เครดิตภาพ : tumblr, pinterest
กฎของรามสูรข้อที่ 08
ไม่อยากจะเชื่อก็ต้องเชื่อละว่า วันนี้ฉันจะพาผู้ชายมานอนค้างด้วยที่คอนโด ซึ่งร้อยวันพันปีฉันไม่เคยให้ใครมาค้างที่นี่เลยสักครั้ง ขนาดไอ้ฟินเพื่อนสนิทของฉันมันเคยขึ้นมาที่นี่เพียงแค่ไม่กี่ครั้งเอง แต่ในวันนี้ฉันดันพาผู้ชายที่พึ่งรู้จักแค่ไม่กี่วันมานอนค้างด้วย มันคงเป็เื่ที่บ้ามาก แต่จะทำยังไงได้ละก็ในเมื่อฉันได้รับปากเขาไว้แล้วฉันก็ต้องรักษาคำพูดของตัวเองไว้
หวังว่าพี่รามคงไม่หน้ามืดทำอะไรฉันหรอกใช่ไหม เพราะถ้าเขาทำกับฉันแบบนั้นจริง ฉันก็คงไม่อยู่เฉยๆ เหมือนกันนั่นแหละ ตอนนี้ฉันคงถอนตัวไม่ทันแล้วเพราะฉันได้เดินนำพี่รามาจนถึงหน้าห้องของฉันเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
“ดูท่าทางเธอคงไม่ได้เดือดร้อนเื่เงิน ทำไมถึงทำงานกลางคืน”
พี่รามเอ่ยขึ้นมาทันทีหลังจากที่เขาเดินเข้ามาในห้องของฉันพร้อมกับกวาดสายตามองดูห้องของฉันด้วยสายตาเรียบนิ่งแต่ดูเหมือนว่าสายตานั่นมันกำลังเพ่งมองห้องฉันทุกซอกทุกมุมอยู่ แต่นี่ก็ถือว่าเป็ประโยคแรกที่เขาเอ่ยขึ้นนับั้แ่เราออกจากผับของเขามา
“เหตุผลส่วนตัว”
ฉันพึมพำบอกเขาไปอย่างไม่ค่อยใส่ใจตอบเขาสักเท่าไหร่ เพราะมันคือเื่ส่วนตัวของฉัน และอีกอย่างฉันและเขาก็ไม่ได้สนิทกันถึงขั้นที่ต้องยอมเล่าเื่ส่วนตัวของแต่ละฝ่ายให้ฟังหรอก
“อยู่คนเดียว ไม่มีแฟน?”
“ถ้ามีคงเห็น”
ฉันก็อยากจะบอกพี่รามไปเหมือนกันว่าปากของเขามันคงมีประโยชน์มากกว่านี้นอกจากมาถามคำถามที่ไร้สาระแบบนี้กับฉัน แต่ฉันคงคาดหวังอะไรจากเขาคนนี้มากไม่ได้หรอก เขายอมปริปากพูดก็ดีแค่ไหนแล้ว
“พี่จะอาบน้ำก่อนไหม มีห้องน้ำสองห้องพี่อาบห้องข้างนอกได้เลยจะได้ไม่เสียเวลา”
ฉันบอกพลางเก็บข้าวของของตัวเองให้เข้าที่ของมันให้เป็ระเบียบเรียบร้อย ก่อนที่ฉันจะปรายตาไปมองข้าวของของพี่รามที่มีเพียงไม่กี่ชิ้นที่เขาพกมาด้วยซึ่งตอนนี้เ้าของมันไม่ได้ให้ความสนใจมันเลยสักนิดเพราะตอนนี้เขาข้าวของของเขาไว้ระเกะระกะจนฉันเห็นแล้วรู้สึกขัดหูขัดตายังไม่รู้สิ เอาของมาแค่ไม่กี่อย่างแต่ทำให้ห้องของฉันรกได้เพียงแค่ไม่กี่วินาที นี่ฉันคิดถูกแล้วไหมเนี้ยที่ให้เขามานอนห้องของฉัน
“...”
