ร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก

“ข้าผิดไปแล้ว ข้า..ข้าผิดเองขอรับนายท่าน.. ได้โปรดปล่อยลูกเมียข้าด้วยเถอะ” บารอนท่านนั้นคลานเข้ามาเพื่อหวังจะกอดขา และอ้อนวอนกลุ่มนักฆ่า แต่เขากลับถูกเตะออกมาอย่างทารุณ ลูกเมียที่ได้เห็นอย่างนั้นก็ร้องร่ำไห้ออกมา พร้อมจะตะเกียกตะกายเข้าไปหาผู้นำครอบครัว“หุบปาก!!.. แต่ที่ข้ามาที่แห่งนี้ ก็เพราะคำสั่งของท่านผู้นำโดยตรง แต่ท่านผู้นั้นก็ยังใจดีจะปล่อยพวกเจ้าให้อยู่รอดต่อไปได้.. หากพวกเจ้าทำตามสิ่งที่ท่านผู้นำร้องขอ.. แล้วนอกจากครอบครัวของพวกเจ้าจะปลอดภัยแล้ว ยังมั่งคั่งในอนาคตอันใกล้นี้อีกด้วย.. ว่ายังไงเจ้าสนใจข้อเสนอนี้หรือไม่” และแน่นอนว่าเขารีบตอบตกลงให้ทันที จากนั้นกลุ่มนักฆ่าก็จากไป พร้อมกับกล่าวอะไรปิดท้ายเล็กๆน้อยๆ เพื่อเตือนสติของพวกเขา “โปรดอย่าได้หลงลืม ว่าชีวิตของพวกเจ้าอยู่ในกำมือของเราแล้ว.. หากพรุ่งนี้เจ้ายืนยันที่จะเข้าร่วมกับเรา เจ้าควรจะทำตามที่สั่ง เพื่อยืนยันในสิ่งที่พวกเจ้าต้องการ” จากนั้นพวกเขาก็กระโดดหายไปราวกับปีศาจ และเหตุการณ์มันก็เกิดขึ้นกับขุนนางอีกหลายคน ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นผู้ที่สนับสนุนว่าสมาคมนักฆ่าคือภัยที่จะต้องกำจัดให้พ้นทางไป“ท่านพี่... ท่าน..ทำอะไรลงไป.. ท่านบอกว่าเราจะต้องอยู่ข้างๆราชวงศ์ แล้วในตอนนี้ล่ะ ท่านทำให้ทั้งข้า และลูกอยู่ในอันตราย... ท่าน” นางผู้เป็นภรรยากล่าวตำหนิผู้เป็นสามีอย่างรุนแรง และแน่นอนว่าจิตของเขาในตอนนี้มันทั้งโกรธ และก็แค้นใจ แต่สิ่งที่เขาทำได้ในตอนนี้คือเลือก เลือกทางที่จะเดินไปต่อ“ข้า..จะรีบจัดการให้เรียบร้อย.. เจ้าอย่าได้ห่วงไปเลย .. ถึงเราเป็นตระกูลเล็กๆ แต่ที่มีทุกวันนี้ได้ ก็เพราะราชวงศ์ เราจะไม่หักหลังความภักดีนี้ ข้าจะส่งสารลับให้กับท่านเสนาได้รับรู้เอง” และด้วยคำพูดนั้นเองมันทำให้หัวของภรรยาของเขากลายเป็นรูไปในทันที จากนั้นร่างของเธอก็ตกลงมาที่พื้นอย่างรุนแรง เสียงที่ดังมาจากไหนก็ไม่รู้ดังออกมา“ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ไม่ว่าเจ้าจะทำอะไร... ความภักดีที่เจ้ามีให้ราชวงศ์มันได้รับการพิสูจน์แล้วโดยภรรยาของเจ้าเอง... ต่อไปนั้นคือแก้วตาดวงใจของเจ้า เจ้าก็ลองเลือกดูเอาเองก็แล้วกัน” และนั้นคือหน่วยอินทรีย์ที่ยิงปืนมาจากระยะไกลตามคำสั่งที่ได้รับ ค่ำคืนนี้ทั่วทั้งเมืองหลวงเกิดแต่โกลาหนวุ่นวายไปหมด ศพที่ตายไปมันมากกว่าร้อยศพเข้าไปแล้ว บารอนท่านนั้นกอดภรรยาของตัวเองไว้แน่น เขาร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายฟ้าดิน