Age of war

***ยักษาแห่งปฐพี [บานา]

“... บา…..! ”

“อือ…”

ทุกสิ่งทุกอย่างนั้นขาวสว่างเจิดจ้า

“ท่าน….นา…! ”

“อืม…อึ๊ก…”

รู้สึกว่าสติพร่ามัว แถมแก้วหูยังอื้ออึง

“ท่านบานาครับ! ”

“อั๊ก… มันเกิด…บ้าอะไรขึ้น? ”

และเมื่อรู้สึกตัวอีกที ข้าก็พบว่าตัวเองนั้นกำลังนอนทอดกายเหนือริมผาในจุดที่ต่ำลงมาไปเสียแล้ว

“พวกศัตรูมันโจมตีพวกเราครับ! แผนลอบโจมตีพังแล้วครับ! ”

“... เป็นไปได้ยังไงกัน? ”

ข้าแหงนหน้ามองออกไปเพื่อทำความเข้าใจสถานการณ์ปัจจุบัน

ตัวข้านั้นกำลังยืนอยู่ที่ริมผาในจุดที่ต่ำลงมาจากเดิมราวห้าสิบเมตร

หน้าผาที่สูงชันและเต็มไปด้วยพืชตระกูลไม้เลื้อยขนาดใหญ่ กำลังถูกอะไรบางอย่างโจมตีเข้าใส่

ระเบิดและควันไฟได้พวยพุ่งเป็นแนวยาวตลอดริมผาที่กองทัพของพวกใช้เราซ่อนตัว

รอบข้างและด้านล่างที่ลึกลงไปนั้น กำลังเต็มไปด้วยเศษหินกับหิมะที่ปลิวกระจายทับถม

พื้นที่ยืนอันคับแคบกำลังสั่นไหวเป็นจังหวะตามการโจมตีของศัตรู

“รายงานสถานการณ์มาทีสิ”

“ครับ! เนื่องจากถูกอาวุธ [คำรามยักษ์] โจมตีอย่างไม่คาดคิด เลยทำให้พวกเราเสียหายหนัก คาดว่าคงเสียทหารไปถึงครึ่งหนึ่งที่มีครับ! ”

*บรึ้ม! *

กระสุนสังหารจากอาวุธคำรามขนาด 305 มิลลิเมตรถูกลั่นออกไปจากแนวริมผาด้านบน

กระสุนสังหารของฝ่ายเราได้ทำการทำลายป้อมอาวุธของศัตรูที่โจมตีใส่ริมผานี้

“และหน่วยรบคำรามยักษ์ของอเมริคานากำลังพยายามยิงโต้กลับอย่างที่เห็นอยู่ครับ! ”

*บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! *

ในตอนนั้นเองที่มีระเบิดพวยพุ่งเกิดขึ้นที่ฝั่งด้านขวา

หน่วยอสูรขนปุยของแมงโกเริ่มทำการบุกโจมตีแล้ว

สัตว์ร้ายขนาดสี่เมตรที่วิ่งทะยานลงมาจากตามริมผาพร้อมกับทหารยักษาซึ่งขึ้นขี่ได้ปรากฏสู่สายตาของข้า

ริมผาขาวที่มีจุดประกายสะท้อนของอาวุธคำรามต้องแสงสนธยา กำลังเคลื่อนถาโถมลงมาประดุจหนึ่งน้ำตกสีทองอร่าม

คลื่นโจมตีและระเบิดสีแดงฉานได้ผุดขึ้นกลางกระแสน้ำตกมีชีวิตที่เชี่ยวกราก

แต่กองทัพครึ่งแสนของแมงโกก็หาได้หวั่นเกรงกลัว

แม้นจักถูกสังหารนับพันด้วยเพียงการโจมตีเดียว เขาก็ยังคงชูอาวุธคำรามขึ้นฟ้า แล้วกู่คำรามก้องแทบฟ้าดินสลาย

อาวุธทรงกระบอกโลหะกล้าที่ติดข้างอสูรสี่ขาทั้งสองข้าง ถูกจัดเล็งองศาแล้วยิงลั่นสวนกลับไป

เปลวไฟและดอกเห็ดสีดำขนาดย่อมได้ผุดขึ้นเหนือเมืองไปทั่วบริเวณ

“พวกเราเองก็รีบลงจากเขาก่อนดีกว่า”

ข้าจะมาทำตัวสบายอารมณ์เช่นนี้ไม่ได้

ทุกหน่วยเริ่มบุกโจมตีกันแล้ว และจะให้หน่วยของข้านั่งชมการต่อสู้เช่นนี้ได้เยี่ยงไร?

