พิรุณมองไปยังวานรพสุธาที่พุ่งเข้ามาหาเขาด้วยสีหน้านิ่งสงบ เขาไม่ได้รู้สึกถึงแรงกดดันที่เหล่าวารพวกนี้ส่งออกมาเลย ต่างจากแต่ก่อนมากนักที่หากพบกับวานรพสุธากว่า3-4กำลังพุ่งเข้ามาพร้อมกับความโกรธแค้นเช่นนี้ เขาคงจะต้องรีบเร่งเตรียมการป้องขึ้นอย่างแน่นอน
พิรุณค่อยๆยกแขนช้ายที่ว่างอยู่ขึ้นมา ก่อนจะหันฝ่ามือไปทางเหล่าวานรที่พุ่งมาทางเขา " เพลิงโลกันตร์ทำลายล้างง !!"
เสียงของพิรุณดังก้องกังวาล ก่อนที่เปลวเพลิงอันร้อนแรงจะพุ่งออกมาและมพุ่งตรงไปยังเหล่าวานรที่พุ่งเขามาหาเขา
เพลิงโลกันตร์ทำลายล้าง : ปลดปล่อยเกลียวหมุนเปลวเพลิงจากนรกพุ่งออกไปแผดเผาใส่ศัตรู
ผล : สร้างความเสียหาย +150%ของความแข็งแกร่ง ระยะของเปลวเพลิงกว้าง1-5เมตร ยาว1-500เมตร ตามความ้าของผู้ใช้ ยิ่งมีพื้นที่มากมานาที่ต้องเสียไปก็มากตามไปด้วย
มานาที่ใช้ : สูงสุด 40/ครั้ง น้อยสุด 1/ครั้ง
ฟู่มม ~
ร่างของวานรสามตัวถูกเปลวเพลิงกลืนกินเข้าไป หลังจากเปลวเพลิงพุ่งผ่านพวกมันไปแล้ว กองเถ้าถ่านสามกองก็ตกลงไปบนพื้น ก่อนจะถูกสายลมพัดหายไป
" เจี๊ยกก !!" วานรพสุธาอีกตัวหนึ่งที่ไม่อยู่ในระยะของสกิลเพลิงโลกันตร์ทำลายล้าง มองไปยังเถ้าถ่านของเพื่อน ดวงตาสีแดงก่ำของมันก็เบิกกว้างขึ้น ก่อนจะร้องออกมาอย่างหวาดกลัว และก็รีบใช้เท้าดันพื้นให้ร่างของตนเองหยุดลงไม่ให้เข้าไปใกล้พิรุณมากกว่านี้
" อะไรกัน ? คราวนี้แกเกิดมีความรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาบ้างแล้วเหรอ ?" พิรุณพูดเสียงราบเรียบ ก่อนที่จะขว้างดาบในมือออกไป
ฉึ่ก ~
ดาบสีแดงเพลิงพุ่งไปเสียบทะลุศีรษะของวานรพสุธาตัวนั้นไป ก่อนที่ดาบจะสลายหายไป พร้อมกับร่างของวานรที่ล้มลงไปกับพื้นโดยไร้ซึ่งิญญา
" นายท่าน !" เมื่อพิรุณจัดการกับวานรพสุธาเสร็จแล้ว วิษณุก็มาถึงจุดที่อสูรบุกเข้ามาพอดี ก่อนเขาจะเข้ามาหาพิรุณเพื่อดูว่าผู้เป็นายไม่ได้าเ็ตรงไหน
" ข้าไปเป็ไร เ้ารีบไปจัดการพวกอสูรเถอะ " พิรุณโบกมือให้วิษณุเป็เชิงตอบรับก่อนจะสั่งให้วิษณุไปช่วยเหลือเหล่าทหารที่กำลังเสียเปรียบกับการต้านทานอสูรวานรพสุธา
" ขอรับ !" วิษณุกล่าวตอบอย่างแข็งขันก่อนจะรีบพุ่งออกไปช่วยเหลือเหล่าทหารตามที่พิรุณบอก
" ชิ !" ในสถานที่ไม่ไกลนัก คนผู้หนึ่งจิ๊ปากอย่างไม่ชอบใจเมื่อเห็นถึงความแข็งแกร่งของพิรุณ ก่อนที่ร่างของเขาจะกลายเป็เงาหายไป
" นายท่าน ! ข้ามาช่วยท่านแล้ว !" เสียงของจักรพันธ์ดังขึ้นไม่ไกลจากร่างของพิรุณมากนัก พร้อมกับสายลมที่พัดเอาผมและเสื้อผ้าของพิรุณปริวไสวไปมา
วูบ !
