เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        เพราะวันนี้เป็นวันทำงานหยางเฉินจึงรีบขับรถตรงไปยังบริษัทอวี้เหล่ย ทันทีที่ออกจากสถานีตำรวจแม้ว่าเขาจะไม่ได้ซื้ออาหารมาให้สาวๆ ในแผนก แต่ในฐานะพนักงานดีเด่นที่ตั้งใจทำงานหยางเฉินจึงไม่อาจล้มเลิกการเล่นเกมจนกว่าจะถึงเวลาเลิกงาน

        ทันทีที่หยางเฉินเดินเข้ามาในแผนกเหล่าสาวๆ ต่างพากันพร้อมใจส่งสายตาฮึดฮัดไม่พอใจมาทางหยางเฉินนั่นทำให้หยางเฉินขนลุกซู่

        "อรุณสวัสดิ์ครับ"หยางเฉินยังคงทักทายอย่างยิ้มแย้ม

        "ฮึ่มมีใครบางคนละเลยพวกเรา และปล่อยให้พวกเราหิวโซตั้งแต่เช้า"จางไช่เบ้ริมฝีปากสีแดงของเธอ และบ่นขึ้นอย่างไม่พอใจ

        หยางเฉินได้ยินดังนั้นก็รีบกล่าวตอบอย่างรวดเร็ว "ผมอธิบายได้เมื่อเช้านี้ผมเจอปัญหาบางอย่าง"

        "ปัญหาอะไรล่ะ?"หญิงสาวถามอย่างหวาดระแวง

        "เมื่อวานนี้ผมตกสาวคนหนึ่งได้ที่บาร์แล้วเราก็ไปต่อกันที่โรงแรมแต่สุดท้ายผมกลับโดนตำรวจจับในตอนเช้า และเมื่อออกจากสถานีตำรวจผมก็รีบมาที่นี่ทันทีอาหารเช้าก็ยังไม่ได้กินเลยด้วย" หยางเฉินพูดไปตามตรง

        หญิงสาวหลายคนเมื่อได้ฟังก็ต่างเอามือก่ายหน้าผากเรื่องอย่างนี้ใครจะเชื่อได้ลง!?

        "ผู้ชายขี้โม้อย่างนายน่ะหรือจะสามารถตกสาวได้? เธอคงไม่ใช่ไดโนเสาร์ใช่มั้ย?"

        "นายแค่ตื่นสายแล้วลืมซื้ออาหารมาให้พวกเราใช่มั้ยล่ะ?พวกเราต่างรู้ว่านายมีชื่อเสียงในด้านการทำทุกวิถีทางที่จะไม่ต้องทำงาน เรายกโทษให้นายก็ได้ แต่นายก็ไม่จำเป็นต้องโกหกเรื่องไร้สาระจริงมั้ย?"

        "พี่ใหญ่หยางพี่ล่อลวงฉันทีฉันจะไปโรงแรมกับพี่ และจะให้ตำรวจมาจับ ฉันยังไม่เคยไปสถานีตำรวจเลยสักครั้งเดียว!"

        "แม่จิ้งจอกเจ้าเล่ห์ถ้าเธอต้องการไปสถานีตำรวจ เธอก็แค่ไปขายบริการที่บาร์ก็พอแล้วล่ะ!ฮ่าๆๆ"

        พวกผู้หญิงต่างพูดคุยกันอย่างสนุกสนานจนหยางเฉินตะลึงงันว่าไม่มีแม้สักคนเดียวที่จะเชื่อเขา

        หยางเฉินรู้สึกหดหู่เขาพูดความจริงแต่กลับไม่มีคนเชื่อ โลกนี้กลับกลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไร!?

        เรื่องนี้จบลงด้วยประการฉะนี้แลเมื่อหยางเฉินเดินกลับไปนั่งที่ จ้าวหงเยี่ยนเหลือบมองมาที่เขาด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย

        "นายไปสถานีตำรวจมาจริงๆใช่หรือเปล่า?"

