พลิกชะตามาเป็นสาวงาม

          “อะไรนะเพคะ” เหวยเซียงตกใจสุดขีด

          “ไม่เห็นแปลกนี่พวกเราถือว่าเป็นสามีภรรยากันอยู่แล้ว” องค์ชายรองทรงเห็นว่าเป็นเรื่องปกติ

          “แต่ว่าพวกเรายัง เอ่อ….” เหวยเซียงไม่สะดวกจะพูด

          “อีกไม่นานหรอกพวกเราจะได้เป็นสามีภรรยาทางพฤตินัย” องค์ชายรองตรัสยิ้มๆ

          “ไหนว่าพระองค์ทรงตรัสว่าจะให้หม่อมฉันเป็นฝ่ายยินยอมไงเพคะ”เหวยเซียงทวง

          “อะ อะเรื่องที่เราเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เจ้า เราให้เอาคืนดีมั้ย พวกเราไปอาบน้ำด้วยกันเรายอมให้เจ้าเห็นเราเปลือย จะได้หายกัน” องค์ชายรองทรงตัดปัญหา

          “มะ มะ ไม่เป็นไรเพคะ”เหวยเซียงรีบส่ายหน้า

          “ปะ อาบด้วยกันตอนนี้เลย”องค์ชายรองทรงจูงพระหัตถ์ของชายาไปที่ห้องอาบน้ำด้วยกัน

          “หม่อมฉันอยากอาบคนเดียวเพคะ”เหวยเซียงรีบชักมือกลับและวิ่งหนี

          องค์ชายรองทรงขำที่เห็นเหวยเซียงรีบวิ่งไปที่ห้องอาบน้ำด้วยหน้าตาตื่น

                                       ******************************

          ณ ตำหนักองค์รัชทายาท

          “เราดีใจด้วยที่เห็นพวกเจ้าคืนดีกัน”องค์รัชทายาททรงมองออก

          องค์ชายรองทรงจับพระหัตถ์ของพระชายาและตรัสว่า“หลังจากตามล่านักโทษหมอเจียงหลีกระหม่อมจะพาฉู่หลินไปชายแดนด้วยกันพะย่ะค่ะ”

          “เจ้าจะไม่อยู่ช่วยงานเราที่เมืองหลวงงั้นหรือ”องค์รัชทายาททรงรู้สึกเสียดาย

          “กระหม่อมเข้าใจฝ่าบาทพระองค์ก่อนดีพะย่ะค่ะพระองค์ทรงไม่อยากเห็นพี่น้องต้องเข่นฆ่ากันเอง แม้ว่าตอนนี้พวกเราจะปรองดองกันแล้วแต่ในอนาคตก็ไม่แน่เพราะมักจะมีมือที่สามคอยปลุกปั่นทำให้พวกเราแตกคอกันอยู่เรื่อยเพื่อความสบายใจของกระหม่อม โปรดให้กระหม่อมช่วยงานพระองค์อยู่ห่างๆเถิดนะพะย่ะค่ะ”องค์ชายรองทรงมองการณ์ไกล

          “ก็ได้เราจะไม่บังคับเจ้า ว่าแต่ฉู่หลินจะยินยอมงั้นหรือ อยู่ดีๆนางต้องไปอยู่ถึงชายแดน”องค์รัชทายาททรงหันไปถามหญิงงาม

          “หม่อมฉันอยู่ที่ไหนก็ได้ขอเพียงได้อยู่ใกล้พระสวามีเพคะ” เหวยเซียงในร่างของฉู่หลินกล่าวไปก็เขินไป

          “ช่างน่าอิจฉาเจ้าจริงๆ”องค์รัชทายาททรงรู้สึกเอ็นดูฉู่หลินเหมือนน้องสาวของพระองค์อีกคน

          “อีกไม่นานพระองค์ก็ทรงพบคนที่ถูกพระทัยพะย่ะค่ะ”องค์ชายรองทรงแอบหันไปสบตาเหลียงอ้าย