พิรุณสะบัดมือออกไปอย่างลวกๆ ก่อนสายลมที่กำลังโหมกระหน่ำอยู่จะหยุดลง พร้อมกับร่างของจักรพันธ์ที่โผล่ขึ้นมา พร้อมกับใบหน้าที่ซีดเชียว พลางมองไปยังพิรุณอย่างใละคนเห็นผี
" นายท่านข้าต้องขออภัยจริงๆที่กระทำการหยาบคายไป ! แต่ที่ข้าทำไปเพราะข้ารีบมายังที่แห่งนี้เพื่อช่วยท่าน ! จึงเผลอใช้ออกด้วยกำลังทั้งหมดจนไม่สามารถควบคุมมันได้ ข้าต้องขอขอบคุณท่านจริงๆที่ช่วยหยุดมันให้กับข้า…"
จักรพันธ์กล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นตัว มันไม่คาดคิดว่าพิรุณที่นอนเหมือนผักจะตายแหล่มิตายแหล่ในก่อนหน้านี้จะสามารถหยุดพายุสังหารที่มันใช้ออกมาเต็มกำลังเพื่อลอบโจมตีได้อย่างง่ายดาย แถมแค่การสะบัดมือก็ทำให้คนที่อยู่ในระดับDเลเวล 51อย่างมันาเ็ได้แล้ว ! 'นี่เขาไปทำอะไรมา จึงแข็งแกร่งมากขนาดนี้ !?'
ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินจิตใจของจักรพันธ์ ร่างกายเริ่มสั่นและแข็งเกรง เมื่อเขาพูดไปแล้วแต่พิรุณก็ทำเพียงจ้องมองมาที่มันโดยไม่พูดอะไรเลย ความเงียบนี้เองที่ทำเอาเกิดความคิดต่างๆมากมายในหัวของจักรพันธ์
' ทำไมเขาถึงไม่พูดอะไรเลย !'
' หรือว่าเขาจะไม่เชื่อคำพูดของข้าและกำลังคิดจะสังหารข้าทิ้ง ?'
' แต่ทำไมกัน ? ในเมื่อทุกครั้งเขาก็เชื่อข้าตลอดมาแท้ๆ ?'
' อย่างในตอนที่ต่อต้านกองทัพอสูรครั้งก่อน แม้จะอยู่ในระหว่างต่อสู้เขาก็ยังเชื่อคำของข้าที่บอกว่าสามารถกำจัดผู้นำกองทัพอสูรได้ เขาจึงบุกฝ่าเข้าไปหาผู้ทำกองทัพอสูร โดยนำผู้บัญชาการทั้งห้าคนไปด้วยรวมถึงข้า แต่ข้ากลับแกล้งต่อสู้และปล่อยให้อสูรหลุดไปได้ และมันก็ได้โจมตีใส่เขาจนได้รับาเ็สาหัสแบบที่เป็อยู่ แต่ข้าก็บอกไปว่าข้าไม่สามารถต้านอสูรตนนั้นได้จึงทำให้มันหลุดออกไป แต่ตอนนั้นเขาก็ยังให้อภัยข้า ! '
' กับอีแค่เื่เล็กๆในคราวนี้เขาก็คงจะเขื่อข้าเหมือนเดิมใบ่หรือไม่ ?…'
' หรือเขากำลังทดสอบข้า ? ข้าควรพูดอะไรออกไปดี ?'
