“แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก”
เสียงหายใจแรงเพราะความเหนื่อยล้าของซินซินดังขึ้นที่ลานกว้างในบ้านเขา ถึงแม้วันนี้จะเป็วันที่ต้องเริ่มแผนการ แต่ซินซินก็ยังคงตื่นมาฝึกซ้อมในตอนเช้าคู่กับยาวิเศษเหมือนปกติ แต่วันนี้เขาซ้อมหนักกว่าทุกวันที่ผ่านมา เพราะด้วยความตื่นเต้นและเื่แย่ๆ ที่เจอมา ทำให้เขาพยายามจะไม่คิดถึงมันและตั้งสมาธิไปที่การผึกอย่างเดียว จนกระทั่งแม่ของเขาเดินมาด้วยสีหน้ากังวล
“ซินซิน พ่อเขาให้มาตามลูกน่ะ”
ในขณะที่แม่ของซินซินพูดขึ้นเธอก็พยายามจะหลบสายตาของเด็กหนุ่มด้วย แต่เด็กหนุ่มก็ยังสังเกตเห็นว่าเธอมีรอยคาบน้ำตาอยู่ที่รอบดวงตาของเธอ
“ไม่เป็ไรหรอกครับแม่ เชื่อใจผมเถอะ”
ซินซินพยายามจะพูดปลอบใจแม่ของเขาออกไป แต่ดูเหมือนแม่เขาจะไม่ได้สนใจเลย เธอเดินหันหลังให้เขาจนกระทั่งมาถึงห้องนั่งเล่นที่พ่อของเขารออยู่
เมื่อพ่อของซินซินเห็นเขา พ่อของซินซินก็วางลูกบอลเหล็ก ขนาดพอดีสองมือลงบนโต๊ะตรงหน้าเขา
“หน้าที่ของลูกในแผนการนี้คือใช้เ้าตัวอุปกรณ์วิเศษนี้…”
“เ้านี้หรอครับ”
ไม่ทันที่พ่อของเขาจะอธิบายจบซินซินก็พูดแทรกขึ้นมาพร้อมกับพยายามจะเอื้อมมือไปหยิบลูกบอลเหล็กนั้น
“อย่าจับ!”
เสียงตวาดของพ่อของเขาดังขึ้นด้วยความใ ทำให้ซินซินที่โดนตวาดนั้น รีบชักมือของตัวเองกลับมาแนบไว้ที่ลำตัวทันที และมองด้วยสายตารู้สึกผิดไปที่พ่อของเขา
“อุปกรณ์วิเศษนี้ เป็อุปกรณ์ ที่เบื้องบนส่งมาให้ เมื่อกดปุ่มเล็กๆ ที่ยื่นออกมาแล้วบิดมัน หลังจากนั้นมันจะปล่อยควันจำนวนมากออกมา ควันที่ออกมานั้นมากจริงๆ มากซะจนที่ว่าถ้าพวกหน่วยบริการประชาชนเห็นก็จะคิดว่าเกิดเหตุไฟไหม้ใหญ่ขึ้น และพวกหน่วยบริการประชาชนที่มีหน้าที่ในการควบคุมอัคคีภัยก็จะขอกำลังเสริมจากหน่วยบริการประชาชนทั่วไป เพื่อให้มาช่วยในปฏิบัติการด้วย หลังจากนั้นพวกพ่อก็จะเริ่มแผนการในการยึดสถานที่สำคัญต่างๆ และล้อมพวกหน่วยบริการประชาชนไว้ ที่บริเวณโรงเรียนของลูก”
พ่อของซินซินอธิบายออกมาโดยที่ไม่ได้มองมาที่ซินซินเลย บนใบหน้าของเขามีแต่ความวิตกกังวล
ซินซินเมื่อฟังพ่อเขาอธิบายแผนแล้วก็พยักหน้าเป็การเข้าใจให้แก่พ่อของเขา ก่อนที่พ่อของซินซินจะจับลูกเหล็กนั้นขึ้นมา แล้วก็ส่งให้ซินซินถือมันไว้
“การที่จะทำให้อุปกรณ์ทำงานได้ต้องใช้แรงบิดค่อนข้างมาก ขอแค่ลูกระวังไม่ออกแรงบิดมัน ก่อนที่จะเริ่มแผนการ ก็คงจะไม่มีปัญหาอะไร”
“ครับพ่อผมเข้าใจแล้วครับ”
หลังจากที่พ่อของซินซินเล่ารายละเอียดแผนการให้แล้ว พวกเขารวมถึงปู่ของซินซินที่วันนี้มากินข้าวพร้อมกันด้วย ก็นั่งกินอาหารเช้ากันด้วยความอบอุ่นก่อนที่จะพร้อมใจกันเดินส่งซินซินที่หน้าบ้านของตัวเอง