ก่อนที่จะโผลเข้ากอดลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของตัวเอง เขาหวาดระแวงไปเสียทุกอย่าง และกล่าวออกมาอย่างสุดเสียงว่า ‘ข้าจะทำตามที่บอกทุกอย่าง.. ข้าเชื่อแล้ว’ เขาพูดออกมาอย่างนั้นวนซ้ำไปซ้ำมา ราวกับคนเสียสติอยู่ทั้งคืน ณ เขตหัวเมืองต่างๆเองก็มีการเปลี่ยนแปลงไปค่อนข้างมากเลยทีเดียว สายลับที่ถูกฝึกมาอย่างดี กำลังแสดงผลงานออกมาเป็นที่ประจักรแล้ว พวกเขาในแต่ละเมืองก็เริ่มแทรกซึม เข้ายึดสถานะแทนเหล่าขุนนางที่ตายไป รวมถึงเจ้าเมืองที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆกับราชวงศ์ก็ถูกสับเปลี่ยนตัวไป กลายเป็นสายลับของสมาคมนักฆ่ากันทั้งนั้น ศพของเหล่าขุนนางต่างพากันจมอยู่ใต้ทะเลสาบอันกว้างใหญ่ในแต่ละหนแห่ง ส่วนบุคคลใดหรือเมืองใดที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับราชวงศ์ หรือเป็นที่รู้จักกันดีของเหล่าประชาชนอย่างเช่นเมืองมาลีน ที่เจ้าเมืองคือมอรัสซัสก็จะถูกยกเว้นไว้ก่อน และเมื่อมีโอกาสค่อยจัดการในภายหลัง แต่ถึงตอนนั้นก็คงจะเป็นการปลดตำแหน่งจากเมืองหลวงโดยตรงเลยล่ะ ฌอนที่รอดูผลจนถึงดึกๆดื่น และแต่ละหัวเมืองรวมถึงเมืองหลวงได้ตอบกล่าวมาในทุกๆหัวเมือง ได้ตกเป็นของสมาคมนักฆ่าโดยสมบูรณ์แล้ว ฌอนที่ได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ ถึงมันจะเป็นวิธีที่โหดร้ายไปสักหน่อย แต่ถ้าควบคุมให้เร็วที่สุด เขาก็ต้องเลือกที่จะทำอย่างนี้ และเขาก็กำลังรอผลการตอบรับของใครอีกคนหนึ่ง อาณาจักรแบล็กบาร์บิลอนที่ตอนนี้พวกเขากำลังถูกแทรกแซงยังไม่รู้อะไรเลย สมาคมนักฆ่าที่ทำการเทคโอเวอร์ สมาคมนักฆ่าของอาณาจักรแบล็กบาร์บิลอนด้วยการฆ่าคนของสมาคมที่เห็นต่าง และเข้ายึดอำนาจ โดยเจ้าชายนักฆ่า ดิออน เมื่อภารกิจที่ได้รับมาสำเร็จ ดิออนก็ส่งข้อความแจ้งไปยังท่านฌอนทันที นับว่าตอนนี้ ฌอนมีอำนาจมากกว่าพระราชาของอาณาจักรดีไวท์ และยังมีอำนาจเป็น 1ใน5 ของอาณาจักรแบล็กบาร์บิลอน ฌอนสั่งให้ดิออนทำแผนการต่อไป เมื่ออุปกรณ์สนับสนุนได้ส่งตรงไปถึงในอีก 2 วัน ดิออนก็ตอบกลับทำนองว่าเป็นเวลาที่เหมาะสม เพราะตอนนี้เขาต้องการจัดการปัญหาภายในองค์กรก่อน และจะปฏิบัติคล้ายๆกับสมาคมนักฆ่าที่อาณาจักรดีไวท์ แต่จะไม่เหมือนจนเกินไป ไม่อย่างนั้นมันจะเป็นเหมือนกับ 1500 เป็นเหตุสังเกตได้ แล้วในวันนี้พวกเขาก็นอนหลับไป และเช้าวันใหม่ที่แสนจะวุ่นวายก็บังเกิดขึ้น ขุนนางตั้งแต่ยศเล็กๆต่างพากันยกมือขึ้น ก่อนจะเข้าประชุมในเช้าวันนี้ และก็มีขุนนางบางคนที่หายไป พวกเขาที่โดนข่มขู่ไม่มีใครกล้าเลยสักคนที่จะคัดค้านการกระทำที่ขัดต่อคำสั่งสมาคมนักฆ่า