คลื่นอสูรยึดโลก : อัศวินรัตติกาล (อ่านฟรี)

[8 กรกฎาคม]

ติ๊ง!

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ: 07:59:59]

[ขณะนี้เวลา 19:00 น. ของวันที่ 8 กรกฎาคม]

อคินลืมตาขึ้นบนเตียงนุ่ม กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรลอยมาแตะจมูก 

มันเป็นกลิ่นที่ช่วยฟื้นฟูพลังเวทได้ดีที่สุด แต่เขากลับรู้สึกว่างเปล่าในอก 

เขารีบดันตัวขึ้นตรวจสอบระบบทันทีและต้องชะงักเมื่อพบว่า วันที่บนหน้าต่างสีฟ้าคือวันที่ 8

"ฉันหลับไปนานขนาดนี้เลยเหรอ..."

เขามองไปที่มุมห้อง มามาเลดในชุดเกราะทองที่ขัดจนเงาวับนั่งรออยู่บนเก้าอี้ไม้ 

สีหน้าของเพื่อนรักเคร่งเครียดและหลบสายตาเขาอย่างเห็นได้ชัด

"ฟื้นแล้วเหรอคิน" 

มามาเลดเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะให้ดูเป็นปกติ 

"ไม่ต้องห่วง เรื่องนักฆ่าเมื่อวานน่ะ... ฉันแจ้งสันติบาลแล้ว แล้วตอนที่นายสลบไป ป้าเม้ยไปเจอพวกเรานอนกองกันอยู่ที่ตรอกหน้าบ้าน เลยจ้างคนแบกกลับมา ทุกคนปลอดภัยดี"

อคินไม่ได้ยิ้มรับ แววตาของเขานิ่งสงบและเย็นเยียบจนมามาเลดต้องเบือนหน้าหนี

"มามาเลด... บอกความจริงฉันมา" 

อคินลุกขึ้นยืนช้าๆ แม้ร่างกายจะยังสั่นเทา 

"ฉันเห็นตัวเองในกระจก... ฉันเห็นหูและหางของแต้ม... บอกฉันมาว่าแต้มตายแล้วใช่ไหม? และที่ฉันตื่นมาตอนกลางวันได้ เพราะวิญญาณเขามาสิงในร่างฉันใช่ไหม!?"

ความเงียบที่น่าอึดอัดปกคลุมห้องพักครู่ใหญ่ มามาเลด, โบ้ที่นอนหมอบอยู่ข้างเตียง และบัวลอยที่กำลังลอยอยู่นิ่งๆ ถึงกับตัวแข็งทื่อ 

พวกเขาต่างมองหน้ากันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความลำบากใจและ 'ความลับ' ที่หนักอึ้ง

"ข้า... เอ่อ... ข้านึกได้ว่ามีธุระด่วนกับสภาปกป้อง! ข้าไปก่อนนะ!" 

มามาเลดตัดสินใจกระโดดออกทางหน้าต่างไปอย่างรวดเร็ว

"โฮ่ง!" 

(โบ้ต้องไปฝึกสมาธิ!) 

โบ้ส่งกระแสจิตที่สั่นไหวทิ้งไว้แล้ววิ่งหางจุกตูดตามออกไป

"ฉะ ฉันนึกได้ว่าต้องไปเติมน้ำใส่โต๊ะปรุงยา!" 

บัวลอยเอ่ยขึ้นก่อนจะจางหายไปในพริบตา

ทิ้งให้อคินอยู่กับความเงียบและข้อความซุบซิบจากระบบที่เขาคิดเอาเองว่าคือเสียงของแต้มที่คุยกับเขา 

คืนนั้นอคินเดินทอดน่องไปตามถนนในเมืองปราจีนบุรีที่มืดมิด เพื่อมองหาโบ้และบัวลอย 

ตลอดทางเขาแว่วได้ยินชาวบ้านซุบซิบกันเรื่อง 'ผีแมวที่กลายร่างเป็นคนเพื่อสู้กับนักฆ่ากลางแดด'

