อารัมภบท
ท่ามกลางความมืดของผืนป่ายามรัตติกาลดวงจันทร์สาดส่องลอดช่องกิ่งไม้ลงมาให้แสงสลัวเขาได้ยินเสียงกรีดร้องของหญิงสาวดังแว่วมา
น้ำเสียงแสดงถึงความหวาดกลัว สิ้นหวัง
ยิ่งทียิ่งสื่อถึงความรวดร้าวทุกข์ทรมานจนเขาไม่อาจลืมได้
เสียงนั้นดังก้องสะท้อนมาตามผืนป่าเร่งเร้าหัวใจอันสั่นระรัวให้รีบตามไปโดยไว
ต้องช่วยเหลือนางให้ได้
เขาเคยสัญญากับตัวเองไว้ว่าจะคอยเฝ้าดู คุ้มครองนางจากสถานที่ห่างไกลไม่ให้นางสังเกตเห็นความรู้สึกที่ซุกซ่อนอยู่ในหัวใจของผู้ชายคนหนึ่งคนที่นางไม่เคยเห็นเป็อื่นใดไปมากกว่าเพื่อนธรรมดา
แต่แล้วกลับเป็เขาเองที่ชักนำเภทภัยมาสู่นางเป็เพราะความประมาทเลินเล่อจากคนถือดีอย่างเขาจึงเกิดเื่เลวร้ายเช่นนี้
ความกังวลร้อนรนใจยิ่งหนักหน่วงขึ้นอีกเมื่อเสียงที่หวาดกลัวทุรนทุรายนั้นเงียบลง แต่เพียงก้าวพ้นพุ่มไม้เบื้องหน้าหัวใจเขาพลันกระตุกวาบ ั์ตาสีน้ำตาลไหม้เบิกกว้างอย่างตกตะลึง
บนกลางลานโล่งที่สว่างด้วยแสงจันทร์ุ์ในร่างคนที่มีใบหูเรียวแหลมเงยหน้าขึ้นมองเขา พวงหางสีขาวกวัดไกวั์ตาสีม่วงเข้มทอประกายเย้ยหยัน มันแสยะยิ้มร้ายขณะลูบไล้ใบหน้าหญิงสาวนางนอนนิ่งอยู่ใต้ร่างเปลือยเปล่าของมัน
เ้าปีศาจาเ็หนักรู้ตัวว่าใกล้ตาย จึงลงมือกับคนสำคัญของเขา
มันรู้ได้เช่นไร
“คามาร์!!!” ชายหนุ่มคำรามก้อง ความเดือดดาลปะทุในอกจนแทบคลั่งเขาร่ายมนตร์รุนแรงใส่มันจนกระเด็นจากเหยื่อผู้โชคร้าย ไม่จำเป็ต้องไว้ชีวิตหรือให้ความเป็ธรรมตามกฎแห่งกิลด์มิสทิคอีกต่อไปวันนี้เขาจะทำลายมันไม่ให้เหลือแม้เศษซาก
ผู้ใช้อาคมกดเท้าเหยียบาแบนอกปีศาจจิ้งจอกขาวเส้นผมยาวพลิ้วสะบัดตามกระแสพลังเวท ั์ตาทอประกายอำมหิต ไร้ปรานี
“ไปลงนรกเสียเถอะ คามาร์”
ปีศาจร้ายเบิกตาอย่างอาฆาต มันยิ้มกว้างเหมือนบอกเป็นัย ว่าจะไม่จบอย่างง่ายดายแค่เพียงนี้ ร่างจิ้งจอกขาวค่อย ๆสลายกลายเป็ธุลี ด้วยฝีมือบุรุษที่ยืนเหยียบและมองมันอย่างเ็า
คามาร์ปีศาจจิ้งจอกขาวผู้โเี้ชั่วช้าสูญสลายไปแล้วต่อไปนี้จะไม่มีใครต้องโชคร้ายหรือเจ็บตายเพราะมันอีก
จอมเวทหนุ่มหันไปยังหญิงสาวนางยังนอนนิ่งบนพื้น สภาพร่างยับเยินเต็มไปด้วยาแเส้นผมยาวดำยุ่งเหยิงระเรี่ยบนซากใบไม้ ั์ตาสีน้ำเงินหรี่ปรืออย่างเลื่อนลอยมีน้ำใส ๆ เอ่อคลอ
เขาบดกรามแน่นพยายามร่ายมนตร์ห้ามเื บรรเทาความเ็ปให้แก่นาง
“อือ...” นางคราง และส่ายหน้าอย่างหวาดกลัว พยายามกระถดหนีจากอ้อมแขนเขา
“ข้าเอง โรซาเลียข้าอยู่นี่แล้ว เ้าจะไม่เป็ไร”ชายหนุ่มปาดเช็ดน้ำตาหญิงสาวที่หลั่งลงข้างแก้ม ลูบศีรษะนางอย่างปลอบประโลม
“ชาร์...ล็...ต” นางเอ่ยแ่แหบระโหยจนแทบไม่ได้ยิน ขณะเลื่อนดวงตามามองเขา มือข้างหนึ่งยกขึ้นลูบท้องที่นูนอยู่เล็กน้อยของตน
“ลูก...ของข้าเขา...ยังปลอดภัยไหม”
จอมเวทหันไปมองของเหลวสีแดงเข้มคล้ำที่หลั่งจากต้นขาของหญิงสาวอย่างหนักใจวางมือบนครรภ์อ่อนของนาง หลับตาลง พยายามนึกเค้นเวทมนตร์ช่วยรักษาชีวิตน้อย ๆที่ยังไม่ทันได้ลืมตามาดูโลก
แสงจากเวทมนตร์พ่อมดสว่างวาบถ่ายทอดความอบอุ่นจากมือชายหนุ่มสู่ครรภ์ของหญิงสาว
ครู่หนึ่ง... เขาได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆ จึงลืมตา เห็นนางกำลังร้องไห้ราวหัวใจแตกสลายมันทำให้เขารวดร้าวทรมานใจไม่น้อยกว่ากัน
ไม่สิความรู้สึกของเขาจะไปเทียบอย่างไรได้ บัดนี้นางคงรู้สึกเหมือนตกนรกทั้งเป็
ผู้ใช้อาคมกำมือแน่นสตรีเพียงคนเดียวที่เขาปักใจ แต่ปกป้องอะไรไม่ได้เลย
“เป็ความผิดของข้า... ”
จอมเวทกระชับมือหญิงสาวแววตาเขาทอประกาย
“ข้าจะช่วยเอง โรซาเลียลูกเ้าจะต้องมีชีวิตอยู่ ไม่ว่าจะแลกด้วยอะไร หรือใช้วิธีไหนก็ตาม ข้าสัญญา”
929