“เป็อะไรหรือเปล่าซินซินเหงื่อนายออกเยอะมากเลยนะให้ฉันพาไปส่งห้องพยาบาลไหม“
ฟินน์ที่เห็นท่าทีที่ผิดปกติของซินซินก็ถามออกมาด้วยความเป็ห่วง ทำให้ซินซินรีบปฏิเสธออกไปเพราะกลัวว่าฟินน์จะสงสัยถึงความผิดปกติ พร้อมกับพยายามยิ้มออกมาให้ฟินน์เห็น
“ไม่มีอะไรหรอก…ฉันดูแย่ขนาดนั้นเลยหรอ”
“ใช่สิ นายดูอาการไม่ดีทั้งวันั้แ่เช้าแล้วนะ เมื่อวานหลังจากจบทัวร์นาเมนต์นายก็หายหน้าหายตาไปเลย ฉันเลยคิดว่านายอาจจะป่วยก็ได้”
“ฉันไม่เป็ไรจริงๆ เธอไม่ต้องเป็ห่วงหรอก…คุยเื่ของเธอดีกว่าทัวร์นาเมนต์เมื่อวานเป็อย่างไงบ้าง เธอชนะหรือเปล่า”
สีหน้าของฟินน์แสดงออกอย่างเห็นได้ชัด ว่าเป็ห่วงเขา ซินซินเลยพยายามจะเปลี่ยนเื่คุยเป็เื่อื่น
“ผมแพ้น่ะ เสียดายแทนจริงๆ ที่นายไม่ได้เห็นพลังพิเศษของเขา”
“งั้นเหรอน่าเสียดายจัง ถ้างั้นเราไปกินข้าวเที่ยงกันเถอะฉันอยากให้เธอเล่ารายละเอียดของหมอนั้นให้ฝากด้วย”
เมื่อซินซินเห็นว่าการเปลี่ยนเื่คุยของเขาได้ผลเขาเลยถือโอกาสชวนฟินน์ไปทานข้าว แล้วคุยเื่ทัวร์นาเมนต์ต่อ
เมื่อฟินน์ได้ยินคำชวนของซินซินเขาก็พยักหน้าตอบรับให้กับเขา พร้อมกับก้มไปหยิบกระเป๋าของตัวเองขึ้น
ส่วนทางด้านของซินซินนั้นไม่ได้รู้ตัวเลยว่า เขารู้สึกกังวลกับแผนการภารกิจวันนี้มากขนาดไหน ตลอดเวลาที่นั่งเรียนหนังสืออยู่ เขากระดิกขาไปมาด้วยความตื่นเต้นและกังวลทำให้เมื่อเขากำลังลุกขึ้นจากโต๊ะ ก็ไม่มีแรงพอที่จะประคองขาตัวเองให้ยืนขึ้นตรงได้ และล้มลงไปกับพื้น
“ซินซิน!”
ฟินน์ที่เห็นภาพซินซินล้มลงไปตรงหน้าก็ร้องเรียกชื่อของเขาออกมาด้วยความเป็ห่วง พร้อมกับจะเขาไปประคองตัวเขา
เมื่อซินซินเห็นอย่างงั้นเขาก็รีบดีดตัวลุกขึ้นมาทันที เพื่อไม่ให้ผิดสังเกต และพยายามยืดขาของตัวเองไปมาเพื่อให้กล้ามเนื้อของเขาคลายตัวออกจากอาการชา
“ไม่เป็ไรไม่เป็ไรแค่ชาๆน่ะ ฉันขอยืดเส้นยืดสายสักแป๊บเดียวก็หาย”
“ยังไงให้ฉันช่วยถือกระเป๋าก็ยังดีนายพยายามประคองตัวเองเดินไปเถอะ”
ฟินน์เห็นอาการของซินซินก็อดเป็ห่วงไม่ได้ เลยพยายามอาสาที่จะถือกระเป๋าให้เขาพร้อมกับก้มไปหยิบกระเป๋าของซินซิน
เมื่อซินซินเห็นมือของฟินน์ที่กำลังเอื้อมไปถึงกระเป๋าก็รู้สึกใ จนพุ่งตัวด้วยความร้อนรนและพลักฟินน์ให้กระเด็นไป จนไปชนกับลีออนที่นั่งอยู่
“ฟินน์ฉันขอโทษนะฉันไม่ได้ตั้งใจ”
ซินซินที่เพิ่งรู้สึกตัวถึงการกระทำของเขาก็รีบขอโทษฟินน์ขึ้นมา พร้อมกับกำลังเดินไปหาฟินน์ที่ล้มอยู่ที่พื้นจนตัวไปพิงอยู่กับลีออนที่นั่งอยู่
ในขณะที่ ซินซินกำลังจะเดินเข้าไปหาฟินน์ เขาก็นึกถึงกระเป๋าของตัวเองขึ้นมาได้ก่อน จึงพยายามหันไปหยิบกระเป๋าของเขาแต่ไม่ทันที่มือของซินซินจะเอื้อมไปถึงกระเป๋า ก็ถูกมือของใครบางคนดึงกระเป๋านั้นไป
