ผมเป็นสมาชิกเว็บเทพบรรพกาล

เหยียนตี้มีสีหน้าปั้นยาก คิ้วสวยสองข้างขมวดแน่นเป็นปมยุ่ง

“เอ๋...พี่ชายคนนี้คือพ่อของหนูเหรอ” เหยียนอู่จี้ส่งสายตาน่ารักน่าชัง มองหลินอู๋เฉินด้วยความรู้สึกราวกับได้พบกล่องอัญมณีล้ำค่า ที่มีเพียงหนึ่งไม่มีสอง

“เอ่อ...ไม่ใช่ค่ะคุณปู่ คนนี้คือหลินอู๋เฉิน ลูกศิษย์ของหนูในมหาลัยเองค่ะ เขาเป็นคนที่มีความสามารถ ทางด้านธรณีวิทยา ด้านคณิตศาสตร์ เปียโน ขับรถ เขาเก่งรอบด้าน นอกจากนั้นยังสู้เก่งมากนะคะ” มู่เจาเจารีบเข้ามาทำลายบรรยากาศน่าอึดอัด เพราะกลัวว่าทุกคนจะเข้าใจผิด โดยเฉพาะความรู้สึกของเหยียนตี้ มู่เจาเจาไม่อยากให้เธอต้องมารู้สึกแย่กับเรื่องราวในคืนวันเก่าๆ อีกเป็นครั้งที่สอง

“อ๋อ...ไม่ใช่เหรอ งั้นโทษที ปู่ก็หลงๆลืมๆ ทักคนผิดไปเรื่อย เพราะงั้นอย่าถือสาเลยนะ” มู่หวังเฉากล่าวพร้อมกับหัวเราะจนเห็นฟันผุๆ

เหยียนตี้ส่ายศีรษะ “ไม่เป็นไรค่ะ”

แค่พูดคำสั้นๆ เพราะไม่อยากนึกถึงสามีไม่ได้เรื่องอีก

“จะว่าไปเอี้ยเฟย เธอเองก็เล่นเปียโนเก่งไม่ใช่เหรอวันนี้คืองานวันเกิดของฉัน ฉันหวังว่าเธอจะเล่นเพลงสักเพลงให้ฉันฟังนะ” มู่หวังเฉาเอ่ยเสียงเรียบ “นี่เจาเจา เอี้ยเฟยเล่นเปียโนเพราะมาก รับรองว่าหลานได้ฟังแล้วต้องชอบ”

“คุณพ่อครับ...”

“อะไรนะ...แกน่ะเงียบไปเลย ให้ฉันเป็นคนพูดเอง”

มู่หวูถิงทำได้เพียงส่ายหน้า

พ่อของเขาเป็นคนที่เอาแต่ใจตัวเอง แค่เอ่ยก็เห็นลิ้นไก่

ดูเหมือนว่าชายหนุ่มที่ชื่อเอี้ยเฟยจะถูกใจคุณพ่อมาก ถึงได้จงใจจับคู่ให้ลูกสาวของเขา มู่เจาเจาให้คบหาดูใจ

โจวอี้คุนจับมือของสามีแน่น มู่หวูถิงมองหน้าภรรยา อดไม่ได้ต้องถอนหายใจ

กล่าวด้วยความสัตย์จริงเอี้ยเฟยเป็นแค่คนไร้ค่า อาศัยรูปลักษณ์ภายนอกเทียบไม่ได้กับนายน้อยรุ่นที่สองผู้ร่ำรวย แถมยังอยู่ในชุดราคาไม่กี่หยวน จะมากินเนื้อหงส์อย่างลูกสาวเจาเจา เพ้อฝันเกินไปแล้ว!