มันยิ่งตอกย้ำความเชื่อที่บิดเบี้ยวของเขา... ว่าแต้มสละชีพเพื่อเขา

มันทำให้อคินใช้เวลาทั้งคืนในดันเจี้ยนเกาะแก้วพิสดารเพื่อสงบสติอารมณ์ 

เขากวาดล้างมอนสเตอร์ด้วยความโกรธเกรี้ยวและรวดเร็วผิดปกติ 

ดาบแสงพฤกษาฟาดฟันศัตรูประหนึ่งต้องการจะสับความจริงที่เขาหวาดกลัวให้เป็นชิ้นๆ 

เขารู้สึกเหมือนกำลังพิสูจน์ว่าร่างนี้ยังมีตัวตนอยู่ ไม่ใช่เพียงเปลือกนอกที่วิญญาณแมวสิงสู่

จนกระทั่งเขากลับมาที่ห้องพักและพบว่าทั้งโบ้และบัวลอยยังไม่กลับมา

เขานั่งรออยู่ที่ขอบเตียงในความมืด จ้องมองมือตัวเองที่เริ่มสั่นระริกเมื่อใกล้หมดเวลาเชื่อมต่อ 

ในใจของเขาเต็มไปด้วยคำถามที่ไม่มีใครตอบ... และความโดดเดี่ยวที่แม้แต่อัศวินที่แข็งแกร่งที่สุดก็ไม่อาจต้านทานได้

เขานั่งรอ... จนกระทั่งเวลาเชื่อมต่อสิ้นสุดลง และสติของเขาก็ดับวูบไปอีกครั้ง

[9 กรกฎาคม | 20:00 น.]

ความมืดภายในห้องพักของโรงเตี๊ยมเหรียญทองดูจะหนาทึบและหนักอึ้งกว่าปกติ 

อคินนั่งนิ่งสนิทอยู่บนขอบเตียงไม้เก่าๆ ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่เขาจงใจขยับกาย 

แสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านรอยแตกของบานหน้าต่างไม้ผุพังอาบไล้ลงบนคมดาบแสงพฤกษาที่วางพาดอยู่บนตัก 

ราวกับมันกำลังดูดซับความเงียบงันรอบตัวเข้าไป

อคินไม่ได้เปิดไฟ... เขาพบว่าในระยะหลังมานี้ ดวงตาของเขามองเห็นในความมืดได้ดีขึ้นเรื่อยๆ จนน่าประหลาด 

ทัศนียภาพสีเทาโพลนรอบตัวชัดเจนจนเห็นแม้กระทั่งไรฝุ่นที่ลอยล่อง เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของอากาศที่มากระทบผิวหนัง 

เมื่อครู่เขาแสร้งเดินออกจากห้องไปพร้อมเสียงฝีเท้าที่จงใจให้ดังพอประมาณ 

ก่อนจะดับไฟและย่องกลับเข้ามาซ่อนตัวอยู่หลังบานประตูที่เปิดแง้มไว้เพียงนิด 

อคินเฝ้ารอ... รอคอยสหายสองตัวที่ตีตัวออกห่างและทำตัวมีลับลมคมในกับเขามาตลอดหลายวันที่ผ่านมา

เสียงฝีเท้าแผ่วเบาสองคู่ดังขึ้นที่ทางเดินไม้ด้านนอก คู่หนึ่งหนักและมั่นคงสม่ำเสมอ 

แต่อีกคู่หนึ่งกลับเบาหวิวราวกับกลุ่มควันที่ลอยมาตามลม 

เมื่อเงาสองร่างย่างกรายเข้ามาในเขตธรณีประตู อคินก็ขยับตัวราวกับเงาที่ตื่นจากนิทรา

ปัง! 

เขาเหวี่ยงประตูเข้าหาตัวเสียงดังสนั่นพร้อมสับกลอนเหล็กอย่างรวดเร็ว 

โบ้ หมาหลังอานสะดุ้งสุดตัวจนหูตกแนบไปกับหัว ร่างกายของมันสั่นเทิ้มขณะที่หมอบลงกับพื้นตามสัญชาตญาณ 

ส่วนบัวลอย แมวสามสีถึงกับดีดตัวลอยเคว้งกลางอากาศ ขนหลังลุกชันเป็นแผงก่อนจะตกลงมาตั้งหลักด้วยท่าทีตื่นตระหนก

"ห้ามหนี!"

