ท้องฟ้าข้างนอกมืดสนิท กวินกานต์นอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงเม็ดเหงื่อแวววาวเต็มหน้าผาก ใบหน้าเหมือนกำลังหวาดกลัวบางสิ่งบางอย่างเขากำลังฝันร้าย
ในฝันเขาเห็นบ้านที่อยู่ตอนนี้เก่าและทรุดโทรม ท่ามกลางความมืดมีเพียงแสงสว่างริบหรี่จากเทียนแท่งเล็กปรากฏร่างหนึ่งยืนอยู่ที่หน้าประตู ดวงตากลมพยายามเพ่งมอง แล้วร่างนั้นก็ค่อย ๆชัดขึ้นและชัดขึ้น
สิ่งที่เห็นทำให้กวินกานต์ขนลุกซู่เพราะร่างนั้นคือผู้หญิงคนเดียวกันกับในรูปภาพที่ติดอยู่ที่ฝาผนังห้องนั่งเล่นจากใบหน้าสวยก็เริ่มเปลี่ยนเป็บิดเบี้ยว น้ำเหลือง น้ำหนอง ไหลออกมาเต็มไปหมด
“มาเป็ร่างให้ข้า” เสียงเย็นะเืน่าขนลุกพูดขึ้น เขาได้แต่ส่ายหัวไม่ยอมรับพร้อมกับก้าวถอยหลัง ในขณะที่ร่างนั้นก้าวตามมาอย่างช้า ๆ
“มาเป็ร่างให้กู!” ผีตนนั้นตวาดดังลั่นพร้อมกับกระโจนเข้าหากวินกานต์ทันที
“อย่า!!”
เฮือก!
กวินกานต์สะดุ้งตื่นทั้งตัวชื้นไปด้วยเหงื่อ ชายหนุ่มกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องนอนแต่ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมด ทั้งสีห้องและข้าวของที่อยู่ในนี้
“พี่เรืองอย่าพึ่งสิจ๊ะ” เสียงของหญิงสาวทำให้เขาหันไปมองกวินกานต์เบิกตาโพลงเมื่อภาพตรงหน้าคือหญิงสาวในภาพวาดกำลังหยอกล้ออยู่กับผู้ชายคนหนึ่งหน้าตาของชายคนนั้นเหมือนคุณทวดของเขาตอนยังเป็หนุ่ม
“แม่ปราง พี่รักแม่ปรางมากนะไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พี่ก็จะไม่มีวันทิ้งแม่ปราง”ชายหนุ่มตอบกลับพร้อมกับสวมกอดหญิงสาวผู้นั้น แล้วภาพตรงหน้าก็หายไปทุกอย่างเปลี่ยนเป็สีดำ มีแต่ความมืดมิด
“พี่เรืองไหนพี่บอกว่ารักฉันไงจ๊ะ” เสียงนั่นทำให้เขาต้องหันไปอีกทาง เป็ผู้หญิงคนเดิมกำลังร้องไห้ น้ำตามากมายไหลอาบแก้มดวงตาเศร้าโศกคล้ายจะขาดใจไปตรงนี้
“แต่เอ็งเป็เสือสมิงเราอยู่ด้วยกันไม่ได้” ชายหนุ่มคนเดิมตอบกลับ พร้อมกับก้าวถอยหลังเพื่ออยู่ให้ห่างเธอมากยิ่งขึ้นสีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
หลังจากนั้นหญิงสาวผู้งดงามก็กลายร่างเป็เสือโคร่งขนาดใหญ่สี่เท้าก้าวย่างเข้ามาหาชายคนรักช้า ๆ พร้อมกับเอ่ยคำสาปแช่ง
“อีกร้อยปีข้างหน้า ทายาทของตระกูลพีี่จะต้องพบจุดจบที่ทรมานเหมือนกับตัวข้าจำเอาไว้!!”
จบประโยคก็ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเ็ปเสือตัวนั้น
เฮือก!