ในหัวของจักรพันธ์ความคิดของเขาแล่นไปมา คิดถึงสถานการณ์ที่จะเกิดขึ้นกับเขาทุกรูปแบบ
" อื่มม… ช่างเถอะ ข้าไม่ได้บาดเจ็พอะไร เ้ารีบไปช่วยเหลือทหารก่อนเถอะ…" พิรุณทำท่าครุ่นคิดเล็กน้อย แต่เมื่อคิดไปคิดมา เขาก็ส่ายหน้าไปมา จากนั้นก็พูดกับจักรพันธ์
" ข ขอบพระคุณนายท่านที่ไม่ถือสาเอาความข้า.. ข้าสัญญาว่าจะป้องป้องทหารกล้าเ่าั้ด้วยชีวิต !" คำแรกจักรพันธ์กล่าวเสียงเบา ก่อนที่เขาจะได้สติ ปรับอารมณ์ และกล่าวออกมาอย่างแข็งขันเพื่อกลบความหวาดกลัวที่มีในใจตนเอง
" อื่ม.. ไปเถอะ" พิรุณไม่พูดอะไรมาก เพียงพยักหน้าตอบรับจักรพันธ์เท่านั้น
" ข ขอรับ !" จักรพันธ์ขานรับก่อนร่างของเขาจะหายไป พร้อมกับมีสายลมหอบใหญ่พัดอย่างเอื่อยๆตามมา
' เขากำลังคิดอะไรอยู่ ?'
' เขาคิดจะลงโทษข้าหลังจากจบเื่นี้แล้วหรือไม่ ?'
แม้จะจากไปแล้ว แต่จักรพันธ์ก็ยังไม่อาจสลัดความวิตกกังวลที่มีอยู่ในใจออกไปได้ เขาทำได้เพียงแค่ล่อให้วานรพสุธามาหาเขาสองสามตัวอย่างจำใจ เพื่อที่ว่าหากเขาทำผลงานได้ดีเขาอาจจะโดนละเว้นโทษก็เป็ได้
แต่เขาดูถูกอสูรที่อยู่แค่ระดับEซึ่งน้อยกว่าตนเองมากเกินไป ทันทีที่วานรพสุธาสามตัวถูกล่อมาโดยจักรพันธ์ พวกมันก็เกรี้ยวกราดขึ้นมาทันที และเข้าไปรุมโจมตีจักรพันธ์อย่างไม่กลัวตาย
" อั่ก !" จักรพันธ์โดนฝ่ามือของวานรพสุธาตนหนึ่งทุบเข้าไปที่หน้าอกอย่างจังจนเขากระอักเืออกมา
" เ้าชั้นต่ำนี่ !" จักรพันธ์หันไปหาวานรพสุธาที่โจมตีตน ก่อนจะส่งใบมีดสายลมเข้าไปโจมตีวานรพสุธาตนนั้น
ฉั่วะ ~ แคล้ง ~
ทันทีที่ใบมีดสายลมนั้นปะทะเข้ากับร่างของวานรพสุธาใบมีดก็ทำได้เพียงบาดลึกเข้าไปบนผิวของวานรพสุธาเล็กน้อยก่อนที่ใบมีดสายลมจะแตกสลายหายไป
" นี่มัน…" ดวงตาของจักรพันธ์เบิกกว้างนัยตาหดแคบ แทบจะไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น เขาไม่คิดว่าใบมีดสายลมของเขาจะไม่สามารถเฉือนร่างของวานรพสุธาออกเป็สองส่วนได้
" ฮึ่ม !! อย่ามาดูถูกข้านะ" แม้จะเห็นว่าใบมีดสายลมของตนเองสามารภสร้างาแให้กับวานนพสุธาได้เพียงเล็กน้อย เขาก็ไม่คิดหนีหรือยอมแพ้ กลับกันจักรพันธ์ชักดาบที่สะพายอยู่ตรงเอวของเขาออกมาก่อนจะพุ่งเข้าไปหาวานรทั้งสาม