เมื่อซินซินเงยหน้าขึ้นมองเ้าของมือที่เอื้อมมาหยิบกระเป๋าของเขาก็เจอเข้ากับเพื่อนของลีออน ที่ยืนถือกระเป๋าพร้อมกับจ้องมาที่เขาด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ นี้เป็ครั้งแรกที่เขาเห็นสีหน้าแบบนี้จากเพื่อนของลีออน
“กระเป๋านี้มีอะไรอยู่อย่างนั้นหรอครับ”
เพื่อนของลีออนพูดขึ้นพร้อมกับยกกระเป๋าขึ้นมาพอดีกับใบหน้าของเขา
“ส่งมันมาเดี๋ยวนี้นะ”
เมื่อเห็นการกระทำของเพื่อนลีออนซินซินก็ะโออกมาด้วยความโมโหพร้อมกับพุ่งตัว เข้าไปหากระเป๋าใบนั้นอย่างบ้าคลั่งจนพลักโต๊ะเรียนรอบตัวให้ล้มลง แต่ก็ถูกเพื่อนของลีออน ชักกระเป๋าหลบได้ทัน
“สีหน้านี่มันอะไรกัน นี่นายโกรธฉันขนาดนั้นเลยหรอ แค่ฉันถือกระเป๋าของนายเนี่ยนะ ฟินน์ที่เป็เพื่อนคนเดียวของนาย เพื่อจะปกป้องกระเป๋านี้ นายถึงกับพลักเขาอย่างแรงโดยที่ไม่สนใจความปลอดภัยของเขาเลย แถมยังสีหน้าที่แสดงความโกรธและความเกลียดชังใส่ฉันอีก นายรู้ไหมว่านายทำให้ฉันอยากรู้อยากเห็นของภายในกระเป๋านี้ขนาดไหนกัน”
เมื่อซินซินเห็นเพื่อนของลีออนไม่ยอมส่งกระเป๋ามาให้เขาสักที ความโกรธของเขาก็ทวีคูณขึ้นไปอีก ถึงขนาดที่ตัวของเขาสั่นไปหมด พร้อมกับแสงสีขาวที่เริ่มลอยออกมาจากตัวของเขาโดยไม่ได้ผ่านอุปกรณ์บนฝ่ามือเลย
“ใจเย็นก่อนสิฉันไม่ดูก็ได้ไม่เห็นถึงขั้นต้องลงมือทำร้ายกันเลยนิ”
เพื่อนของลีออนรีบยกมือขึ้นมาห้ามการกระทำของซินซินทันที เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะใช้วิเศษกับตัวเอง
เขาค่อยๆ วางกระเป๋าของซินซินลง พร้อมกับมืออีกข้างหนึ่งที่แบมือยื่นไปหาซินซินให้หยุดการกระทำของเขา แต่เหมือนเจตนาของเพื่อนลีออนจะไม่ใช่อย่างนั้น เมื่อเขาวางกระเป๋าของซินซินลง เขากลับใช้มือคลำไปที่ซิปของกระเป๋า และค่อยๆ รูดมัน ให้เปิดออก
ซินซินที่เห็นอย่างนั้น เขาไม่รอให้เพื่อนของลีออนเปิดกระเป๋าได้เสร็จก็ปล่อยแสงสีขาวออกจากมือของเขา ให้พุ่งไปที่เพื่อนของลีออนทันที ทำให้เพื่อนของลีออนที่เห็นแสงสีขาวกำลังพุ่งมาหาเขา ก็ตวัดกระเป๋าของซินซินขึ้นมารับการโจมตีนั้นแทน จนกระเป๋าของซินซินขาดออกพร้อมกับลูกเหล็กที่กระเด็นออกมา
“ะเิ!”
เสียงของลีออนะโขึ้นมาทันทีด้วยความใเมื่อเห็นลูกเหล็กนั้น นักเรียนภายในห้องเมื่อได้ยินเสียงะโของลีออน ก็ต่างใแตกตื่นแล้วรีบวิ่งหนีออกจากห้องไป พร้อมกับเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว จนเกิดความชุลมุนวุ่นวาย
ซินซินได้อาศัยจังหวะที่กำลังชุลมุนกันอยู่ รีบวิ่งไปหยิบลูกเหล็กนั้นและวิ่งหนีไป
411
