จงเรียกข้าว่าจอมราชัน

หลังจากที่เซย์รินนั้นออกมาจากเขตห่วงห้ามแล้วก็เดินทางไปที่ห้องรับประทานอาหารโดยทันเมื่อมาถึงก็ได้เจอเพื่อนร่วมห้องทั้งสองคนทั้งชิริวและดราก้อนมาถึงก่อนได้สักพักนึงแล้วเมื่อเห็นเซย์รินเดินเข้ามาใกล้

ดราก้อนก็ร้องตะโกนเพื่อเรียกเด็กหนุ่มเพื่อให้มานั่งด้วยกัน…

"วันนี้เจ้าหายไปไหนมาหลังเรียนคาบเช้าเสร็จเจ้าก็หายไปทั้งวันดราก้อนมองคนตรงหน้าด้วยสายตาจับผิด

"ข้าเพียงแค่หาที่เงียบๆเพื่อทบทวนบทเรียนก็เท่านั้นไม่มีอะไรหรอก เซย์รินตอบด้วยน้ำเสียงสบายๆให้แก่คนตรงหน้าที่เด็กหนุ่มไม่บอกเรื่องตามความเป็นจริงเป็นเพราะกลัวว่าจะเกิดเรื่องยุ่งๆในภายหลังเพราะที่นั่นเป็นถึงเขตห่วงห้ามสูงสุดของอาณาจักรคงไม่มีคนปกติดีที่ไหนที่คิดจะเข้าไปเดินเล่นหรอก…

"ชิ…เจ้าคนโกหก อัจฉริยะ อย่างเจ้านี่นะที่จะต้องมาทบทวนบทเรียนข้าเห็นเจ้าเรียนรู้เพียงแค่ครั้งเดียวก็สามารถเข้าใจได้แล้วไม่ว่าเรื่องที่เรียนมันจะยากขนาดไหนแต่ข้าว่าสิ่งเหล่านี้มันไม่ได้เกินความสามารถของเจ้าเลยมีความลับอะไรที่ปกปิดพวกข้ารึป่าวทั้งดราก้อนและชิริว จ้องมองคนตรงหน้าด้วยสายตาจับผิดมากกว่าเดิม

เอาน่า…เจ้าจะสนใจไปทำไมว่าตัวข้านั้นหายไปไหนมาเพียงแค่เรื่องเล็กน้อยก็เท่านั้น…

เห้อ ตามใจถ้าเจ้าไม่อยากจะบอกพวกข้าเจ้าช่างมีความลับเยอะยิ่งนัก

ในขณะที่ทั้งสามหนุ่มคุยกันนั้นก็มีอาจารย์ผู้สอนคนหนึ่งเดินเข้ามา เพื่อมาหาเซย์ริน

เจ้าใช่เซย์ริน รึไม่ เจ้าหนู....

ใช่เป็นข้าเองว่าแต่ตัวท่านนั้นมีธุระอะไรกับข้าอย่างงั้นหรอ

อ่อพอดีท่านผู้อำนวยการต้องการที่จะพบเจ้า เลยส่งให้ข้ามาตามเจ้าไปเดียวนี้เลยเห็นว่าเป็นเรื่องด่วน

เรื่อง ด่วนอย่างงั้น รึ อะไรกันหรือว่าเขาจะรู้ว่าตัวข้านั้นแอบไปที่เขตหวงห้ามมา เห้อ เกิดเรื่องจนได้ซินะ

อืม งั้นเราไปกันเลยหลังจากนั้นเซย์รินจึงหันมาคุยกับสองหนุ่มตรงหน้า

พวกเจ้ากลับไปที่ห้องก่อนข้าเลย ดูเหมือนว่าผู้อำนวยการมีเรื่องที่จะคุยกับข้า

           ถ้างั้น ข้ากับชิริวขอตัวก่อนเจ้าไปจัดการธุระของตัวเองเถอะสองหนุ่มเองก็เข้าใจเพราะดูเหมือนเซย์รินและผู้อำนวยการจะมีความสัมพันธ์กันอะไรบางอย่างก็ไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะเรียกไปพบเพื่อพุดคุย

ณ ห้องทำงานของผู้อำนวยการโรงเรียนจอมเวท

 ที่เรียกข้ามามีธุระอะไรกับข้าอย่างงั้นหรอท่านผู้อำนวยการแสดงว่าคงต้องเป็นเรื่องใหญ่ล่ะสินะที่ตามข้ามาพบ