“หน่วยรบยักษาแห่งปฐพี โรยตัวได้! ”

“โอ้ว! ”

หากสังเกตุว่าให้ดี ก็จะพบว่าพื้นราบที่ริมผาข้างล่างนั้น กำลังถูกถมไปด้วยหิมะสูง

ส่วนที่ริมผาบริเวณนี้นั้น กลับไร้ซึ่งหิมะหนาให้เห็นอีกต่อไป

การโจมตีของอาวุธคำรามคงทำให้หิมะถล่มทับลงมา

เรียกว่าเป็นโชคดีของพวกเราที่รอดชีวิตมาได้

เชือกยาวถูกโยนลงจากริมผาสูงเหนือพื้นราวแปดสิบเมตร

กองทหารราบในชุดเกราะคลุมสีขาวเริ่มโรยตัวลงมาอย่างพร้อมเพรียงกัน

พวกเรานั้นมีจำนวนเหลือประมาณสี่หมื่นคนได้

ที่พื้นหิมะขาวด้านล่าง คือพื้นที่ทำการเกษตรของเผ่ายักษาน้อย

และพื้นที่การเกษตรที่ว่านั้น กำลังเต็มไปด้วยควันสีขาวที่ลอยตลบขึ้นสูง

อสูรเหล็กติดอาวุธคำรามกับกองทหารเผ่ายักษาน้อยกำลังวิ่งเข้ามากระชับพื้นที่แห่งนี้อยู่

อสูรเหล็กจำนวนราวสองร้อยตัวกับกองทหารติดอาวุธครบมืออีกครึ่งแสน

พวกมันยืนเข้าแถวเป็นหน้ากระดานยาวพร้อมกับลั่นกระสุนสังหารใส่พวกข้า

“ยิงสวนกลับไป! ”

ข้าดึงตรีศูลในมือออกมาโจมตี

ท่อโลหะหกกระบอกที่ติดอยู่กับหัวปลายแหลมของตรีศูลเริ่มหมุ่นวนและคำรามก้อง ก่อนจะสาดกระสุนสังหารสวนกลับศัตรูที่กำลังโจมตีโถมเข้าใส่

ควันไฟและกลิ่นเหม็นดินระเบิดได้ลอยคละคลุ้ง สลับกับเสียงอื้ออึงดังลอดแก้วหู

ประกายแสงสาดส่องไปทั่วเบื้องหน้า

ข้าต้องโรยตัวลงมาด้วยสภาพผ่าดงกระสุนเช่นนั้น

ทิ้งดิ่งราวกับฆ่าตัวตาย พร้อมกับสาดกระสุนแบบบ้าคลั่งโดยไม่เล็งออกไป

ข้าใช้มือขวาจับ [ตรีศูลคำราม] เอาไว้ แล้วใช้มือซ้ายพันกับเชือกจนแน่นเพื่อเตรียมเคลื่อนไหวอย่างมั่นคงและรวดเร็ว

ข้าวิ่งตรงในแนวดิ่งโดยใช้ริมผาเป็นพื้นยืน หลบกระสุนที่โปรยปรายเข้าใส่สู่พื้นหิมะเบื้องล่าง

“หน่วยรบปฐพี ตามข้าพเจ้ามา! ”

*บรึ้ม! *

ข้ากรีดร้องพร้อมกับเสียงปืนใหญ่ที่ระเบิดคำรามก้อง

พวกข้าโรยตัวมาถึงพื้นกันแล้ว

ข้าไม่รู้ว่ามีใครตายบ้างและตายไปเป็นจำนวนมากเพียงใด

ทุกอย่างล้วนสับสนอลม่าน ทั้งกลิ่นควัน เหล่าทหารที่วิ่งกระจัดกระจาย และห่าดงกระสุนที่โปรยปราย

ในตอนนั้นเองที่วิถีกระสุนของศัตรูเปลี่ยนไป

ลูกปืนสังหารกลุ่มหนึ่งกำลังวิ่งตรงเป็นแนวหน้ากระดานอย่างสวยงามลอยข้ามหัวพวกข้า

เป้าหมายคือริมผาที่กำยังยิงตอบโต้อย่างดุเดือดนั้น

*บรึ้ม! *

ระเบิดไฟจำนวนมากพวยพุ่งขึ้นเป็นแถบยาวตลอดแนวเทือกเขาตั้งแต่เหนือจรดใต้

เศษหินจำนวนมากร่วงโรยลงมาพร้อมกับซากศพของเผ่ายักษา

“หน่วยรบคำรามยักษ์ของอเมริคาพินาจสิ้นแล้วครับ! ”

