มารฟ้าพิชิตสวรรค์

ตอนที่ 109

ซูเหวินหวู่ ลูบคลำใบหน้าตนเอง ด้วยความประหลาดใจ เพราะเขาจินตนาการเอาไว้ว่า เครื่องรางชิ้นนี้ จะต้องเป็นประเภทภาพลวงตา แต่ทว่า สิ่งที่เขาคิดนั้นกลับผิดถนัด เนื่องจากความรู้สึกยามสัมผัส กลับคล้ายกับผิวหนังมนุษย์ อย่างไม่ผิดเพี้ยน

ขณะเดียวกัน ชิงเทียนก็รู้สึกพอใจ กับปฏิกิริยาของซูเหวินหวู่ เนื่องจากสร้อยคอที่เขาพึ่งให้ไป คือสิ่งที่หลอมรวมระหว่าง ความรู้ในแดนเซียนและโลกมนุษย์ ที่มีวิวัฒนาการที่ล้ำหน้า จนทำให้ในที่สุด ก็สามารถสร้างผลงานชิ้นนี้ออกมาได้ 

“เจ้ายังไม่ได้ตอบตกลงเลยนะ" ชิงเทียน กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ

“ด...ได้ขอรับ!!" ซูเหวินหวู่ ที่กำลังบิดใบหน้าของตนเองไปมา ราวกับคนเสียสติ โพล่งออกมา ก่อนจะเดินนำชิงเทียน มุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมือง แต่ทันใดนั้นเอง ร่างของชายฉกรรจ์นับสิบคน ก็ได้ปรากฏตัวขึ้นอย่างกระทันหัน ซึ่งผู้นำกลุ่มจะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากหั่วหม่าอวิ๋น บุตรชายเพียงคนเดียวของท่านเจ้าเมือง ที่ตอนนี้กำลังจ้องมอง ชิงเทียนและซูเหวินหวู่ ด้วยใบหน้าที่แสนเคร่งเครียด

หั่วหม่าอวิ๋น มองชายทั้งสองคนสลับกันไปมา พร้อมกับกวาดตามองไปรอบรอบๆ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “แถวนี้มีคนอื่น นอกจากพวกเจ้าอีกหรือไม่"

ซูเหวินหวู่ กลืนน้ำลายอย่างฝืดเคือง เนื่องจากกลัวว่าความจริงจะถูกเปิดเผย ซึ่งในขณะที่เขากำลังจะกว่าวตอบ เพื่อหลีกเลี่ยงการเผยพิรุธอยู่นั่นเอง ชิงเทียนที่ยืนอยู่ด้านข้าง ก็ชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน “ขออภัยด้วย ข้าและพี่ชาย ไม่เห็นใครอยู่แถวนีัเลยสักคน จะว่าไปเสื้อผ้าของคุณชาย ช่างดูคล้ายกับชนชั้นสูง ผู้มากล้นด้วยบารมี แม้แต่ตัวข้าเองก็ยังอดที่จะชื่นชม ในความสง่างามของท่านไม่ได้"

เมื่อหั่วหม่าอวิ๋นได้ยินเช่นนั้น เขาก็หัวเราะออกมาด้วยความพอใจ เนื่องจากคิดว่าคำยกยอของชิงเทียน ไม่ได้กล่าวเกินจริงเลยแม้แต่น้อย “เจ้านี่ช่างตาถึงเสียจริงๆ ดูแล้วคงจะไม่ใช่คนเมืองนี้ล่ะสิท่า ถึงไม้รู้ว่าข้าผู้นี้คือบุตรชายของท่านจ้าเมือง"

ชิงเทียน แกล้งทำเป็นตกตะลึง แล้วกล่าวออกมาว่า “โอ้...จริงหรือนี่ ถ้าอย่างนั้นคงถือว่า เป็นโชควาสนาของพวกข้าแล้ว ที่ได้มาพบกับคุณชายเช่นนี้"

