เรนหยุดเดินอย่างกะทันหัน
ไม่มีสัญญาณ ไม่มีเสียงอะไรก่อนหน้านั้น เขาแค่หยุด แล้วก้มมองพื้นป่าด้วยสีหน้าที่หลินไม่รู้จะอ่านว่าอะไร
"อะไร?" หลินถาม เสียงเบา เพราะเรียนรู้แล้วว่าเวลาเรนทำสีหน้าแบบนั้นควรพูดเบา
เรนไม่ตอบ ก้มลงตรวจพื้น ปลายนิ้วแตะรอยบนดิน รอยที่หลินมองเห็นแต่ไม่รู้ว่าคืออะไรเพราะดูเหมือนแค่ดินที่ถูกเหยียบ
"รอย" เรนพูดในที่สุด "รอยเท้าและเครื่องหมาย"
"เครื่องหมายของใคร?"
เรนลุกขึ้น มองไปในทิศทางที่รอยพาดไปก่อน แล้วมองกลับมาที่หลิน "ผู้พิทักษ์ฝ่ายของจิน"
หลินมองรอบๆ ป่า ซึ่งดูเหมือนป่าปกติ ต้นไม้ สัตว์เล็ก แสงกรองผ่านใบ ไม่มีอะไรดูแตกต่าง "ไกลแค่ไหน?"
"ไม่รู้" เรนหันไปในทิศทางที่ไม่ใช่ทิศที่เดินมา "เปลี่ยนเส้นทาง ตามฉันมา"
"ทำไมถึงมาถึงตรงนี้ก่อนเรา ฉันคิดว่าพวกเขาไม่รู้เส้นทาง—"
"พวกเขารู้ป่า ฉันรู้ป่าเหมือนกัน ความต่างคือพวกเขามีมากกว่า" เรนเดินเร็วขึ้น "พูดน้อยลง เดินเร็วขึ้น"
หลินพูดน้อยลงและเดินเร็วขึ้น ซึ่งทำพร้อมกันได้ยากกว่าที่ฟังดู แต่เธอพยายาม
---
พวกเขาเดินวนหลีกเส้นทางเดิมอยู่ครึ่งชั่วโมง เรนพาผ่านพื้นที่ที่ต้นไม้หนาแน่นกว่า ทางแคบกว่า บางจุดต้องก้มลงคลาน บางจุดต้องข้ามรากไม้ใหญ่ที่โผล่พ้นดินเป็กำแพง
หลินสังเกตว่าเรนตึงกว่าปกติ ไม่ใช่แบบตื่นตระหนก แต่แบบคนที่คิดหลายขั้นตอนพร้อมกัน ไหล่ตึง มือที่กำคทาแน่นขึ้นเล็กน้อย
"เราหนีจากใคร?" หลินถาม เสียงยังเบา
"คนที่ทำหน้าที่เดียวกับฉัน แต่เลือกคำตอบที่ต่างกัน"
หลินพิจารณาคำตอบนั้นระหว่างเดิน มันฟังดูอย่างที่เรนมักตอบ สั้น ถูกต้อง แต่ทำให้ถามต่อมากกว่าตอบ
"แล้วคำตอบที่ต่างกันนั้นคืออะไร?"
"เขาเชื่อว่าภัยต้องกำจัด ฉันเชื่อว่าภัยต้องเข้าใจก่อน"
"แล้วถ้าเข้าใจแล้วยังอันตราย?"
