พ่อคะ...ของหนู / My Not–Daddy

EP3.1 “First Contact in French Elegance” สนทนาด้วยภาษาหลักของเธอ

ลินะสุภาพ เรียบร้อย และสยตาเขาอย่างถ่อมใจ (และมันดัน น่ารัก…..)

ส่วนหมอเรย์มันด์คือสุภาพบุรุษ อัลฝ่า ผู้ “เงียบแต่ข่ม”—เต็มไปด้วยแรงกดแบบไม่ต้องกด

หมอเรย์มันด์ เลื่อนเก้าอี้ให้เธอเบา ๆ และนั่นคือ๰่๥๹เวลาที่เธอได้พูดกับเขาครั้งแรก

❝ ขอบคุณค่ะ คุณหมอ ❞

Merci, docteur. แมร์ซี ด็อกเตอร์ “ขอบคุณค่ะ คุณหมอ”

ลินะเสียงนุ่มใส น่ารัก เบาบาง พูดพร้อมสำเนียงแท้และลมพุ่นออกนาสิก ด้วยใจขอบคุณ
(แม้ลินะจะยังแค่ 19 แต่เธอก็รู้ว่าการกระทำของหมอ ถือเป็๲เ๱ื่๵๹ที่เอื้อเฟื้ออย่างมาก กับพ่อของเธอ แม่ทั้งคู่จะเป็๲เพื่อนสนิทกัน หรือเเม้เเต่คู่ค้า ก็ไม่ได้แปลว่า จะมากพอให้ต้องมาดูแลอุปการะเลี้ยงดู ลูกๆ ให้กัน)

(หมอยิ้มมุมปากนิดเดียว ตอบเงียบ ๆ)

Oui… docteur….. วี... ด็อกเตอร์….. “ครับ…หมอ” (หมอหมายถึงตัวเขา)

(หมอย้ำคำที่เธอเรียกเขา — เหมือนจะบอกว่า เขารู้ว่าเธอยังไม่รู้จักเขาดีพอ และก็เรียกเขาว่าหมอแทนคำว่าคุณอาหรือคุณลุง แต่การเรียกหมอก็ไม่ได้ดูห่างเกินอะไร เเละดูเป็๲การรักษามารยาท)

❝ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะคะ ❞ (ที่ลินะหมายถึงจริงๆ)

Merci pour tout ce que vous avez fait pour moi.
แมร์ซี ปูร์ ตู ซือ เก วู ซาเว เฟ ปูร์ มัว
“ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งที่คุณทำเพื่อหนูค่ะ”

(คำนี้สุภาพมาก และคลุมทั้งน้ำใจ ความช่วยเหลือ การดูแลที่ลินะยังอธิบายไม่ได้)

(หมอเงียบไปนิด แล้วสบตา ก่อนตอบเบา ๆ)

C’est avec plaisir. แซ อาแว็ก เพลเซียร์ “ยินดีครับ” ด้วยเสียงนุ่ม ทุ้ม สงบ นิ่ง ของเขา

(ประโยคนี้เป็๲วิธีตอบสุภาพที่คนฝรั่งเศสใช้เมื่อรับคำขอบคุณ — แบบ “ผมเต็มใจ”)

– หมอมองเธอนิ่ง ไม่หลบ
– ลินะเองก็สบตาอย่างเงียบ ไม่หลบเหมือนกัน
– เหมือนทั้งคู่ “รู้ทันกัน” ในจังหวะแรกที่โต๊ะอาหาร
– แต่ไม่มีใครพูดอะไรมากกว่านั้น... เพราะทุกอย่างมันเพิ่งเริ่ม

Le voyage n’a pas été trop fatigant pour vous, j’espère ?

เล วัวยาจ นา ปา เซเต โตร ฟาตีก็อง ปูร์ วู เฌสแปร์?

“การเดินทางไม่เหนื่อยเกินไปใช่ไหมครับ? / หวังว่าหนูจะไม่เหนื่อยมากเกินไปนะครับ”

ใบหน้าหล่อเข้มข้นของหมอเรย์มันด์ และความสุภาพ นุ่มลึกของเขา

ทำให้คนฟัง ฟังแล้ว

“อุ่นขึ้นทั้งตัว จนต้องลอบกลืนน้ำลายเงียบๆ” (ลินะอุ่นจน หน้าอุ่น ตัวอุ่น)

เขาถามเงียบ ๆ ขณะวางมีดลงข้างจานอย่างเรียบร้อย

แต่สายตาคมแต่นุ่มนวลของเขา ไม่ละจากเธอเลย

ประโยคธรรมดามาก
...แต่เพราะคนพูดคือเขา
เสียงเงียบของเขามัน สะกิดลึกกว่าที่เธอคิดไว้…..

แถมแค่เขาพูดคำว่า “pour vous” ช้า ๆ ลมหายใจของเธอก็เหมือนขัดจังหวะตัวเองไปนิด

ลินะรู้ทันทีว่า —

นี่ไม่ใช่แค่คำถาม
แต่มันคือการ ใส่ใจแบบที่เธอไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน