ตอนที่ 3 พบหน้า
@ห้องนั่งเล่น
่สายๆของวัน ฉัน ปะป๊าและคุณแม่พากันมานั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่นของบ้าน ตอนนี้บ้านหลังนี้ก็มีแค่ฉันที่เป็ลูกตอนนี้พี่อาชิย้ายไปอยู่กับอลิซแล้ว ส่วนพี่กัปตันกลับไปทำงานอยู่ที่อังกฤษต่อจนกว่างานนั้นจะเสร็จ ตอนนี้ฉันรู้สึกเหงาจังเลย
"พรุ่งนี้ลูกสาวป๊าจะได้เข้าไปเรียนรู้งานกับพี่แล้วพร้อมหรือยังลูก"
"พร้อมแล้วค่ะ"
"แม่หาคนขับรถให้อุ่นได้แล้วนะลูก"
"ขอบคุณค่ะ"
"ใครเหรอคุณทำไมเื่นี้ผมไม่รู้"
"เดี๋ยวเล่าให้ฟังบังเอิญได้มาค่ะ"
"บังเอิญได้มายังไงเหรอคะ"
"ไม่มีอะไรหรอกลูก แม่เห็นว่าพี่เขาอายุมากกว่าอุ่นนิดหน่อยน่าจะเป็เพื่อนคุยกันได้ อุ่นจะได้ไม่เหงายังไงล่ะ"
"อ๋อค่ะ"ฉันเชื่อว่าคนที่คุณแม่เลือกให้จะต้องไว้ใจได้อย่างแน่นอน ฉันจึงไม่ถามอะไรมาก
"อุ่นขอตัวไปชวนหนูดีดูซีรีส์ดีกว่าค่ะ"พูดจบฉันก็ลุกขึ้นจากโซฟาตัวที่นั่งอยู่ แล้วเดินออกไปจากห้องนั่งเล่นตรงไปหาหนูดีทันที
"หนูดีทำอะไรอยู่น่ะ"
"ทำการบ้านค่ะ"
"ใกล้เสร็จหรือยัง"
"เสร็จแล้วค่ะพี่อุ่นจะใช้หนูดีทำอะไรหรือเปล่าคะ"
"ไปนอนดูซีรีส์ที่ห้องพี่กัน"ประโยชน์นี้ฉันกระซิบได้ยินกับน้องแค่สองคน กลัวน้าแก้วแม่ของหนูดีจะบ่นเอา
"อื้อๆ ไปค่ะ"หนูดีฉีกยิ้มหวานพร้อมกับพยักหน้าตอบรับทันที
"น้าแก้วคะอุ่นเหงาขอยืมหนูดีสักวันได้มั้ยคะ"
"ได้ค่ะ คุณหนู"
"ป่ะ"หนูดีรีบเก็บสมุดและหนังสือที่เธอกำลังทำอยู่ทันทีจากนั้นฉันจึงจูงมือน้องเดินขึ้นห้องไปโดยที่ไม่ลืมหยิบเอาขนมถือติดมือเอาขึ้นไปเคี้ยวในระหว่างนอนดูซีรีส์ด้วย
"หนูดีชอบดูแนวไหน"ฉันหันไปถามน้อง
"หนูดีดูได้หมดเลยค่ะแนวไหนก็ได้ พี่อุ่นเลือกเลยเดี๋ยวหนูดีดูเป็เพื่อน"
"งั้นเอาเื่นี้แล้วกันน่าจะสนุก"ซีรีส์จีนย้อนยุคนางเอกปลอมตัวเป็เมียพระเอกเพื่อไปช่วยกันสืบคดีบางอย่าง
ในขณะที่ฉันกับน้องกำลังนั่งดูซีรีส์ด้วยกันอยู่นั้นฉันก็เริ่มชวนน้องคุย
"หนูดี"
"คะ"
"พระเอกหล่อเนอะ"
"แบบนี้สเปคหนูดีเลยค่ะ"
"มีสเปคที่ชอบด้วยเหรอไหนลองเล่าให้พี่ฟังหน่อยซิ ชอบแบบไหน" ฉันหมายถึงผู้ชายในชีวิตจริง
"แน่นอนว่าต้องหล่อ ขายาวหุ่นดี ตัวสูงโปร่ง มีความเป็สุภาพบุรุษ สุขุม เป็ผู้ใหญ่พึ่งพาได้และต้องมีสมอง"
