F-Hunter (ภาคแรก โลกวิบัติ+ภาค 2 เมืองศูนย์กลาง)

“แพร! มานานแล้วเหรอ” เสียงเรียกดังมาจากด้านหลัง แพรที่นั่งอยู่ท้ายรถกระบะสีขาวสะดุ้งตัวเบาๆ หมวยกับแพรวเดินเคียงข้างกันมา แสงแดดส่องผ่านกิ่งก้านของต้นสะเดา พาดผ่านร่างของคนทั้งสอง ทำให้เกิดเงา สูงยาว ทอดออกไปอีกฝั่ง ใบหน้าอิดโรยเล็กน้อยของหมวยแสดงออกมาให้สังเกตได้แต่ไกล“มานนานแล้วหละ เธอสองคนมาซะเย็นเลยนะ”แพรตอบออกไป ทั้งที่ยังหันหลังให้ทั้งสองสาวอยู่ ตอนนี้เธอจัดการกับคราบน้ำตาเธอเรียบร้อยแล้วแต่ยังไม่กล้ามองหน้าทั้งสองคนแบบตรงๆ เธอกลัวว่าขอบตาแดงๆของเธอจะเป็นที่สังเกตเห็นของคนทั้งสอง“ก็พ่อกับแม่นะสิ สอบสวนฉันกันยกใหญ่เลย ไม่ยอมให้ออกมาท่าเดียว จนสุดท้ายฉันต้องบอกความจริงไป ฉันอธิบายอยู่ 2 ชั่วโมงถึงยอมเข้าใจ แค่นั้นยังไม่พอ ต้องไปเล่าให้ตาโก พ่อ ของหมวยฟังอีกรอบ ถึงยอมให้ลูกสาวออกมาโดยมีข้อแม้ว่าพวกเขาจะตามมาสมทบทีหลัง เพราะกลัวเหมือนกัน เออเธอไม่ได้ยินข่าวลือของหมู่บ้านเราไหม มีคนถูกผีเข้าตั้งหลายคนเธอรู้หรือเปล่า” แพรวพูดออกมายาวเหยียด“ผีเข้า!ใครเหรอ”แพรถาม “ไอ้จ้อย น้องพิมพ์ ยายพีช 3 คนแนะ มี 2 คน ตายเพราะถูกผีปอบเข้า รอดมาได้แค่น้องพิมพ์เพราะอาจารย์ดำมาช่วยไว้ได้ทัน แกบอกว่าคืนนี้ จะมีอาเพศ ให้ทุกคนระวังตัว พ่อกับแม่ฉันและก็ครอบครัวของหมวย กลัวกันมาก คืนนี้เลยจะมานอนที่นี้”เธอเล่าออกมาอย่างเร็วปรื๋อ ราวกับไม่ต้องหายใจ แพรขมวดคิ้วสงสัย“อ่าว!ทำไมพวกเขาถึงต้องมานอนที่นี้ละ”แพรถามออกมา“ก็ฉันกับหมวยเล่าให้พวกเขาฟังว่า ที่นี้ปลอดภัยจากภูตผี เพราะพี่วิทย์ลงอาคมเอาไว้ และเล่าเรื่องเมื่อคืนให้แกฟัง แต่ไม่ได้เล่าเรื่อง RGRW เลย ฉันไม่ได้ผิดกฎ” ทันทีที่ได้ยินคำตอบจากแพรว แพรก็ขมวดคิ้ว มองหน้าเธออย่างไม่ค่อยพอใจนัก“นี้แกไม่ต้องมองฉันแบบนั้นเลย ถ้าฉันไม่เล่าออกไป มีหรือพวกแกจะให้ฉันมาที่นี้”เธอบ่น และไม่พอใจพวกผู้ใหญ่อยู่หลายส่วน แต่เธอก็รู้ดีว่าพวก พ่อๆแม่ๆเป็นห่วงพวกเธอมากก็เท่านั้น“นี้แกรู้ไหมหมู่บ้านเราเริ่มมีเรื่องแปลกๆเกิดขึ้นมาแล้วนะ ตอนนี้ หมูหมาเป็ดไก่ กระทั่ววัวควายก็ยังตายกันเกลี้ยงหมู่บ้านเลย และพวกผักที่ปลูกไว้ริมรั้วก็แห้งตายกันหมด อาจารย์ดำบอกว่าอีกไม่นาน