[จบ]Death System จอมเวทย์ท้าความตาย

ตู้ม!

“เหลือเชื่อ มันยังคงเอาชีวิตรอดจากการไล่ล่าของมอนสเตอร์ 550 ปีได้”

 2 ชั่วโมงที่ผ่านมาคนจากตระกูลซิกฟรีททั้ง 10 ได้วิ่งตามสังเกตแอนเดอร์สัน จากความเร็วในการบินของนกยักษ์ที่อยู่บนท้องฟ้าทำให้พวกมันตามได้ยาก  โชคดีที่แอนเดอร์สันถูกโจมตีจากมอนสเตอร์จึงทำให้ระยะทางที่ควรจะไปได้ไกลสั้นลงจนพวกมันตามมาได้ทัน  อย่างไรก็ตามทุกคนที่กำลังเห็นการปลดปล่อยพลังมหาศาลของมอนสเตอร์ทั้ง 2 ยังคงเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องนั้น 

พวกเขาแทบไม่อยากจะเชื่อว่าแอนเดอร์สันยังคงเอาชีวิตรอดจากมอนสเตอร์ได้ อย่างไรก็ตามอีกเพียงไม่กี่กิโลเมตรแอนเดอร์สันก็จะถึงเขต 3 แล้ว ด้วยการมุ่งหน้ามายังเขต 3 ทำให้คนของตระกูลซิกฟรีทไม่เข้าใจว่าแอนเดอร์สันต้องการจะทำอะไร

ตู้ม!

“บ้าเอ๊ย ไม่ถึงสินะ”

แอนเดอร์สันมองไปยังการ์ดที่เหลือ ในช่วงที่เขาวิ่งหลบหนีมอนสเตอร์ทั้ง 2 เขาใช้การ์ดโจมตีไปทั้งหมด 8 ใบด้วยกันเพื่อทำให้เวทย์เกราะพฤกษาเป็นเวทย์ระดับ 5 ใช้ในการรับการโจมตีของมอนสเตอร์ทั้งสองตัว ไม่เพียงเท่านั้นเขายังใช้การ์ดป้องกันรับการโจมตีของพวกมันจนเหลือ 2 ใบไม่ต่างกัน แต่จากการคำนวณดูเหมือนจะพลาดเพราะเขายังไปไม่ถึงเขต 3 การ์ดของเขากลับจะหมดลงก่อน 

หากเป็นแบบนี้โอกาสรอดของเขาจะน้อยลงแอนเดอร์สันจึงต้องหาทางทำอะไรสักอย่าง ทันใดนั้นเขาก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองเก็บผลองุ่นลูกบาศก์ที่พวกมันต้องการ เขาจึงนำออกมากองรวมกันแล้ววิ่งหนี ปล่อยให้มอนสเตอร์ทั้งสองแย่งชิงสิ่งนี้น่าจะเปิดโอกาสให้เขาวิ่งได้ไกลขึ้น

“เยี่ยม แบบนั้นแหละเยี่ยม”

รอยยิ้มปรากฎบนใบหน้าของแอนเดอร์สัน มอนสเตอร์ทั้ง 2 ที่ไล่ตามหลังเขาอย่างเอาเป็นเอาตายตอนนี้กำลังสู้กันเพื่อแย่งผลองุ่นลูกบาศก์ที่เขากองทิ้งไว้ มันไม่ใช่จำนวนทั้งหมดที่เขามี ภายในแหวนเก็บของยังเหลืออยู่อีกร้อยกว่าผล ทันใดนั้นเขาก็หยุดเท้าหลังจากนึกบางอย่างได้ว่าตัวเองจำเป็นต้องทำให้พวกมันล่าเขาได้ช้าลง  เมื่อเห็นว่ามอนสเตอร์ทั้ง 2 ไม่ได้สนใจสิ่งอื่นใดนอกจากผลองุ่นลูกบาศก์  เขาจึงเปิดใช้งานเวทย์ระดับ 5 ในทันที

“เพลิงอุกกาบาต ”

