สองพี่น้องกลับมาอาศัยอยู่ในถ้ำตามเดิม และตื่นแต่เช้าเพื่อเริ่มการค้าของตนกันด้วยความตื่นเต้น แม้จะมีตะกร้าสานและถังไม้มาช่วยในการเก็บผลไม้ได้สะดวกขึ้น แต่การขนพวกมันกลับไปไว้ในเรือก็ยังเป็เื่ยากลำบากไม่น้อย
มู่สี่เสินต้องลงแรงสร้างลากเลื่อนจากท่อนไม้เล็กหลายอันมาผูกเข้าด้วยกันเพื่อช่วยในการขนส่งผลไม้ได้คราวละมากๆ มู่เหยาจีจะมีหน้าที่เก็บผลไม้สุกที่ร่วงหล่นอยู่ใต้ต้นไม้มากองเอาไว้ที่จุดหนึ่ง ให้พี่ชายทยอยนำตะกร้าผลไม้เอาไปเทใส่เรือแล้วกลับขึ้นมารับเอาไปใหม่
กว่าจะได้ผลไม้เต็มลำเรือสองพี่น้องก็ต้องพักเหนื่อยอยู่หลายรอบและใช้เวลาไปกว่าครึ่งค่อนวัน แต่เมื่อมองเห็นผลไม้กองโตที่ยังเป็แค่เพียงเศษเสี้ยวหนึ่งของจำนวนผลไม้ที่มีเต็มเกาะ ความเหนื่อยล้าทั้งหมดก็ถูกแทนที่ด้วยหัวใจที่เปี่ยมสุขจนล้นอก
“หากแลกเปลี่ยนเก็บสะสมเงินซื้ออุปกรณ์ได้มากพอ ไม่นานข้าคงจะสร้างเรือนหลังเล็กๆ ให้เ้าสักหลังได้ เ้าจะมีที่นอน ผ้าห่มที่อบอุ่น อ้อ! อย่าลืมเตือนข้าด้วย เราต้องแลกเอาข้าวสารกลับมาด้วยนะ อีกหน่อยเ้าต้องเติบโต ต้องกินอาหารแบบมนุษย์จะได้แข็งแรง”
มู่เหยาจีเงยหน้ามองพี่ชายที่ผิวเปลี่ยนเป็สีเข้ม ข้อมือที่เคยเล็กแบบบางคล้ายมือสตรีเต็มไปด้วยร่องรอยขีดข่วนและาแนับไม่ถ้วนด้วยความซาบซึ้งใจ
“ท่านคิดแต่เื่ข้า ไม่ห่วงตัวเองบ้างหรือไร ตามจริงท่านไม่จำเป็ต้องตามข้าลงมาอยู่ที่แดนมนุษย์ด้วยซ้ำ" มู่เหยาจีรู้สึกสงสารและขอบคุณอีกฝ่ายไปพร้อมกัน
มู่สี่เสินเอื้อมมือมาลูบศีรษะน้องสาวเบาๆ ใช่ว่าตนไม่คิดถึงความสะดวกสบายบนแดน์ ทูต์ฝ่ายบุรุษส่วนใหญ่จะมีร่างกายแข็งแรงกำยำ พวกเขาจึงชอบอยู่ในร่างของผีเสื้อเกล็ดแก้วที่ดูงดงามเสียมากกว่า มีเพียงตนเท่านั้นที่มีร่างกายบอบบางคล้ายอิสตรีจึงมักจะถูกล้อเลียนจากทูต์คนอื่น ๆ
มีเพียงเหยาจีที่เห็นว่าตนแข็งแกร่งและฉลาดเฉลียว ไม่ว่าเขาจะทำอะไรก็มักจะได้รับคำชมจากเหยาจีอยู่เสมอ ตนจึงเต็มใจติดตามเหยาจีลงมาและเวลานี้ก็มองว่าสาวน้อยตรงหน้าคือน้องสาวแท้ๆ ของตนจริงๆ
เรือเก่าของสองพี่น้องพายเข้ามาถึงเกาะจิงเหมินในยามเซิน เกาโหลวหัวหน้าหมู่บ้านจึงเรียกให้ชาวบ้านเอาตะกร้า ข้าวสาร แป้ง ลากเลื่อนและเครื่องปรุงบางอย่างตามที่มู่สี่เสิน้ามาแลกเอาผลไม้กลับไป
“มีตะกร้าและลากเลื่อนเพิ่มขึ้น พรุ่งนี้ข้าคงจะเก็บผลไม้มาส่งได้เร็วกว่าเดิมขอรับ” มู่สี่เสินดีใจมากที่ได้ของที่้า
แม้จะยังไม่ได้ที่นอนหรือผ้าห่ม แต่การได้ตะกร้าจำนวนมากไปก็ลดขั้นตอนการเก็บและเทผลไม้ไปได้หลายส่วน ยังมีลากเลื่อนที่แข็งแรง บรรจุผลไม้ได้คราวละหลายตะกร้าเพิ่มขึ้นมาอีก