อคินตะโกน เสียงของเขาสั่นพร่าด้วยอารมณ์ที่อัดอั้นมานาน 

เขาขยับเข้าไปใกล้พวกมันช้าๆ กดดันด้วยบรรยากาศที่เยือกเย็น 

"พวกนายเป็นเพื่อนฉัน... และพวกนายก็เป็นเพื่อนของแต้มด้วย ถ้าพวกนายยังเห็นว่าฉันมีตัวตนอยู่... บอกความจริงมา!"

ชายหนุ่มทรุดกายลงนั่งยองๆ ต่อหน้าสหายทั้งสอง แววตาที่เคยแข็งแกร่งมุ่งมั่นยามล่าอสูร 

บัดนี้กลับสั่นระริกและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ปิดไม่มิด 

แสงสลัวจากดวงจันทร์ทำให้ใบหน้าของเขาดูซูบซีดและเปราะบางอย่างน่าประหลาด

"ฉันเห็นตัวเองในกระจก... ฉันเห็นพลังของแต้มที่มันไม่ควรจะเป็นของฉันไหลเวียนอยู่ในร่างนี้" 

เขาแบมือออก พลางจ้องมองประกายแสงสีเขียวจางๆ ที่ซึมออกมาจากผิวหนัง 

"บอกมาเถอะ... แต้มอยู่ที่ไหน? เขาตายไปแล้วใช่ไหม? และสิ่งที่ฉันเห็นในกระจก... คือวิญญาณของเขาที่กำลังสิงฉันอยู่ใช่ไหม!"

โบ้ หมาผู้ซื่อสัตย์เงยหน้าขึ้นมองสบตาอคิน มันครางหงิงอย่างเศร้าสร้อย 

แววตาของมันเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดที่หนักอึ้งเกินกว่าสัตว์ตัวหนึ่งจะแบกรับไหว 

ทันใดนั้น ความอบอุ่นที่คุ้นเคยก็แผ่ซ่านเข้ามาในโสตประสาทของอคินโดยตรง

(เจ้านาย... แต้มยังไม่ตาย!)

เสียงของโบ้ดังขึ้นในใจอคินเหมือนระฆังที่ตีท่ามกลางความสงัด มันไม่ใช่เสียงพูด แต่เป็นกระแสจิตที่เต็มไปด้วยความสัตย์จริง

(เขา... เขาแค่ขอร้องไม่ให้พวกเราบอก เขาบอกว่าสภาพของเขายังไม่พร้อม และเมื่อถึงเวลา... เขาจะมาหาเจ้านายด้วยตัวเองจริงๆ!)

อคินนิ่งงันไปเหมือนถูกคำสาป ความสับสนพลุ่งพล่านอยู่ในอกราวกับพายุที่หาทางออกไม่ได้ 

"ยังไม่ตาย...?" 

เขาพึมพำกับตัวเองซ้ำไปซ้ำมา 

"แล้วหูแมวที่ฉันเห็น... พลังประหลาดที่ช่วยฉันไว้ทุกครั้งล่ะ?"

เขานึกถึงหน้าต่างระบบสีฟ้าที่มักจะแจ้งเตือนภารกิจและมอบสกิลที่ 'เหมาะสม' ให้เขาเสมอ ราวกับมันรู้ใจเขาไปหมดทุกอย่าง 

'หรือว่า... ส่วนหนึ่งของจิตวิญญาณแต้มจะแฝงอยู่ในระบบนี้จริงๆ?' 

ความหวังที่เคยดับมอดพลันลุกโชนขึ้นมาเหมือนกองไฟท่ามกลางหิมะ 

ความรู้สึกผิดที่คิดว่าเพื่อนตายกลับกลายเป็นแรงผลักดันมหาศาลที่ทำให้เลือดสูบฉีด

"ตกลง... ฉันจะรอ" 

อคินยิ้มออกมาทั้งน้ำตาที่คลอหน่วย 

"ฉันจะรอวันที่เขาพร้อมจะกลับมาหาฉันจริงๆ"

...

