“ช่วยด้วย…”
หลี่เสว่จู๋ส่งเสียงกรีดร้องดังลั่น เธอไม่เคยหวาดกลัวขนาดนี้มาก่อนในชีวิต แต่เมื่อชายหน้าบากโน้มริมฝีปากลงมา หลี่เสว่จู๋ก็ร้องไห้ออกมาในทันที ทำให้ผู้ที่คร่อมอยู่บนแผ่นหลังของเธอตะคอกอย่างเสียอารมณ์ว่า “อีนังนี่ หันหน้ามาเดี๋ยวนี้ ฉันจะทำให้เธอได้รู้สึก!”
“ฮือ ไม่นะ อย่า…”
หลี่เสว่จู๋ส่ายศีรษะทั้งน้ำตา บนใบหน้ามีแต่ความขื่นขมและหมดหวัง แต่ในทันใดนั้นเอง ถั่วเม็ดนึงก็พุ่งมาจากทางประตูกระทบถูกศีรษะของชายหน้าบาก เขาหันกลับมามองด้วยความมึนงง ก็เป็เวลาเดียวกับที่มีใครบางคนะโอยู่หน้าประตูว่า “แกคิดว่าตัวเองเป็ใคร กล้าดียังไงมารังแกคนของฉัน”
“...”
ทุกคนตกตะลึงเมื่อได้ยินเสียงอันเกรี้ยวกราดนี้ แต่เมื่อหลี่เสว่จู๋ได้ยิน สำหรับเธอแล้วมันเหมือนกับเสียงจาก์ รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเด็กสาวโดยไม่รู้ตัว ทำให้เธอแทบจะหันกายกลับมามองไปที่ประตู
“ปู้เอ้อร์! ช่วยฉันด้วย…”
หลี่เสว่จู๋ะโออกมาสุดเสียง ทันใดนั้น ชายหน้าบากมองไปยังประตูด้านข้าง และเห็นเด็กหนุ่มหลายคนยืนถือมีดควบคุมตัวลูกสมุนของเขาอยู่ แม้แต่จ้าวหงซินก็หนีไม่รอดเช่นกัน คนทั้งสองไม่ได้สวมใส่กางเกง และหนึ่งในนั้นก็มีรอยช้ำรอบดวงตาเหมือนหมีแพนด้า
“มึงเป็ใครวะ…”
ชายหน้าบากกระชากตัวหลี่เสว่จู๋ลุกขึ้นและใช้ปืนจ่อหัวเธอเดินมาที่ผนังห้อง แต่เซี่ยปู้เอ้อร์เดินเข้ามาพร้อมกับหัวเราะเยาะ “ไอ้โจรกิ๊กก๊อก ฟังฉันให้ดี ฉันเป็ผู้คุ้มครองประจำโรงเรียนมัธยม ทุกคนเรียกฉันว่าคิงคองเหล็กเซี่ยปู้เอ้อร์ ถ้าแกจะทำอะไรพวกเขา ต้องข้ามศพฉันไปก่อน”
“ใช่! เขาคือผู้คุ้มครองประจำโรงเรียนของเรา…”
ครูใหญ่สื่อพูดออกมาด้วยความตื่นเต้น น้ำตาไหลออกมาอย่างดีใจ แม้แต่เทียนจือหม่านก็ตัวสั่นด้วยความดีใจเช่นกัน ไม่ใช่เป็เพราะว่าโล่งอกที่สถานการณ์กำลังจะคลี่คลาย แต่เป็เพราะว่าเด็กหนุ่มคนนี้มีหน้าตาหล่อเหลาและดูเท่ไม่ต่างไปจากหวังเอ้อโกวเลยแม้แต่น้อย
“พวกแกเองสินะที่เป็คนดึงดูดซอมบี้เข้ามาอยู่ในตึก…”
ชายหน้าบากกวาดสายตามองมาที่เซี่ยปู้เอ้อร์และคนอื่นๆ ด้วยแววตาเคร่งเครียด มีเด็กหนุ่มและหญิงสาวฝ่ายละสองคนกำลังถือมีดและหอกอยู่ในมือ แต่ถึงกระนั้น ชายหน้าบากก็ยังหัวเราะออกมาได้ “คิดว่าฉันจะกลัวหรือไง แกกล้าสู้กับฉันเหรอ”
“ฉันจะสู้ด้วยสิ่งนี้แหละ…”
เซี่ยปู้เอ้อร์ยกหอกเหล็กเปื้อนเืขึ้น พูดน้ำเสียงแข็งกร้าว “แกเองก็อายุไม่ใช่น้อยแล้ว แก่พอที่จะเป็ปู่ฉันได้ด้วยซ้ำ ถึงแกจะมีปืนอยู่ก็ไร้ประโยชน์ คิดว่าจะยิงพวกเราได้พร้อมกันเลยหรือไง พนันกันก็ได้ว่าแกมีลูกะุไม่พอหรอก”
“แกกล้าดียังไง…”
ชายหน้าบากเล็งปืนมาที่ศีรษะของเซี่ยปู้เอ้อร์ แต่เด็กหนุ่มพูดด้วยความมั่นใจว่า “อย่ามาขู่พวกเราเลยนะ รู้ไหมว่าตอนนี้เราเป็ฝ่ายได้เปรียบ แต่ฉันจะให้ทางเลือกกับแก พาลูกน้องของแกออกจากที่นี่ไปซะ อย่ากลับมาให้ฉันเห็นหน้าอีก!”