หั่วหม่าอวิ๋น ยืดอกพลางฉีกยิ้มไม่ยอมหุบ ก่อนจะพึ่งนึกขึ้นได้ว่า เขายังคงมีธุระที่ต้องจัดการอยู่ จึงออกคำสั่งให้ชายฉกรรจ์ที่เหลือ แยกย้ายออกตามหาผู้ติดตาม ที่หายตัวไปอย่างปริศนา พร้อมทั้งไล่ให้ชายหนุ่มทั้งสองคน รีบออกไปจากบริเวณนี้ ซึ่งชิงเทียนและซูเหวินหวู่ ก็ยอมทำตามแต่โดยดี

“ทำไมคนเหล่านั้น ถึงตามไล่ล่าเจ้า" ระหว่างที่กำลังมุ่งหน้าสู่ตัวเมือง ชิงเทียนก็หันหน้ามาถามซูเหวินหวู่ ด้วยความสงสัย 

“ไม่มีอะไรมากหรอกขอรับ ข้าและคุณหนูตระกูลหลี่ แอบชอบพอกันมาหลายปีแล้ว แต่ด้วยฐานะทางสังคม จึงทำให้ต้องถูกครอบครัวของนางกีดกัน และเมื่อไม่กี่เดือนมานี้ ข้าก็ได้ยินข่าวว่านาง ถูกบังคับให้หมั้นหมายกับหั่วหม่าอวิ๋น จนในที่สุด เขาก็รู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับนางเข้า จึงหวังที่จะกำจัดเสี้ยนหนามเช่นข้า ออกไปให้พ้นทางกระมัง" ซูเหวินหวู่กล่าวอธิบาย

ชิงเทียนผงกศรีษะ ราวกับเข้าใจเรื่องทุกอย่างแล้ว ซึ่งเขาก็รู้สึกรังเกียจการกระทำ ของหั่วหม่าอวิ๋นอยู่อยู่ไม่น้อย ก่อนจะเอ่ยถามออกมาว่า “แล้วเจ้าเมืองของที่นี่ เป็นคนที่มีนิสัยอย่างไรกัน"

“อืม...เรื่องนี้ข้าเองก็ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่นัก เนื่องจากข้าไม่มีโอกาส พบท่านเจ้าเมืองเลยสักครั้ง แต่ถ้าหากอิงตามข่าวลือแล้วล่ะก็ ดูเหมือนว่าท่านจะเป็นคนที่หน้าเลือดมากเลยทีเดียว ไม่อย่างนั้นคงจะไม่สามารถ สร้างจวนที่หรูหราเช่นนั้นขึ้นมาได้แน่" ซูเหวินหวู ชี้ไปยังอาคาร ที่ตั้งอยู่บนเนินเขา ซึ่งสูงเด่นเป็นสง่าดูน่าเกรงขาม 

ภายในแดนเซียนนั้น นอกจากหัวเมืองใหญ่ ที่ขึ้นตรงต่อจักรวรรดิแล้ว เมืองเล็กๆหาได้มีความสำคัญแม้แต่น้อย ทำให้ตำแหน่งเจ้าเมือง ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียน ตามผู้ที่มีอำนาจในช่วงเวลานั้น และดูเหมือนว่าตอนนี้ ตระกูลหั่วจะมั่งคั่งเป็นอย่างมาก ทำให้ชิงเทียน อดที่จะรู้สึกสงสัยไม่ได้ว่า พวกเขานำทรัพย์สินมากมายขนาดนั้น มาโดยวิธีใดกันแน่

หลังจากที่มาถึงด้านหน้าประตูเมือง ทหารยามคนหนึ่ง ก็เข้ามาประชิดตัวชายหนุ่มทั้งสอง ก่อนจะกล่าวออกมา ด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม “ค่าเข้าเมืองคนละหนึ่งร้อยศิลาปราณ"

“ไม่แพงไปหน่อยหรือ?" ชิงเทียน กล่าวออกมา ด้วยความไม่พอใจ

 “หึ!! ถ้าไม่มีก็ใสหัวกลับไปซะ" ทหารยาม ตะโกนไล่ชายหนุ่มทั้งสอง ก่อนจะเหลือบมองด้วยสายตาที่เหยียดหยาม