" ท่านพ่อ ! ข้ามาช่วยแล้ว !" จักรพงษ์โผล่มาข้างจักรพันธ์ทันทีที่เห็นว่าสถานการณ์ของผู้เป็พ่อไม่สู้ดีมากนัก จำเป็ต้องเข้ามาช่วยเหลือผู้เป็พ่ออย่างจำใจ
" เท่านี้ก็ไม่น่าจะมีอะไรที่เป็ภัยต่อเมืองแล้วรึเปล่านะ ?" พิรุณยืนมองผู้ใต้บังคับบัญชาของตนเองออกไปต่อสู้กับอสูรวานรพสุธา
ตรงนั้นมีทั้ง นพเก้าและไตรวิทย์ก็ร่วมการต่อสู้ด้วยเช่นกัน พวกเขาต่างก็มาถึงหลังจากที่จักรพันธ์มาถึงได้ไม่นานนัก
กลับมาทางด้านของวรรณชัย เมื่อเห็นว่าจักรพงษ์ก็เข้าร่วมการต่อสู้ด้วยเช่นกันเขาก็แสยะยิ้มออกมา ก่อนที่เขาจะสบัดมือไปด้านข้าง หุ่นไม้ที่อยู่ในชุดเกราะเบาสีแดงที่ดูหยาบเล็กน้อย ก็ปรากฎตัวขึ้น
จากนั้นหุ่นไม้สี่ทิศก็พุ่งออกไป มันมุ่งหน้าตรงไปยังบริเวณที่จักรพงษ์กำลังต่อสู้อยู่กับอสูรวานรตนหนึ่ง " หึ่ๆๆ คิดว่ามายุ่งกับฉันคนนี้แล้วจะใช้ชีวิตตามปกติสุขได้งั้นเหรอ ?"
วรรณชัยพูดกับตนเองเบาๆ แต่ก็ไม่รอดพ้นสายตาของธิดาที่อยู่ข้างๆเขาอยู่ดี เมื่อวรรณขัยเห็นว่าธิดามองมาทางเขา เขาก็เอามือจู้ปากไว้เป็เชิงว่าเขายังไม่อยากให้ใครรู้เื่นี้
เมื่อเห็นแบบนั้นดวงตาทั้งสองข้างของธิดาก็เหมือนเกิดเป็คลื่นระลอกและสว่างขึ้นครู่หนึ่ง บ่งบอกว่าเธอตื่นเต้นดีใจกับเื่นี้มากแค่ไหน ก่อนจะพยักหน้าตอบรับการกระทำของวรรณชัยเบาๆ
วรรณชัยยิ้มอ่อนเมื่อเห็นท่าทางการตอบรับของหญิงสาวผู้นี้ ซึ่งเขาได้ถือว่าเธอเป็แม่ของเขาไปครึ่งหนึ่งแล้ว แม้เขาจะเพิ่งได้พบกับเธอก็ตาม แต่เขากลับมีความรู้สึกผูกพันธ์และคุ้นเคยกับเธออย่างบอกไม่ถูก เขาจึงไว้วางใจให้เํอรู้ว่าเขายังมีพลังที่ต่อสู้ได้อยู่
ดังนั้นเขาจึงไม่คิดปิดบังว่าตนเองยังสามารถอัญเชิญหุ่นไม้ได้อยู่ แต่มันอ่อนแอกว่าตัวก่อนหน้านี้มากก็เท่านั้น เขาค่อนข้างจะมั่นใจว่าเธอคงไม่เอาเื่นี้ไปบอกกับใครอย่างแน่นอน
" ท่านแม่ ตัวนี้มันอ่อนแอกว่าตัวก่อนหน้านี้ที่ท่านลุงนพเก้าเล่าให้พวกท่านฟังมากนัก แต่ท่านไม่ต้องเป็ห่วงไป มันจะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆจนวันหนึ่งก็จะเทียบเท่าและแข็งแกร่งกว่าตัวก่อนหน้านี้อย่างแน่นอน !"