พี่รามไม่ได้ตอบคำถามที่ฉันพึ่งถามไปเลยแม้แต่คำเดียวแต่เขาดันเดินเข้าห้องน้ำไปเงียบๆ โดยไม่พูดอะไรแทนซะอย่างนั้น อ่า ฉันควรชินกับอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ของผู้ชายคนนี้ได้แล้วนะ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เวลาที่ฉันจะมาคิดเื่ที่ไร้สาระพวกนี้แล้วสิ ฉันควรคิดเื่ที่ฉันจะนอนกับเขาคืนนี้น่าจะดีกว่านะ
“เฮ้อ”
ฉันผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกหนึ่งด้วยความเอือมระอากับชีวิตของตัวเอง เลยได้แค่โทษตัวเองในใจที่ทำอะไรไม่คิดไปแบบนั้น และเห็นไหมล่ะผลสุดท้ายฉันเลยต้องมาตกที่นั่งลำบากแบบนี้ ฉันปรายตามองห้องน้ำที่พี่รามพึ่งเดินเข้าไปเมื่อกี้ครั้งหนึ่งก่อนที่จะเดินคอตกเข้าห้องนอนของตัวเองมาเพื่อที่จะได้อาบน้ำชำระร่างกายของตัวเองสักที
ฉันใช้เวลาอาบน้ำไม่นานเหมือนที่พวกผู้หญิงทั่วไปเขาเป็กันเพราะฉันไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องแช่ตัวเองอยู่ในห้องน้ำนานๆ จนร่างเปื่อยเหมือนคนอื่น ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าคนอื่นๆ ที่เขาอาบน้ำนานๆ กันนะ เขาเข้าไปทำอะไรในนั้นกันแน่ถึงได้อาบน้ำกันได้เป็ชั่วโมงแบบนั้น บอกเลยว่าแอรีสคนนี้ขอบาย เสียเวลานอนกันพอดี เอาเวลาพวกนั้นไปทำอย่างอื่นที่มีประโยชน์กว่ามันจะไม่ดีกว่าเหรอ
“เฮือก!”
แต่รู้ไหมว่าทันทีที่ฉันก้าวเดินออกมาจากห้องน้ำได้ฉันก็ต้องสะดุ้งขึ้นมาด้วยความใทันทีเมื่อเห็นว่าตอนนี้ที่เตียงของฉันมีมนุษย์หน้าตายที่นั่งทำหน้ามึนอยู่บนเตียงฉันราวกับเขาเป็เ้าของห้องนี้ซะเอง นี่พี่รามเข้ามาอยู่ในนี้ั้แ่ตอนไหน
พี่รามหันมามองที่ฉันก่อนที่เขาจะเลื่อนสายตามองฉันั้แ่หัวจรดเท้าแล้วเขาก็ละสายตาไปมองอย่างอื่นแทนแล้วหาวออกมาครั้งหนึ่ง เหมือนเขากำลังบอกฉันอยู่กลายๆ ว่าตอนนี้เขาง่วงแล้ว แต่ดีหน่อยที่วันนี้ฉันรู้ตัวว่าฉันไม่ได้อยู่ในห้องนี้คนเดียวเลยสวมชุดนอนที่ค่อนข้างรัดกุมกว่าทุกครั้งออกมาจากห้องนอนด้วย
“มองอีกนานไหม ง่วง”
พี่รามเอ่ยขึ้นมาแล้วเขาก็หาวออกมาอีกครั้งและทำท่าเหมือนจะเอนตัวลงนอนบนเตียงได้ทุกเมื่อ ไหนจะตาปรือๆ ของเขานั่นอีก เขาทำตัวราวกับว่าที่นี่เป็ห้องที่เขาอยู่มานาน ซึ่งต่างจากฉันที่เป็เ้าของห้องแท้ๆ กลับรู้สึกเกร็งๆ กับการกระทำของเขาซะอย่างนั้น
“เอ่อ พี่นอนฝั่งนั้นก็แล้วกัน”
ฉันเอ่ยขึ้นหลังจากที่สติฉันกลับคืนสู่ร่างก่อนที่จะเดินเข้าไปหาเขาจะชี้ให้เขาไปนอนอีกฝั่ง ดีที่เตียงฉันเป็เตียงขนาดใหญ่ที่สามารถนอนได้ถึงสามคนมันเลยทำให้การที่ฉันจะนอนกับเขาคืนนี้มันไม่ได้ใกล้ชิดอย่างที่ควร
พรึบ!
ทันทีที่ฉันบอกว่าฉันให้เขานอนฝั่งไหนพี่รามก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงทันที ฉันเลยได้แต่มองไปที่เขาด้วยสายตาเอือมระอาเพราะไม่คิดว่าเขาจะปรับตัวได้เข้ากับห้องของฉันได้เร็วขนาดนี้ นี่ถ้าฉันไม่ได้เป็เ้าของห้องนี้ซะเองฉันคงนึกว่าพี่รามคงเป็เ้าของห้องนี้แทนซะแล้วนะ ทำตัวคุ้นเคยซะขนาดนั้น
ตุบ! พรึบ!