ความอดอยากก็จะเกิดขึ้น หึ ฉันว่า ถึงอาจารย์ดำไม่พูด คนหัวสมองซักนิดก็คงรู้ ไม่มีหมูเห็ดเป็ดไก่กิน จะกินอะไร มันก็ต้องอดอยากอยู่แล้ว”เธอขมวดคิ้วเข้าหากันทั้งพูดทั้งคิดไปด้วย“เป็นแค่ที่หมู่บ้านเราหรือเปล่า”แพรถาม เธอไม่ค่อยยากจะเชื่อนักว่ามันจะร้ายแรงถึงขนาดนั้น“ไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ ในเฟส ตอนนี้ก็มีเริ่มข่าวแบบนี้ออกมาเรื่อยๆ ฉันว่ามันต้องเป็นแบบนี้ทั่วโลกแล้วแน่ๆ”เธอพูดออกมาเสียงสั่น แพรวรู้ว่าอาหารเป็นสิ่งสำคัญ คนเราอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีมัน คนคงยากที่จะมีชีวิตรอดได้ถ้าไม่มีอาหาร“อืม!อย่าพึ่งคิดเรื่องพวกนั้นเลย มาคิดดีกว่าว่าคืนนี้เราจะผ่านมันไปได้ยังไง และก็มีอีกเรื่อง จะเอายังไงกับพ่อแม่ของพวกเธอ”แพรเปลี่ยนประเด็น เรื่องคืนนี้สำคัญที่สุด ไม่ว่าอนาคตข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเธอก็คงเปลี่ยนแปลงอะไรมากไม่ได้ แต่เรื่องที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือ คืนนี้พวกเธอต้องรอดไปให้ได้“ไม่รู้สิ”แพรวตอบ เธอเองก็ยังไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ “หมวยว่าไง”เธอหันไปถามหมวย ที่นั่งเงียบๆมาตลอด “หมวยว่า โหลด RGRW ให้พวกแกเลย อย่างน้อยเราก็จะได้ดูแลกันได้ ตอนนี้พี่วิทย์ไม่อยู่ มีคนมากขึ้นน่าจะดีกว่า ให้พวกแกได้รู้ความจริงทั้งหมดไปเลย จะได้ช่วยๆกันได้ อย่างน้อยๆเราก็ไม่ต้องห่วงหน้าพวงหลัง” หมวยพูดออกมาอย่างจิงจัง เธอเองก็ห่วงพ่อกับแม่ของเธอมาก และข่าวคนถูกผีเข้า ถูกปอบกิน ในหมู่บ้าน มันทำให้เธอกลัวและเป็นห่วงพ่อกับแม่ของเธอไม่น้อย“อืม ฉันก็คิดแบบนั้น ถ้ายังไงฉันจะตามพ่อกับแม่ฉันมาด้วยเลย”แพรยกมือถือขึ้นโทรหาผู้เป็นพ่อ“ฮัลโหล ว่าไงแพร”พ่อของเธอรับสาย“พ่อ พาแม่เลี้ยงมาที่วัดร้างหน่อยตอนนี้”เธอบอกผู้เป็นพ่อ พ่อของเธอขมวดคิ้วสงสัยเล็กน้อย“ไปทำไมเหรอลูก มีอะไรหรือเปล่า”เขาถามกลับมา“มาก่อนเถอะ หนูจะเล่าให้ฟังทีหลัง ตอนนี้พ่อ กับแม่ ของหมวย และแพรวก็กำลังมา” เธอพูด ยิ่งทำให้ผู้เป็นพ่อสงสัยมากขึ้น แพร ไม่เคยเล่าเรื่องอะไรให้ พ่อกับแม่ฟังเลย เพราะตั้งแต่พ่อของเธอมีเมียใหม่ เธอก็เหมือนจะทำตัวห่างเหินกับครอบครัวมากขึ้น แม่เลี้ยงติดการพนัน พ่อของเธอก็บ้างาน แทบจะไม่ได้อยู่บ้านเลย เงินค่าขนมเธอก็ได้รับเป็นรายเดือน“พ่อไปได้แปบเดียวนะลูก พ่อต้องไปงานศพลูกน้องที่อำเภอ แม่เขาไม่รู้จะไปหรือเปล่าเดี๋ยวพ่อโทรถามดูก่อน” เขาตอบกลับมา“แล้วแต่พ่อ แค่มาที่นี้ก่อนก็พอ เอาแม่เลี้ยงมาด้วย ถ้าแกไม่มาบอกแกไปว่า ให้มาดูหน้าลูกเขย ทั้งหล่อและรวยเขาจะมาคุยเรื่องสินสอด”เธอพูด เธอรู้ดีว่าแม่เลี้ยง ไม่สนใจเธอมากนัก แต่ก็ไม่เคยทำอะไรที่ไม่ดีต่อเธอเลย ถึงเธอจะไม่ค่อยชอบ แต่ก็ไม่ได้เกรียดผู้ที่เป็นแม่เลี้ยงเลย“ลูกพูดจริง?” พ่อของแพรวขึ้นเสียง“ไม่”เธอตอบ “พ่อก็รู้ว่าแม่ชอบเงิน บอกเธอไปแบบนั้นเธอต้องมาแน่ เรื่องนี้สำคัญ ยังไงพ่อกับแม่ก็ต้องมา หนูจะไม่อธิบายอะไรตอนนี้เพราะมันจะยาว มาถึงหนูจะบอกเอง” แพรวพูดตัดบท“อืม!พ่อเลิกงานแล้วจะไป” พ่อของเธอรับปากออกมาอย่างจริงจัง ก่อนจะวางสายไป พ่อเธอทำงานอยู่สำนักงานเกษตรอำเภอ แกเป็นเจ้าหน้าที่ของศูนย์วิจัยการเกษตร เป็นนักวิจัยเกี่ยวกับพันธ์พืช แพรวางสายไป สายตาก็มองทอดออกไปทางทิศตะวันตก ตอนนี้ 4 โมงเย็น ครั้งแรกที่พวกเธอมาที่นี้ เวลานี้ทุกคนนั่งกินลูกชิ้นอยู่ตรงโต๊ะพับตรงนั้น เธอมองไปยังโต๊ะที่อยู่กลางวงเวท แล้วถอนหายใจออกมา “มีแผนยังไง” แพรวมองจ้องหน้าแพร ก่อนจะถามออกมา “ง่ายๆ เอาโทรศัพท์ทุกคนมา โหลด App ก่อน ยังไม่ต้องอธิบายอะไรมาก บอกแค่ว่า จะอธิบายหลัง 6 โมง”เธอตอบ แพรรู้ดีว่ามันเป็นอะไรที่ยุ่งยากวุ่นวายมากหากจะ อธิบายเรื่องพวกนี้ออกไป พูดยังไงก็คงไม่มีใครเชื่อโดยเฉพาะ พ่อกับแม่ของเธอ สู้ให้ สถานการณ์มันอธิบายเองจะดีกว่า เพียงแค่รั้งเวลาเอาไว้ให้ทุกคนถูก Jump เข้าไปที่โลกวิญญาณ แค่นี้ก็คงไม่ต้องอธิบายอะไรมากแล้ว ตะวันคล้อยมากแล้ว อีกหนึ่งชั่วโมงจะถึงเวลา Jump รอเพียงไม่กี่อึดใจ รถจักรยานยนต์พ่วงข้าง ยี่ห้อ Nova คันเก่าๆที่สภาพไม่น่าจะวิ่งได้แล้ว บึ่งตรงดิ่งมาตามถนนลาดยาง มีตาแก่ๆเป็นคนขับ และยายแก่ๆคนหนึ่งนั่งอยู่ในพวง เสียงท่อไอเสียดังลั่นให้ได้ยินแต่ไกล ควันจากท่อรถหมุนม้วนตามหลังมาเป็นสายยาวจนมองไม่เห็นถนนด้านหลัง พ่อกับ แม่แพรวนั้นเองในกลุ่มควันมีรถซาเล้ง