“ลูกพี่! ผมจะสู้กับพวกมัน ไอ้เด็กเปรตพวกนี้มันทะลวงตูดผม”
หม่าอูที่ยืนเอามือกุมก้นอยู่เริ่มต้นร้องไห้ครวญคราง ชายหน้าบากไล่สายตามองลงไปและพบว่ามีเืกำลังไหลลงมาจากหว่างขาของผู้เป็ลูกน้องจริงๆ เซี่ยปู้เอ้อร์พูดพร้อมกับยิ้มอย่างร้ายกาจว่า “ไอ้พวกหื่นมันต้องเจอแบบนี้ ฉันทำกับมันเหมือนที่มันทำกับคุณครูของฉัน แบบนี้แหละยุติธรรมดีแล้ว”
“แกจะใช้ไม้แข็งกับฉันใช่ไหม ได้เลย ฉันจะจัดการอีหนูคนนี้เดี๋ยวนี้แหละ”
ชายหน้าบากจิกผมของหลี่เสว่จู๋จนหน้าหงายเริ่ดขึ้น เด็กสาวดาวโรงเรียนร้องด้วยความเ็ป แต่จังหวะนั้นเอง หลี่โหยงก็เดินเข้ามาในห้องและพูดพร้อมกับยิ้มว่า “แหม นึกว่าใคร ที่แท้ก็พี่ตงนี่เอง ทำไมทำตัวแบบนี้ล่ะจ๊ะ จำเป็ต้องใช้กำลังกันด้วยเหรอ”
“ผู้จัดการหลี่ อย่าบอกนะว่าพวกมันเป็เด็กของคุณ…”
ชายหน้าบากมองหลี่โหยงด้วยความสงสัย แต่หลี่โหยงตอบกลับไปยิ้มๆ ว่า “ไม่ใช่อยู่แล้ว แต่พวกเขาเป็น้องชายฉัน พี่ถือวิสาสะเข้ามากินบะหมี่และฆ่าคนตาย แถมยังก่อปัญหาใหญ่ขนาดนี้ สู้ต่อไปก็มีแต่แพ้กับแพ้ ทำไมไม่ลงไปพักที่ข้างล่างล่ะจ๊ะ เราฆ่าซอมบี้ที่อยู่ชั้น 2 หมดแล้ว รับรองว่าลงไปเมื่อไหร่ได้นอนหลับสบายหายห่วงแน่”
“พี่ชาย ครั้งนี้ถือว่าเรามาเจอกันโดยบังเอิญ ถ้าพี่อยากจะเจอผมอีกละก็ มาเจอได้เสมอที่โรงเรียนมัธยม ผมชื่อเซี่ยปู้เอ้อร์ ถึงตอนนั้นผมยินดีดวลกับพี่เสมอ…”
เซี่ยปู้เอ้อร์รู้ว่าเขาจะทำตัวเหนือกว่าไปตลอดไม่ได้ แม้แต่โจรผู้ร้ายก็ยังอยากรักษาหน้าของตัวเอง ดังนั้นเด็กหนุ่มจึงยิ้มและโบกมือให้โต่วโต่วผลักร่างของหม่าอูออกไป พร้อมกับที่ชายหน้าบากผลักร่างหลี่เสว่จู๋กลับมา “ก็ได้ เซี่ยปู้เอ้อร์ ฉันจะจำแกไว้ พวกเราไปกันเถอะ”
“ฝากไว้ก่อนเถอะมึง อีกไม่นาน กูมาเอาคืนแน่”
หม่าอูกัดฟันมองมายังเซี่ยปู้เอ้อร์ด้วยความโกรธแค้น เขายังคงยกมือกุมก้นขณะที่เดินกระเผลกจากไป และทันใดนั้นเอง จ้าวหงซินก็สะบัดหลุดจากการควบคุมตัวของโก่วเหม่ย ก่อนที่จะวิ่งตามพวกของชายหน้าบากไป เซี่ยปู้เอ้อร์ไม่ได้มีเจตนาไล่ตามไปแม้แต่น้อย พวกเขายืนกอดอกและมีความสุขที่อันตรายผ่านพ้นไปได้แล้ว
“รีบตามไปเร็วเข้า! กุญแจรถอยู่กับจ้าวหงซิน รถจอดอยู่ด้านหลัง…”