พี่รามหันมามองฉันตาขวางทันทีที่ฉันวางหมอนข้างคั่นกลางระหว่างฉันกับเขา เดี๋ยวนะ ฉันทำอะไรผิดอย่างนั้นเหรอทำไมเขาถึงได้มองฉันมาด้วยสายตาหงุดหงิดแบบนั้น ฉันยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะ แค่วางหมอนข้างเฉยๆ
“ฉันให้เธอมาเป็หมอนข้างฉันแล้วจะเอาหมอนข้างมาเพื่อ”
ฟิ้ว! ตุบ!
แล้วหมอนข้างที่ฉันอุตส่าห์วางไว้เมื่อกี้ก็ลอยลงไปนอนที่พื้นตรงปลายเตียงเรียบร้อยแล้ว ด้วยฝีมือของผู้ชายที่นอนอยู่บนเตียงยังไงละ ส่วนฉันนะเหรอได้แต่มองตามหมอนข้างนั้นตาปรอยพร้อมกับก่นด่าพี่รามอยู่ในใจเพราะไม่สามารถด่าเขาออกมาเป็คำพูดได้ แต่ก็ว่าแหละ ต่อให้ฉันด่าขาไปยังไงผู้ชายคนนี้ก็ไม่มีทางสะทกสะท้านต่อคำด่าของฉันแน่ เพราะว่าเขาไม่ได้ยินยังไงละ เฮ้อ ทำไมฉันถึงได้มาขี้ขลาดกับเขาคนนี้ด้วยเนี้ย ทั้งๆ ที่ทั้งชีวิตฉันเก่งกับคนอื่นมาโดยตลอดแท้ๆ
“ขึ้นมานอน ง่วง”
จ้า สั่งเก่งจังเลยพ่อคุณ ฉันได้แต่เก็บอาการไม่พอใจเอาไว้ในใจก่อนที่จะปีนขึ้นเตียงไปนอนข้างๆ พี่รามอย่างไม่ค่อยเต็มใจสักเท่าไหร่ ตอนแรกฉันคิดว่าเตียงของฉันมันใหญ่นะเวลาที่นอนคนเดียว แต่ไม่รู้ทำไมเวลาพี่รามขึ้นไปนอนบนนั้นแล้วพื้นที่บนเตียงของฉันมันเหลือน้อยลงทันที นี่เตียงสำหรับนอนสามคนได้เลยนะ แต่นี่พอฉันขึ้นไปนอนด้วยแล้วรู้สึกว่ามันคงมีไว้สำหรับแค่สองคนแน่ ฉันคงคิดผิดมาโดยตลอดว่าเตียงที่ฉันนอนอยู่ทุกวันนอนได้สามคน ฉันคงเลี่ยงที่จะนอนใกล้เขาไม่ได้เลยแน่ๆ
พรึบ!
ในระหว่างที่ฉันกำลังขยับตัวไม่ให้ตัวเองนอนใกล้พี่รามมากเกินไปอยู่นั้น ไฟในห้องก็ถูกปิดด้วยฝีมือของพี่รามอีกนั่นแหละ จ้า ตามสบายเลย คิดว่าห้องนี้เป็ห้องของเขาไปเลยก็แล้วกัน ฉันมันก็แค่ผู้มาพักอาศัย
ครืด ครืด ครืด
ท่ามกลางความมืดจู่ๆ เสียงสั่นของโทรศัพท์มือถือของฉันที่ดังอยู่ตรงโต๊ะข้างเตียงนอนพร้อมกับไฟหน้าจอที่สว่างขึ้นมาทำให้ฉันที่กำลังนอนด่าพี่รามอยู่ในใจบนเตียงของตัวเองต้องหันไปสนใจที่โทรศัพท์ของตัวเองทันที ฉันเลยเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาดูเพื่อดูว่าใครโทรมาหาฉันในเวลานี้กันนะ แต่จะมีไม่กี่คนหรอกที่มีเบอร์โทรส่วนตัวฉันแบบนี้ ส่วนมากก็มีแค่บรรดาเพื่อนสนิทของฉันเท่านั้นแหละ
ฟิน
ปรากฏว่าเป็ไอ้ฟินที่เป็คนโทรมาหาฉัน มันคงรู้ว่าฉันเลิกงานแล้วกลับมาถึงห้องแล้วสินะถึงได้โทรมาได้ถูกเวลาแบบนี้ ฉันเลยกดรับสายทันทีอย่างไม่รีรออะไร