เมื่อสักครู่ตัวข้านั้นสามารถสัมผัสถึงพลังอันแข็งแกร่งได้จากพื้นที่เขตหวงห้ามท่านเซย์รินพอจะรู้หรือไม่ว่ามันเกิดอะไรขึ้นจากที่นั่นกันแน่ เพราะข้ารู้สึกได้ลางๆว่าตัวท่านเซย์รินจะต้องมีส่วนรู้เห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้เป็นแน่

            ท่านผู้อำนายการตัวท่านนั้นเดาได้ถูกแล้วว่าตัวข้านั้นมีส่วนรู้เห็นกับเรื่องนี้จริงๆคลื่นพลังที่รุนแรงที่ตัวท่านนั้นสัมผัสได้พลังของชายคนนั้นสูงล้ำยิ่งกว่าตัวข้าเสียอีก

อะไรนะตัวท่านจะบอกข้าว่าภายในพื้นที่เขตหวงห้ามเป็นพื้นที่กักขังของชายคนนึงอย่างงั้นรึเป็นไปได้อย่างไรกันพื้นที่แห่งนี้มันไม่มีใครสามารถเข้าออกได้มามากกว่าหนึ่งหมื่นปีเชียวนะ

ตัวท่านจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ไม่เป็นไรข้าจะบอกแค่ว่าชายคนนั้นเป็นเผ่ามารและเป็นบุคคลที่ทรงพลังเป็นอย่างมากต่อให้มีตัวข้าอีกสักร้อยคนก็ไม่สามารถที่จะเอาชนะชายคนนั้นได้เลย

                  อะไรกัน เจ้านั้นมันแกร่งขนาดนั้นเลยอย่างงั้นรึขนาดแม้แต่ท่านเซย์รินเองก็ไม่สามารถที่จะเอาชนะเจ้านั้นได้แล้วทีนี้พวกเราจะทำอย่างไรดีแล้วตอนนี้เจ้านั้นก็ยังอยู่ที่เขตห่วงห้ามใช่รึไม่ ผู้อำนวยการกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เคร่งเครียดเพราะไม่มีใครเลยที่พอจะมีฝีมือที่จะประมือกับเจ้านั้นได้ถึงแม้ตัวผู้อำนวยการเองจะอยู่ในห้องพักแต่ก็สามารถจับคลื่นพลังที่หน้าหวาดหวั่นได้คงเป็นจริงอย่างที่ตัวเซย์รินพูดว่าตัวเขานั้นไม่มีทางที่จะชนะเจ้าสิ่งมีชีวิตตนนั้นได้เลย

"อ่อ ตอนนี้เจ้านั้นออกจากเขตห่วงห้ามไปแล้วแหละเห็นว่าจะกลับไปที่แดนมารแล้ว

"ว่ายังไงนะ ออกไปแล้วทีนี้พวกเราจะทำอย่างไรกันดีมีหวังคงได้เกิดสงครามกันแน่ความแข็งแกร่งของพวกมันห่างชั้นกับเรานักแล้วมันจะเป็นไปได้อย่างไรกันมันถูกขังยาวมากว่าหนึ่งหมื่นปีแล้วทำไมมันถึงพึ่งจะออกได้มาในป่านี้ท่านเซย์รินคงไม่ใช่ทำอะไรแปลกๆใช่รึไม่

อ่อ เป็นตัวข้าเองแหละที่เป็นคนปลดปล่อยเจ้านั้นเองเด็กหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงสบายๆ

                ผู้อำนวยการที่ได้ฟังคำตอบของเด็กตรงหน้าแทบอยากจะบีบคอให้ตายคามือซะเดียวนี้เลยแต่คนด้านหน้าดันมีความแข็งแกร่งกว่าตนซะได้ ท่านกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ทำไมถึงปล่อยเจ้าสิ่งมีชีวิตที่อันตรายขนาดนั้นออกไปคนที่เราส่งเข้าไปสำรวจในเขตห่วงห้ามที่ไปแล้วไม่ได้กลับมาคงจะต้องเป็นฝีมือของเจ้าผู้ชายเผ่ามารคนนั้นเป็นแน่ หากมันกลับมาแก้แค้นที่ถูกบรรพบุรุษของพวกเราที่กักขังมันมานานถึงหนึ่งหมื่นปีเมื่อถึงเวลานั้นอาณาจักรแห่งนี้อาจจะเหลือแต่เพียงเศษซากก็เป็นได้