        "ทำไมผมต้องโกหกด้วยล่ะผมยังทะเลาะกับครอบครัวฝ่ายหญิงอยู่เลย"

        จ้าวหงเยี่ยนมองหยางเฉินด้วยสายตาชื่นชม

        "นายนี่ช่างโชคร้ายจริงๆนอกใจคืนเดียวก็เจอแบบนั้นเข้าซะแล้ว ฉันไม่เคยเห็นผู้ชายล้มเหลวอย่างนายมาก่อน"

        "หึคุณคิดว่าการนอกใจเป็นเรื่องง่ายงั้นหรือไง?" หยางเฉินก็เอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจ "คุณลองนอกใจสามีดูมั้ยล่ะห้ามให้เขาจับได้ด้วย"

        จ้าวหงเยี่ยนได้ยินดังนั้นก็ทำหน้าตาสนุกสนานเธอมองมาที่หยางเฉินพร้อมกล่าวว่า

        "นายพูดอะไรของนายน่ะหญิงสาวสูงศักดิ์อย่างฉัน ควรที่จะอุทิศชีวิตมุ่งมั่นเพื่อความสุขของครอบครัว"

        "แล้วใครเอ่ยที่แค่แตะติดหน่อยก็เปียกซะแล้ว" หยางเฉินกระซิบ

        จ้าวหงเยี่ยนเงยหน้าขึ้นตบบ่าหยางเฉินหลายครั้งและกล่าวด้วยใบหน้าอันแดงก่ำว่า

        "นายห้ามพูดแบบนี้อีกเด็ดขาดฉันแค่อยากให้นายเป็นเพื่อนร่วมงานธรรมดาและฉันก็ไม่ได้มีความคิดสกปรกแบบนาย"

        "ความคิดที่สกปรกเหรอ..."หยางเฉินพูดเย้ยพลางจ้องมองผู้หญิงขี้อายที่แต่งงานแล้วตรงหน้าเขา "ก็คุณเล่นแต่งตัวซะเปิดเผยขนาดนั้นใครเขาจะไม่คิดกันล่ะ แล้วนอกจากนั้นผมยังไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านั้นเลยเรื่องสกปรกที่ว่าคุณคิดไปเองคนเดียวนะ?"

        จ้าวหงเยี่ยนโกรธจนหน้าอกกระเพื่อมเธอหันหน้าหนีไปโดยไม่สนใจหยางเฉินอีก

        หลิวหมิงอวี้สวมชุดสูทสีขาวเดินโบกมือไปมาวันนี้เธอดูอารมณ์ดีหลังจากไม่ต้องทนถูกคุกคามจากหัวหน้าหม่าเธอก็กลับมาสดใสงดงามเช่นดอกทิวลิปบาน

        เธอยืนพิงโต๊ะหยางเฉินในมือถือถ้วยกาแฟเอวของเธอที่พิงโต๊ะถูกกดลงจนสามารถเห็นรูปร่างของก้นงอนงามที่สมบูรณ์แบบ

        "หยางเฉินนายไม่ควรหยอกล้อหงเยี่ยนนะ เธอเป็นห่วงนายมาก เมื่อเห็นว่านายไม่ได้มาเธอยังให้ฉันโทรตามเลยแต่ใครจะรู้ว่านายปิดเครื่อง"

        "พี่หมิงอวี้ใครจะสนคนใจร้ายคนนี้กัน เขาจะมาหรือไม่มาก็เรื่องของเขา"

        แต่หยางเฉินรู้สึกอบอุ่นในหัวใจดูเหมือนว่าผู้หญิงเหล่านี้นั้นเป็นห่วงเขาจริงๆ ดังนั้นเขาจึงกล่าวด้วยรอยยิ้ม "คุณเป็นห่วงผมงั้นเหรอ"

        "ใครจะห่วงนายอย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย..." จ้าวหงเยี่ยนแกล้งทำเป็นโกรธ เธอจ้องหน้าเขาแล้วหันไปทำอย่างอื่นทันที

        หยางเฉินหันไปถามหลิวหมิงอวี้

        "แล้วคุณล่ะ?"

        "ฉัน?"เมื่อถูกถามอย่างกะทันหัน หลิวหมิงอวี้ก็ลุกลี้ลุกลนเล็กน้อย

        "นายต่างหากที่มักจะทำให้คนเจ็บช้ำจะมีใครทำอันตรายกับนายได้กัน?" พูดพลางเธอก็หายกลับไปนั่งที่อย่างรวดเร็ว

        เล่นละครเก่งกันเสียจริงหยางเฉินยิ้มแล้วหันหน้าเข้าหาคอมพิวเตอร์ เตรียมพร้อมที่จะเล่นเกมต่อไป

        เมื่อถึงเวลาอาหารกลางวันพวกเขาทั้งสามต่างไปโรงอาหารรับประทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย แต่แล้วจู่ๆ จางไช่ก็เอ่ยขึ้นมาว่า

        "งานแฟชั่นฤดูใบไม้ร่วงที่กำลังจะถึงนี้พวกเธอคิดว่าซีอีโอของเราจะออกจากโรงพยาบาลทันหรือเปล่า?"