          “เจ้าได้ข่าวเอิ่นลั่วหรือไม่”องค์รัชทายาทตรัสถาม

          องค์ชายรองทรงแอบยิ้มและตรัสว่า“ไม่พะย่ะค่ะ กระหม่อมหานางไม่เจอ”

          “นางก็เป็นนักโทษคนนึงยังไงเราก็ต้องตามล่านางมารับโทษทัณฑ์ให้จงได้” องค์รัชทายาททรงมุ่งมั่น

          “เอิ่นลั่วอาจถูกปรักปรำก็เป็นได้นะพะย่ะค่ะ” องค์ชายรองตรัสเตือน

          “นางจึงต้องกลับมาแก้ต่างให้ตัวเองหาใช่หนีไปทั่วหล้าแบบนี้” องค์รัชทายาททรงไม่เห็นด้วยที่เอิ่นลั่วเอาแต่หนี

          “งั้นกระหม่อมขอตัวพาฉู่หลินกลับตำหนักก่อนเย็นนี้กระหม่อมจะออกเดินทางตามล่านักโทษพะย่ะค่ะ”องค์ชายรองทรงกล่าวแผน

          “ระวังตัวด้วยเจียงหลีมีจอมยุทธ์ที่มีวรยุทธ์สูงอยู่ข้างกาย” องค์รัชทายาทตรัสเตือน

          “พะย่ะค่ะ” องค์ชายรองทรงรับคำ

                                       ******************************

          ณ ห้องบรรทม องค์ชายรองทรงกำลังจัดเตรียมข้าวของก่อนออกเดินทางตามล่านักโทษพร้อมกับเหล่าทหารองครักษ์

          ฉู่หลินมอบขวดยาลูกกลอนให้

          “นี่คืออะไรเจ้าจะแก้แค้นเรา โดยการมอบยาพิษให้เรางั้นหรือ” องค์ชายรองทรงแสร้งตรัสทั้งๆที่รู้ว่ายานั่นต้องเป็นยารักษาโรค

          “เปล่าเสียหน่อยเพคะหม่อมฉันเกรงว่าหมอเจียงหลีจะวางยาเพียงหลับให้กับพระองค์หม่อมฉันจึงทำการผสมยาสมุนไพรแก้พิษโดยทำเป็นยาลูกกลอนให้ทานง่ายๆเพคะ” ฉู่หลินอธิบาย

          “ขอบใจมาก เราจะระวังตัวอย่าห่วงเลย” องค์ชายรองตรัสพร้อมกับทรงหันไปจัดข้าวของแล้วนำขวดยาเก็บไว้ในห่อผ้าเป็นอย่างดี

          ฉู่หลินกอดองค์ชายรองจากทางด้านหลัง

          “นี่เจ้าจะทำอะไรน่ะ” องค์ชายรองทรงจับมือฉู่หลินและกำลังจะหันไปหานางแต่ฉู่หลินกลับกอดพระองค์แน่นกว่าเดิม

          “หม่อมฉันอยากจะเผยความในใจแต่ไม่กล้ามองพระพักตร์ของพระองค์เพคะ” ฉู่หลินกล่าว

          “งั้นว่ามาสิ” องค์ชายรองทรงแอบยิ้ม

          “หม่อมฉันก็รักพระองค์เช่นกันเพคะและรักมากด้วยดังนั้นพระองค์ทรงสัญญากับหม่อมฉันจะได้มั้ยว่าพระองค์จะทรงดูแลตัวเองให้ดีอย่าเสี่ยงภัยอันตรายเด็ดขาดนะเพคะ” ฉู่หลินเผยความในใจ

          “เรามีเจ้าอยู่แล้วทั้งคนเราไม่ทำอย่างนั้นหรอก เอาเป็นว่าเราสัญญาว่าจะไม่เสี่ยงอันตรายก็แล้วกันพอใจรึยัง” องค์ชายรองตรัส