" จริงหรือ !?" น้ำเสียงของธิดาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและปลิ้มปิติยินดี คนเป็แม่ที่ไหนบ้างเมื่อเห็นลูกชายมีความสามารถแล้วจะไม่ดีใจบ้าง ?
" เช่นนั้นท่านแม่พวกเราเข้าไปนั่งรอฟังผลการต่อสู้ข้างในคฤหาสน์เถอะ ข้างนอกนี้มันอันตรายและมีแต่สิ่งทำให้เสียสายตาทั้งนั้น" วรรณชัยพยายามชักชวนให้ผู้เป็แม่กลับเข้าไปในคฤหาสน์
เพราะเขาไม่อยากจะให้เธอเห็นฉากเหตุการณ์อันไม่น่าดูของจักรพงษ์นัก คติประจำใจของเขาก็คือ เมื่อได้รับมาแล้วจะต้องตอบแทนคืนกลับไป ซึ่งในครั้งแรกที่เขาเพิ่งมายังเมืองนี้ เขาก็ถูกจักรพงษ์ต้อนรับเอาไว้เป็อย่างดี
ดังนั้นเขาจะต้องไปตอบแทนน้ำใจที่จักรพงษ์มอบให้กับเขาเสียหน่อย ไม่ใช่เพียงแค่จักรพงษ์เท่านั้นที่เขาต้องตอบแทน มันยังมีเ้าหนูน้อยการันต์และผู้เป็พ่อของเขาจักรพงษ์อีกคนหนึ่งด้วยเช่นกัน
" คนชื่อจักรพงษ์นี่ส่วนมากเป็คนเลวเหรอ ?" วรรณชัยบ่นพึมพัมกับตนเองเบาๆ ทั้งพ่อที่ไม่เคยใยดีเขาคนนั้น กับลูกผู้บัญชาการคนนี้ พวกเขาก็มีนิสัยไปในทางเดียว นั่นจึงทำให้วรรณชัยอดคิดไม่ได้
" ไม่หรอก… ใช่ว่าคนชื่อจักรพงษ์ทุกคนจะเป็เหมือนๆกัน อย่างน้อยแม่ก็เคยพบกับคนชื่อนี้ที่มีนิสัยที่ดีอยู่นะ…" พอพูดถึงชื่อจักรพงษ์ ธิดาก็เดินช้าลงมาก พลางแหงนหน้ามองขึ้นไปบนฟ้าเหมือนกำลังคิดถึงบางอย่างอยู่
" โอ้ ~ ท่านได้ยินด้วยหรือ ?" วรรณชัยที่ยังอยู่ในท่าดันไหล่ของธิดาให้เดินเข้าไปในคฤหาสน์ถามออกไปด้วยท่าทางประหม่าเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าผู้เป็แม่จะได้ยินคำที่เขาบ่นพึมพัมออกมา
" แน่นอนสิ ! ก็เ้าอยู่แค่ข้างหลังแม่นี่เอง แค่เ้าหายใจแม่ก็ยังได้ยิน นับประสาอะไรกับเสียงบ่นของเ้า อ่อ แล้วเ้าก็ไม่ต้องมาปิดบังแม่เลยนะ แม่รู้ว่าเ้ากำลังจะทำอะไร เ้ากำลังคิดที่จะเอาคืนจักรพงษ์ ในคราวก่อนที่เด็กนั่นยิงศรธนูใส่เ้าใช่หรือไม่ ?"
ระหว่างเดินไปธิดาก็พูดไปด้วย เป็การบอกให้รู้ว่าเธอนั้นรู้ความคิดของลูกชายเธอเป็อย่างดี
" แหะๆ " ส่วนทางด้านของวรรณชัยก็ทำได้เพียงหัวเราะแห้งให้คำคำพูดของผู้เป็แม่เท่านั้น
" ก็มันทำผมก่อนนี่นาแม่ ~ ใครให้มาเราก็ต้องให้กลับสิ แม่เคยบอกไว้ไม่ใช่รึไง ?" วรรณชัยพยายามหาทางลงให้กับตนเอง ดังนั้นจึงเอาผู้เป็แม่มาเป็โล่ป้องกัน
ส่วนทางด้านของธิดาเมื่อได้ยินคำพูดของวรรณชัยเธอก็ครุ่นคิดไปครู่หนึ่ง เหมือนกับกำลังคิดถึงอะไรบางอย่าง จากนั้นก็ส่ายหน้าไปมา " แม่จำไม่ได้ว่าเคยบอกกับลูกแบบนั้นนะพงไพร ?"