มือข้างขวาชูขึ้นไปบนท้องฟ้าพลางใช้สายตามองไปยังจุดที่เขาต้องการให้เวทย์ทำงาน ทันทีที่เขาเลือกเป็นใจกลางการต่อสู้ของมอนสเตอร์ทั้ง 2 ที่กำลังแย่งผลองุ่นลูกบาศก์ เวทย์ระดับ 5 ที่สามารถเปิดใช้งานได้วันละ 1 ครั้งก็เปิดทำงานส่งผลให้ท้องฟ้าเหนือจุดที่มีมอนสเตอร์ 2 ตัวกำลังต่อสู้กันปรากฎวงเวทย์สีแดงเพลิงขนาดใหญ่ทันใดนั้นอุกกาบาตที่เต็มไปด้วยเปลวไฟก็ได้พุ่งออกมาจากวงเวทย์ ส่งผลให้คนที่จับตามองแอนเดอร์สันตะลึงงันไปในทันที

“เวทย์ระดับ 5 เป็นไปได้ยังไงกัน!”

“หรือว่าตระกูลเฟียร์จะมอบอุปกรณ์บรรจุเวทย์ให้มัน งั้นก็หมายความว่ามันมีโอกาสฆ่าทุกคนตั้งแต่แรกแล้ว!”  คนของตระกูลซิกฟรีทพูดด้วยท่าทางตกใจตื่น

ตู้ม!

เสียงระเบิดดังสะเทือนเลือนลั่น อุกกาบาตขนาดใหญ่มีรัศมี 100 เมตรได้ตกกระแทกจุดที่มอนสเตอร์สู้กันส่งผลให้เกิดระเบิดเพลิงขนาดใหญ่ แอนเดอร์สันที่อยู่ห่างไปไกลเขาพยายามมองดูผลกระทบที่เกิดจากเวทย์ อย่างไรก็ตามเมื่อเขาเห็นมวลน้ำและเปลวไฟยังคงพุ่งเข้าปะทะกันในจุดตกอุกกาบาต จึงรู้ได้ในทันทีเลยว่าเวทย์ที่เขาใช้ไปเมื่อครู่ทำให้พวกมันทั้งสองบาดเจ็บเท่านั้น ไม่ถึงกับทำให้ตาย

“ดูเหมือนว่าอีแร้งจะแพ้นะ เหลือแค่อีกาเหรอ ชั่งมัน”

แอนเดอร์สันวิ่งเข้าไปในเขต 3 จากเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นเขาไม่รู้ระบบจะคิดคำนวณการให้ตั๋วแบบไหน เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาเคยแค่วิ่งหนีจนได้ตั๋วกับฆ่าหรือไม่ก็จัดการทั้งหมดจนได้ตั๋ว แต่ตอนนี้เขาเจอเหตุการณ์ที่นักเวทย์ที่ทำให้ระบบแจ้งเตือนหลบหนีไปและยังมีนักเวทย์ตาย ในอนาคตอันใกล้เขาก็คิดว่ามอนสเตอร์ 2 ตัวที่ไล่ล่าจะต้องมีตัวใดตัวหนึ่งตายแล้วเขาคิดว่าตัวเองอาจจะหนีตัวหนึ่งได้

ด้วยเหตุการณ์ที่ผสมปนเปกัน เขาอยากรู้ว่าระบบจะคิดคำนวณวิธีการมอบตั๋วให้เขาแบบไหน อย่างไรก็ตามเขาไม่กล้าที่จะคิดเรื่องอื่นในตอนนี้เพราะมอนสเตอร์ทั้ง 2 กำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดหลังจากองุ่นลูกบาศก์ถูกเขาทำลายด้วยอุกกาบาต พวกมันที่คิดว่าอีกฝ่ายทำให้องุ่นเสียหายจึงโกรธแล้วนำพลังทั้งหมดมาจัดการกันและกัน  

พรวด!