“เ้าคิดว่าจะเก็บผลไม้บนเกาะได้อีกสักกี่วันจึงจะหมดหรือหลานชายมู่”
“ที่ข้าเก็บมาคราวนี้เป็เพียงผลไม้สุกที่ตกลงมาอยู่ใต้ต้นทั้งสิ้นเลยขอรับ โชคดีที่ซากใบไม้และผลไม้เก่าๆ หนาพอที่จะทำให้ผลของพวกมันไม่เสียหาย เฉพาะที่ตกลงพื้นมาก็มีไม่น้อยเลยทีเดียว ส่งเต็มลำเรือมาอีกครึ่งเดือนข้าก็คิดว่ายังไม่หมด ติดเพียงแค่ว่าพวกมันจะเน่าเสียไปก่อนเท่านั้น ส่วนบนต้นไม้ข้าคิดว่าน่าจะมีให้ขายได้ยาวนานถึง 3 เดือนขอรับ”
เกาโหลวเบิกตาโตเท่าไข่ห่าน เขาเชื่อแล้วว่ามู่เหยาจีพูดความจริง หากเอาผลไม้ทั้งหมดบนเกาะมากองรวมกัน ก็คาดว่าจะสร้างูเาผลไม้ลูกย่อมๆ ได้เลยทีเดียว
“เช่นนั้นปัญหาของเ้าก็เป็ว่าต้องเร่งเก็บผลไม้ที่สุกงอมมาให้เร็วที่สุดเพื่อไม่ให้มันเน่าเสียไปโดยเปล่าประโยชน์ ลำบากเ้าสองคนแล้ว คงจะเหนื่อยกันน่าดูชม”
“ใช่ขอรับ เหนื่อยมาก น้องสาวข้าก็ต้องทำงานทั้งวันแทบไม่ได้หยุดพักเลย”
“ข้าไม่เหนื่อยเ้าค่ะ เราสองคนกินแล้วก็นอนมาตั้งนาน มีงานทำบ้างข้าไม่รู้สึกเหงาอีกต่อไปแล้ว อีกอย่างเวลานี้ข้าก็แข็งแรงกว่าแต่ก่อนแล้วนะเ้าคะพี่ชาย”
“จริงของเ้า ยิ่งได้ทำงานมากขึ้น ก็เหมือนจะยิ่งเหนื่อยน้อยลง” มู่สี่เสินลอบคิดในใจว่าเวลานี้เขากับน้องสาวคงจะเริ่มปรับสภาพร่างกายให้เป็มนุษย์ได้ดีกว่าก่อนแล้ว
“เราต้องรีบกลับไปแล้วขอรับ กลับไปเก็บผลไม้ใส่ตะกร้ารอเอาไว้ก่อน พรุ่งนี้ก็จะได้นำกลับมาได้เร็วขึ้น ไม่แน่ว่าพรุ่งนี้ข้าอาจจะเอาผลไม้มาส่งได้ถึง 2 เที่ยว ขอบคุณท่านอาที่แนะนำ เราจะคัดเลือกผลไม้ที่สุกเต็มที่มาก่อน มันจะได้ไม่เน่าเสียไปเปล่าขอรับ”
“เดี๋ยวก่อนๆ อย่าเพิ่งรีบร้อน ครั้งหน้าเ้าอยากได้อะไรเพิ่มอีกบ้าง ข้าจะได้บอกคนในหมู่บ้านให้เตรียมเอาไว้แลกเปลี่ยน”
“ข้า้าเพียงข้าวสารไปสะสมเอาไว้ ผ้าปูนอนสำหรับเราสองคน จากนี้เราก็้าแค่เงินขอรับ”
มู่สี่เสินไม่ขาดอะไรนอกจากเรือนพักที่สะดวกสบายสำหรับน้องสาว ในเมื่อยังคิดวิธีการยังไม่ออกดังนั้นสิ่งแรกที่ต้องสะสมไว้ให้มากก็คือเงิน การเก็บผลไม้ที่ทยอยสุกไล่กันไปก็เป็เื่สำคัญเช่นกัน เขาจะทำให้สินค้าเน่าเสียไปโดยเปล่าประโยชน์ไม่ได้เด็ดขาด
“เอาอย่างนี้แล้วกัน ข้าจะให้บุตรชายข้าออกเรือจับปลาแค่ลำเดียว อีกลำของข้าจะให้เ้าขอยืมไปขนผลไม้กลับมา ผูกเรือให้ติดกันเ้าจะได้ไม่เสียเวลาพายไปกลับหลายรอบ” กู้หยุนตัดสินใจให้มู่สี่เสินขอยืมเรือเพิ่มอีก 1 ลำ
เขาได้ยินแล้วว่าสองพี่น้องสามารถส่งผลไม้ออกมาขายได้ยาวนานถึง 3 เดือน ผลไม้เหล่านี้แม้จะมีบ้างที่สุกงอมต้องรีบกิน แต่ส่วนใหญ่ก็ยังเก็บไว้ได้อีกหลายวันและนำไปขายต่อสร้างรายได้ได้