          ฉู่หลินพยักหน้าและเช็ดน้ำตาของตัวเองนางนึกไม่ถึงว่าตัวเองจะหวั่นไหวได้ถึงขนาดนี้

          องค์ชายรองทรงหันไปหาพร้อมกับเช็ดน้ำตาให้และตรัสว่า “เราไม่ยอมตายง่ายๆหรอกเราต้องผลิตทายาท”

          ฉู่หลินหน้าแดง “ทรงตรัสอะไรน่ะเพคะ หม่อมฉันกังวลจริงๆนะเพคะหมอเจียงหลีไม่เหลือซึ่งจรรยาบรรณของความเป็นหมออีกแล้วท่านหมอโหดร้ายมากกว่าที่หม่อมฉันคิดไว้เขายอมทำทุกอย่างเพียงเพื่อล้างแค้นเท่านั้น”

          “อย่ากังวลไปเลยเดี๋ยวแก่ไวรู้มั้ย” องค์ชายรองทรงจุมพิตหญิงสาวเพราะหมั่นเขี้ยว

          ครั้งนี้ฉู่หลินเป็นฝ่ายยินยอมโดยไร้ซึ่งอาการขัดขืนใดๆนั่นหมายความว่าในตอนนี้ฉู่หลินนั้นได้ไว้วางใจสามีของตัวเองแล้ว

          “ได้เวลาแล้วพะย่ะค่ะ”กงกงเข้ามารายงานกะทันหันสักพักก็ต้องชะงักเมื่อเห็นทั้งสองกำลังจูบกันในห้องบรรทม

          นั่นจึงทำให้คู่รักทั้งสองรีบแยกตัวออกจากกันท้นทีเพราะตกใจเมื่อเห็นคนนอก

          “ขอประทานอภัยพะย่ะค่ะทีมทหารองครักษ์พร้อมแล้ว” กงกงกล่าว

          “เราจะรีบไปเดี๋ยวนี้”องค์ชายรองตรัส

          ฉู่หลินอายมากนางก็เลยวิ่งออกไปนอกห้องบรรทม แล้วรีบนำพัดมาพัดหน้าของตัวเอง นางคิดในใจว่า “ใจเย็นไว้ ฉู่หลิน ตั้งสติ ตั้งสติ”

          และแล้วองค์ชายรองก็ทรงนำทีมทหารตามล่าหมอเจียงหลีเสียทั่วทั้งแคว้นแต่กลับหาตัวไม่เจอ

                                       ******************************

          สามวันต่อมาท่านเหลียงอ้ายได้มาแจ้งข่าวที่ตำหนักขององค์ชายรอง

          “เกิดอะไรขึ้นงั้นหรือ”ฉู่หลินตกใจ

          “ทูลพระชายาองค์ชายรองทรงประชวรพะย่ะค่ะ” เหลียงอ้ายรายงาน

          “พระองค์ทรงเป็นอะไรเป็นมากมั้ย แล้วหมอหลวงดูพระอาการหรือยัง” ฉู่หลินรีบถามเป็นชุด

          “องค์ชายรองทรงตากฝนออกตามล่านักโทษไม่ยอมพักผ่อนทำให้พระองค์ทรงจับไข้ หมอหลวงมาดูพระอาการแล้ว แต่ยังไม่ดีขึ้นเลยพะย่ะค่ะ” เหลียงอ้ายกล่าว

          “ได้โปรดพาเราไปพบพระองค์ด้วยเถิดถือว่าเราขอร้อง” ชายาฉู่หลินทรงเป็นห่วงพระสวามีเป็นอย่างมาก