“อืม ว่า”
ทันทีที่ฉันกดรับสายแล้วหรอกเสียงผ่านโทรศัพท์ไป ฉันก็ััได้ว่าคนที่นอนอยู่ข้างๆ ฉันมีการขยับตัวเล็กน้อย นี่พี่รามยังไม่หลับอย่างนั้นเหรอ ฉันว่าเหตุผลที่เขาเอาฉันมีเป็หมอนข้างเพื่อให้เขาได้นอนหลับได้นั้น ฉันว่ามันไม่เข้าท่าหรอก ฉันเองก็หวังว่าพี่รามจะคิดได้เหมือนกันกับฉันนะ
(เฮ้ นอนยัง)
เสียงของไอ้ฟินดังตามสายมาทันทีที่ฉันกดรับสาย
“ยัง มีอะไร”
ฉันพยายามพูดให้เสียงเบาที่สุดเพราะเกรงว่าคนที่นอนร่วมเตียงกับฉันตอนนี้จะรำคาญเสียงของฉันแล้วพาลให้เข้าหงุดหงิดขึ้นมาอีก บอกเลยว่าเวลาที่พี่รามหงุดหงิดนั้นมันค่อนข้างรับมือยาก ถึงเขาจะไม่ค่อยแสดงอารมณ์ของเขาออกมาให้เห็นก็เถอะ แต่เชื่อเถอะ ฉันผ่านจุดจุดนั้นมาหมาดๆ เลยว่าคนคนนี้เป็คนที่รับมือยากที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา
(ฉันแค่โทรมาบอก ว่าพรุ่งนี้คงเข้าไปรับไม่ได้ บังเอิญว่าฉันต้องแวะไปทำธุระให้แม่ก่อนนะ)
“อืม ไม่เป็ไร ฉันเข้าใจ”
ฉันตอบกลับไปเพื่อไม่ให้ไอ้ฟินมันรู้สึกเป็กังวล เพราะปกติมันจะเข้ามารับฉันไปเรียนด้วยทุกครั้งเพราะว่าคอนโดฉันมันเป็ทางผ่านระหว่างคอนโดมันกับมหาลัย แต่ถ้าวันไหนมันมีธุระแล้วเข้ามารับไม่ได้เหมือนวันพรุ่งนี้ที่กำลังมาถึงนั่นก็หมายความว่าฉันต้องเดินทางไปมหาลัยเอง แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับฉันหรอก ฉันไปมหาลัยคนเดียวได้ ฉันไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะที่จะไปไหนมาไหนคนเดียวเองไม่ได้
(ไปเองได้ใช่ไหม)
“ใช่ว่านี่เป็ครั้งแรกที่นายทิ้งให้ฉันไปมอคนเดียว”
ฉันแซะไอ้ฟินไปครั้งหนึ่งหลังจากที่มันพึ่งเอ่ยถามถึงประโยคที่แสดงถึงความเป็ห่วงมา ถ้าฉันพึ่งรู้จักหอนี่ละก็ ฉันอาจจะเชื่อว่าหมอนี่เป็ห่วงฉันจริงๆ แต่นี่เราเป็เพื่อนกันมาก็นานแล้วฉันเลยเชื่อไม่ลงเพราะหมอนี่ตอแหลได้โล่เลยละ ไม่อย่างนั้นมันคงสับรางผู้หญิงในคลังของมันได้ง่ายๆ ยังไงละ ไอ้คนจอมหลอกลวง
(ฮ่าๆ เชื่อเธอเลยวะรีส เอาเป็ว่าแค่นี้ก่อนก็แล้วกัน ไม่กวนละ ฝันดี)
“เออ ฝันดี”
แล้วหลังจากนั้นฉันก็ตัดสายไอ้ฟินไปทันที ก่อนที่จะเอื้อมมือไปวางโทรศัพท์ไว้ตรงโต๊ะข้างเตียงไว้อย่างเดิม แล้วหลังจากนั้นฉันก็กลับมานอนประจำที่ของตัวเองอีกครั้ง น่าแปลกที่วันนี้ฉันไม่รู้สึกง่วงอย่างเช่นทุกวัน มันอาจจะเป็เพราะว่านี่เป็ครั้งแรกที่ฉันนอนร่วมเตียงกับคนอื่น แถมคนที่นอนร่วมเตียงกับฉันตอนนี้ยังเป็ผู้ชายด้วยอีก เพราะความหวาดระแวงว่าเขาจะทำอะไรแปลกๆ ขึ้นมาหรือเปล่า มันเลยทำให้ฉันนอนไม่หลับสินะ เฮ้อ แย่แล้วสิยัยรีส