ต้ายุ้ยโถววิ่งเข้ามาบอกหน้าตาตื่น แต่เซี่ยปู้เอ้อร์ยิ้มตอบกลับ “จะะโทำไมวะ หลังตึกมีหมาอยู่ 3 ตัว ตอนนี้กลายเป็หมาซอมบี้ไปแล้ว ขนาดท่อนเหล็กพวกมันยังกัดขาดได้ในครั้งเดียว จ้าวหงซินไม่มีทางกล้าออกไปแน่ เว้นแต่ว่าอยากจะออกไปตายเท่านั้น”
“ฮ่าๆ นายนี่มันเหนือเมฆจริงๆ”
ต้ายุ้ยโถวตบไหล่เด็กหนุ่มด้วยความตื่นเต้น แต่ตอนนี้เซี่ยปู้เอ้อร์กลับให้ความสนใจอยู่ที่หลี่เสว่จู๋ เด็กสาวดาวโรงเรียนลังเลเล็กน้อยที่จะขอบคุณเขา ใบหน้าของเธอยังเต็มไปด้วยน้ำตา จังหวะนั้นเซี่ยปู้เอ้อร์ส่งเสียงหัวเราะออกมาว่า “คนสวย ตอนนี้หน้าเธอขาวซีดยิ่งกว่าสีกางเกงในอีกนะ”
“ว๊าย…”
หลี่เสว่จู๋พบว่าตนเองยังไม่ได้ดึงกางเกงขึ้นมา ใบหน้าของเธอพลันกลายเป็สีแดง แต่หลังจากที่เธอรีบสวมใส่กางเกงเรียบร้อยแล้ว เซี่ยปู้เอ้อร์ก็หันไปพูดกับหวังเอ้อโกว “หวังเอ้อโกว นายทำอะไรของนาย ปล่อยให้คนอื่นเดือดร้อนกันไปหมด ยังเป็ลูกผู้ชายอยู่หรือเปล่า”
ใบหน้าของหวังเอ้อโกวเต็มไปด้วยความอับอาย เขาได้แต่ก้มหน้าลงกำหมัดแน่น ไม่พูดอะไรออกมาสักคำ เซี่ยปู้เอ้อร์หัวเราะออกมาว่า “หวังเอ้อโกว นายมันก็เก่งแค่กับเด็กนักเรียนเท่านั้นแหละ ถ้าเจอของจริงเมื่อไหร่มาขอคำแนะนำจากฉันได้นะ แต่จำไว้อย่างหนึ่งว่า ผู้หญิงมีไว้เพื่อปกป้อง ไม่ใช่มีไว้ขาย เข้าใจไหม?”
“พอได้แล้วน่า เขาก็พยายามเต็มที่แล้วแหละ เขาไม่ใช่เธอสักหน่อย”
เฉินจิงฮัวขยับเข้ามาดึงให้เด็กหนุ่มถอยห่างจากคุณครูพละเล็กน้อย แต่เมื่อเธอพูดเสร็จ เฉินจิงฮัวก็ต้องตกตะลึง ดูเหมือนว่าในตอนนี้เซี่ยปู้เอ้อร์จะเปลี่ยนแปลงไปเป็คนละคน เขาเติบโตจากเด็กหนุ่มกลายเป็ชายหนุ่ม หรือเรียกได้อีกอย่างหนึ่งว่า เซี่ยปู้เอ้อร์กลายเป็ลูกผู้ชายเต็มตัวแล้วนั่นเอง
“หวังเอ้อโกว ฉันจะมาคิดบัญชีกับแกทีหลัง”
เซี่ยปู้เอ้อร์ถลึงตาใส่คุณครูคู่ปรับ จากนั้นจึงหันมาสวมกอดเฉินจิงฮัวและพูดเสียงดังว่า “คนที่ทุกคนต้องขอบคุณมากที่สุดในวันนี้ก็คือครูเฉิน ถ้าครูไม่ยอมเสี่ยงชีวิตวิ่งลงไปตามหาพวกฉันที่ชั้น 2 ทุกคนก็คงไม่รอดมายืนสบายใจแบบนี้”
“คุณครูคะ คุณครูแอบลงไปที่ชั้นล่างเหรอ”
หลี่เสว่จู๋พูดออกมาด้วยความตกตะลึง เฉินจิงฮัวพยักหน้าตอบอย่างเหนื่อยล้า “ครูทนเห็นเธอถูกรังแกไม่ได้น่ะ แต่ต้องขอบคุณพวกเขานะที่มาช่วยครูได้ทันเวลา ไม่งั้นครูก็คงตายไปแล้ว!”