          “ก็ได้พะย่ะค่ะกระหม่อมจะพาพระองค์เสด็จไปที่วัดหมิงต้า” เหลียงอ้ายยอมพาไป

          ดังนั้นพระชายาฉู่หลินจึงติดตามท่านเหลียงอ้ายไปที่วัดหมิงต้าด้วยกัน

                                                ******************************

          ณ ห้องพักขององค์ชายรอง

          บัดนี้องค์ชายรองทรงจับไข้หนาวสั่นพระองค์ทรงมีอาการไข้สูงและทรงไม่ได้สติ

          ฉู่หลินรีบใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดพระวรกายให้อีกทั้งยังต้มสมุนไพรให้พระองค์ค่อยๆจิบ

          “ทรงฝืนพระทัยเสวยยานะเพคะ” ฉู่หลินประคองฝ่ายชายให้ค่อยๆจิบยา

          องค์ชายรองทรงพยายามจะยกพระหัตถ์แต่ก็ไร้เรี่ยวแรง

          “งั้นหม่อมฉันป้อนนะเพคะ”ฉู่หลินกล่าว

          องค์ชายรองทรงพยักพระพักตร์ยอมให้ฉู่หลินป้อนยาให้

          “ไหนว่าพระองค์ตรัสว่าจะไม่เสี่ยงอันตรายไงเพคะ”ฉู่หลินทวงสัญญา

          “เราแค่ตากฝนหาใช่เสี่ยงอันตรายเสียหน่อย” องค์ชายรองทรงแก้ตัว

          “แต่ทรงโหมตามล่านักโทษแบบไม่หยุดพักเช่นนี้มันทำให้พระองค์มีโอกาสประชวรหนักได้นะเพคะ” ฉู่หลินกล่าวเตือน

          “เจ้าจะได้ตามมารักษาเราที่นี่ไงแค่เห็นเจ้า เราก็ดีขึ้นแล้ว” องค์ชายรองตรัสยิ้มบางๆ

          “ทรงพักผ่อนนะเพคะหากทรงต้องการอะไร ตรัสเรียกหม่อมฉันได้ หม่อมฉันอยู่แถวนี้เพคะ” ฉู่หลินประคองฝ่ายชายให้นอนดีๆ

          “เราขอกำลังใจหน่อย”องค์ชายรองตรัส

          “อะไรนะเพคะ” ฉู่หลินงง

          “หอมแก้มเราหน่อย”องค์ชายรองทรงชี้มาที่พระปรางของพระองค์

          “เอ่อ แต่ว่า….” ฉู่หลินเขิน

          “ไหนว่าจะยอมตามใจเราไง”องค์ชายรองตรัสอย่างเอาแต่พระทัย

          ฉู่หลินจึงหลับหูหลับตาหอมแก้มฝ่ายชายทั้งซ้ายและขวา“ทรงพอพระทัยแล้วใช่มั้ยเพคะ”

          “นั่งจับมือเราจนกว่าเราจะหลับนะ”องค์ชายรองทรงจับพระหัตถ์ของพระชายาไม่ปล่อย

          ฉู่หลินจับมือฝ่ายชายแล้วนำมาแนบแก้มของนาง“หม่อมฉันจะอยู่ตรงนี้ จะไม่ยอมทิ้งพระองค์ไปไหนเพคะ”

          ผ่านไปสามชั่วยามทั้งผู้ป่วยและผู้ดูแลก็หลับไปด้วยกัน โดยฉู่หลินนั่งฟุบหลับข้างๆเตียง

          “แหมช่างรักกันมากซะเหลือเกินเชียวนะ”

          ฉู่หลินตกใจตื่นตามเสียงพอเห็นผู้บุกรุก นางก็เลยรีบลุกขึ้นมาเอาตัวไปบังชายที่กำลังนอนซมเพราะฤทธิ์ไข้

          “หลีกไปซะข้าไม่อยากฆ่าเจ้า หมอหญิงฉู่หลิน” หมอเจียงหลีกล่าว

          “ท่านยอมมอบตัวเสียเถิดนะท่านหมอเจียงหลีตอนนี้ฝ่าบาททรงสวรรคตแล้ว ท่านไม่จำเป็นต้องแก้แค้นอีกแล้ว” ฉู่หลินเตือน

