ตอนที่ 3 พี่เอย
ศรศิลป์ตื่นนอนตอน 7 โมงเช้าเดินลงมาอาบน้ำแปรงฟันเตรียมตัวไปโรงเรียนก็เจอเข้ากับศักดิ์ชัยผู้เป็พ่อที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่บนโต๊ะกินข้าวซึ่งมันทำให้เค้าในิดหน่อยเพราะเมื่อคืนประมาณตี 1เค้าถึงได้ยินเสียงศักดิ์ชัยเปิดประตูห้อง
‘นี่ขนาดใช้แรงไปตั้งขนาดนั้น แถมเพิ่งได้นอนตอนตี 1 ยังตื่นเช้ากว่าเราอีกแฮะแข็งแรงจริงๆ’ ศรศิลป์คิดในใจตอนแปรงฟัน
ตอนเย็นศรศิลป์หลังจากซ้อมบอลเสร็จก็กลับมาถึงบ้านเปิดประตูออก
“กลับมาแล้วครับ พ่อ”
ก็พบเข้ากับศักดิ์ชัยที่นั่งอยู่บนโซฟาข้างๆกับผู้หญิงคนนึงใบหน้าเรียวกลมงดงามราวกับเ้าหญิงดวงตากลมโตน่ารักภายใต้แว่นตากรอบดำ ริมฝีปากอวบอิ่มเคลือบไปด้วยลิปสติกสีชมพูหวานผมยาวสีดำประบ่า ใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีชมพูคู่กับกระโปรงยาวสีดำเลยเข่ามานิดหน่อย
“อ้าวศร เอ็งมาพอดีเลย นี่พี่เอย ลูกของเสี่ยเม้งเ้านายพ่อไง ไหว้พี่เอยซะซิ” ศักดิ์ชัยแนะนำสาวสวยข้างๆให้ศรศิลป์รู้จัก
“สวัสดีครับพี่เอย” ศรศิลป์ทำตามอย่างว่าง่าย
“สวัสดีเช่นกันค่ะน้องศร” เอยมองมาที่ศรศิลป์แล้วยิ้มเล็กน้อย
“พี่เอยนี่แหล่ะจะมาเป็ครูสอนพิเศษให้เอ็งนะ ศร” ศักดิ์ชัยพูด “พี่เอยเค้าใจดีจะมาสอนให้ฟรีไม่คิดเงิน ขอบคุณพี่เค้าซะด้วย”
“ขอบคุณครับพี่เอย” ศรศิลป์หันไปยกมือไหว้ขอบคุณเอย
“ไม่เป็ไรค่ะไปเริ่มเรียนกันเลยไหมคะ”เอยยกมือรับไหว้ศรศิลป์
“อ๊ะครับ ได้ครับ” ศรศิลป์ตอบกลับ
“เอ็งก็ต้องตั้งใจเรียนเข้าหล่ะ อย่าให้เสียชื่อพี่เอยเค้านะโว้ย ไอ้ลูกชาย” ศักดิ์ชัยพูดตามหลังลูกชาย
“น้องศรนำทางพี่ไปที่ห้องซิค่ะ” เอยพูดกับศรศิลป์ที่ยังคงยืนเอ๋อทำตัวไม่ถูก
“อ๊ะครับ ทางนี้ครับ” ศรศิลป์เดินนำทางเอยไปที่ห้องตัวเอง
เอยนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างๆเก้าอี้ของศรศิลป์ ตัวของเอยเบียดอยู่กับตัวของศรศิลป์ทำให้กลิ่นหอมจากตัวของเอยเข้ามาแตะจมูกของศรศิลป์ ไหนจะทั้งหน้าอกใหญ่อวบนุ่มที่ถูกห่อหุ้มด้วยเสื้อชั้นในที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีชมพูที่มาชนโดนแขนของเค้าเป็บางครั้งบางคราวทุกครั้งที่เอยเบียดตัวเข้าหาทำให้ศรศิลป์แทบไม่มีสมาธิกับการเรียน
“ตรงนี้ต้องใช้สูตรนี้นะคะน้องศร” เอยพูด
“ครับ” ศรศิลป์ก้มหน้าตอบไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองเอย
“ลายมือน้องศรสวยจังเลยนะค่ะ” เอยพูด
“ครับ” ศรศิลป์ถามคำตอบคำ
“ทำไมน้องศรพูดน้อยจังคะเขินพี่หรอคะ” เอยเบียดตัวเข้าใกล้กว่าเดิมแล้วเอียงคอถาม
“ป...ปล่าวครับ” ศรศิลป์เงยหน้าตอบตะกุกตะกักแต่ในใจก็คิดไปว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงได้น่ารักแบบนี้วะ
“ฮิฮิ ไม่ต้องเขินนะคะ ทำตัวตามสบาย” เอยพูดแล้วยิ้มเล็กน้อย “ถ้าอย่างนั้น วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะคะพี่ขอตัวกลับก่อนนะคะ”
“งั้นเดี๋ยวผมเดินลงไปส่งนะครับ” ศรศิลป์ที่เริ่มเขินอายน้อยลงแล้วอาสา
“ขอบคุณค่ะ” เอยยิ้มให้ศรศิลป์อีกครั้ง
ศรศิลป์เดินลงไปส่งเอยที่หน้าบ้าน แล้วศักดิ์ชัยก็เดินนำเอยมาที่รถเพื่อจะได้ขับรถไปส่งเอยที่บ้าน
“เชิญครับคุณหนู” ศักดิ์ชัยโค้งตัวเปิดประตูรถแล้วผายมือเชิญเอยขึ้นรถ
“ขอบคุณค่ะลุงศักดิ์” เอยพูดแล้วก็เข้าไปนั่งในรถ
“อ้าวพี่ศักดิ์จะไปไหนหรอคะนั่น”หวานใจที่กำลังหิ้วกระเป๋าพะรุงพะรังเดินออกมาที่รถที่จอดอยู่หน้าบ้านถามขึ้นมา
“อ๋อพี่จะไปส่งลูกสาวเ้านายที่บ้านน่ะ เค้ามาติวหนังสือให้เ้าศรมันแล้วนี่หวานใจจะไปไหนหล่ะเนี่ย” ศักดิ์ชัยถาม
“พอดีว่าแม่หวานเค้าป่วย พวกผมจะกลับไปดูแกหน่อยน่ะครับ พี่ศักดิ์” วิทย์สามีของหวานใจที่เดินตามหลังตอบขึ้นมาแทน
“อ๋อหรอ ขอให้แม่หายป่วยไวๆนะ หวานใจ แล้วก็เดินทางกันปลอดภัยนะ โชคดี พี่ไปก่อนหล่ะ”
“ขอบคุณค่ะพี่ศักดิ์” หวานใจตอบศักดิ์ชัย
แล้วศักดิ์ชัยก็ขับรถออกไปจากบ้านทันทีส่วนศรศิลป์หลังจากทักทายเพื่อนบ้านเสร็จ ก็แยกย้ายไปตามทางของตัวเอง
115