“ครูเฉิน ในนามของคณะอาจารย์และเด็กนักเรียน ผมขอขอบคุณจากใจจริง…”
ทันใดนั้น ครูใหญ่สื่อก็เดินออกมาค้อมศีรษะโค้งคำนับให้กับคุณครูสาว เห็นดังนั้นคนอื่นๆ ที่เหลืออยู่ก็รีบทำตามทันที เพียงพริบตาเดียว เฉินจิงฮัวก็หน้าแดงด้วยความเก้อเขิน
มีเพียงแค่หลี่เสว่จู๋เท่านั้นที่มองเซี่ยปู้เอ้อร์และพูดว่า “ขอบคุณที่ช่วยฉันเอาไว้นะ ฉันจะต้องตอบแทนนายแน่นอน”
“หลี่เสว่จู๋ ฉันเคยคิดว่าเธอเป็ลูกคุณหนู แต่ไม่คิดเลยว่าเธอจะดุร้ายเอาเื่เหมือนกัน”
เซี่ยปู้เอ้อร์พูดแล้วก็ส่ายหน้าด้วยความทึ่ง ก่อนจะจูงมือเล็กๆ ของเฉินจิงฮัวพาเดินออกมาจากห้อง แต่คุณครูสาวพยายามสะบัดมือเขาออกเหมือนกระต่ายน้อยที่ตื่นกลัว แน่นอนว่าเซี่ยปู้เอ้อร์ไม่มีทางปล่อยมือเธอไปเด็ดขาด เขาจะไม่ยอมแพ้จนกว่าจะได้จูบเธอเสียก่อน
“อย่าดึงครูไปสิ ครูไม่ไป…”
เฉินจิงฮัวพยายามขัดขืนด้วยความเขินอาย แม้แต่หูก็แดงไปหมดแล้ว แต่นักข่าวสาวที่ชื่อว่าชวี่เจียหลี่กลับเดินเข้ามาจากฝั่งตรงข้าม และพูดพร้อมกับยิ้มว่า “ปู้เอ้อร์ พอจะมีเวลาสักสองสามนาทีไหม ฉันมีเื่สำคัญจะบอกนาย”
“รีบไปเร็วเข้า อย่าชักช้าให้เสียเื่”
เฉินจิงฮัวสะบัดแขนและรีบเดินหนีเด็กหนุ่มไปทันที เซี่ยปู้เอ้อร์ทำได้แต่เพียงมองชวี่เจียหลี่ตาขวางและเดินเข้ามาในห้องว่างที่อยู่ด้านข้างพร้อมกับเธอ แต่ทันใดนั้น ชวี่เจียหลี่ก็ควักกล่องใส่แหวนสีดำออกมา เซี่ยปู้เอ้อร์ถามด้วยความตกตะลึงว่า “คุณเจอมันที่ไหน นี่ใช่กล่องที่ไอ้หัวหน้าซอมบี้มันตามหาอยู่หรือเปล่า?”
“ไม่ผิดแน่ ฉันเจอมันในกระเป๋ากางเกงของหม่าอู”
ชวี่เจียหลี่เปิดกล่องใส่แหวน ด้านในมีแหวนเพชรวงใหญ่ ตัวเพชรตรงกลางมีความใหญ่ยิ่งกว่าปลายนิ้วมือของเขาเสียอีก แถมยังประดับด้วยเพชรเม็ดเล็กๆ ล้อมรอบอยู่เป็จำนวนมากไม่ต่างจากดวงดาวบนท้องฟ้า แต่เซี่ยปู้เอ้อร์สงสัยว่า “มันจะเอาแหวนเพชรไปทำอะไร ของแบบนี้แค่มีเงินก็ซื้อได้แล้ว”
“ความลับมันอยู่ตรงนี้…”
ชวี่เจียหลี่ดึงแหวนเพชรออกมาและเปิดพื้นที่รองด้านล่างกล่องขึ้น คิดไม่ถึงเลยว่าด้านล่างจะซ่อนเม็ดยาแบบแคปซูลอยู่สามเม็ด ถึงแม้จะมีหน้าตาเหมือนกับแคปซูลน้ำมันปลาทั่วไป แต่น้ำใสๆ ที่อยู่ด้านในมีสีม่วง ชวี่เจียหลี่มองเด็กหนุ่มและพูดเสียงเครียด “หัวหน้าซอมบี้มันตามหายาพวกนี้อยู่ต่างหาก!”
639
![(จบ) ชายเดี่ยวที่เธอชอบ กำลังจ้องจะเล่นผม [PWP]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1745569909_15513729.webp)