          “เจ้ารู้มั้ยว่าข้าสูญเสียทั้งบิดา พี่น้องและลูกหลานไปทั้งหมดพวกเขายอมปกป้องข้าโดยการตัดขาดญาติมิตรกับข้า และขอร้องให้ข้าปกปิดตัวเองเพื่อรักษาชีวิตเอาไว้จะได้อยู่เพื่อแก้แค้นอย่างไรล่ะ” หมอเจียงหลีกล่าวเสียงเย็น

          “องค์รัชทายาททรงล้างมลทินให้ครอบครัวของท่านแล้วนี่”ฉู่หลินกล่าว

          “แล้วยังไงล่ะครอบครัวของข้าฟื้นคืนมาได้มั้ย” หมอเจียงหลีไม่สน

          “ท่านเป็นหมอนะท่านเองก็รู้ว่าชีวิตทุกคนมีค่าแค่ไหน ท่านยอมละวางความแค้นเสียเถิดนะ” ฉู่หลินพยายามกล่อม

          “เราจะฆ่าล้างโคตรทำให้ฝ่าบาททรงไร้ซึ่งผู้สืบทอดไปเลย” หมอเจียงหลีกล่าวแผน

          “แล้วแคว้นเราจะเป็นยังไงหากไร้ซึ่งผู้ปกครอง” ฉู่หลินต้องการให้ท่านหมอมองส่วนรวม

          “มันไม่เกี่ยวกับเราเสียหน่อย”หมอเจียงหลีไม่สนใจ

          “อย่าเสียเวลาเลยเดี๋ยวยาสลบหมดฤทธิ์ บริวารขององค์ชายรองพากันตื่นกันหมด รีบฆ่ามันเถอะ” จอมยุทธ์ข้างกายหมอเจียงหลีกล่าว

          ฉู่หลินกางแขนบังคนรักไว้และกล่าวทั้งน้ำตาว่า “เอาชีวิตของเราไปแทนเถิดได้โปรดไว้ชีวิตสามีของเราด้วย”

          “เจ้าไปมีสามีใหม่เถิดเจ้าเป็นคนสวย หาใหม่ก็ได้ หลีกไปซะ อย่าหาว่าเราไม่ปราณี” ท่านหมอเจียงหลีกล่าวอย่างเย็นชา

          ฉู่หลินยังคงกางแขนบังคนรักไว้เช่นเดิมและกล่าวว่า “ข้ามศพเราไปก่อน”

          “งั้นฆ่านางซะพวกเราเสียเวลามามากแล้ว” หมอเจียงหลีสั่ง

          ฉู่หลินหลับตายอมรับความตายแต่ทว่าองค์ชายรองที่ทรงบรรทมอยู่กลับลุกขึ้นมาจับดาบประมือกับท่านจอมยุทธ์ข้างกายหมอเจียงหลี

          ท่านหมอตกใจมาก เขากำลังจะวิ่งหนีแต่กลับถูกทหารองครักษ์ประจำตัวองค์รัชทายาทเข้าจับกุมอย่างทันท่วงที

          ฉู่หลินลืมตาขึ้นมาก็งงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นพอตั้งสติได้ถึงรู้ว่านางถูกหลอก

          เหลียงอ้ายรีบวิ่งไปจูงมือหญิงสาวสูงศักดิ์แล้วพากันไปหลบในที่ที่ปลอดภัย

          ผ่านไปไม่นานองค์ชายรองทรงสามารถใช้ดาบจ่อไปที่คอคนร้ายได้พร้อมกับจับมัดมือมัดเท้าคนร้ายอย่างแน่นหนา