พุ่มไม้ถูกวิ่งทะลวงผ่านจนทำให้เกิดเสียงดัง มอนสเตอร์ตัวที่อยู่ใกล้พุ่มไม้หลังจากสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างวิ่งผ่านมันก็ได้หันมองแอนเดอร์สันที่วิ่งด้วยความรวดเร็ว เมื่อรู้ว่ามีศัตรูบุกอาณาเขตมอนสเตอร์ 356 ปีก็เริ่มวิ่งไล่ล่าแอนเดอร์สัน เขากลับไม่ได้เกรงกลัวมัน หากยังสามารถรักษาความเร็วนี้เอาไว้ได้มอนสเตอร์ภายในเขต 3 ก็ยากที่จะฆ่าเขาเช่นกัน

กา!

เสียงร้องสุดแสนจะโกรธดังไล่ตามหลังแอนเดอร์สัน จากเสียงที่เกิดขึ้นทำให้เขารู้ว่ามันจะต้องเป็นเสียงของอีกาที่ร้องตะโกนบอกให้รู้ว่ามันชนะอีแร้งได้แล้วอย่างแน่นอน แอนเดอร์สันกล้ายืนยันว่าอีกาเป็นฝ่ายชนะก็เนื่องมาจากว่าเวทย์เพลิงอุกกาบาตที่เขาใช้ก่อนหน้าได้ผลดีกับอีแร้ง ด้วยการที่มันเป็นมอนสเตอร์ธาตุน้ำส่งผลให้มันได้รับการโจมตีที่หนักกว่าทางฝั่งอีกาที่ใช้เพลิง ทันใดนั้นเขากลับยืนตะลึงเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนที่พุ่งมาจากทางด้านหลัง

“ชิ ไม่คิดจะปล่อยกันเลยเหรอ งั้นฉันขอใช้ประโยชน์จากแกหน่อยก็แล้วกัน”

ตู้ม!

เปลวเพลิงโหมกระหน่ำลุกไหม้บริเวณที่แอนเดอร์สันกำลังวิ่ง เขาที่กระโดดหลบออกมาได้จึงก้าววิ่งต่อไป อย่างไรก็ตามเขาสังเกตเห็นได้ว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไป จากเดิมทุกสิ่งที่ขวางทางการโจมตีของมอนสเตอร์อีกาตัวใหญ่จะถูกเผาไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านในเวลาเพียงพริบตาเท่านั้น 

แต่ตอนนี้ต้นไม้ภายในเขต 3 กลับกำลังยืนต้นลุกท่วมไปด้วยไฟ พวกมันไม่ได้ถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าเหมือนต้นไม้ข้างทางที่เขาผ่านมาก่อนหน้า เมื่อรู้ว่าเขาสามารถใช้ต้นไม้เหล่านี้หลบรอดจากการโจมตีของอีกา แอนเดอร์สันไม่รอช้าวิ่งเข้าไปเตะมอนสเตอร์ในเขตแห่งนี้ทันที จนทำให้ระดับอันตรายที่เขาพบเจอพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ

โฮก!

แฮร่!

โบ้ว!

เสียงคำรามลั่นของมอนสเตอร์ไม่ซ้ำหน้าดังไล่หลังแอนเดอร์สันที่วิ่งเข้าไปเผชิญหน้ากับพวกมัน หลังจากที่เขาทำให้มอนสเตอร์ระหว่างทางหันมาสนใจได้นั้นแอนเดอร์ก็ออกตัววิ่งเต็มกำลังรอให้พลังของอีกาโจมตีมอนสเตอร์เหล่านี้จนตกตาย 

ภายใต้การวิ่งหลบหลีกไปตามต้นไม้ แอนเดอร์สันเริ่มแสดงท่าทางดีใจ เมื่อระดับอันตรายที่เขาพบเจอกำลังเพิ่มสูงขึ้นมากเรื่อยๆจากการปรากฎตัวของมอนสเตอร์ในเขต 3 ที่มีพลังเวทย์มากกว่า 300 ปีและด้วยการตายของพวกมันจากฝีมืออีกาที่ไล่ตามหลังเขามานี้ ทำให้ระดับความอันตรายไม่ยอมลดลง ทุกครั้งที่เขาวิ่งไปเจอมอนสเตอร์ในเขต 3 ความอันตรายมีเพียงจะเพิ่มขึ้น ส่งผลให้เขาเพิ่มระดับความอันตรายได้เรื่อยๆ

ตู้ม!