เรนเดินต่อ "ค่อยคิดเมื่อถึงเวลานั้น"
เสียงคทากระทบกิ่งไม้ดังมาจากทิศซ้าย ไม่ดัง แต่ชัด เรนดึงหลินเข้ากอพุ่มไม้ทันที โดยไม่อธิบาย และหลินก็ไม่้าคำอธิบาย
---
ในกอพุ่มที่ใบหนาพอให้มองออกไปได้แต่ไม่เห็นจากข้างนอก หลินนั่งนิ่งโดยไม่หายใจดัง และอาจจะไม่หายใจเลยสักสองนาที
ผ่านกิ่งไม้ เธอเห็นสี่คน
ผู้พิทักษ์ทั้งสี่สวมชุดที่คล้ายเรนแต่สีต่างกัน สีน้ำตาลเข้มกว่า แต่ละคนถือคทา และเดินในรูปแบบที่บอกว่าเคยทำงานร่วมกันมานาน รู้ตำแหน่งของกันและกัน ครอบคลุมพื้นที่โดยไม่ต้องสื่อสาร
คนที่เดินนำอยู่ข้างหน้า เป็ผู้หญิง สูงพอๆ กับเรน ผมสั้น สีหน้าเด็ดขาดแบบที่หลินเคยเห็นในคนที่ทำสิ่งที่ทำเพราะเชื่อจริงๆ ไม่ใช่เพราะถูกบังคับ ไม่ใช่เพราะไม่มีทางเลือก แต่เพราะคิดว่าสิ่งที่ทำคือสิ่งที่ถูก
นั่นคือจิน
หลินรู้โดยไม่ต้องถาม
เรนจับข้อมือหลินเบาๆ เป็สัญญาณให้นิ่ง แม้หลินไม่ได้ขยับ ัันั้นอุ่น และหลินสังเกตว่าตัวเองรู้สึกสงบขึ้นเล็กน้อยเมื่อมีัันั้น
จินพาลูกน้องตรวจสอบพื้นที่รอบข้าง สั่งให้แยกตรวจ สั่งให้รายงาน ทุกคำสั่งสั้น ชัด และถูกทำตามทันที
หลินจ้องจิน
จินไม่ดูโหดร้าย ไม่ดูเ็าแบบที่หลินจินตนาการว่าคนที่ตามล่าเธอจะดูยังไง จินดูเหมือนคนที่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร เชื่อว่าทำถูก และพร้อมรับผิดชอบต่อการกระทำนั้น
ซึ่งในทางหนึ่งน่ากลัวกว่าคนโหดร้ายมาก
จินหยุดนิ่ง
หันมองทิศที่หลินกับเรนซ่อนอยู่พอดี
ไม่รู้ว่าเห็นอะไรหรือเปล่า กิ่งไม้กอพุ่มหนาพอ แต่จินยืนมองทิศนั้นอยู่นาน
แล้วพูดเงียบๆ ให้ลูกน้องใกล้ๆ ฟัง ไม่ได้พูดดัง แต่ป่าในตอนที่ไม่มีเสียงอื่นเป็ตัวส่งที่ดี
"เสียงต้องห้ามอยู่แถวนี้"
เรนดึงหลินถอยลึกเข้าไปในกอพุ่มโดยไม่ส่งเสียง ช้าๆ ระมัดระวัง ทีละนิ้ว
หลินถอยตาม หัวใจเต้นเร็ว ไม่กล้าหายใจ
---
พวกเขาใช้เวลาในกอพุ่มนานกว่าสิบนาที ก่อนที่เรนจะพาออกมาทางด้านหลังที่ห่างจากทิศที่จินเดิน
ออกมาแล้วหลินถอนหายใจออกยาว
"เธอเห็นเธอไหม?" หลินถาม
"ไม่แน่ใจ" เรนพูด มองย้อนกลับไป "จินรับรู้เสียงได้มากกว่าคนทั่วไป ถ้าเธอรับรู้ เธอจะรู้เร็วกว่าที่เราหลบออกมาได้"
"แต่เราออกมาได้"
"ครั้งนี้"
หลินเดินตามเรน มองหลังเขา มีคำถามที่อยู่ในหัวั้แ่เห็นจิน
"เรน"
"อะไร?"
"จินไม่ดูเหมือนคนร้ายเลย" หลินพูด ไม่ใช่กล่าวหา แต่พูดตรงๆ ว่าสิ่งที่เห็น "เธอดูเหมือนคนที่กำลังทำสิ่งที่คิดว่าถูก"
เรนเดินต่อ ไม่หยุด "ใช่"
"แล้วทำไมเธอถึงผิด?"
"ฉันไม่ได้บอกว่าเธอผิด"
หลินหยุดเดิน "อะไรนะ?"
เรนหยุดตาม หันมา "ฉันบอกว่าจินเลือกคำตอบที่ต่างจากฉัน ไม่ใช่ว่าเธอผิดหรือฉันถูก"
หลินมองเรนสักครู่ "แล้วถ้าเธอถูกล่ะ?"
"ถ้าเธอถูก" เรนพูดช้าๆ "ฉันก็อาจกำลังทำผิดพลาดที่แพงที่สุดในชีวิต"
ทั้งสองยืนมองกันอยู่
ป่าเงียบรอบข้าง
"โอเค" หลินพูดในที่สุด "ฉันชอบที่คุณบอกตรงๆ"
"ฉันไม่ได้บอกว่าเธอปลอดภัย"
"รู้ค่ะ แต่อย่างน้อยก็รู้ว่าคุณคิดอะไรอยู่"
เรนมองเธออีกครั้ง แล้วหันหน้าเดินต่อ
หลินเดินตาม ครั้งนี้เงียบกว่าปกติ คิดถึงจินที่เดินนำลูกน้องตรวจป่า คิดถึงสีหน้าของคนที่เชื่อว่าตัวเองกำลังทำสิ่งที่ถูก คิดว่าถ้าตัวเองอยู่ในตำแหน่งของจิน มีโอกาสไหมที่จะคิดแบบเดียวกัน
แล้วก็คิดว่าความจริงนั้นน่ากังวลกว่าการที่จินโหดร้ายมาก
---
779