          เช่นเดียวกับหมอเจียงหลีผู้ไร้ซึ่งวรยุทธ์จึงถูกจับได้อย่างง่ายดาย

          “พาพวกมันไปคุกหลวงรอการตัดสินโทษ” องค์รัชทายาทตรัสสั่ง

          “พะย่ะค่ะ” ทหารรับคำ

          เหลียงอ้ายรับรู้อารมณ์ของพระชายาฉู่หลินเขาจึงเอาตัวรอดด้วยการติดตามเหล่าทหารองครักษ์ที่กำลังจับกุมนักโทษเข้าคุกหลวงปล่อยให้องค์ชายรองทรงอยู่กับพระชายาฉู่หลินตามลำพัง

                                                ******************************

          ภายในห้องพักขององค์ชายรอง ในวัดหมิงต้า

          “ทรงสนุกมากใช่มั้ยเพคะที่หลอกลวงหม่อมฉันเช่นนี้”ฉู่หลินกล่าวอย่างเอาเรื่อง

          “เราขอโทษเราไร้ความสามารถจริงๆ เราไม่อาจจับกุมนักโทษได้จึงใช้แผนการแกล้งแสดงว่าตัวเองป่วยจับไข้ และให้เจ้ามาดูแลเราเพื่อความสมจริงคนร้ายถึงรู้สึกชะล่าใจและหลงติดกับแบบนี้” องค์ชายรองทรงอธิบาย

          “ในเมื่อพระองค์ทรงไม่เป็นอะไรแล้วหม่อมฉันขอตัวกลับก่อนเพคะ” ฉู่หลินไม่รอฟังคำแก้ตัวใดๆอีกนางกำลังจะเดินหนีกลับไปขึ้นรถม้าเพื่อกลับวังหลวง

          แต่ทว่าองค์ชายรองก็ทรงรีบแบกพระนางไว้ที่บ่าแล้วพาไปขึ้นรถม้าด้วยกัน

          “ทรงปล่อยหม่อมฉันนะเพคะทรงจะทำอะไร” ฉู่หลินโวยวาย

          องค์ชายรองทรงไม่ยอมตรัสคุยกับฉู่หลินพระองค์ทรงหันไปสั่งทหารองครักษ์ “เจ้าจงไปลาและขอบคุณท่านเจ้าอาวาสวัดหมิงต้าแทนเราเราจะกลับแล้ว”

          “พะย่ะค่ะ” ทหารรับคำ

          ******************************

          ในรถม้า

          องค์ชายรองทรงจับให้ฉู่หลินนั่งบนพระเพลาหรือตักของพระองค์แล้วกอดนางเสียแน่นเพื่อไม่ให้นางขยับตัวไปไหนได้

          “ฟังเราบ้างสิฉู่หลินเจ้าเองก็รู้ว่าเราเพียงต้องการจับกุมคนร้าย ไม่ได้มีเจตนาแกล้งหลอกลวงเจ้า”องค์ชายรองทรงอธิบาย

          “การที่พระองค์ทรงแกล้งหม่อมฉันเช่นนี้คำพูดที่พระองค์ทรงเคยตรัสก็อาจจะเป็นเพียงคำหลอกลวงเท่านั้นพระองค์ทรงไม่ได้รักหม่อมฉัน พระองค์ทรงแค่อยากแกล้งหม่อมฉันเล่นเฉยๆ ใช่มั้ยเพคะ”ฉู่หลินกล่าวด้วยความโกรธ

          “สรุปว่าเจ้าจะไม่ยอมเชื่อเราใช่มั้ย”องค์ชายรองตรัส

          “หม่อมฉันจะเขียนใบหย่าให้ใหม่เพคะ”ฉู่หลินยื่นคำขาด

          “เราก็จะฉีกทิ้งอีกอย่าเสียเวลาเลย” องค์ชายรองทรงไม่กลัว

          “แล้วทรงจะฝืนพระทัยอยู่กับหม่อมฉันทำไมเพคะ”ฉู่หลินไม่เข้าใจ

          “เรารักเจ้าจริงๆนะเราไม่เคยหลอกเจ้า มีเพียงแค่เราแกล้งจับไข้เพื่อหลอกนักโทษให้มาติดกับเท่านั้นเอง”องค์ชายรองทรงอธิลาย