และการยกมือนี้มันเป็นการบ่งบอกว่าใครคนไหน ยอมรับที่จะรับใช้สมาคมนักฆ่า และจากที่ดูอยู่คร่าวๆในตอนนี้มีทั้งหมดมากกว่า 4ใน5 เข้าไปแล้ว ที่ถูกสมาคมนักฆ่าข่มขู่ และบุคคลที่โดนอะไรมาด้วยกันก็มองหน้ากันและกันอย่างเข้าใจ บางคนถึงกับต้องสูญเสียคนที่รักจากการลองของ และพวกเขาก็ไม่กล้าที่จะทำมันอีก เพราะมันยังมีบุคคลที่เขารักให้ปกป้องอยู่ พวกเขาต่างแชร์ประสบการณ์กันอย่างลับๆ แต่ก็มีเสียงที่คอยดังเตือนภายในจิตใจอยู่เสมอๆว่า พวกเขาไม่ควรที่จะพูดอย่างโจ่งแจ้ง “พระราชาเสด็จแล้ว!!! .....” เสียงของข้าราชบริพารคนหนึ่งกล่าวออกมาเสียงดัง ก่อนที่พระราชาจะเดินเข้ามานั่งยังที่ประทับของเขา และเอ่ยขึ้นมาเป็นประโยคแรกว่า“พวกเราไม่มีเวลาตัดสินใจมากนักแล้ว ข้าอยากจะขออำนาจจากพวกท่านเหล่าขุนนางผู้จงรักภักดีทุกท่าน ร่วมกันลงนามใช้บัตรสั่งการสมาคม ตามที่ราชอาณาจักรกำหนดกับสมาคมนักฆ่า...” พระราชากล่าวออกมาเสียงดังพอประมาณ และแน่นอนว่าพวกขุนนางส่วนใหญ่ที่โดนข่มมขู่ก็เข้าใจในทันที ว่าพวกนักฆ่าทำไมถึงมาจ้องเล่นงานครอบครัวพวกเขาจากนั้นเสนาธิการฝั่งขวา และซ้ายก็ต่างพูดเงื่อนไขออกมาจากที่ประชุมกันเมื่อวาน พวกเขาให้เหตุและผลต่างๆมากมาย ก่อนที่พวกเขาจะลงนามบนกระดาษ แต่มันกลับผิดคาดขุนนางกลางๆจนถึงชั้นผู้น้อยที่มีสิทธิ์ลงนามกับยืนขาแข็งกันทุกๆคน ไม่มีใครกล้าลงนามกันสักคนเดียว จนพระราชาที่เห็นอย่างนั้นก็ได้กล่าวออกมาอย่างหัวเสีย “เหตุใดพวกเจ้าถึงไม่มีใครมาลงนามกัน!!! ทำไมกัน!!” พระราชากล่าวออกมาอย่างเดือดดัน เพราะมันจะต้องลงนามกันให้ได้อย่างน้อยครึ่งหนึ่ง มันถึงจะสามารถใช้ป้ายคำสั่งได้ แต่พวกขุนนางทำไมกลับทำตัวเช่นนี้ ทั้งๆที่เมื่อวานยังเห็นดีเห็นงามด้วย เมื่อเหตุการณ์มันออกมาเป็นอย่างนี้ เสนาซ้ายกาวีนก็อนุมานเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้แล้ว... แต่ก็มีขุนนางคนหนึ่งที่รู้สึกไม่ไหวแล้ว เขาจะต้องแจ้งกับพระราชาให้จงได้ ถึงแม้ตระกูลของเขาจะต้องสูญสิ้น แต่ชื่อเสียงความภักดีจะสืบต่อไป เขาพยายามที่จะเดินออกมาจากจุดที่เขายืน เพื่อจะแสดงความภักดี แต่ก่อนที่จะได้ทำอย่างนั้น ขุนนางอีกท่านก็ได้ดึงตัวเขาเอาไว้ก่อน แล้วพูดเบาๆว่า “ถึงตัวเจ้าจะตายอย่างสงบ.. แต่นั่น มันก็ไม่ใช่กับลูกสาวของเจ้า”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 69

คล้ายกับเรื่องร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

ร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 69

คล้ายกับเรื่องร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้