“เห็นกับตาแล้วเฟ้ย! บุกต่อเลยโว้ย! ”

ข้าชูตรีศูลคำรามขึ้นฟ้า แล้ววิ่งตะลุยไปแนวหน้าพร้อมกับลั่นรังเพลิงทั้งหก

กระสุนสังหารที่รัวยิงออกไปนั้น กำลังแผ่ขยายออกเพื่อกดหัวทหารของฝ่ายศัตรูมิให้โผล่ปรากฏออกมาจากหลุมดินที่กระจายไปทั่วบริเวณ

ที่ต้องระวังในยามนี้จึงมีเพียงแค่อสูรเหล็กกล้าเท่านั้น

“ย๊ากกก! ”

ข้าได้ยินเสียงของแมงโก

กองทัพอสูรขนปุยเองก็มาถึงพื้นล่างแล้วเช่นกัน

ฝูงสัตว์สี่ขาที่หุ้มด้วยขนยาวสีขาวนั้นกำลังวิ่งเข้าประชิดด้วยความว่องไว

อาวุธคำรามยักษ์ที่ติดทั้งสองข้างลำตัวยิงตอบโต้กลับไปที่อสูรเหล็ก

ถึงจะไม่สามารถสังหารได้ภายในนัดเดียว แต่มันก็ยังพอสามารถทำร้ายเจ้าสัตว์ตีนตะขาบที่ไร้ดวงตาของเผ่ายักษาน้อยได้

ปากกระบอกโลหะยาวของอสูรเหล็กเริ่มหันปลายกระบอกไปทางกองทัพของแมงโก

พวกเขายิงแลกกันอย่างบ้าคลั่ง จนไม่อาจมองเห็นได้ชัดเจนว่าฝ่ายใดเสียหายหนักกว่ากัน

ในเวลาเดียวกัน ที่เหนือท้องฟ้าก็ยังมีอสูรเหล็กฝูงใหญ่บินตัดอากาศมาที่พวกเรา

ข้ารีบยิงกระสุนไปบนฟ้าพร้อมวิ่งต่อไป

อุจจาระที่ฝูงบินนั้นปล่อยลงมาได้ระเบิดขึ้นดังกึกก้องไปทั่วสนามรบ

แต่ตราบเท่าที่ขาของข้ายังไม่หัก ข้าก็จะวิ่งหน้าต่อไป

“ปะทะศัตรู! ”

“โอ๊ววววว! ”

แล้วข้าก็สามารถเข้ารบระยะประชิดได้สำเร็จ

สงครามได้กลายเป็นศึกตะลุมบอนในทันใด

ทุกสิ่งล้วนดูสับสนวุ่นวาย

อสูรขนปุ่ยวิ่งพลล่านไปทั่วสนามรบพร้อมกับที่อสูรเหล็กเลื้อยตีนตะขาบแข่งกับมัน

ทหารหาญของทั้งสองฝ่ายต่างลั่นอาวุธคำรามใส่กันในระยะแนบชิด

แต่ด้วยร่างกายกับผิวหนาที่แข็งแกร่งกว่า พวกเราจึงเริ่มตีกลับมาเป็นฝ่ายได้เปรียบ

“ย๊าก! ”

ข้าใช้ตรีศูลคำรามยิงทหารที่กำลังเล็งมาจากทางด้านซ้าย

ใช้ประโยชน์จากแรงถีบปืนเป็นแรงเหวี่ยงมาแทงทะลุร่างของศัตรูตรงหน้า

แล้วกระโดดสูงเพื่อเข้าประชิดอสูรเหล็กตัวหนึ่งที่ขวางเส้นทางข้า

“อึ๊บบบบ! ”

ข้ายังจำจุดอ่อนของพวกอสูรเหล็กได้

ข้าใช้มืออันทรงพลังแหวกแผ่นโลหะที่ติดหัวข้างบน

ใช้มือดึงผิวกะโหลกออก แล้วจับคอเหล่านักรบยักษาน้อยออกมาจากข้างใน--- ไม่มี?