          “ถึงตำหนักของพระองค์แล้วพะย่ะค่ะ”ทหารรายงาน

          องค์ชายรองทรงไม่พูดพร่ำทำเพลงพระองค์ทรงอุ้มหญิงสาวไปที่ห้องบรรทม และวางนางบนพระแท่นบรรทมเบาๆ

          ฉู่หลินรีบลุกจากเตียงและพยายามจะวิ่งหนีแต่ไม่ทันเสียแล้ว เพราะองค์ชายรองทรงรีบคร่อมตัวหญิงสาวอย่างรวดเร็ว

          “ปล่อยหม่อมฉันเถิดเพคะอย่าขืนใจหม่อมฉันเลยนะเพคะ มันไม่มีประโยชน์หรอก” ฉู่หลินพยายามพูดดีๆ

          “เราจะทำให้เจ้าเป็นฝ่ายยินยอมเองฉู่หลิน” องค์ชายรองทรงมั่นพระทัย

          องค์ชายรองทรงจูบพรมและไซร้ซอกคอของหญิงสาวอย่างอ่อนโยนจากที่ขัดขืนก็กลายเป็นเคลิบเคลิ้ม และในที่สุดไฟปรารถนาก็ลุกโชนในตอนนี้ทั้งสองไม่อาจหยุดยั้งอารมณ์ได้อีกต่อไป

          หลังจากที่ทั้งสองแตะบันไดสวรรค์ไปพร้อมกันฉู่หลินได้นอนหอบเหนื่อยภายใต้อ้อมกอดของชายสูงศักดิ์เพราะความเหนื่อยล้าทั้งสองจึงนิทราไปด้วยกัน

          พอถึงเวลาเช้าตรู่ ฉู่หลินพยายามจะลุกหนีแต่กลับถูกฝ่ายชายรั้งตัวไว้

          “เลิกโกรธเราสักทีเถิดนะหรือว่าความจริงแล้ว เจ้าอยากให้เราประชวรใกล้ตายแบบนั้นจริงๆ” องค์ชายรองทรงน้อยพระทัย

          “เปล่านะเพคะหม่อมฉันแค่ไม่อยากเป็นตัวตลกในสายตาของพระองค์เท่านั้นเพคะ” ฉู่หลินอธิบาย

          “เราขอโทษที่หลอกลวงเจ้าแต่นั่นทำให้เรารู้ว่าเจ้ารักเรามากแค่ไหน ถึงขั้นยอมตายเพื่อเราเอาเป็นว่าเราสัญญาว่าจะไม่ทำแบบนี้กับเจ้าอีก ตกลงมั้ย” องค์ชายรองตรัส

          “ก็ได้เพคะแต่ตอนนี้พวกเราต้องไปรอฟังคำตัดสินโทษของหมอเจียงหลีนะเพคะรีบลุกไปสรงน้ำแต่งตัวเถิดเพคะ” ฉู่หลินกล่าวอ้าง

          “เราเป็นคนจับนักโทษได้แล้วไม่เห็นต้องไปฟังคำตัดสินของศาลเลย มาต่อกันเถอะ ฉู่หลิน” องค์ชายรองตรัส

          “พอแล้วเพคะ” ฉู่หลินพยายามผลักฝ่ายชายออกแต่ไร้ซึ่งเรี่ยวแรง

          องค์ชายรองทรงไม่สนพระทัยอะไรอีกแล้วพระองค์ทรงกระทำกับพระชายาต่อเนื่องจนถึงเที่ยงวัน คาดว่าน่าจะสามารถผลิตทายาทได้ในไม่ช้า