"ฮ่าๆๆ มีสมอง!ข้อนี้ดีพี่ชอบด้วย สงสัยเห็นทีว่าพี่จะต้องมีสเปคที่ตัวเองชอบบ้างซะแล้ว"
"พี่อุ่นไม่เคยมีสเปคที่ชอบเหรอคะ"
"น่าจะลืมคิดไปน่ะ เอาแบบพระเอกในซีรีส์เื่นี้เลยแล้วกัน"ถ้าได้แฟนแบบพระเอกคนนี้คงดีไม่น้อย แค่คิดความสุขก็มาแล้ว
"พี่อุ่นคะ"ดูทำหน้าเข้าเหมือนอยากจะพูดอะไร
"ทำไมทำหน้าแบบนี้ล่ะเขาไม่หล่อเหรอ"
"เปล่าค่ะ หนูดีแค่คิดว่าถ้าสเปคพี่อุ่นจะต้องแบบนี้เท่านั้น ในชีวิตจริงมันหายากมากเลยนะคะ"ฉันอาจจะขึ้นคานจริงๆ เข้าใจแล้ว!
"อือ...ก็จริง่นี้ป้าข้างบ้านก็ชอบมาถามพี่ว่าเมื่อไหร่จะมีแฟน เมื่อไหร่จะแต่งงานเมื่อไหร่ดีล่ะหนูดี" เมื่อคิดถึงเื่นี้แล้วก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเฉยเลยเหมือนกำลังถูกสังคมข้างบ้านกดดันยังไงก็ไม่รู้
"หนูดีไม่ทราบค่ะ"
เช้าวันจันทร์
วันนี้ฉันตื่นแต่เช้าเตรียมตัวเข้าไปเรียนรู้งานในโรงงานผลิต ั้แ่กระบวนการแรกจนถึงกระบวนการสุดท้ายหรือจะเรียกได้ว่าทุกขั้นตอนผลิตนั่นเอง เป็ระยะเวลาสามเดือนหรือจนกว่าฉันจะเข้าใจขั้นตอนการทำงานทุกขั้นตอนได้เป็อย่างดี
หลังจากนี้ฉันก็จะได้ย้ายกลับมาประจำอยู่ที่ออฟฟิศสำนักงานแทนสาเหตุที่ต้องไปเรียนงานที่โน่นก็เพื่อให้เข้าใจถึงผลิตภัณฑ์ของบริษัทในเชิงลึกไม่ใช่แค่เพียงผิวเผินเหมือนพนักงานทั่วไป
ในขณะที่ฉันกำลังเดินลงบันไดมาก็ได้เจอกับผู้ชายคนหนึ่ง เขากำลังยืนคุยอยู่กับปะป๊าและคุณแม่น่าจะเป็คนขับรถของฉันมั้งดูได้จากการแต่งตัวแต่ทำไมฉันถึงได้รู้สึกว่าเหมือนเคยเจอหน้าผู้ชายคนนี้ที่ไหน
"นั่นไงลงมาแล้วอุ่นนี่คนขับรถของหนู เรียกเขาว่าพี่ภีร์ก็แล้วกัน"คุณแม่แนะนำให้ฉันกับเขารู้จักกัน
"สวัสดีครับคุณหนู"
"สวัสดีค่ะ"
"กินอะไรรองท้องก่อนไปสักหน่อยดีมั้ยลูก"
"อุ่นให้หนูดีทำแซนด์วิชใส่กล่องให้แล้วค่ะเช้าๆอุ่นไม่ค่อยหิว" พูดถึงหนูดีหนูดีก็วิ่งเข้ามาหาพร้อมกับกล่องแซนด์วิชในมือ
"พี่อุ่นขนมปังที่สั่งได้แล้วค่ะ"
"ขอบใจนะ"
"ผมไปรอที่รถนะครับ"เขาเอ่ยขออนุญาตจากนั้นก็เดินออกไป
"ปะป๊าคุณแม่ไม่ต้องเป็ห่วงนะคะ ที่โน่นมีพี่อาชิอยู่อุ่นจะรีบเรียนรู้งานทุกขั้นตอนให้เร็วที่สุด"
"แม่ไม่ได้เป็ห่วงอุ่นแม่เป็ห่วงพี่เขา อย่าดื้ออย่าซนนะลูก"
"คุณแม่...อุ่นโตแล้วนะคะ"
"พูดเผื่อๆไว้น่ะลูก"
"ปะป๊า..."