        "ถ้าซีอีโอไม่อยู่เมื่อถึงเวลาแฟชั่นโชว์ในปีนี้ย่อมขาดสีสันเป็นอย่างมาก"หลิวหมิงอวี้พูดขึ้นพลางหันไปหาหยางเฉินที่กำลังมุ่งมั่นกับการกินอาหารอยู่

        "หยางเฉินไม่ว่าจะอะไรยังไงนายก็เป็นพนักงานของบริษัทนายต้องรู้สิ่งที่เกิดขึ้นภายในบริษัทบ้าง"

        เราจะต้องกังวลอะไรอีก?หยางเฉินแอบคิดในใจ กล่าวขึ้นด้วยรอยยิ้มว่า

        "ผมไม่ใช่หมอซะหน่อยถึงจะเป็นห่วงบอสหลินแค่ไหน แต่ผมก็ช่วยอะไรเธอไม่ได้"

        "คนใจดำ"จางไช่แลบลิ้นอย่างน่ารัก

        "ภรรยาของนายน่าสงสารมากที่มีสามีอย่างนาย"

        "ใช่นายแต่งงานแล้วแต่ยังไปเถลไถลในผับอีก แถมยังไม่ตั้งใจทำงานเอาแต่เล่นเกมไปวันๆฉันล่ะเชื่อจริงๆ ว่าผู้หญิงโง่คนไหนที่กล้าแต่งงานกับนาย"จ้าวหงเยี่ยนกล่าวเยาะเย้ย

        หยางเฉินยิ้ม ผู้หญิงพวกนี้นึกว่าเขาพูดล้อเล่นไม่เช่นนั้นพวกเธอคงไม่ไปทานข้าวกับเขาหยางเฉินคิดว่าสัปดาห์หน้าเมื่อหลินรั่วซีออกจากโรงพยาบาลเขาเองก็มีเรื่องพูดคุยกับเธออยู่หลายเรื่อง

        สำหรับหญิงสาวที่รู้ว่าสามีถูกจับเพราะนอกใจแต่เธอยังคงส่งทนายความมาพาตัวเขาออกไป แน่นอนว่าเธอนับเป็นคนประหลาดคนหนึ่ง

        หยางเฉินขี้เกียจคิดเรื่องนี้อีกเขาส่ายหัวไล่ความคิดดังกล่าวทิ้งไป ก่อนจะวางแผนรับประทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย ทันใดนั้นเองหางตาของเขาก็ไปสะดุดที่โม่เชี่ยนนีที่ไม่พบเจอมาหลายวันกำลังเดินเข้ามาพร้อมกับเลขาของหลินรั่วซี อู๋เยวี่ย พร้อมด้วยหญิงสาวอีกไม่กี่คน

        โม่เชี่ยนนีสวมเสื้อเชิ้ตแฟชั่นผ้าชีฟองกับเสื้อกั๊กสีน้ำตาลเข้มกางเกงขาม้า ดูแล้วเหมือนนักเลง และรองเท้าบู๊ทยาวสไตล์คาวบอยด้วยรูปร่างที่สง่างามของเธอนั้น ให้ความรู้สึกที่ดื้อดึง ไม่อ่อนข้อขณะที่เธอเดินเข้าไปในโรงอาหาร สายตาของพนักงานชายจำนวนมากต่างจับจ้องมาที่เธอ

        อย่างไรก็ตามใบหน้างดงามของโม่เชี่ยนนีนั้นมีเค้าลางของความเหนื่อยอ่อน คิ้วของเธอขมวดเครียดในขณะที่เธอพูดคุยกับอู๋เยวี่ย เมื่อเธอพบเจอปัญหาที่ไม่สามารถแก้ได้