คันสีแดงวิ่งตามมามองเห็นหลังคาสีแดงของมันอยู่ไกลๆ ป้ายอันใหญ่โชว์หราว่าโอเลี้ยงยกล้อ รถขายโอเลี้ยงของ ตาโก รถคันนี้ไม่ได้ถูกใช้งานมานานแล้วตั้งแต่ที่แก่มีที่มีทางและสร้างบ้านเสร็จ แกเปิดขายน้ำที่บ้านทำเป็นร้านเล็กๆ และไม่ได้ออกไปตะลอนขายน้ำอีก รถคันนี้จึงจอดยาว จนถึงตอนนี้ คนแก่ทั้งสองรูปร่างหน้าตาออกไปทางคนจีน คนหนึ่งขับ อีกคนหนึ่ง นั่งซ้อนท้ายมา “มีปัญหาแล้ววะแพร พ่อกับแม่ฉันใช้มือถือรุ่นพระเจ้าเหา มันโหลด App ไม่ได้แน่ๆ”แพรวพึ่งนึกได้ว่าพ่อกับแม่เธอไม่ได้มีมือถือที่ทันสมัย ไม่ได้เป็นเพราะพวกเธอจนอะไรมาก แต่ เพราะพ่อกับแม่เธอใช้ไม่เป็น ทั้งสองคนเลยไม่คิดที่จะเปลี่ยนมือถือใหม่ “ไม่เป็นไรหรอก เอาของที่พี่วิทย์ซื้อให้เราให้แกไปก็ได้”แพรพูด “แล้วพ่อกับแม่แกละ”แพรวถามมาอีกครั้ง “ไม่มีปัญหา มีกันอยู่แล้ว ว่าแต่ พ่อกับแม่หมวยละ”แพรหันไปถามหมวย “ไม่มีปัญหาเหมือนกัน แกเปลี่ยนมือถือเมื่อต้นปีเอง”หมวยตอบ เมื่อได้รู้อย่างนั้นแล้ว ทุกคนก็วางใจ น่าจะไม่มีปัญหาอะไรอีกเรื่องมือถือ ที่จะใช้ในการโหลด App แผนการทุกอย่างถูกคิดเอาไว้เรียบร้อยนานแล้ว เสียงรถยนต์ดังมาจากถนนอีกด้าน พ่อของแพรนั่งในที่นั่งคนขับ แกสวมแว่นตากรอบสี่เหลี่ยมอันเล็กๆแต่งตัวในชุดกราวของศูนย์วิจัยพันธุ์พืช มีรูปต้นต้นกล้าสีเขียวที่พึ่งงอกออกจากเมล็ดเป็นสัญลักษณ์ บนปกเสื้อ แม่เลี้ยงของแพร สวมชุดสีขาว ใบหน้าขาวเนียน แต่งหน้าบางๆ รูปร่างหน้าตาจัดว่าสวย อายุราวๆ 27 ปีเท่านั้น ริมฝีปากของเธอทาด้วยลิปสติกสีแดงสด ทั้งคู่เดินลงมาจากรถเมื่อรถจอดลงข้างๆกับรถกระบะของวิทย์ “ไหนละยะลูกเขยฉัน”เสียงแหลมเล็กดังออกมาจากปากของเธอทันทีที่เท้าแตะพื้น แพรเองก็ไม่ได้แปลกใจอะไร เธอเพียงแค่ตอบส่งๆออกมาเท่านั้น “เดี๋ยวก็มา”เธอตอบ พ่อแพรไม่ได้พูดอะไร เขากวาดสายตามองไปรอบๆเห็นเต็นท์นอน 4 หลังกางอยู่ ที่พื้นมีวงอักขระอะไรซักอย่างเขียนขยุกขยิก แปลกตาเขาเดินเข้าไปนั่งยองๆลงที่ขอบของวงเวทย์ขยับแว่นขึ้นนิดหน่อยทำหน้าครุ่นคิด แม่ของแพรเดินตามมา แพรยกเก้าอี้เล็กๆให้เธอนั่ง ก่อนจะเดินไปที่ถังน้ำแข็งสีแดงอันเล็กแล้วเปิดออก “อาเอาอะไร”เธอถามออกมาสองตามองไปที่หน้าแม่เลี้ยง เธอไม่เคยเรียกผู้หญิงคนนี้ว่าแม่ แต่จะเรียกว่าอาแทน แม่เลี้ยงมองไปที่ถังน้ำแข็งอันเล็กๆเห็นสปาย เบียร์กระป๋อง และน้ำอัดลม เธอครุ่นคิดนิดหนึ่งก่อนจะตัดสินใจ“เอาสปายแดง”เธอตอบ ผู้เป็นลูกสาวก็หยิบมันขึ้นมาจากถัง แล้วเปิดฝาด้วยที่เปิดขวดด้ามสีเหลือง ก่อนส่งขวดสปายแดงไปให้เธอ นาทีต่อมาพ่อกับแม่ของแพรวและหมวยก็มาถึงตามลำดับ เมื่อคนทั้งหมดมาถึง แพรก็เริ่มแผนการ“ก่อนอื่นหนูของมือถือของทุกคนก่อน” เธอพูด“แกจะเอาไปทำอะไร”แม่เลี้ยงถามออกมาทันที เธอรู้สึกว่าเรื่องนี้มันแปลกๆ“เอามาก่อน จะเอาไหมสินสอด ไม่เอาไปขายหรอกเดี๋ยวก็คืนให้”เธอพูดออกมาทีเล่นทีจริง ก่อนจะส่งสายตาให้กับแพรว แพรวเดินเก็บมือถือของทุกคนมา ก่อนจะเดินไปหลังรถ แล้วเริ่มโหลด App“ที่นัดเรามาที่นี้ มีเรื่องอะไรเหรอลูก” พ่อของแพรถามออกมา เขายากรู้ว่าเรื่องสำคัญอะไรที่ลูกสาวนัดเขามาที่นี้“รอพี่วิทย์มาก่อน คะพ่อ ”เธอตอบ ยังไงวันนี้วิทย์ก็ไม่มาแน่นอน เธอแค่เอาเขามาอ้างเพื่อถ่วงเวลาก็เท่านั้น เธอกวาดสายตาไปรอบๆมองไปที่ใบหน้าของทุกๆคน“ตอนนี้อย่าพึ่งพูดหรือถามอะไรหนูทั้งนั้น รอให้พี่วิทย์มาก่อน เรื่องนี้สำคัญมาก” เธอพูดอีกครั้งเพื่อกันไม่ให้ พ่อกับแม่ของหมวยพูดอะไรแปลกๆออกมา เหลือเวลาอีกแค่ 20 นาที ก่อนจะถึงเวลา Jump แพรและหมวยก็เดินกลับเขามาแจกมือถือคืนให้ทีละคน พร้อมกับกด Scan ร่างกายให้พวกเขาแต่ไม่ได้บอกรายละเอียดอะไรและเมื่อ Scan เสร็จก็ดึงมือถือกลับ ทุกคนจึงยังไม่รู้ว่าตอนนี้มือถือของพวกเขาพังไปเรียบร้อยแล้ว ทุกคนได้แต่นั่งรอวิทย์ จนวินาทีสุดท้าย ฟ้าววว!ภาพทุกอย่างเปลี่ยนไปโดยที่ทุกคนยังไม่ทันที่จะรู้ตัว แล้วเสียงของแพรก็ดังขึ้น “เอาละ ตอนนรีถึงเวลาแล้ว ยินดีต้อนรับพ่อๆแม่ๆทุกคนเข้าสู่โลกวิญญาณ”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

46.พาครอบครัวทัวร์โลกวิญญาณ

คล้ายกับเรื่องF-Hunter (ภาคแรก โลกวิบัติ+ภาค 2 เมืองศูนย์กลาง) ที่คุณอ่าน

F-Hunter (ภาคแรก โลกวิบัติ+ภาค 2 เมืองศูนย์กลาง)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

46.พาครอบครัวทัวร์โลกวิญญาณ

คล้ายกับเรื่องF-Hunter (ภาคแรก โลกวิบัติ+ภาค 2 เมืองศูนย์กลาง) ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้