[00:00 น.]

ณ ดันเจี้ยนป่าหิมพานต์จำลอง

ไอเย็นจัดที่แฝงไปด้วยกลิ่นอายของเวทมนตร์โบราณพัดผ่านร่างของอคินทันทีที่เขาก้าวข้ามมิติเข้ามา 

ทัศนียภาพเบื้องหน้าไม่ใช่สุสานที่มืดมิดอีกต่อไป 

แต่เป็นป่าประหลาดที่ต้นไม้ทุกต้นดูเหมือนถูกสลักเสลาขึ้นจากผลึกแก้วและน้ำแข็ง 

แสงสว่างนวลตาที่ไร้ที่มาอาบไล้ไปทั่วบริเวณ สะท้อนกับเกล็ดหิมะที่โปรยปรงลงมาไม่ขาดสาย

อคินกระชับดาบแสงพฤกษาในมือ ความเย็นของอากาศรอบตัวนั้นรุนแรงจนน่าจะทำให้คนปกติสั่นสะท้านไปถึงกระดูก 

แต่เขากลับรู้สึก... 'สงบ' ผิวหนังของเขาเย็นเฉียบจนเกือบจะกลมกลืนไปกับอุณหภูมิของดันเจี้ยน 

ลมหายใจที่พ่นออกมาไม่ได้เป็นไอสีขาวเหมือนคนอื่นๆ เพราะไม่มีความร้อนหลงเหลืออยู่ในปอดให้ระเหยออกมา

‘ตัวเราคงชินกับความหนาวเย็นของพลังรัตติกาลไปแล้วสินะ’ 

เขาคิดในใจขณะก้าวเดินไปบนพื้นหิมะที่ไร้ซึ่งเสียงฝีเท้า

กริ๊ง... กริ๊ง...

เสียงเหมือนกระพรวนทองคำดังแว่วมาตามลม ก่อนที่เงาร่างกลุ่มหนึ่งจะพุ่งทะยานออกมาจากพุ่มไม้ผลึก 

มันคือ 'กุญชรวารี' อสูรที่มีรูปร่างเป็นช้างแต่มีหางเป็นปลา 

ทว่าในโลกที่ระบบบิดเบือนไปเช่นนี้ พวกมันมีดวงตาสีแดงก่ำและงาที่แหลมคมดุจลิ่มน้ำแข็ง

"มาเลย..." 

อคินพึมพำ

พวกมันพุ่งเข้าใส่ด้วยพละกำลังมหาศาล แต่อคินกลับมองเห็นท่วงท่าเหล่านั้นเชื่องช้าลงอย่างน่าประหลาด 

ร่างกายของเขาพริ้วไหวหลบหลีกการจู่โจมได้อย่างแม่นยำเกินขีดจำกัดมนุษย์ 

ทุกย่างก้าวดูเหมือนการ 'สไลด์' ไปบนพื้นผิวมากกว่าการเดินจริง 

ดาบแสงพฤกษาในมือวาดเป็นวงโค้งสีเขียวจัดจ้าน ตัดสลับกับสีขาวโพลนของป่า

ฉัวะ!

ร่างของกุญชรวารีแยกออกเป็นสองส่วน แต่น่าแปลกที่ไม่มีเลือดสีแดงไหลออกมา 

มีเพียงละอองแสงสีเงินที่ค่อยๆ สลายไป อคินไม่ได้หยุดพัก 

เขาพุ่งเข้าหาอสูรที่เหลือด้วยท่วงท่าที่ดุดัน 

สัญชาตญาณบางอย่างที่ดูเหมือน 'สัตว์ป่า' เริ่มครอบงำการเคลื่อนไหวของเขามากขึ้นเรื่อยๆ