ชิงเทียน ที่เคยเป็นถึงจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ แทบจะควบคุมจิตสังหารเอาไว้ไม่ได้ จนในที่สุด ซูเหวินหวู่ที่เห็นท่าไม่ดี จึงนำศิลาปราณออกมา แล้วยื่นให้กับทหารยามคนดั่งกล่าว “เอ้านี่สองร้อยศิลาปราณ ทีนี้พวกข้าเข้าไปในเมืองได้รึยัง"

“เชิญ!!..." ทหารยาม เปิดทางให้กับทั้งคู่ผ่านไป แล้วกลับไปยืนประจำตำแหน่งดังเดิม

ชิงเทียนรู้ดีว่า การจะมีเรื่องกับคนของเจ้าเมืองในตอนนี้ ไม่ใช่เรื่องเหมาะสมเท่าไหร่นัก จึงพยายามทำให้จิตใจกลับมาสงบดังเดิม ส่วนทางด้านซูเหวินหวู่ ก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ที่ชิงเทียนสามารถควบคุมอารมณ์ได้ ก่อนจะพาเดินชมรอบเมือง โดยเริ่มจากย่านการค้า ซึ่งสถานที่ที่พวกเขาเลือกเป็นอันดับแรก คือร้านขายสมุนไพรขนาดใหญ่ ที่มีผู้คนแวะเวียนกันมาอย่างไม่ขาดสาย 

“ด...เดี๋ยวก่อนสิคุณชาย ที่นี่ขายแต่สมุนไพร และเม็ดยาระดับสูงนะขอรับ" ซูเหวินหวู่ กล่าวรั้งชิงเทียนไว้ เนื่องจากเขาคิดเอาไว้ว่า ชิงเทียนจะต้องไม่มีศิลาปราณเพียงพอ ที่จะซื้อของจากสถานที่แห่งนี้ ได้อย่างแน่นอน

ชิงเทียน ที่เห็นสีหน้าเป็นกังวลของขายหนุ่ม ก็รู้ได้ทันทีว่าซูเหวินหวู่กำลังคิดอะไรอยู่ แต่เขาก็เลือกที่จะทำเป็นไม่สนใจ ก่อนที่จะเดินตรงเข้าไปในอาคาร ด้วยชุดสูทมาดนักธุรกิจ จนตกเป็นเป้าสายตาจากผู้คนจำนวนมาก ซึ่งในขณะเดียวกัน ซูเหวินหวู่ ก็เดินตามมาด้วยสีหน้าที่ดูอึดอัดใจ 

“มีอะไรให้รับใช้รึเปล่าค่ะ" พนักงานสาวสวย เข้ามาทักทายชายหนุ่ม ด้วยร้อยยิ้มที่เป็นมิตร 

“ไม่ทราบว่าที่นี่รับซื้อเม็ดยาหรือไม่" ชิงเทียน กล่าวอย่างไม่อ้อมค้อม เนื่องจากสาเหตุที่เขามายังที่นี่ ก็เพื่อจะหาศิลาปราณ มาเป็นทุนสำหรับการก่อตั้งนิกาย

พนักงานสาว ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยถามออกมาว่า “ไม่ทราบว่าเป็นเม็ดยาชนิดไหนค่ะ"

ชิงเทียน หยิบยาเม็ดยาสีดำทมิฬ ออกมาจากแหวนมิติ แล้วมอบให้กับหญิงสาวหนึ่งเม็ด “ยาต้านหมื่นพิษ คุณภาพสิบส่วนเต็ม และข้ามีเม็ดยาเช่นนี้อยู่อีกเป็นจำนวนมาก"

พนักงานสาว เบิกตากว้างขึ้นมาอย่างกระหัน เนื่องจากเธอเคยได้ยินว่า เพียงเม็ดยาต้านหมื่นพิษ คุณภาพเจ็ดส่วน ก็มีราคาหลายหมื่นศิลาปราณแล้ว ซึ่งหากยาเม็ดนี้ มีคุณภาพสิบส่วนเต็ม เธอก็ไม่อยากจะคิดเลยว่า ราคาของมันจะพุ่งขึ้นสูงขนาดไหน ซึ่งทันใดนั้น เธอก็ตัดสินใจใช้หยกสื่อสาร ติดต่อหาผู้จัดการในทันที