“คุณมู่พูดชมเกินไปแล้ว ฝีมือการเล่นเปียโนของผมไม่มีอะไรเลย มันก็แค่กบในก้นบ่อ เทียบไม่ได้กับเจ้านายของผมหรอกครับ” คำพูดของเอี้ยเฟยอาจฟังเหมือนถ่อมตน แต่ลักษณะท่าทางที่แสดงออกมา กลับไม่ใช่อย่างนั้นเลย

“ฮ่าฮ่า น้องเอี้ยก็พูดไป ถ้าหากฝีมือการเล่นเปียโนของน้องเอี้ยเป็นกบในก้นบ่อ ทุกคนไม่ถึงกับเป็นดินโคลนที่อยู่ในก้นบ่อเหรอ” เจ้าบ้านตระกูลมู่พยักหน้าชื่นชม ยิ่งมองเอี้ยเฟยเท่าไหร่ ก็ยิ่งชอบมากเท่านั้น

ลักษณะอ่อนน้อมถ่อมตน หาได้ยากยิ่งในสังคมปัจจุบัน

มู่หวังเฉาในวัย 70 ปี แก่จนขนาดนี้จะไม่เคยพบคนปากดีได้ยังไง ดังนั้นจึงมองเอี้ยเฟยในมุมที่ต่างจากนายน้อยร่ำรวยรุ่นที่สอง

เอี้ยเฟยยักไหล่ ปรายตามองหลินอู๋เฉินทีหนึ่ง แล้วเอ่ยว่า “เมื่อครู่คุณมู่บอกว่านายเก่งหลายอย่าง รวมถึงเก่งเรื่องเปียโนด้วย งั้นมาพนันกันไหม ว่าใครจะมีทักษะน่าทึ่งกว่ากัน”

หลินอู๋เฉินพลันหรี่ตาลง “โอ้ จะมาพนันกับฉันเหรอ ถ้าหากแพ้ขึ้นมาขายขี้หน้าแย่เลยนะ”

มู่เจาเจาได้แต่หัวเราะเจื่อนๆ ในความพาลอหังการของศิษย์คนโปรด

ตั้งแต่หน้าชั้นเรียนแล้วเขามักจะทำตัวแบบนี้ ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องปกติ แต่สำหรับคนอื่นคงไม่คิดแบบนั้น โดยเฉพาะมู่หวังเฉา กลับมองว่าหลินอู๋เฉินเป็นคนไม่เจียมตัว เป็นนายน้อยประเภทที่ดีแต่ปาก พอลงมือกลับแย่ถึงขั้นไม่ได้เรื่อง

“พนัน...ไม่ นี่คืองานวันเกิดของคุณมู่ไม่ใช่โต๊ะพนัน จะมาพนันกันได้ยังไง จริงไหมครับคุณมู่” เอี้ยเฟยพูดด้วยน้ำเสียงของคนมีมารยาท ไม่ว่าเขาจะพูดคำไหนล้วนถูกใจนายผู้เฒ่า

“น้องเอี้ยก็พูดไป งานวันนี้เป็นงานวันเกิดของฉันก็จริง เพราะฉะนั้นฉันก็คือคนที่ตัดสินใจทุกอย่าง ถ้าหากอยากจะพนันก็ได้ ฉันไม่ถืออยู่แล้ว เพียงแต่คนที่ตั้งกฏต้องเป็นฉันเท่านั้น”

มู่หวังเฉาพูดได้ครู่หนึ่ง ก่อนจะมองหน้าหลานสาวด้วยรอยยิ้ม เสริมว่า

“กฏครั้งนี้ไม่ยาก ใครเล่นเปียโนได้ดีกว่าถือเป็นฝ่ายชนะ คนที่ชนะจะได้หมั้นกับหลานสาวของฉัน มู่เจาเจา ส่วนคนที่แพ้ต้องคุกเข่าขอโทษคนที่ชนะ และพูดว่า ขอโทษครับทักษะของผมมันอ่อนหัดเกินไป ไม่เห็นว่าคุณคือใครจึงกล้าท้าสู้ด้วย และตบหน้าตัวเองสามครั้ง!”

คำพูดของมู่หวังเฉาฟังดูบ้าบิ่น และหากมองให้ละเอียดจะพบว่า เขาจงใจมุ่งเป้าไปที่หลินอู๋เฉิน

ด้วยความที่เชื่อในฝีมือของเอี้ยเฟย แถมยังสนับสนุนการหมั้นหมาย ทำไมเขาต้องหวั่นไหวในชัยชนะครั้งนี้ด้วย

“คุณปู่...” มู่เจาเจามีสีหน้าซีดเผือด จับชายกระโปรงแน่น หันศีรษะไปขอความช่วยเหลือจากพ่อแม่ ก็เห็นแต่พวกเขาส่ายหน้าอย่างไร้หนทาง