" อ้าวจริงหรือ ? แต่ทำไมผมถึงจำได้แบบนั้นล่ะ ? แปลกจัง ?" วรรณชัยก็ยังพยายามแถต่อไป เพื่อให้ผู้เป็แม่เข้าคฤหาสน์ไปเขาจะได้สบายใจ จนเขาลืมใช้คำแบบโบราณไปและใช้คำที่คนสมัยใหม่เขาใช้กัน
" นี่ลูกสูญเสียความทรงจำไม่ใช่หรือ ? แล้วลูกจะจำได้อย่างไรว่าแม่เคยพูดแบบนั้นออกมา" ธิดายังคงหาสิ่งมาตัดประเด็นของวรรณชัยได้อยู่
" โธ่แม่ ~ ก็เพราะผมความจำเสื่อมไง ความจำผมถึงได้เลอะเลือน แม่อย่าเก็บไปใส่ใจเลยน่า ~ เอ้านั่งลงตรงนี้เดี๋ยวผมไปหาน้ำหรือของว่างมาให้ทาน" แต่ไม่ว่าผู้เป็แม่จะหาสิ่งหักล้างมาได้ขนาดไหน วรรณชัยก็สามารถหาลู่ทางให้แถออกไปได้อยู่ดี
" เฮ้อ ~ ลูกนี่ก็ยังเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนไปเลยนะ…" พูดถึงตรงนี้ธิดาก็หยุดชะงักไป เพราะภาพที่ปรากฎเข้ามาในความคิดของเธอนั้นไม่ใช่พงไพรลูกชายของเธอ แต่กลับเป็เด็กน้อยอายุ9-10ขวบคนหนึ่ง
วรรณชัยยิ้มออกมาเมื่อเห็นผู้เป็แม่บอกแบบนั้นแต่เขาไม่รู้เลยว่าเพราะอะไรเธอจึฃนิ่งเงียบไป วรรณชัยที่กำลังจะออกไปเอาของว่างมาให้ผู้เป็แม่ก็ต้องหยุดชะงักไปก่อนจะหันกลับมาหาผู้เป็แม่ เพราะว่าเขาไม่รู้ว่าห้องครัวของคฤหาสน์หลังนี้อยู่ที่ไหน
แต่ตอนที่ตนกำลังหันกลับมาก็เห็นผู้เป็แม่นิ่งเงียบไปและสีหน้าดูเศร้าสร้อยเล็กน้อย ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังคงอารมณ์ดีอยู่ ดังนั้นเขาจึงอดถามออกไปอย่างเป็ห่วงไม่ได้
" แม่เป็อะไรไป ? แม่รู้สึกไม่ดีที่ผมเป็คนเ้าคิดเ้าแค้นงั้นเหรอ ? ถ้าเป็แบบนั้นผมจะสั่งให้หุ่นไม้หยุดสิ่งที่กำลังจะทำก็ได้นะ แม่จะได้สบายในขึ้น" วรรณชัยเข้ามาถามธิดาด้วยเสียงอ่อน เห็นสีหน้าเศร้าสร้อยของผู้เป็แม่แล้วเขาก็รู้สึกปวดใจอย่างบอกไม่ถูก
433
![คุณรูปปั้น ช่วยผมหน่อยครับ [pwp] มี Ebook](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1747941582_69302105.webp)
![ทะลุมิติไปเป็นชายาฮ่องเต้ทรราช ขนสมบัติชาติหนีไปสร้างแคว้นใหม่ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737100969_43381964.webp)