เวลาผ่านไป ตาของฉันที่ยังคงลืมอยู่มันก็เริ่มปรับเข้ากับความมืดได้จนเริ่มมองเห็นอะไรได้ชัดเจนขึ้น ฉันที่นอนลืมตาอยู่ตอนนี้กำลังนอนไม่หลับแต่คนที่นอนอยู่ข้างฉันคงน่าจะหลับไปแล้วเพราะเขาดูนิ่งมากจนฉันไม่สามารถััได้ถึงการขยับตัวของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว ดูเหมือนว่าที่เขายื่นข้อเสนอการเป็หมอนข้างของเขาให้แก่ฉันมันคงจะได้ผล นอนเป็หมอนข้าง แค่นอนนิ่งๆ อยู่ข้างๆ เขาตอนนั้นมันก็ได้ผลอย่างนั้นเหรอ มันก็แปลกเหมือนกันแฮะ แต่มันก็เป็วิธีที่แปลกที่เหมาะกับคนแปลกๆ อย่างพี่รามนั่นแหละ
ฉันนอนคิดอยู่กับตัวเองอย่างนั้นก่อนที่จะขยับตัวเพื่อที่จะได้เปลี่ยนท่านอนให้อยู่ในท่าที่ตัวเองถนัดขึ้น ด้วยความเคยชินนึกว่าตัวเองนอนอยู่คนเดียวมันเลยทำให้ร่างกายของฉันนอนหันตะแคงไปอีกทางซึ่งทางที่ฉันหันไปนั้นคือทางที่มีพี่รามนอนอยู่ เนื่องด้วยฉันนอนหันหน้าไปทางนั้นเข้าพอดีเลยทำให้ฉันได้เห็นใบหน้าของพี่รามได้อย่างชัดเจน ซึ่งตอนนี้พี่เขาก็นอนหันหน้ามาทางฉันอยู่พอดี แต่เขามานอนใกล้ฉันอย่างนั้นั้แ่ตอนไหนกันเนี้ย อ่อ สงสัยเป็ตอนที่เขาขยับตัวเมื่อตอนนั้นแน่ๆ เลย
ฉันแทบลืมหายใจไปทันทีเมื่อเห็นว่าใบหน้าของฉันห่างจากใบหน้าของพี่รามเพียงไม่กี่เิเ ร่างกายของฉันเกร็งเครียดขึ้นมาทันทีและไม่กล้าที่จะขยับเขยื้อนตัวเองเลยแม้แต่นิดเดียว เพราะเกรงว่าการที่ฉันขยับตัวอีกครั้งฉันอาจทำให้ผู้ชายคนนี้ตื่นขึ้นมาก็อาจจะเป็ไปได้ ถ้าเขาตื่นมาแล้วเจอว่าใบหน้าของเราอยู่แนบชิดกันแบบนี้เข้าละก็ ฉันคงไม่มีคำพูดไหนที่จะมาอธิบายให้เขาเข้าใจในตอนนี้ได้แน่ๆ
ฉันกลั้นใจแล้วนอนอยู่ท่านั้นด้วยร่างกายที่เกร็งเครียดไปหมด จู่ๆ ก็รู้สึกประหม่าอย่างไม่ทราบสาเหตุขึ้นมา นี่ฉันคงเป็บ้าไปแล้วสินะที่มาประหม่าอะไรกับสถานการณ์แบบนี้ ใช่ว่าฉันจะไม่เคยแนบชิดกับผู้ชายมาก่อน อย่าลืมสิฉันโตที่ต่างประเทศเื่เพศตรงข้ามมันเลยเป็เื่ที่ฉันไม่ใส่ใจสักเท่าไหร่ ทุกคนเท่าเทียมกันหมด แต่ทำไมวันนี้ฉันถึงได้รู้สึกประหม่าแบบนี้กันนะ หรือมันเป็เพราะว่าผู้ชายที่ฉันนอนด้วยตอนนี้เป็คนที่แปลกไปจากคนอื่นมั้ง