ข้างในเปลือกเหล็กที่ควรมีเผ่ายักษาน้อยบังคับอยู่ข้างในนั้น กลับมีแผงประหลาดปรากฏอยู่แทน

ข้าไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ที่ข้ารู้คือต้องทำลายมันให้สิ้นเสีย

“ตายซะ”

ข้าใช้ตรีศูลคำรามลั่นกระสุนลงไปอย่างไม่เสียดาย

ภายในร่างโลหะของอสูรเหล็กเริ่มลุกไหม้ ก่อนที่มันจะแน่นิ่งไป

ข้าลงมาจากร่างของมัน แล้วใช้มือทั้งสองจับแท่งกระบอกโลหะยาวที่ติดตรงส่วนหัวของมัน

“ว๊ากกก! ”

ทุ่มพลังเต็มที่ไปที่กล้ามเนื้อแขน ก่อนจะใช้ร่างที่สูงสามเมตรกว่าของข้า ยกเจ้าอสูรเหล็กขึ้นมา

ข้าเหวี่ยงอสูรเหล็กที่หนักเป็นตันออกไปทางอสูรเหล็กอีกตัว

เสียงกระแทกอันรุนแรงดังกระหึ่มขึ้นพร้อมกับระเบิดที่พวยพุ่งขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

ข้าได้กลิ่นลุกไหม้ของน้ำมัน

“บุกต่อ! ”

หลังจากโจมตีเปิดทางแล้ว ข้าก็บุกเข้าไปลึกมากขึ้นกว่าเดิม

รอบกายเต็มไปด้วยเขม่าควันและเสียงระเบิดแผดเผา

ข้าฟาดฟัน ยิงกระสุนสังหารจนหมดสิ้นไม่เหลือ

แต่ถึงกระสุนจะหมดลง ข้าก็ยังคงเหวี่ยงตรีศูลคำรามต่อไป

แม้นเลือดจะโทรมกาย ชุดคลุมป้องกันจะเริ่มฉีกขาด แต่ข้าก็ยังคงสู้ต่อไป

ข้านำทัพเอาชัยไปพร้อมกับลูกน้องที่วิ่งตามมาข้างหลัง

แหวกฝ่าดงกองทัพศัตรูจนแตกพ่ายเป็นสองส่วน

ในเวลาเดียวกัน ทัพของแมงโกก็เข้าตีขนาบจากทางขวาในระยะไกล

พวกศัตรูต่างแสดงท่าทีตื่นตระหนกต่อความโหดเหี้ยมและแข็งแกร่งของพวกเราเผ่ายักษา

“พวกมันถอนทัพแล้วเฟ้ย! ”

พวกศัตรูเริ่มล่าถอยตามเสียงคำรามแห่งชัยชนะของแมงโก

ภาพที่ศัตรูถอนกำลังถอยกลับไปในตัวเมืองนั้นช่างงามตายิ่งนัก

แต่ยังวางใจไม่ได้

พวกเราในตอนนี้เหลือเพียงราวห้าหมื่นคนจากสามแสนคน

ในขณะที่ศัตรูอาจยังมีกำลังเสริมมากกว่านี้รอคอยอยู่ข้างในเมือง

“หนวยยักษาแห่งปฐพี กระจายกำลังเข้าเมือง ใช้แผนกองโจรเผาให้เหี้ยน! ”

“หน่วยอสูรขนปุยตามข้ามา พวกเราจะไปยึดกำแพงเมืองกัน! ”

“โอ้ว! ”

พวกข้าเริ่มบุกต่ออีกครั้ง

แต่ทว่า---

“นี่มัน… อะไร!? ”

ในตอนนั้นเองที่มีวัตถุขนาดเล็กโจมตีเข้ามาใส่พวกข้า

พอมันระเบิดแตกตัวออก พวกข้าก็พบว่ามันมีแค่เสียงดัง *ปัง* ธรรมดาเท่านั้น

มันไม่มีสี แต่พวกข้าสามารถสัมผัสได้ด้วยร่างกายว่ามีอะไรบางอย่างอยู่

“อึ๊ก!? ”

แสบ…

ข้ารู้สึกแสบไปทั้งดวงตา ผิวหนัง และทั่วทางเดินหายใจ

“ฮะ ฮะ ฮะ ยังมีอาวุธบ้าบอซ่อนอยู่จริง ๆ ด้วยสินะ? ”

ที่เบื้องหน้าข้านั้น มีกลุ่มนักรบติดอาวุธของฝ่ายศัตรูกำลังวิ่งสวนกับกลุ่มที่ถอนทัพมาทางพวกข้า

พวกมันสวมชุดปิดร่างกายมิชิดและมีหน้ากากประหลาดสวมปกปิดใบหน้า

“หน่อย! ”

แต่ถึงดวงตาจะพร่ามัว ผิวหนังแสบร้อน และหายใจติดขัด แต่พวกข้า กองทัพยักษาจะไม่มีวันยอมล้มลงเพราะอาการทางกายที่อ่อนล้าเด็ดขาด!