"ป๊าเห็นด้วยกับแม่ไปเถอะเดี๋ยวสายรถจะติด" ไม่มีใครเข้าข้างฉันเลยสักคนฉันจึงเดินไปที่รถที่กำลังจอดรออยู่
"เชิญครับคุณหนู"ฉันมองหน้าเขาอีกครั้ง รู้สึกคุ้นหน้าเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนจริงๆนะแต่ตอนนี้ยังคิดไม่ออก
"อุ่นไม่ชอบนั่งหลังขอนั่งข้างคนขับได้มั้ยคะ" ฉันชอบนั่งมองทางข้างหน้า
"จะดีเหรอครับ"
"มีปัญหาอะไรเหรอคะ"
"ผมไม่กล้ามีปัญหากับคุณหนูหรอกครับเชิญครับคุณหนู" เขาปิดประตูทางด้านหลัง แล้วรีบมาเปิดประตูทางด้านหน้าฝั่งตรงข้ามกับคนขับให้ฉันเข้าไปนั่งจากนั้นเขาก็ปิดประตู แล้วเดินอ้อมไปประจำที่คนขับ
ในขณะที่รถแล่นออกไปบนท้องถนนได้สักครู่อยู่ๆฉันก็จำเขาขึ้นมาได้ ฉันเคยเห็นเขามาเป็แขกในงานแต่งของพี่อาชิกับอลิซต้องใช่เขาแน่ๆ ว่าแต่เขาเป็ใครกันแน่ภายในงานวันนั้นคนที่มาส่วนมากจะมีแต่นักธุรกิจและญาติสนิท
"ทำไมมองหน้าผมแบบนี้ล่ะครับคุณหนู"
"หน้าพี่ภีร์เหมือน..."
"เหมือนใครครับ"
"อุ่นไปเรียนอยู่ที่อังกฤษมาหลายปีไม่ค่อยรู้จักใคร น่าจะจำคนผิดค่ะ"แต่ในใจของฉันกลับรู้สึกว่าเขาคนนั้นกับเขาคนนี้ต้องเป็คนคนเดียวกันแน่ๆ
"ครับ"จากนั้นฉันกับเขาก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีก จนกระทั่งรถแล่นเข้าไปจอดในโรงงาน
"คุณหนูครับระหว่างวันผมต้องทำอะไรบ้างครับ"
"ไม่มี"
"ครับ"
"ถ้ามีเดี๋ยวโทรเรียกแล้วกันขอบคุณนะที่ถาม"
"ครับ"จากนั้นฉันจึงเดินเข้าไปด้านใน เจอกับพี่อาชิที่ยืนรอฉันอยู่ก่อนแล้วเขาคือพี่ชายคนโตของฉันเองค่ะ หลังจากวันงานแต่งของพี่ชายฉันผ่านไปเขาก็ได้ย้ายไปอยู่ที่บ้านโน้นกับอลิซภรรยาของเขา
????????????????????
801