“ฮ่าๆๆ”

เปลวเพลิงลุกท่วมโคนต้นไม้เผาร่างมอนสเตอร์ 369 ปีที่กำลังวิ่งตามหลังจนตาย แอนเดอร์สันที่หลบอยู่อีกฝั่งของโคนต้นไม้ทำเพียงหัวเราะลั่นแล้ววิ่งจากไป การวิ่งเข้ามาในเขต 3 เขาไม่นึกเลยว่าตัวเองจะได้ประโยชน์มากมายขนาดนี้ แม้เขาจะไม่สามารถเก็บคอร์จากร่างมอนสเตอร์ที่ตายหรือว่าเก็บสปิริตที่หล่นออกมาจากมอนสเตอร์ได้ แอนเดอร์สันกลับดีใจเพราะตั๋วกำลังเพิ่งปริมาณขึ้นเรื่อยๆ

“เสียงอะไร”

นักเวทย์ที่เข้ามาล่าในเขต 3 กวาดตามองไปรอบๆพยายามใช้หูฟังเสียง พวกเขาไม่รู้ว่าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นถึงได้มีเหตุการณ์เหมือนกับมอนสเตอร์กำลังต่อสู้กัน ทันใดนั้นพวกเขาก็มองเห็นควันไฟกำลังพวยพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าและมีเส้นทางการเผาไหม้มุ่งหน้ามายังพวกเขาเหล่านักเวทย์จึงพยายามหาที่หลบเพราะไม่รู้ว่ามีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น

ตู้ม!

“มอนสเตอร์ 550 ปี มันกำลังบาดเจ็บหนัก!”

“ดูนั่น! มันกำลังไล่ล่านักเวทย์คนหนึ่ง”

ทุกคนที่อยู่บนต้นไม้พยายามใช้เวทย์พรางตัวให้แนบเนียนที่สุดมองไปยังจุดที่กำลังเกิดการไล่ล่า ทันใดนั้นพวกเขากลับมองเห็นบางอย่างห้อยอยู่ข้างเอวชายที่กำลังหนีมอนสเตอร์ 550 ปี

“เดี๋ยวนะ นั่นมันผลองุ่นลูกบาศก์หนิ เกิดอะไรขึ้นทำไมคนที่เก็บผลองุ่นลูกบาศก์ถึงมาอยู่ที่นี่”

“ไม่รู้ เมื่อเช้าไม่ได้ดูข่าวจึงไม่รู้ว่ากลุ่มคนที่เก็บองุ่นลูกบาศก์เป็นอย่างไรบ้าง”

“ทุกคน เกิดเรื่องใหญ่แล้ว”

นักเวทย์หลายคนบนต้นไม้หันมาพูดคุยกัน จากนั้นพวกเขาก็มองไปยังข้อมูลที่ได้รับจากการซื้อขาย ทันทีที่เข้าระบบได้บนใบหน้าของทุกคนต่างตกใจเมื่อรู้ว่ามีเหตุการณ์สังหารหมู่เกิดขึ้นที่เขต 1 ในตำแหน่งผาปีกหัก

“แล้วอีกตัวล่ะ มันไปไหน”

นักเวทย์ที่รู้ว่ามีมอนสเตอร์และนักเวทย์ตายไปไม่น้อยในการเก็บลูกบาศก์พวกเขาต่างมองหาอีแร้งอีกตัวที่ต่อสู้กับอีกา แต่ทว่าบนท้องฟ้าไม่มีนกตัวใดเลยนอกจากอีกาตัวสีดำ

“หนีเร็ว ที่นี่ไม่ปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว ไอ้หมอนั่นอาจจะวิ่งมาหาเราเพื่อใช้เราเป็นเหยื่อล่อก็ได้ วิ่ง!!!”