คุณภาพของผลไม้ที่มีขนาดใหญ่ เนื้อเยอะรสชาติหวานมากกว่าผลไม้บนแผ่นดินใหญ่ อย่างไรก็ขายได้ ขอเพียงให้พวกเขาส่งมาให้ได้ทันขายเท่านั้นก็พอ
“ท่านอาเกา เื่ผลไม้อย่างไรข้าก็ให้สัญญาว่าจะขายให้เฉพาะคนในหมู่บ้านจิงไห่ แต่ข้าอยากให้ท่านรับเงินค่าเรือกลับไปบ้าง เราไม่อาจเอาเปรียบท่าน" มู่สี่เสินควักเงินอีแปะกำหนึ่งยัดใส่มือหัวหน้าหมู่บ้านเกาโหลว
“เ้าเก็บเอาไว้ก่อนเถิด ข้าตั้งใจจะให้เ้าสองพี่น้องขอยืมเรือไปใช้ั้แ่ต้นแล้ว อีกอย่าง ด้วยการค้าของเ้า เรือลำเล็กของข้าไม่เหมาะหรอก เก็บเงินไว้ให้มากพอแล้วหาซื้อเรือลำใหญ่กว่านี้จะดีกว่า” เกาโหลวดันมือของมู่สี่เสินกลับไปดังเดิม
“น้ำใจของท่านอาเกา เราสองพี่น้องจดจำเอาไว้แล้วขอรับ”
มู่สี่เสินรู้สึกเกรงใจคนในหมู่บ้านจิงไห่เป็พิเศษ เพราะคิดว่าตนก็เพียงแค่ออกแรงเหนื่อยนิดหน่อยเท่านั้น ผลไม้ที่นำมาขายก็เป็ของได้เปล่าที่มีอยู่บนเกาะ แต่เป็เกาโหลวกับชาวบ้านเสียอีก ที่ต้องเป็ฝ่ายเสียทรัพย์สินของพวกเขาเพื่อสนับสนุนการดำเนินชีวิตของพวกตน
“บุญคุณน้ำใจอันใดกันหลานชาย เราเสียอีกที่จะได้มีโอกาสหารายได้จากผลไม้ของพวกเ้าสองคน เราหาปลาได้น้อยลงทุกวัน ยิ่งระยะนี้บางวันก็จับปลาไม่ได้เลยสักตัวไม่รู้พวกมันหายไปอยู่ไหนกันหมด ข้าจะไม่ปิดบังหรอกนะ ราคาที่ข้าจ่ายให้กับพวกเ้ากล่าวตามจริงก็ราคาถูกไปสักหน่อย” เกาโหลวเข้าใจว่าสองพี่น้องต้องมาจากตระกูลใหญ่ร่ำรวย และพวกเขาอาจจะไม่เคยทำการค้าเอง จึงไม่รู้ราคาข้าวของต่าง ๆ
“ผลไม้ที่เ้านำออกมาเป็ผลไม้สุกที่ต้องรีบขายโดยเร็ว เราจะแบ่งเอาไปขายเฉพาะชาวบ้านบนเกาะทั้ง 4 หมู่บ้านก่อน แล้วจะคัดเลือกลูกที่เก็บได้นานหน่อย ใส่เรือข้ามไปขายที่แผ่นดินใหญ่ เราต้องมีค่าแรง และต้องระวังเื่การทำให้มันเสียหายบอบช้ำ หวังว่าเ้าจะไม่คิดว่าพวกเราเอาเปรียบเ้าสองคนหรอกนะ”
“ไม่เลยขอรับท่านอา เราพอใจกับราคาที่ท่านจ่ายให้กับเราสองคนแล้วขอรับ” มู่สี่เสินรีบตอบกลับเช่นกัน
เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าข้าวสาร ตะกร้า หรืออะไรก็ตามมันสมควรจะแลกเปลี่ยนด้วยผลไม้กี่ลูก แต่เป็ชาวบ้านที่คิดคำนวณกันเอาเองว่าสิ่งของที่เขานำมาแลกเปลี่ยนสมควรจะได้ผลไม้ไปเท่าใด และไม่มีผู้ใดหยิบไปเกินกว่าที่ควรจะได้รับ
คนที่ไม่มีสินค้ามาแลก ก็เลือกซื้อและจ่ายเงินให้มู่เหยาจี และยังสอนนางอีกด้วยว่าแต่ละชนิดสมควรขายในราคาเท่าใด
โดยรวมแล้วสมาชิกในหมู่บ้านจิงไห่นำโดยหัวหน้าหมู่บ้านเกาโหลว ล้วนเป็คนดีมีน้ำใจควรค่าแก่การได้รับความนับถือและไว้วางใจมากสำหรับสองพี่น้อง
439
![[END] MY BOY ผู้ชายคนนี้ของฉัน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1609940506_34592001.webp)