                   ******************************

          องค์รัชทายาททรงสอบสวนนักโทษเจียงหลีด้วยพระองค์เอง

          “เราอุตส่าห์ล้างมลทินให้บิดาของเจ้าแล้วเจ้ายังไม่พอใจอีกหรือ” องค์รัชทายาทตรัส

          “แล้วไงพะย่ะค่ะญาติพี่น้องของกระหม่อมฟื้นคืนมาได้หรือเปล่า”เจียงหลีไม่สนใจ

          “เราขอโทษแทนฝ่าบาทด้วยแต่พระองค์ทรงสำนึกผิดแล้ว เจ้าเองก็ควรให้อภัยพระองค์นะไม่เช่นนั้นเจ้าจะกลายเป็นทาสความโกรธแค้นไปจนตาย” องค์รัชทายาทเตือน

          “มันเป็นเรื่องของกระหม่อมพะย่ะค่ะ”เจียงหลีกล่าวอย่างเย็นชา

          “เอาล่ะเจ้ายังคิดจะกำจัดองค์ชายน้อยและองค์ชายรองอีกหรือ” องค์รัชทายาททรงตรัสถามตรงๆ

          “กระหม่อมคิดจะกำจัดพระองค์ด้วยพะย่ะค่ะ”เจียงหลีกล่าวตรงๆเช่นกัน

          “น่าเสียดายที่เจ้าอุตส่าห์ได้เป็นหมอแต่กลับมีจิตใจโหดร้ายเช่นนี้ เจ้าไร้ซึ่งจิตเมตตา เจ้าเป็นหมอได้อย่างไร” องค์รัชทายาทรงสงสัย

          “กระหม่อมเคยเป็นหมอที่ดีแต่พอเจอวิกฤตที่โดนฆ่าล้างโคตรแบบนี้ กระหม่อมคงเป็นคนเดิมไม่ได้อีกแล้ว” เจียงหลีคิดว่ามันสายเกินไปสำหรับเขา

          “เอาเป็นว่าเราจะประกาศล้างมลทินให้บิดาของเจ้าและจัดพิธีศพให้สมเกียรติ แต่เรื่องที่เจ้าลอบปลงพระชนม์ฝ่าบาทและองค์ชายน้อยเราให้อภัยเจ้าไม่ได้จริงๆดังนั้นเจ้าและจอมยุทธ์ข้างกายเจ้าต้องโทษประหารชีวิตในตอนเที่ยงของวันพรุ่งนี้ในช่วงเวลานี้เจ้าจงทบทวนความผิดของเจ้าเถิดเผื่อเจ้าจะยอมสำนึกผิดบาปที่เจ้ากระทำและยอมละซึ่งความโกรธแค้น” องค์รัชทายาทตรัสสั่งลงโทษ

          ต่อมาองค์รัชทายาทเสด็จออกจากคุกพร้อมกับเหลียงอ้ายและตรัสว่า “องค์ชายรองล่ะ เหตุใดเขาถึงไม่มาที่นี่”

          “เอ่อ กระหม่อมคิดว่าน่าจะอยู่กับพระชายาทั้งคืนพะย่ะค่ะ” เหลียงอ้ายคาดการณ์

          “ช่างไม่ไหวเลยเขาเห็นชายาสำคัญกว่าหน้าที่” องค์รัชทายาททรงส่ายพระพักตร์

          “องค์ชายรองทรงรับหน้าที่แค่จับกุมตัวพะย่ะค่ะหาใช่ตัดสินโทษไม่” เหลียงอ้ายเข้าใจองค์ชายรอง

          “เอาล่ะเราพูดอะไรไปคงหาว่าเราอิจฉาเอาเป็นว่าพวกเรากลับตำหนักเพื่อหารือเรื่องพิธีราชาภิเษกดีกว่า” องค์รัชทายาทตรัส

          “คือว่ากระหม่อมจะขอทูลลาพะย่ะค่ะ” เหลียงอ้ายคิดว่ามันถึงเวลาแล้ว

          “อะไรนะ”