—-----------------------

ตู้ม!

“มันยังเหลือพลังเวทย์อีกเหรอ”

แอนเดอร์สันหันมองอีกาตัวใหญ่ เขารู้สึกตกใจกับความสามารถในการไล่ล่าของมัน ตลอดทั้งคืนที่เขาวิ่งหนีอย่างเอาเป็นเอาตายนั้น อีกากลับไล่ล่าเขาไม่คิดจะปล่อยให้หลบหนี แม้เขาจะไม่รู้สึกเหนื่อยเพราะฉายาผู้เชี่ยวชาญในการหลบหนี แต่การจะให้เขาวิ่งไปเรื่อยๆนี้ส่งผลต่อจิตใจของเขาเช่นกัน แอนเดอร์สันจึงพยายามคิดหาทางทิ้งห่างมันให้ได้ สิ่งที่เขาต้องการในตอนนี้คือการพบเจอถ้ำหรือไม่ก็รูอะไรสักอย่าง  ที่สามารถเข้าไปหลบมันให้พ้น แต่สิ่งที่เขาพบกลับมีเพียงต้นไม้ หากจะเป็นแม่น้ำก็ตื้นเกินไป รอยแตกบนพื้นดินก็ไม่ได้ลึกมากพอจะต้านไฟของอีกาได้ เขาจึงวิ่งเรื่อยๆไม่สนใจสิ่งใดอีกนอกจากความคิดที่จะหาประโยชน์จากมอนสเตอร์รอบข้าง

“คำสาปโลหิตทะลัก”

มือข้างขวาชี้ไปยังสิ่งที่กำลังบินอยู่บนท้องฟ้า เป็นครั้งแรกที่แอนเดอร์สันเปิดใช้งานคำสาป ทันใดนั้นเขากลับตกใจตื่นเมื่อจู่ๆตัวเองก็ได้รับฉายากระทันหันโดยไม่ทราบสาเหตุว่ามาจากที่ใด

[แจ้งเตือน ท่านได้รับฉายาลูกหลานผู้ต้องสาปมาคัส]

“เดี๋ยวก่อนนะ มาคัส หรือว่าจะเป็นสิ่งที่ตระกูลสกอร์เปี้ยนส์ทุกคนจะต้องได้รับ”

แอนเดอร์สันจำได้ว่าในช่วงที่มีการเลือกสาขา เสียงปริศนาที่ตรวจสอบร่างกายของเขาเคยแนะนำเรื่องเกี่ยวกับคำสาป หากเขาใช้งานมันตัวของเขาจะกลายเป็นนักเวทย์ที่น่ากลัว  ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าความน่ากลัวเป็นอย่างไร

ด้วยความสามารถของฉายาลูกหลานผู้ต้องสาปมาคัส ส่งผลให้เวทย์คำสาปของเขารุนแรงมากยิ่งขึ้นและยากจะถอนคำสาปได้ ทุกครั้งที่คำสาปร่ายออกไปฉายาลูกหลานผู้ต้องสาปมาคัสจะเพิ่มลักษณะเวทย์พิเศษให้กับเวทย์คำสาป มันเหมือนกับใช้กุญแจล็อกคำสาปเอาไว้อีก 1 ชั้นหากต้องการถอนมันจะต้องใช้ความพยายามมากขึ้น

อย่างไรก็ตามเขากลับต้องวิ่งก่อนเพราะตอนนี้คำสาปที่ร่ายออกไป ไม่แม้จะมีผลกับอีกาเลยสักนิด ด้วยพลังเวทย์ของมันที่เยอะกว่า  ทำให้เวทย์คำสาประดับ 4 ที่ใช้งานเมื่อครู่หลุดออกจากร่างอีกา แต่แล้วแอนเดอร์สันกลับหยุดวิ่งเมื่อสัมผัสได้ว่าห่างออกไปไม่ไกลมีพลังเวทย์จากมอนสเตอร์ 500 ปีกำลังปลดปล่อยออกมาปกคลุมอาณาเขตของมัน

“โชคดีหรือเปล่านะ”