        "หัวหน้าโม่ช่างน่าสงสารเสียจริงเมื่อเธอว่างงานจากแผนกประชาสัมพันธ์เมื่อใดเธอยังต้องรับผิดชอบงานของซีอีโอต่ออีก" จางไช่กล่าวเสียงเบาว่า "เข้าประชุมทุกวันและลงมาทานอาหารเมื่อประชุมเสร็จเท่านั้น"

        "มีวิธีอื่นอีกหรือไงล่ะ?ซีอีโอไว้ใจหัวหน้าโม่มากที่สุดนอกจากนี้ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ผลกำไรของบริษัทก็เพิ่มขึ้นหลายเท่าด้วยความสามารถของแผนกประชาสัมพันธ์ฉันคิดว่าเมื่อบอสหลินกลับมาหัวหน้าโม่ต้องได้รับรางวัลอย่างงามแน่ๆ"จ้าวหงเยี่ยนกล่าวขึ้นด้วยความชื่นชม

        สองสาวกล่าวพลางหันไปมองหลิวหมิงอวี้ที่ยังคงนิ่งเงียบ

        หลิวหมิงอวี้มองสองสาวอย่างงุนงง

        "ทำไมพวกเธอมองฉันอย่างนั้น?"

        จางไช่หัวเราะกล่าวว่า

        "พี่หมิงอวี้เมื่อหัวหน้าหม่าลาออก คนที่จะขึ้นมาแทนเขาจะต้องเป็นพี่ใช่มั้ย?"

        "พวกเธอรู้ตัวมั้ยว่าพูดอะไรออกมา"หลิวหมิงอวี้ยื่นมือมาหยิกแก้มนุ่มสีชมพูอ่อนของจางไช่ด้วยรอยยิ้ม พลางกล่าวว่า"คำพูดพวกนี้จะพูดสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้นะ"

        "แต่มันจริงนี่นา"จ้าวหงเยี่ยนเห็นด้วยกับความเห็นของจางไช่

        "พี่หมิงอวี้เป็นอันดับหนึ่งในแผนกพวกเขาไม่สามารถนำคนนอกมาเป็นหัวหน้าแผนกของพวกเราได้!พวกเราพร้อมที่สนับสนุนพี่หมิงอวี้นะ!"

        เมื่อเห็นหลิวหมิงอวี้แสดงท่าทางมีความสุขหยางเฉินก็ไม่อาจทำอย่างไรได้ เขากล่าวว่า

        "พวกคุณทำเสียงเหมือนเป็นคณะกรรมการที่สามารถตัดสินใครก็ได้อย่างงั้นแหละ"

        "หุบปาก!กินๆ เข้าไปซะ!" หญิงสาวทั้งสามพร้อมใจกันพูดขึ้นมาในเวลาเดียวกัน

        "ผมจะกินข้าวได้อย่างไรในเมื่อพวกคุณสั่งให้หุบปากอยู่..."หยางเฉินพึมพำ และไม่พูดอะไรอีก

        ในขณะนั้นเองโม่เชี่ยนนีที่เดินผ่านทั้งสี่ไปไม่นาน เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นหลังจากหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแล้ว สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป เธอทำเสียง 'ฮึ่ม'ก่อนจะกดรับโทรศัพท์

        เมื่อโม่เชี่ยนนีหันกลับมาเธอก็สังเกตเห็นหยางเฉินซึ่งกำลังทานข้าวอยู่ เธอลังเลเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปหาแล้วกล่าวว่า

        "หยางเฉินตามฉันมาฉันมีเรื่องบางอย่างอยากให้นายช่วย"

        "อ่า?แต่ผมกำลังทานข้าว..."

        "ช่างมันนายไม่หิวตายหรอก นี่เป็นคำสั่ง!" โม่เชี่ยนนีจ้องไปที่ชายหนุ่มที่ยังมีท่าทางเกียจคร้านอยู่ตลอดเวลาเพียงแค่มองก็ทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที

        หยางเฉินรู้สึกช่วยไม่ได้ถ้าเธอเป็นแค่หัวหน้าเขาอาจจะละเลยทำเป็นไม่สนใจ แต่เธอยังเป็นเพื่อนลับๆของเขาด้วย นั้นมันจะไม่ดีแน่ถ้าเขาปฏิเสธเธอ

        "เอาล่ะแต่ถ้าผมเกิดหิวขึ้นมา คุณอย่าลืมเลี้ยงข้าวผมด้วยล่ะ"