คนในตระกูลต่างก็รู้ว่า มู่หวังเฉามีนิสัยแบบไหน คนแบบเขาเมื่อตัดสินใจทำอะไรลงไปแล้วยากที่จะเปลี่ยนได้ ครั้งนี้เองก็เหมือนกัน

“คุณพ่อ เจาเจาอายุยังน้อย เธอยังมีอนาคตอีกไกล ฉันไม่เห็นด้วยที่หลานต้องมารับผิดชอบเรื่องการพนันไร้สาระ ขอให้คุณพ่อคิดใหม่เถอะค่ะ”

มู่หวังเฉากวาดสายตามองเจ้าของเสียง ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกไม่สบอารมณ์

เธอคือมู่เจี้ยนผิง ลูกสาวคนเล็กของเขากับผู้หญิงราคาถูกอีกคน

หน้าตานับว่าสวยงามเหมือนกับแม่ของเธอ แต่ไม่สามารถบริหารธุรกิจได้ มีดีแค่หน้าตา เป็นผู้หญิงชั้นต่ำไม่สมควรใช้นามสกุลของเขา!

สำหรับมู่เจี้ยนผิง ความจริงเธอไม่ชอบหลานสาวคนนี้หรอก ที่กระโดดตัวออกมาช่วย แค่ไม่อยากเห็นเธอได้ดีกว่าเท่านั้น และอีกอย่าง ด้วยความที่เป็นอาอายุมากกว่า ต้องมาเห็นหลานแต่งงานก่อนตัวเอง มันเป็นเรื่องที่ไม่สมควรเท่าไหร่นัก

“เจี้ยนผิง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ กลับไปนั่งที่โต๊ะเงียบๆ ซะ!” มู่หวังเฉาไม่จำเป็นต้องไว้หน้า ถึงเธอจะเป็นลูกในไส้ แต่ก็เป็นผลผลิตผิดพลาดจากภรรยาราคาถูก

มู่เจี้ยนผิงมีสีหน้าปั้นยาก ทำได้เพียงหลบฉากออกไป ไม่กล้าเข้าไปวิพากษ์วิจารณ์อีก

พอตัววุ่นวายจากไปแล้วมู่หวังเฉาจึงพูดเรื่องพนันอีกครั้ง

เอี้ยเฟยมองหน้าหลินอู๋เฉินทีหนึ่ง ตามด้วยกล่าว “ผมอยากจะเล่นเปียโนนะ แต่ถ้าหากทำให้ใครคนหนึ่งต้องขายหน้าละก็ ผมไม่สามารถทำแบบนั้นได้จริงๆ”

“จิตใจของน้องเอี้ยสูงส่ง รู้ตัวว่าชนะแน่นอนก็ไม่อยากรังแก น่านับถือน่านับถือ” มู่หวังฉาชมไม่ขาดปาก

เหยียนตี้ที่นั่งฟังอยู่ตลอดรู้สึกไม่สบอารมณ์ นายผู้เฒ่ามู่ถือหางเอี้ยเฟยเกินไปแล้ว ทำไมถึงได้รังแกหลินอู๋เฉินขนาดนั้น นอกจากนี้ทำไมถึงต้องตั้งกฏพนันบ้าๆ ขึ้น ใจร้ายเกินไปแล้ว

ไอ้แก่นี่สมควรตาย!

“พูดมากน่ารำคาญ ถ้าหากจะเล่นเปียโนมากนักก็จัดให้” หลินอู๋เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่แยแส ไม่รู้ทำไมเหยียนตี้ฟังแล้วก็ยิ่งรู้สึกชอบอย่างบอกไม่ถูก จึงเผลอมองเขาด้วยรอยยิ้ม

เอี้ยเฟยที่เห็นสิ่งนั้นกำหมัดแน่น ต้องการฆ่าหลินอู๋เฉินเสียเดี๋ยวนั้น!