เนื่องจากตอนนี้สายตาของฉันมันปรับเข้ากับความมืดได้เป็อย่างดีแล้วบวกกับใบหน้าของฉันอยู่ใกล้กับพี่รามมากขนาดนี้ เลยทำให้ฉันสังเกตเห็นใบหน้าของพี่รามค่อนข้างชัดกว่าทุกครั้ง วันนี้เขาไม่ได้สวมเสื้อผ้าที่มิดชิดและปกปิดใบหน้าเหมือนทุกๆ วัน สงสัยเป็เพราะว่าเวลานี้คือเวลานอนเขาเลยไม่ต้องแต่งตัวแบบนั้น มันเลยทำให้ฉันได้เห็นใบหน้าของเขาได้ชัดเจนยิ่งกว่าทุกวัน ไม่ค่อยอยากจะยอมรับแต่ฉันก็ต้องยอมรับว่าผู้ชายคนนี้ช่างมีใบหน้าที่สมบูรณ์แบบซะจริงๆ
แต่น่าสงสัยนะเขาออกที่จะมีใบหน้าที่หล่อเหลาหาที่ติไม่ได้แบบนี้แล้ว ทำไมเขาถึงต้องปกปิดใบหน้าของตัวเองแบบนั้น มันเป็ข้อสงสัยที่ผุดขึ้นมาในหัวของฉันตอนนี้ แต่ช่างเถอะ นั่นมันไม่ใช่เื่ที่ฉันต้องรู้อะไรซะที่ไหน อยู่ในโลกของตัวเองแล้วอย่าไปยุ่งกับโลกของคนอื่นเหมือนเดิมก็พอแล้ว
นั่นคือความคิดที่ผุดในหัวของฉันเป็อย่างสุดท้าย ก่อนที่ตาของฉันจะค่อยๆ หลับลงด้วยความเนือยล้าที่ต้องใช้งานหนักมาแทบทั้งวัน แล้วหลังจากนั้นฉันก็จมดิ่งเข้าสู่ห่วงนิทราทั้งอย่างนั้น
วันต่อมา
ฉันรู้สึกอึดอัด ร่างกายของฉันตอนนี้มันหนักอึ้งไปหมด พอตาของฉันเหลือบมองไปที่แขนข้างขวาของตัวเองเท่านั้นแหละ ฉันก็ต้องเบิกตากว้างขึ้นมาทันทีด้วยความใเพราะแขนข้างขวาของฉันตอนนี้มันไม่มีอีกต่อไปแล้ว ฉันไม่รู้สึกถึงการอยู่ของแขนข้างนั้นแล้ว มันรู้สึกชาไปหมด จนฉันไม่สามารถอธิบายได้เลยว่านี่คือความฝันหรือความจริงกันแน่ อ่า มันคงเป็ความฝันแน่ๆ นี่ไม่ใช่ความจริง แขนฉันคงไม่มีทางขาดแน่เพราะเมื่อคืนมันยังดีๆ อยู่เลย ใช่ มันเป็ความฝัน มันไม่ใช่ความจริง
ติ๊ดๆ ๆ ๆ
“เฮือก!”
ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินเสียงของนาฬิกาปลุกที่ดังอยู่หัวเตียง มันเลยทำให้ฉันรู้ได้ทันทีว่าเมื่อกี้ที่ฉันเห็นว่าแขนของตัวเองขาดมันเป็เพียงแค่ฝันร้าย เพราะตอนนี้ฉันนอนอยู่บนเตียงและนอนอยู่ที่ห้องของตัวเอง และนี่มันคือความเป็จริงๆ
จึก!
ฉันใช้นิ้วหยิกไปที่แก้มของตัวเองแรงๆ ทีหนึ่งเพื่อตรวจสอบดูให้แน่ใจว่านี่ไม่ใช่ความฝัน และความเจ็บที่แผ่ซ่านอยู่ที่บริเวณที่ฉันหยิกเมื่อกี้มันย้ำเตือนฉันได้เป็อย่างดีว่านี่คือความเป็จริง ฉันเลยถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เพราะอย่างน้อยแขนฉันมันก็ไม่ได้ขาดเหมือนอย่างที่ฉันพึ่งฝันไปเมื่อกี้
“เอ๊ะ!”
