความน่าเกรงขามและความเข้มงวดที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจไทเฮาเยือกเย็นสูงศักดิ์ ส่วนฮองเฮานั้นทั้งสูงส่งและเพียบพร้อมแสดงออกให้เห็นซึ่งคุณธรรมของมารดาแผ่นดิน
“กระหม่อมถวายบังคมเสด็จพ่อ ไทเฮา และเสด็จแม่พ่ะย่ะค่ะ”หลงเซี่ยวอวี่ยืดตัวตรงทำความเคารพโดยมิได้โค้งคำนับ น้ำเสียงเฉยเมยไม่ปรากฏแววเคารพยำเกรงหรือความรู้สึกอื่นใด
ท่าทางไม่เห็นผู้าุโอยู่ในสายตา ทั้งเ็าและโอหังของหลงเซี่ยวอวี่นั้นเมื่ออยู่ในสายตาของทั้งสามพระองค์กลับคิดว่าเป็เื่ปกติธรรมดา สีหน้าจึงมิได้เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย
มู่จื่อหลิงถอนสายบัวอย่างอ่อนช้อย “หม่อมฉันถวายพระพรขอให้เสด็จพ่ออายุยืนหมื่นปี ขอให้ไทเฮาอายุมั่นขวัญยืน ขอให้เสด็จแม่มากล้นไปด้วยไอมงคลเพคะ”
แม้นางจะอาศัยหลงเซี่ยวอวี่จึงมิต้องคุกเข่าทำความเคารพแต่นางก็มิกล้าไม่เห็นผู้อื่นอยู่ในสายตาเฉกเช่นหลงเซี่ยวอวี่ผู้หวงแหนคำพูดเสียยิ่งกว่าทองคำ
“เซี่ยวอวี่มาแล้ว” ฮ่องเต้พยักพระพักตร์เล็กน้อยพระพักตร์รูปงามปรากฏให้เห็นถึงความอ้างว้างอยู่หนึ่งส่วน
เดิมทีเย็นวันนี้ไทเฮานั้นเตรียมละครชั้นยอดไว้เพื่อมู่จื่อหลิงโดยเฉพาะ
นางไม่นึกเลยว่าหลงเซี่ยวอวี่จะมากับมู่จื่อหลิง สีหน้าจึงมืดคล้ำลงเล็กน้อยทว่าก็ทำได้เพียงคลี่รอยยิ้มจนเต็มพระพักตร์ รับสั่งอย่างอารีว่า “ดีๆวันนี้เซี่ยวอวี่มากับหลิงเอ๋อร์ได้ อายเจีย [1] ปลื้มใจนัก รีบลุกขึ้นมาเร็วเข้า ไปนั่งเถิด”
ในความคิดของมู่จื่อหลิง รอยยิ้มเช่นนั้นของไทเฮาช่างจอมปลอมยิ่งนักนางมิเคยลืมเลือนว่าเหตุใดจึงต้องแต่งให้หลงเซี่ยวอวี่
ไทเฮาพระองค์เสแสร้งมานานปีเช่นนี้คงยากลำบากใช่หรือไม่ จากสาวงามที่ต้องปีนป่ายขึ้นมาทีละขั้นจนอยู่ในตำแหน่งเช่นทุกวันนี้
ทั้งๆ ที่เกลียดชังฉีอ๋องจนเข้ากระดูก ทั้งๆที่ลำดับาุโมากกว่าฉีอ๋อง ปฏิบัติกับเขาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มลับหลังกลับจัดแจงให้บุตรสาวไร้ค่าของขุนนางที่มีแต่ตำแหน่งแต่งงานกับเขาหากทั่วใต้หล้านี้พระองค์กล้ารับตำแหน่งนักบุญใจบาปอันดับหนึ่งเช่นนั้นคงไม่มีผู้ใดกล้ารับอันดับสองอีกแล้ว
และหลงเซี่ยวอวี่ก็หาได้มีความเกรงใจไม่ เขาเดินไปนั่งลงตรงที่ว่างที่เหลืออยู่เพียงตัวเดียวอย่างไม่ลังเล
มู่จื่อหลิงรู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างฮ่องเต้กับหลงเซี่ยวอวี่นั้นแปลกประหลาดนักทั้งๆ ที่เป็พ่อลูกกันแท้ๆ แต่กลับเหมือนคนแปลกหน้าไม่ได้กล่าวอะไรต่อกันแม้ครึ่งประโยค เมื่อเห็นหลงเซี่ยวอวี่เดินไปแล้วก็ไม่กล้าคิดอะไรอีก นางรีบสาวเท้าก้าวตามหลงเซี่ยวอวี่ไปทันที
“พี่สะใภ้สามมานี่เร็วเข้า มานั่งตรงนี้”หลงเซี่ยวเจ๋อกวักมือเรียกมู่จื่อหลิงอย่างดีอกดีใจแล้วตบลงบนที่นั่งด้านข้างตนเอง หลงเซี่ยวเจ๋อทราบดีว่าพี่สามเป็โรครักความสะอาดต้องไม่ยอมนั่งกับพี่สะใภ้สามเป็แน่ ดังนั้นตนเองจึงประจบประแจงด้วยการเรียกมู่จื่อหลิง
เขากลับไม่รู้เลยว่าเมื่อครู่นี้มู่จื่อหลิงนั่งรถม้าคันเดียวกับหลงเซี่ยวอวี่มาทั้งยังจับมือกันอีกด้วย
หลงเซี่ยวอวี่ใช้สายตาเ็ากวาดมอง หลงเซี่ยวเจ๋อลูบคอพี่สามหมายความว่าอะไรกัน ไม่ให้พี่สะใภ้สามนั่งฝั่งข้าทางนี้หรือจะให้พี่สะใภ้สามยืนกันแม้พี่สะใภ้สามจะมิได้รับความโปรดปรานแต่จะปล่อยให้ยืนได้อย่างไรกันเล่า
ทว่ามู่จื่อหลิงเองก็มิได้สนใจความหวังดีของหลงเซี่ยวเจ๋อเช่นกัน นางเหลือบสายตามองเขาเวลานี้ตนเป็ฉีหวางเฟย หลงเซี่ยวเจ๋อสมองพลิกกลับด้านหรือเหตุใดจึงเชื้อเชิญนางไปนั่งข้างเขาอย่างเปิดเผยเยี่ยงนี้กัน จะฆ่านางให้ตายหรือ
นางกล้ารับรองได้ว่าหากนางไปนั่งตรงนั้นจริงๆ วินาทีถัดไปจะต้องถูกเผาจนไหม้เกรียมชื่อเสียงด่างพร้อย อีกทั้งฮ่องเต้ ไทเฮาก็ล้วนอยู่ตรงนี้หลงเซี่ยวเจ๋อไม่กลัวตายแต่นางกลัวนี่นา
แต่คนด้านข้างได้ยินวาจาของหลงเซี่ยวเจ๋อก็มิได้คิดว่าแปลกประหลาดแม้แต่น้อยราวกับเื่นี้เป็เื่ที่สมควรเกิดขึ้น ทว่ามู่จื่อหลิงกลับไม่ได้สนใจไยดีมากมายถึงเพียงนั้น
-----------------------------------------------------
เชิงอรรถ
[1] อายเจีย เป็คำสรรพนามแทนฮองเฮา หรือไทเฮาที่เป็หม้ายสามีเสียชีวิตแปลว่าผู้น่าสงสาร น่าสงสารเนื่องจาก อยู่โดยไร้ซึ่งความรักของสามี เพราะสามีเสียชีวิตไปแล้ว
243