อย่าร้อนใจไปท่านผู้อำนวยการ ก่อนที่ข้าจะปล่อยเจ้านั้นไปได้ทำสัญญาเลือดแก่กันและกันไว้ว่าทั้งสองฝ่ายจะไม่สู้รบกันพร้อมทั้งยังระบุไว้ว่าหากอาณาจักรของเรานั้นเกิดปัญหาขึ้นมาจริงๆทางนั้นก็จะส่งคนมาช่วยและหากฝ่ายนั้นมีปัญหาข้าเองก็จะต้องไปช่วยด้วยเช่นกันหากใครผิดพันธะสัญญามีเพียงความตายเท่านั้นที่จะรออยู่ข้างหน้า

          อะไร นะนี่ท่านเซย์รินจะบอกข้าว่าตอนนี้อาณาจักรของเราได้ทางเผ่ามารมาเป็นพันธะมิตรอย่างงั้นรึข้าไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆเพราะทั้งสองฝ่ายต่างก็เป็นคู่แค้น กันมาอย่างยาวนานหากพวกอาณาจักรอื่นรู้เข้ามีหวังคิดว่าพวกเราเป็นพวกนอกรีดเป็นแน่

แล้วท่านจะไปกลัวอะไรกับพวกอาณาจักรอื่นกันท่านคิดว่าหากเมื่อเราเกิดสงครามขึ้นมาพวกมันจะยื่นมือเข้ามาช่วยอย่างงั้นรึท่านนี่ช่างคิดตื้นไปแล้ว

"ข้าเพียงแค่ไม่อยากจะเชื่อเท่านั้นถึงพวกเผ่ามารมันจะป่าเถื่อนไปบ้างแต่ความแข็งแกร่งของพวกมันละของจริงเลยหากได้เป็นพันธะมิตรขึ้นมาจริงๆอาณาจักรของเราคงจะมีความมั่นคงที่มากยิ่งขึ้น

"เรื่องที่ตอนนี้ทางเราได้พันธะมิตรกับฝ่ายมารห้ามไปเล่าให้แก่ใครฟังโดยเด็ดขาดยกเว้นตัวราชาริวมะเพราะเรื่องนี้รู้น้อยเท่าไหร่ยิ่งดีเพราะข้าคิดว่าหากคนอื่นรู้เข้าคงจะเกิดปัญหามากมายเป็นแน่

               ส่วนเรื่องที่เซย์รินนั้นกลายเป็นลูกของจอมมารนั้นเขาเองก็ไม่ได้เล่าเพราะเกรงว่าจะเกิดปัญหาขึ้นมาไว้รอทั้งสองฝ่ายมีความแน่นแฟ้นกันยิ่งขึ้นถึงเด็กหนุ่มจะมาเปิดเผยเรื่องนี้

ตัวข้านั้นก็เห็นด้วยกับท่านนะกับเรื่องนี้แต่ที่ข้าเรียกท่านเซย์รินมาที่นี่ข้ามีอีกเรื่องหนึ่งที่ต้องการจะคุยกับท่าน

มีเรื่องอะไรอีก อย่างงั้น รึ ผู้อำนวยการ

ข้าอยากจะให้ท่านเป็นตัวแทนของทางโรงเรียนเราไปเข้าร่วมการต่อสู้ระหว่าง6 อาณาจักร

          "นี่ท่านจะบ้ารึขนาดพวกผู้นำอาณาจักรบางคนยังไม่มีปัญญาที่จะชนะข้าได้ แล้วกับแค่เด็กนักเรียนมันจะไปมีปัญญาทำอะไรข้าได้โจมตีพวกมันเพียงครั้งเดียวพวกมันก็กลับบ้านเก่ากันหมดแล้ว

           "อย่าลืมสิตอนนี้ท่านเซย์รินก็เป็นนักเรียนคนนึงของทางเราพวกเราก็ไม่ได้โกงเสียหน่อย ใจคอท่านไม่คิดจะทำเพื่อโรงเรียนหน่อยหรอท่านเซย์รินพูดอำนวยการพูดพรางด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่

เห้อตามใจท่านละกันข้าจะไปลงแข่งให้หากข้าพราดฆ่าใครตายอย่ามาโทษข้าแล้วกัน

ไม่มีปัญหา ฮ่า ฮ่า ฮ่าผู้อำนวยการพลางหัวเราะชอบใจในที่สุดปีนี้โรงเรียนของเขาก็จะได้โดดเด่นเสียทีหลังจากที่เก็บกดมานาน จะต้องแก้แค้นให้ได้ไอ้พวกที่มันบังอาจกล้ามาดูถูกโรงเรียนของข้า