ข้ากับพวกพ้องต่างวิ่งรุกเข้าใส่กองทัพหน้าใหม่ที่มีราวหนึ่งหมื่นคนตรงหน้าพร้อมกัน

“เหวอ!? โดน [ฟอสจีน] เข้าไปเต็ม ๆ แล้วยังขยับได้อีกหรือเนี่ย! ”

ข้าได้ยินศัตรูคนหนึ่งกรีดเสียงร้องเป็นภาษามนุษย์อย่างตื่นตระหนก

ฟอสจีน? ชื่อของอาวุธเมื่อกี้นี้สินะ

ข้าจัดการหวดตรีศูลแบบไร้ซึ่งความลังเล

ศัตรูตรงหน้าถูกกวาดกระเด็นไปไกลขึ้นท้องฟ้าทีเดียวราวสิบคน

พวกมันลั่นอาวุธคำรามใส่ข้า แต่กระสุนขี้ปะติ๋วนั้นไม่สามารถสังหารข้าได้หรอก

ถึงจะร่างกายอ่อนล้าและหนักอึ้งเพราะ [ฟอสจีน] อะไรที่ว่านั่น แต่การต่อสู้กับหน่วยรบใหม่ตรงนี้ก็หาได้หนักหนาไม่

มันเป็นการไล่กระทืบจากกองทัพของข้าเพียงฝ่ายเดียวเท่านั้น

“บุกต่อเข้าไปในเมืองเลย! ”

หลังจากกวาดศัตรูจนสิ้น พวกเราก็แยกทางกับหน่วยของแมงโกเข้าไปในเมือง

อาคารที่สูงปิดล้อมถนนซ้ายขวาเริ่มลุกเป็นไฟ

พวกข้าแผดเผาเมืองอย่างไม่สนใจสายตาของเผ่ายักษาน้อยที่เป็นชาวบ้านธรรมดา

นี่คือสงคราม ข้าจะมาแสดงความเห็นใจไม่ได้

แต่อย่างน้อยก็ไม่ควรฆ่าพวกไร้ทางสู้ให้เสียเกียรตินักรบละนะ

“อย่าไปเสีย…แค๊ก! เวลากับพวกไม่คิดสู้ รีบหาทางเปิดกำแพงเมือง…แค๊ก! กับหาคริสตัลของศัตรูซะ… แค๊ก! นี่มันบ้าอะไรวะเนี่ย!? ”

ทำไมข้าถึงรู้สึกหายใจไม่ทันแบบนี้ฟะ?

“แกนะคือบานาใช่ไหม? ข้ารู้ว่าเจ้าฟังภาษามนุษย์ได้”

“แค๊ก! … ศัตรูหน้าใหม่หรือ? ”

ในตอนนั้นเองที่มีศัตรูกลุ่มใหม่มายืนขวางเส้นทางพวกเรา

บนถนนที่กว้างแปดเมตร มีนักรบหน้าใหม่ราวห้าสิบคนมาปรากฏตัวขึ้น

และหัวหน้ากลุ่มของมันนั้นกำลังเอยชื่อของข้าออกมาอยู่

ข้าจำมันได้

“ไม่คิดว่าจะได้มาแก้มือกับเจ้าในสถานที่แบบนี้”

ชายผิวคล้ำหน้าเหี้ยมดูดุดันที่ใช้ง้าวเป็นอาวุธคนนั้น ข้ายังจำมันได้ดี

“กู จ้าวแห่งยุทธหัตถี [แดง] ขอท้าประลองหนึ่งต่อหนึ่งกับเจ้า! ”

จ้าวแห่งยุทธหัตถี [แดง] บุรุษยอดนักรบเผ่ายักษาน้อยที่เคยรบรากับข้าเมื่อก่อนคนนั้น

ข้ายังจำใบหน้าของมันได้ดีเลยละ

ว่าแต่อย่ามาท้าประลองตอนที่คนอื่นเขากำลังหมดสภาพสิฟะ… แค๊ก!