กวินกานต์สะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกครั้งเขาสอดส่ายสายตามองไปรอบ ๆ ห้อง คราวนี้ภาพที่อยู่ตรงหน้าเป็ห้องนอนของเขาเอง
“ฝันซ้อนฝันเลยเหรอ” เสียงหอบเหนื่อยพึมพำกับตัวเองมือข้างหนึ่งยกขึ้นมากุมไว้ที่ตำแหน่งหน้าอกด้านซ้ายที่กำลังเต้นแรงคล้ายจะทะลุออกมา
นอกตัวบ้านชายหนุ่มเ้าของใบหน้าคมเข้มกำลังท่องบริกรรมคาถา ร่ายมนต์เป็ยันต์สีทองคลุมบ้านของกวินกานต์เอาไว้
“ตอนนี้พี่คงช่วยกานต์ได้เท่านี้” ภวัตพูดออกมาเพียงเบา ๆในขณะที่สายตายังมองไปยังตัวบ้านด้วยความเป็ห่วงเ้าของที่อยู่ในห้องนอน
ภวัตรู้ดีว่าเวลาของกวินกานต์มีไม่มากหากไม่รีบหาทางแก้ให้ได้ก่อนวันเกิดกวินกานต์ก็จะต้องทนทุกข์ทรมานจากการต้องเป็ร่างให้สมิงสาวสิงสู่ไปตลอดกาลตามคำสาปแช่งและวันเกิดของกวินกานต์ก็คืออีกสองอาทิตย์ข้างหน้า
///////
เช้าวันต่อมากวินกานต์รีบตื่นแต่เช้า จะว่าตื่นเช้าก็คงไม่ถูกนักเพราะั้แ่สะดุ้งตื่นก็นอนไม่หลับอีกเลย
เขารีบอาบน้ำแต่งตัวแล้วขับรถไปยังบ้านของภวัตทันที แม้จะไม่อยากเจอหน้าด้วยความรู้สึกเดิม ๆ ยังหลงเหลืออยู่ แต่คงมีภวัตเพียงคนเดียวที่จะช่วยเขาได้
พอไปถึงก็เห็นเ้าของใบหน้าคมเข้มยืนรออยู่ก่อนแล้ว
“ขึ้นมาก่อนสิกานต์ พี่กำลังรออยู่พอดี”
ั์ตาสีนิลจ้องมองคนที่พึ่งลงจากรถด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความหมายบางอย่าง
กวินกานต์นั่งลงตรงข้ามกับภวัตที่นั่งอยู่บนเบาะด้านหน้าโต๊ะหมู่บูชา
“คงจะเหนื่อยหน่อยนะเพราะเขาอาฆาตแรงมาก” ภวัตเอ่ยขึ้นทันทีโดยที่อีกฝ่ายยังไม่ได้ถามอะไรออกไป
“พี่วัต เอ้ย พ่อครูรู้เหรอครับว่าเกิดอะไรขึ้นกับผม”
“เรียกเหมือนเดิมที่เคยเรียกก็ได้”
เสียงทุ้มต่ำพูดขึ้นเมื่อเห็นกวินกานต์พยายามเรียกเขาด้วยสรรพนามที่เปลี่ยนไป
“มันเป็คำสาปแช่งจากอดีตที่เขาอาฆาตไว้พี่เองก็มีส่วนที่ต้องรับผิดชอบ เพราะคนที่ทำให้ิญญาร้ายนั้นเ็ปคือปู่ทวดของพี่เอง”ภวัตเล่าไปพร้อมกับจุดเทียนที่โต๊ะหมู่บูชา
“แต่เราต้องรีบจัดการเื่นี้ให้เสร็จก่อนที่จะถึงวันเกิดของกานต์” เล่ามาถึงตอนนี้เขาก็หยุดแล้วก็หันหน้ามามองกวินกานต์
“ไม่อย่างนั้นกานต์จะต้องกลายเป็เสือสมิง”
พอได้ยินประโยคสุดท้าย กวินกานต์ก็หน้าซีดเผือด เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นมาตามใบหน้าเพราะความหวาดกลัว
“ละแล้วจะต้องทำยังไงล่ะพี่วัต กานต์ไม่อยากเป็เสือสมิง” น้ำเสียงของเขาสั่นเครือเอ่ยถามคนที่ยังนั่งมองหน้าแน่นิ่ง
“มีอยู่สองทางทำให้ิญญานั้นเลิกอาฆาตแล้วไปผุดไปเกิด หรือไม่ก็ต้องใช้วิธีเดียวกับปู่ทวดของพี่ใช้เมื่อร้อยปีก่อนแต่พี่ไม่ค่อยอยากจะใช้มันสักเท่าไหร่ ถ้าทำแบบนั้น ก็มีแต่อาฆาตกันไม่จบไม่สิ้น”
พูดเสร็จก็ถอนหายใจอีกหลายครั้งภวัตเหลือบสายตาไปมองมีดปราบสมิงที่วางอยู่บนพานข้างโต๊ะหมู่บูชาเขาไม่เคยคิดอยากจะใช้ของพวกนี้ ถ้าเป็ไปได้ก็อยากจะให้ิญญาร้ายเลิกแล้วต่อกัน
“แต่กานต์ไม่เคยไปทำอะไรให้เสือสมิงนั่นเลยนะพี่วัตทำไมถึงได้มาอาฆาตกานต์ล่ะ”
กวินกานต์ยังคงถามต่อหากผีร้ายมีเื่ที่โกรธแค้น เหตุใดต้องมาลงที่เขาซึ่งไม่รู้เื่อะไรด้วยเลยสักนิด
“มันเป็คำสาปแช่งเพราะโดนคนรักทำร้ายปู่ทวดของกานต์คือคนรักของเสือสมิงตนนั้น”
เมื่อเห็นหน้าของคนที่กำลังหวาดกลัวภวัตก็เขยิบตัวเข้ามาใกล้ ฝ่ามือหนาเอื้อมมาวางทับลงบนหลังมือของกวินกานต์
“กานต์ไม่ต้องกลัวนะพี่จะทำทุกอย่างทุกวิธีให้กานต์ปลอดภัย”
กวินกานต์เงยหน้าขึ้นมาสบตาของอีกฝ่ายั์ตาสีนิลนั้นยังเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน ความเป็ห่วงเป็ใยฉายชัดอยู่ข้างใน
“ขอบคุณนะครับพี่วัต” เขาเอ่ยขอบคุณคนตรงหน้า ไม่รู้ทำไมแต่พอรู้ว่ายังมีภวัตอยู่ใกล้ ๆ เขาก็ไม่รู้สึกกลัวอะไรอีก
/////////////////////////////////////////////////////
98