ฉันอุทานขึ้นมาด้วยความรู้สึกแปลกใจหลังจากที่ฉันลองขยับแขนข้างขวาดู ตอนแรกก็กะว่าจะยกมันขึ้นมาตรวจสอบว่ามันยังอยู่ไหม แต่นี่ฉันไม่รู้สึกอะไรที่แขนข้างนั้นเลย มันรู้สึกชาไปหมดจนฉันไม่สามารถขยับเขยื้อนมันขึ้นมาดูได้ นี่แขนฉันขาดเหมือนอย่างที่ฉันฝันเมื่อกี้จริงๆ อย่างนั้นเหรอ
วินาทีนั้นฉันเลยหันไปมองแขนข้างขวาของตัวเองที่อยู่ข้างลำตัวของตัวเองทันที แต่ฉันก็ต้องเบิกตากว้างขึ้นมาด้วยความใเพื่อแขนฉันมันไม่ได้อยู่ตรงนั้น แต่ข้างตัวของฉันมันดันมีพี่รามนอนแทนที่แขนฉันอยู่ แล้วแขนฉันละ ฉันรีบกวาดสายตามองหาแขนของตัวเองแล้วก็รู้สึกหายใจโล่งขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นว่ามือของฉันมันอยู่ถัดไปจากพี่ราม มันเลยทำให้ฉันรับรู้ได้ทันทีว่าอาการชาที่แขนฉันมันมาจากอะไร ก็มันเป็เพราะว่าตอนนี้พี่รามนอนทับแขนฉันอยู่ยังไงละ แถมใบหน้าของเขาตอนนี้ยังซุกอยู่ที่หน้าอกของฉันอยู่ด้วยท่าทางสบายใจแถมแขนของเขายังกอดฉันไว้แน่นราวกับว่าเขาเห็นว่าฉันเป็หมอนข้างจริงๆ แบบว่าทั้งแขนทั้งขาของเขารัดร่างของฉันไว้แน่นจนฉันไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้ สาเหตุของฝันร้ายของฉันคงมาจากเขาสินะ
ติ๊ดๆ ๆ ๆ
เสียงนาฬิกาปลุกยังคงดังอยู่แต่ฉันไม่สามารถเอื้อมมือไปปิดเสียงที่น่ารำคาญนั่นได้เลยเพราะว่าร่างกายของฉันถูกพันธนาการด้วยแขนและขาของพี่รามยังไงล่ะ
“อืม”
เสียงครางที่บ่งบอกถึงความรำคาญอย่างเห็นได้ชัดดังขึ้นซึ่งต้นเสียงก็มาจากคนที่นอนกอดฉันอยู่ตอนนี้ยังไงล่ะ แต่พี่รามไม่ได้แค่ส่งเสียงออกมาเท่านั้นแต่ตอนนี้ใบหน้าของเขากำลังถูไถเข้ากับหน้าอกของฉันอยากจาบจ้วงอยู่ นี่ถ้าเขาไม่ได้หลับอยู่ละก็ฉันคงคิดว่าเขากำลังลวนลามฉันอยู่แน่ๆ
“นี่ พี่ราม ตื่นได้แล้ว”
ฉันตัดสินใจเปล่งเสียงปลุกเขาเพราะรู้สึกว่าแขนข้างที่ถูกพี่รามนอนทับอยู่ตอนนี้มันเริ่มเืไม่เดินแล้ว ถ้าเขานอนทับแขนฉันนานกว่านี้ฉันเกรงว่าฉันอาจจะได้ตัดแขนฉันทิ้งจริงๆ
“อืม หนวกหู”
นอกจากพี่รามจะไม่ยอมตื่นแล้วเขายังกอดรัดร่างฉันไว้แน่นกว่าเดิม อ่า รู้สึกเปลืองตัวชะมัด ไม่ได้การแล้วฉันคงปล่อยให้เขานอนกอดฉันแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว
“พี่ราม ถ้าจะนอนต่อ ช่วยปล่อยรีสก่อนได้ไหม แขนรีสมันชา พี่นอนทับแขนรีสอยู่”
นี่ฉันกำลังทำอะไรของฉันเนี้ย ฉันกำลังพยายามพูดกับคนที่หลับอยู่อย่างนั้นเหรอ แต่มันช่วยไม่ได้จริงๆ นี่นา ตอนนี้ฉันไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้เลย แบบว่ามันชาไปทั้งร่างแล้วตอนนี้ ถ้าฉันไม่ชาทั้งร่างแบบนี้ฉันเตะพี่รามกระเด็นไปแล้ว แต่นี่ฉันหมดหนทางจริงๆ เลยต้องทำอะไรที่ไร้สาระแบบนี้
“พี่ราม!”
“น่ารำคาญ”
พรึบ!
พี่รามเปล่งเสียงที่บ่งบอกว่ารำคาญเสียงฉันสุดๆ ออกมาด้วยน้ำเสียงที่เกรี้ยวกราดก่อนที่เขาจะดีดตัวลุกขึ้นนั่งด้วยท่าทางที่ไม่เต็มใจตื่นอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่เขาจะตวัดสายตามามองฉันด้วยสายตาที่ไม่สบอารมณ์ แต่ผมยุ่งๆ ฟูๆ ของเขามันทำให้สายตาที่จ้องมาด้วยความอาฆาตนั่นมันดูซอฟลงไปทันที พี่รามในสภาพที่พึ่งตื่นนอนเนี้ย เขาเหมือนแมวขนฟูที่กำลังเกรี้ยวกราดเลย
ติ๊ดๆ ๆ
“ปิดเสียงบ้าๆ นั่นด้วย หนวกหู”
เขาเอ่ยปากสั่งแล้วจ้องไปที่นาฬิกาปลุกที่ดังก้องห้องอยู่ตอนนี้ด้วยสายตาอาฆาตไม่ต่างจากที่มองฉันมากนัก ฉันเองก็อยากจะปิดเสียงนั่นเหมือนกันแต่ตอนนี้ฉันไม่สามารถลุกไปไหนได้เลย ถ้าเขาเวทนาฉันสักหน่อยก็ช่วยไปปิดนาฬิกาปลุกนั่นเอาเองก็แล้วกัน ตอนนี้ฉันขอเช็กก่อนว่าแขนฉันมันยังคงใช้งานได้หรือเปล่า
“เฮ้อ วุ่นวาย”
พรึบ!
