หลังจากที่ทุกอย่างสงบลง เหมยอิงอิงถูกนำมาพักรักษาตัวในพำนักส่วนตัวของจุนเป่า โดยมีเหมยฮัวสาวใช้ที่ติดสอยห้อยตามนางมาจากเมืองลี่จินคอยดูเเลไม่ห่าง ซึ่งในตอนนั้นเหมยอิงอิงก็ลืมตาขึ้นมาพอดี นางเกิดอาการผวาใเพราะภาพเหตุการม้านับร้อยตัววิ่งเข้ามาหานางนั้นมันยังติดตานางอยู่ เเต่เมื่อเห็นว่าตอนนี้ตัวนางปลอดภัยนางจึงโล่งใจไปอีกเปราะหนึ่ง ทางด้านเหมยฮัวที่เห็นว่านายเขาฟื้นแล้ว เขาดีใจรีบคลานเข่าเข้ามาถามถึงอาการของเหมยอิงอิงด้วยความเป็ห่วงทันที
"อ้า..คุณหนู คุณหนูเป็อะไรมากไหมเ้าคะ พรั้ว!!"
"ข้าบอกแล้วใช่ไหมว่า เป็ตายร้ายดียังไง ก็ให้เรียกข้าว่าคุณชายหวัง เดี๋ยวเ้าทำแผนของข้าพังหมดแล้ว แล้วนี่ใครช่วยข้าไว้?"
"ท่านชายเฉินเ้าค่ะ ท่านชายเฉินเป็คนช่วยคุณหนูไว้"
"ท่านชายเฉินงั้นหรอ หรือว่าจะเป็ท่านชายที่มีขลุ่ยเหน็บไว้ข้างใช่หรือไม่?"
"เอ๋..ช่ะ ใช่เ้าค่ะ เเต่ว่า...เอ่อ…"
"เเต่ว่าอะไร เ้าทำอะไรให้ข้าเสียอารมณ์อีก เหมยฮัว!!"
"ตอนที่ท่านชายอุ้มคุณหนูมาที่นี่ ท่านชายรู้แล้วว่าคุณหนูเป็หญิงเ้าค่ะและข้าก็ได้เปิดเผยความจริงว่าคุณหนูเป็….พรั้ว!!เพี้ย!!"
"นี่เ้าทำอะไรลงไปรู้ตัวบ้างไหม!! เ้านี่มันไม่มีประโยชน์จริงๆ ข้าจะฆ่าเ้าด้วยมือของข้านี่แหละ!!"
"คุณหนู ไว้ชีวิตข้าเถิด หากข้าไม่สารภาพไปเช่นนั้น คุณชายเฉินก็ต้องลงโทษคุณหนูเป็แน่และการที่ข้ายอมรับความจริงก็เพื่อ ขอร้องให้คุณชายเฉินนำตัวคุณหนูส่งกลับเมืองลี่จินอย่างปลอดภัยนะเ้าคะ"
"แต่ข้ายังไม่อยากกลับ ข้าจะอยู่ที่นี่กับท่านชายเฉิน เ้าจงกลับไปพร้อมขบวนและเเจ้งเเก่ท่านพ่อข้าว่า ข้าจะอยู่ที่นี่ในฐานะภรรยาของท่านชายเฉิน!"
"ว้าย!!ทำเช่นนั้นไม่ได้นะเ้าคะ! ขืนข้ากลับไปตัวคนเดียวมีหวัง หัวข้าได้หลุดออกจากบ่าแน่เ้าค่ะ"
"ก็ให้หลุดออกไปซะสิ เพราะถึงเ้าเก็บไว้ เ้าก็ไม่ได้ใช้อยู่ดี เพราะเ้ามันเป็คนปัญญานิ่ม ทำอะไรไม่รู้จักคิด!!"
"คุณหนู ให้อภัยข้าเถิดเ้าค่ะ พวกเรากลับเมืองลี่จินกันก่อนเถอะนะเ้าคะ เเค่นี้เมืองฮุ่ยิก็วุ่นวายมากพอแล้วเ้าค่ะ"
"นี่เ้าหาว่าข้าเป็ตัวก่อความวุ่นวายงั้นหรอ นี่เ้าออกคำสั่งกับข้าเช่นนั้นหรอ เ้ามานี่เลยนะ โอ้ย!!หลังข้า!เกิดอะไรขึ้นกับหลังของข้า!!"
"ท่านชายเฉินกับหมอหลวงบอกข้าว่า คุณหนูมีแผลฟกช้ำตามตัวและกล้ามเนื้อที่หลังอักเสบจากการตกหลังม้าเ้าค่ะ ต้องพักรักษาตัวนาน 2-3 วันเลยนะเ้าคะ ข้าคิดว่าคุณหนูน่าจะรีบพักฟื้นให้หายนะเ้าคะ!" เหมยอิงอิงมองหน้าเหมยฮัวด้วยสายตาดุและกำลังจะฟาดฝ่ามือลงที่หน้าของนางอีก แต่ทว่าเหมย อิงอิงกลับคิดอะไรขึ้นมาได้ นางเอามือเปลี่ยนไปจับผมและนั่งยิ้มเ้าเล่ห์อยู่คนเดียว เหมยฮัวรู้สึกแปลกใจที่จู่ๆนายของนางก็มีท่าทีและอาการที่เปลี่ยนไป
"เรากลับเมืองลี่จินกันก่อนเถอะนะเ้าคะคุณหนู"
"ไม่ต้องมาสั่งข้า!!ที่เ้าอยากพาข้ากลับเมืองลี่จินเพราะเ้ากลัวว่า หัวของเ้าจะหลุดจากบ่าใช่ไหมล่ะ เฮอะ!!"