ไม่นานหลังจากนั้น ก็มีชายชราเดินลงมาจากชั้นบน พร้อมกับกล่าวเขิญ ให้ชิงเทียนและซูเหวินหวู่ ตามไปยังห้องรับรองซึ่งอยูที่ชั้นบน ก่อนจะนำเม็ดยามาพิจารณาอยู่สักพัก และพบว่าเม็ดยาในมือของเขา มีคุณภาพตรงตามที่กล่าวอ้าง 

“ยินดีที่ได้รู้จัก ข้ามีชื่อว่าต้วนชางหลิน เป็นผู้จัดการของที่นี่" ชายชรากล่าวแนะนำตัว

“ข้าชื่อว่าชิงเทียน เป็นเพียงนักเดินทางที่เผอิญผ่านมา ไม่ทราบว่าเม็ดยาที่ข้าให้ไป ผู้อาวุโสอยากจะรับซื้อเอาไว้หรือไม่" 

“แน่นอน...ข้าสามารถให้ได้สูงสุด หนึ่งแสนผลึกปราณต่อหนึ่งเม็ด ว่าแต่สหายน้อยมีเม็ดยาเช่นนี้ อยู่มากแค่ไหนกัน" ต้วนชางหลิน เอ่ยถามด้วยความสงสัย 

“หนึ่งร้อยเม็ด" 

ต้วนชางหลิน แทบหงายหลังด้วยความตกใจ หลังจากที่เห็นชิงเทียนกล่าวเสนอเม็ดยาจำนวนมาก ได้อย่างหน้าตาเฉย เพราะหากเขาคำนวนไม่ผิด นั่นเท่ากับศิลาปราณจำนวนสิบล้านก้อนเลยทีเดียว ซึ่งในขณะเดียวกัน ซูเหวินหวู่ก็สติหลุดลอยไปไกล เนื่องจากเขาไม่คาดคิดว่า บุคคลที่ตนเองพึ่งออกค่าเข้าเมืองให้ จะกลายเป็นมหาเศรษฐีชั่วข้ามคืน

ต้วนชางหลิน ยังคงรู้สึกลังเลอยู่เล็กน้อย ถ้าหากเขาสูญเสียศิลาปราณในส่วนนี้ไป อาจทำให้สภาพการเงินขัดข้องได้ แต่ทว่า ก็ไม่สามารถมองข้ามเม็ดยาของชิงเทียนได้เช่นกัน เพราะหากเขานำไปปล่อยลงในโรงประมูล มันจะต้องกำไรได้อย่างมหาศาลแน่นอน และเมื่อคิดได้เช่นนั้น ต้วนชางหลิน ก็นำแก่นศิลาปราณออกมา จำนวนหนึ่งหมื่นชิ้น แล้วมอบให้กับชิงเทียน “นี่คือคือแก่นศิลาปราณ ที่มีค่าเทียบเท่ากับกับศิลาปราณ จำนวนสิบล้านชิ้น เชิญสหายน้อยตรวจสอบได้ตามสบาย"

ชิงเทียน นำขวดแก้วจำนวนสิบขวด มาวางไว้บนโต๊ะ ซึ่งแต่ละขวดขวดนั้น ต่างก็มีเม็ดยาบรรจุไว้สิบเม็ด ซึ่งรวมแล้วก็เป็นหนึ่งร้อยเม็ดพอดี และแน่นอนว่าทั้งหมดนี้ ล้วนมีความบริสุทธิ์เต็มสิบส่วนดังที่กล่าวไว้ “ไม่จำเป็น...ข้าเชื่อใจผู้อาวุโส หวังว่าคราวหน้าเราคงจะได้ทำธุรกิจร่วมกันอีก"

หลังจากที่พูดจบ ชิงเทียนและซูเหวินหวู่ ก็ขอตัวกลับในทันที โดยทิ้งให้ต้วนชางหลิน นั่งครุ่นคิดกับกริยาท่าทางชิงเทียน ที่ทำให้เขารู้สึกราวกับว่าตนเอง กำลังพูดคุยอยู่กับพ่อค้ามากประสบการณ์

-------------------------------------

Facebook Fanpage : มารฟ้าพิชิตสวรรค์

https://www.facebook.com/มารฟ้าพิชิตสวรรค์-105158271890771