ฉันทำหน้าเหวอไปทันทีเมื่อจู่ๆ พี่รามก็โน้มตัวมาทางฉัน ซึ่งฉันที่ยังคงนอนอยู่บนเตียงในท่าเดิมอยู่นั้นก็รู้สึกเหมือนพี่รามกำลังคร่อมร่างฉันอยู่ยังไงยังไง แต่ทันทีที่เสียงนาฬิกาปลุกเงียบเสียงลงพร้อมกับร่างที่สูงใหญ่ของพี่รามถอยออกห่างจากตัวฉัน ฉันก็ต้องผ่อนลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเพราะเมื่อกี้เขาแค่ปิดนาฬิกาปลุกที่อยู่เหนือหัวฉันไปก็แค่นั้น เขาไม่ได้คุกคามฉันเลยแม้แต่น้อย
“อ่า”
ฉันอุทานขึ้นมาด้วยความรู้สึกปวดหนึบไปทั่วทั้งแขนเมื่อฉันเริ่มขยับแขนข้างที่พึ่งถูกทับ และดูเหมือนว่าเสียงของฉันมันไปรบกวนพี่รามเข้าอีกรอบเขาถึงได้หันมามองฉันด้วยสายตาอาฆาตแค้นอีกครั้ง
“รีสว่าไอ้หมอนข้างอะไรนั่น รีสขอไม่ทำแล้วได้ไหมพี่”
ฉันเอ่ยออกไปเพราะขนาดวันแรกที่ฉันรับทำข้อเสนอนั้นมา สภาพฉันยังเป็แบบนี้ ถ้าเกิดฉันยังรับทำมันต่อไปฉันคงได้ตายกันพอดี
“ทำไม”
“ก็พี่นอนทับแขนรีส แถมยังมานอนกอดรีสอีก ในข้อเสนอพี่บอกรีสว่าพี่จะไม่ทำอะไรรีสนี่นา”
ฉันเอาข้อเสนอนั้นมาอ้างเผื่อเขาจะจำได้ว่าเขาได้เอ่ยพูดอะไรกับฉันไว้ ไอ้ที่บอกว่าจะไม่ทำอะไรฉัน ฉันก็หลงเชื่อใจว่าเขาจะไม่ทำอะไรฉันจริงๆ ฉันนึกว่าฉันก็แค่นอนนิ่งข้างๆ เขาก็แค่นั้น แต่ไม่คิดว่าเขาจะเข้ามานอนกอดฉันไว้แบบนี้ มันเปลืองตัวมากเกินไป ฉันคงทำต่อไปไม่ไหว
“ก็ไม่ได้ทำอะไร”
แต่ไม่น่าเชื่อว่าพี่รามจะเอ่ยประโยคแบบนั้นออกมา เขาพูดมาได้ยังไงว่าเขาไม่ได้ทำอะไรฉัน เขานอนกอดฉันแท้ๆ ยังจะมาเฉไฉ แถมยังนอนทับจนแขนฉันชาไปหมดแบบนี้อีก ฉันไม่ยอมจริงๆ นะ
“พี่กอดรีส”
“ก็แค่กอด ไม่ได้เสียบเข้าไปสักหน่อย จะโวยวายทำไม”
ฉันอ้าปากค้างทันทีเมื่อได้ยินประโยคที่พี่รามพึ่งพูดออกมาเมื่อกี้ ฉันไม่อยากจะเชื่อเขาเลยจริงๆ ว่าเขาจะกล้าพูดอะไรกับฉันแบบนี้ ผู้ชายคนนี้เป็คงยังไงกันแน่เนี้ย
“ไว้เสียบเมื่อไหร่ ค่อยมาโวย”
“O_O”
[โปรดติดตามตอนต่อไป]
พี่รามพูดแบบนี้หมายความว่าวางแผนจะเสียบน้องอยู่ใช่ไหมล่ะ
5555 หัวเราะแบบชั่วร้าย
อยากแต่งพี่รามหื่นใส่น้องรีสเร็วจัง แต่คงอีกไกล 555
37K