"ข้าน้อยมิบังอาจเ้าค่ะ"
"เเต่ก็ดีเหมือนกันนะ...ข้าต้องรีบกลับไปรักษาตัวให้หายดีแล้วหลังจากนั้นข้าก็จะได้กลับมาหาท่านชายเฉินอีกครั้ง ฮ่าฮ่าฮ่า"
"เอ่อ..คือ ข้าเกรงว่า คุณหนูคงจะกลับมาที่เมืองนี้ไม่ได้อีกแล้วล่ะเ้าค่ะ เอ่อคือว่า.." จากใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างมีความสุขได้เปลี่ยนกลับไปเป็ใบหน้าที่ดุร้ายอีกครั้ง เหมยอิงอิงกระชากศีรษะของเหมยฮัวมาถามอย่างไม่สบอารมณ์ เพราะนางรู้สึกเครงใจกับคำพูดของสาวใช้เอามากๆ
"โอ้ย!!อภัยให้ข้าด้วยเ้าค่ะ ข้าผิดไปแล้ว ปล่อยข้าไปเถิดเ้าค่ะ ข้าเจ็บ ข้ากลัวแล้วเ้าค่ะ ฮือฮือ"
"เมื่อครู่นี้ เ้า..เ้าว่าอะไรนะ ทำไมข้าถึงจะมาที่เมืองฮุ่ยิอีกไม่ได้ ไหนเ้าลองพูดใหม่ อีกทีซิ!!"
"เอ่อ ….คือว่า.." ในระหว่างที่เหมยอิงอิงกำลังโกรธจัดที่เหมยฮัวไม่ยอมตอบอะไร นางเอาเเต่ลุกลี้ลุกลนพูดจาตะกุกตะกักฟังไม่รู้ศัพท์ จนเหมยอิงอิงทนความงุ่นง่านเซ่อซ่าของนางไม่ได้ เกือบจะลงไม้ลงมือกับเหมยฮัวอีกครั้ง เเต่ทว่าโชคช่วยที่หลานเซียนได้วิ่งเข้ามาห้ามนางไว้ได้ทันพอดี ทำให้นางเบี่ยงสายตาจากสาวใช้ไปที่บุรุษที่รั้งแขนนาง เหมยอิงอิงมองหน้าหลานเซียนอย่างไม่สบอารมณ์เพราะเขายังไม่รู้ว่าหลานเซียนคือใคร...
"เฮ้!!ชอบเมืองฮุ่ยิทุกคนล้วนทราบดีว่าที่นี่ไม่นิยมใช้ความรุนแรงกับคนสนิทหรอกนะแม่นาง ที่เ้าแสดงกิริยาเช่นนี้ก็หมายความว่าเ้าไม่ใช่คนเมืองนี้สินะ" เหมยอิงอิงสบัดเเขนหลานเซียนให้หลุดและถอยออกห่างหลานเซียนอย่างไม่สบอารมณ์ ที่เขาเข้ามาขัดขวางการกำราบสาวใช้ของนาง
"เ้าเข้ามาทำไม มีธุระอะไรกับข้าอีก"
"ข้าว่าเเล้ว! ทำไมเเขนท่านชายผู้นี้ถึงนิ่มราวกับผู้หญิงนัก ที่แท้ท่านก็เป็หญิงนี่เอง เเต่ท่านเก่งมากนะปลอมตัวได้เนียนมากๆเลย คราวหลังสอนข้าบ้างสิ ข้าอยากทำเป็บ้าง ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าชื่อเฉินหลานเซียนนะ ข้าอยากรู้จักกับแม่นาง…"
"เฉิน!!นี่อย่าบอกนะว่า เ้าเป็คนช่วยชีวิตข้าไว้น่ะ ขลุ่ยนั่นของเ้างั้นหรือ?" หลานเซียนทำหน้างงๆมองดูขลุ่ยที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆเขาสลับกับมองหน้าของเหมยอิงอิง แว๊บแรกที่เห็นใบหน้าอันแท้จริงของเหมยอิงอิงแล้วทำให้หลานเซียนถึงกับอึ้งในความงดงามของนาง หลานเซียนได้เเต่อมยิ้มและรีบเดินออกจากที่พำนักไป เหตุการณ์นี้ทำให้เหมยอิงอิงเข้าใจผิดว่า หลานเซียนคือคนช่วยนางไว้ นางจึงตัดสินใจกลับเมืองทันทีเพราะนางอยากให้จุนเป่าเป็คนไปช่วยนางไว้ แท้จริงแล้ว สิ่งที่นางเข้าใจมันถูก หลานเซียนไม่ใช่คนที่ช่วยนางไว้ เเต่เหตุที่เขายิ้มและรีบวิ่งออกไปเป็เพราะเขาหลงรักนางเข้าแล้ว หลานเซียนถึงได้ยิ้มเขินอายแล้วรีบเดินออกไปเช่นนั้น เเต่ก็ไม่คิดว่าการไม่ได้ตอบอะไรของหลานเซียน จะทำให้เหมยอิงอิงเข้าใจผิด เพราะเเน่นอนว่าใน่ที่จุนเป่าเข้ามานั้น นางยังคงหลับอยู่...จึงไม่อาจรู้ได้ว่าคุณชายที่ช่วยชีวิตนางไว้นั้นคือท่านไหน เหมยอิงอิงจะทราบหรือไม่ว่าคนที่ช่วยนางไว้คือใครและจะทราบจากใครนั้น ติดตามได้ใน Ep. หน้านะคะ
3K