“อู๋เฉิน การพนันครั้งนี้สำคัญมาก เธอมั่นใจไหมว่าจะชนะ” มู่เจาเจาเป็นห่วงเขาจนเผลอจับมือออกนอกหน้า

หลินอู๋เฉินลูบมือของเธอกลับ เผชิญสายตาคู่นั้นอย่างไม่หวั่นเกรง

“มั่นใจอยู่แล้ว อาจารย์เองก็เคยเห็นแล้วไม่ใช่เหรอ ทักษะเล่นเปียโนของฉันน่ะ”

มู่เจาเจาพยักหน้า เธอยังจำเหตุการณ์วันนั้นได้แม่น

หลินอู๋เฉินเล่นเปียโนให้เจ้าหญิงสกุลเจียงแห่งหอการค้าเจียง อีกฝ่ายแพ้ราบคาบ ตอนนั้นเขาดูหล่อเหลาเป็นพิเศษ ทักษะการเล่นเปียโนยังตรึงใจเธอจนถึงทุกวันนี้ไม่ไปไหน

เห็นว่าเธอคล้อยตาม เขาจึงยื่นหน้าเข้าหาใกล้ กระซิบเสียงแผ่วข้างกกหู

“นอกจากนั้น จูบของอาจารย์และทุกส่วนในร่างกายของอาจารย์เป็นของฉัน แล้วฉันจะปล่อยอาจารย์ให้ไปอยู่ในมือของคนอื่นได้ยังไง ใช่ไหมอาจารย์”

มู่เจาเจาพลันหน้าร้อนผ่าว อดไม่ได้ต้องหยิกมือเขาไปทีหนึ่ง กลัวว่าทุกคนจะได้ยินเสียงที่เขาพูด

หลินอู๋เฉินพูดเบามาก ไม่มีใครในงานได้ยิน ยกเว้นคนสองคน หนึ่งเอี้ยเฟย สองเหยียนตี้

“ถ้าหากนายพูดแบบนั้นละก็ เรามาเริ่มกันเถอะ” เอี้ยเฟยเดินเข้ามา นัยน์ตาคู่นั้นฉายความโกรธที่เริ่มปะทุร้าย แต่น้ำเสียงยังเปี่ยมด้วยมิตรไมตรีอันบริสุทธิ์

มู่หวังเฉาพยักหน้าเห็นด้วย “ถ้าหากตกลงกันได้แล้ว ก็อย่าช้าอยู่เลย มาเริ่มกันเถอะ เปียโนถูกเตรียมไว้แล้ว”

เปียโนของบ้านตระกูลมู่มีราคาแพงมากกว่าสิบล้านหยวน แพงกว่าซูเปอร์คาร์บางคันเสียอีก

ดังนั้นเสียงของเปียโนตัวนี้จึงยิ่งไพเราะเมื่อมันถูกขับเน้นด้วยนักเปียโนมากฝีมือ พอนายผู้เฒ่ามู่สั่งการลงมา นักเปียโนที่ถูกจ้างให้มาเล่นในงานจึงหยุดมือ แล้วหลบฉากออกไปข้างๆ ด้วยความไม่พอใจ

“เกิดอะไรขึ้น?”

แขกในงานกำลังสนุกกับเสียงเพลง พอดนตรีหยุดลงทุกคนจึงสงสัย

ใครบางคนที่ได้ยินสิ่งที่นายผู้เฒ่ามู่พูด รีบบอกไปว่า “เจ้าบ้านมู่อยากให้ชายสองคนนั้นขึ้นไปเล่นเปียโน ใครชนะจะได้หมั้นกับหลานสาว มู่เจาเจา”

“สองคนนั้นเหรอ...”

พวกเขามองเอี้ยเฟยกับหลินอู๋เฉินสลับกันไปมา จะว่าไงดี เอี้ยเฟยดูหล่อเหลาแต่เหมือนยาจก ส่วนหลินอู๋เฉินทั้งตัวใส่แบรนด์เนมแต่หน้าตาค่อนข้างธรรมดา

“เจ้าบ้านตระกูลมู่คิดอะไรอยู่”

“นั่นสิ แทนที่จะจับคู่นายน้อยฉีกับมู่เจาเจา ให้พวกเราดูอะไรก็ไม่รู้ เขาแก่จนเลอะเลือนแล้วเหรอ”

ตัวตนของมู่เจาเจาคือสาวงามเพรียบพร้อมอย่างไม่ต้องสงสัย

ใครหลายคนคิดว่าคนที่เหมาะสมกับเธอคือนายน้อยฉี ตระกูลร่ำรวยอันดับหนึ่งในชุนเหลียน แต่อย่างใดก็ตามการกระทำของมู่หวังเฉาได้ทำให้ทุกคนหัวเราะเยาะ กลายเป็นที่ขบขันในสังคมชั้นสูง