ณ ใจกลางเขตทุ่งเงาจันทร์

หลังจากจัดการพวกลูกสมุนจนราบคาบ อคินก็มาถึงพื้นที่ว่างเปล่าใจกลางดันเจี้ยน 

ที่นั่นไม่มีหิมะตก มีเพียงแสงจันทร์จำลองที่สาดส่องลงมายังจุดเดียว

เบื้องหน้าของเขาคือ 'อสูรต้นไม้เงาจันทร์'

มันเป็นต้นไม้ขนาดมหึมาที่ดูเหี่ยวแห้งและไร้ใบ ลำต้นของมันเป็นสีขาวซีดดูคล้ายกระดูกมนุษย์ที่ถูกตากแดดมานานนับปี 

กิ่งก้านที่บิดเบี้ยวแผ่ขยายออกไปเหมือนนิ้วมือที่คอยไขว่คว้าหาบางอย่าง 

ความเงียบสงบของมันน่าสะพรึงยิ่งกว่าเสียงคำรามของอสูรตัวใดๆ

"นี่สินะ... วัตถุดิบ"

ทันทีที่อคินก้าวเข้าสู่ระยะสังหาร กิ่งก้านสีขาวซีดเหล่านั้นก็ขยับเขยื้อน 

มันพุ่งเข้าใส่อคินด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ ทะลวงผ่านอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิว 

อคินยกดาบขึ้นรับ แรงกระแทกนั้นมหาศาลจนพื้นดินใต้เท้าเขาทรุดฮวบ

แต่น่าแปลก... อคินไม่รู้สึกถึงอาการสั่นสะท้านของกล้ามเนื้อ 

เขาเพียงแค่ถ่ายโอนพลังไปที่แขน 

" [อวยพร] [ลับคม] !"

ความรู้สึกเย็นวาบแล่นผ่านเข้าสู่จุดที่ควรจะเป็นเส้นประสาท ทำให้เขาสามารถยันแรงกดดันนั้นไว้ได้

" [เคลือบอาวุธ] เสริมธาตุความมืด"

เสียงของบัวลอยดังขึ้น พลังเวทของเธอพุ่งตรงมายังดาบของอคิน

แสงสีส้มที่ปลายดาบพลันเปลี่ยนเป็นสีดำ พลังงานเหล่านั้นควบแน่นจนดูเหมือนเปลวไฟสีนิล 

"[ฟาดฟัน] !"

อคินวาดดาบเป็นวงกว้าง ตัดทำลายกิ่งก้านสีขาวที่รุมล้อมเข้ามาจนแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

เขาพุ่งฝ่าม่านฝุ่นและเศษไม้เข้าหาลำต้นหลัก อสูรต้นไม้เงาจันทร์พยายามบิดตัวและสร้างโล่ไม้สีขาวขึ้นมาป้องกัน 

แต่อคินในตอนนี้ไม่ใช่คนเดิม ความมุ่งมั่นที่จะช่วย 'แต้ม' ทำให้เขาก้าวข้ามขีดจำกัดของร่างพาหนะนี้ไปแล้ว

"เพื่อแต้ม... เพื่อความจริง!"

อคินปักดาบลงกับพื้น ส่งคลื่นพลังงานพฤกษาแทรกซึมไปตามรากไม้ของศัตรู 

ก่อนจะกระโดดขึ้นสูงและหมุนตัวฟาดดาบลงกลางลำต้นที่ขาวซีดนั่นเต็มแรง

เปรี้ยง!!!

เสียงแตกกระจายของไม้ที่แห้งกรอบดังก้องไปทั่วป่าหิมพานต์จำลอง 

ลำต้นสีขาวซีดนั่นร้าวระแหงก่อนจะโค่นล้มลง แสงจันทร์ที่เคยสาดส่องมาเริ่มหม่นแสงลง 

พร้อมกับที่ร่างของอสูรต้นไม้ค่อยๆ สลายกลายเป็นธุลีแสง เหลือทิ้งไว้เพียงแก่นไม้ชิ้นหนึ่งที่ส่องประกายเรืองรองสีเงินหม่น

[ท่านได้รับ : เนื้อไม้เงาจันทร์ ระดับชั้นเลิศx5]