ตอนที่ 9
“ทำไมห้องมันรกขนาดนี้ละคะคุณหนูของแมว”
สาวรับใช้ประจำตัวปรีดิ์รติเกือบผงะหลังเมื่อย่างเท้าผ่านประตูห้องนอนเข้ามา เ้าหล่อนห่อปากซู้ดเหมือนกินของเผ็ดคงนึกในใจว่าวันนี้เกิดโลกาวินาศหรือไร ในห้องถึงได้รกกว่าทุกวันผู้เป็เ้าของห้องเดาสีหน้าอิหลักอิเหลื่อนั้นออกจึงโบ้ยความหงุดหงิดไปยังนายนั่น
“วันนี้แมวคงต้องเก็บห้องฉันขนานใหญ่นะ...พอดีเมื่อเช้าก่อนฉันจะลงไปตักบาตร ไม่รู้ใครปล่อยเ้ากาแฟกับเ้าโอเลี้ยงมันขึ้นมาบนห้องนอนของฉัน มันเลยรื้อของซะกระจุยกระจาย”
ปรีดิ์รติหมายถึงสุนัขพันธุ์ร็อตไวเลอร์ที่พี่ชายคนกลางเป็ผู้เลี้ยงเอาไว้สำหรับเฝ้าบ้าน...เป็เพียงการเปรียบเปรยว่าคืนฉายนั้น‘ดุเหมือนหมา’ เข้ามาฟัดของในห้องเสียจนพังพินาศแต่แมวกลับพาซื่อ เข้าใจว่าสุนัขสองตัวขึ้นมาข้างบนจริงๆ จึงออกอุทานด้วยความใ
“ตายแล้วคุณหนูขา...เ้ากาแฟกับเ้าโอเลี้ยงมันขึ้นมาถึงห้องนอนข้างบนนี่หรือคะถ้าคุณผู้หญิงกับคุณท่านรู้เข้า แมวไม่โดนฉีกอกแย่หรือคะนี่แล้วมีอะไรเสียหายไหมคะ”
หล่อนเห็นแววตากระวนกระวายของสาวใช้พานให้อดขบขันไม่ได้ แต่พยายามกลั้นเสียงหัวเราะนั้นเอาไว้ไม่นึกว่าแมวจะเชื่อคนง่ายขนาดนี้...แล้วความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นมาแผนการกลั่นแกล้งบอดีการ์ดหนุ่มออกแบบฉับพลัน ซึ่งจะต้องอาศัย ‘ความซื่อ’ของแมวมาช่วยนั่นเอง
กำลังขบคิดถึงหนึ่งในหลายแผนการในหัวพอดีกับแมวเอ่ยขัดขึ้นว่า “แล้วนี่คุณหนูจะออกไปข้างนอกเลยหรือเปล่าคะเดี๋ยวแมวจะได้ไปเตรียมรองเท้าให้”
แมวปฏิบัติอย่างเคยคือมักจะเป็ผู้ถือรองเท้าให้เ้านายไปวางไว้หน้าบ้าน...หล่อนรู้ดีว่าในแต่ละวันถ้าคุณหนูคนสวยจะเลือกรองเท้าคู่ไหนออกมาสวมก็จะเตรียมรองเท้าคู่นั้นวางไว้ตรงประตูห้องแต่งตัวแมวจึงเดินเข้าไปหยิบรองเท้าอย่างคล่องแคล่ว
“แล้วนี่พ่อกับแม่ของฉันยังอยู่ไหม”
แมวค้อมตัวเดินผ่านมานั่งคุกเข่าข้างเตียงก่อนจะตอบ“หลังคุณหนูตักบาตรเสร็จคุณผู้ชายกับคุณผู้ชายก็แต่งตัวออกไปข้างนอกพร้อมกันแล้วค่ะ ส่วนคุณปลาใหญ่พาคุณผกาออกไปหาหมอค่ะ เห็นบอกว่าคุณผกาคลื่นไส้ เวียนหัวมากแล้วก็อาเจียนด้วย”
ปรีดิ์รตินิ่วหน้า พึมพำเบาๆว่า “อาการเหมือนคนแพ้ท้องเลยนะ”
แมวไม่ได้สนใจจะตอบคำถามของนายสาวว่าเห็นด้วยหรือไม่กลับเล่าต่อเจื้อยแจ้ว เมื่อยังสาธยายไม่ครบทุกคนตามความช่างจ้อช่างคุย “คุณเป็ดก็ออกไปแล้วนะคะคุณหนูแถมยังออกไปพร้อมกับคุณผึ้งด้วยนะคะ”
คุณหนูของแมวหย่อนก้นลงนั่งขอบเตียงมีแววครุ่นคิดเล็กน้อย...นึกสงสัยพฤติกรรมของพี่ชายคนรองที่แสดงออกกับจัญจรีจึงรำพึงออกไปเบาๆ “ป๋าเป็ดนี่ก็แปลก ชอบไปวอแวกับยายผึ้ง”
ในสายตาปรีดิ์รติจัญจรีซึ่งวิ่งเล่นด้วยกันมาแต่เล็กแต่น้อย จนเริ่มโตเป็สาวสะพรั่งไล่เลี่ยกันแม้ว่าจะอ่อนกว่าอีกฝ่ายปีเศษๆ แต่หล่อนก็ไม่เคยเรียกว่า ‘พี่ผึ้ง’อย่างที่สมควร เพราะถือว่าห่างกันเล็กน้อย แล้วอีกอย่างหนึ่งฐานะของฝ่ายนั้น คือผู้อาศัยอยู่ในรอบรั้วเดียวกันเป็เพียงลูกสาวของแม่บ้านจิตตรีซึ่งดูแลความเรียบร้อยของบ้านหลังใหญ่แห่งนี้มานานปรีดิ์รติจึงมองว่าจัญจรีเป็เพียงลูกแม่บ้าน...ด้อยกว่า คนละชั้นกัน หล่อนจึงเรียกติดปากว่า‘ยายผึ้ง’
ที่ผ่านมาหล่อนให้ความสนิทสนมกับจัญจรีเพราะเห็นว่าเป็คนไหว้วานง่าย เอ่ยปากขอร้องอะไรก็ไม่ขัดใจ...เท่ากับรู้จักการวางตัวดี รู้ว่าหล่อนคือลูกเ้านายส่วนตัวเองเป็ลูกแม่บ้าน ความถือตัวตรงนี้ ทำให้ปรีดิ์รติชอบพูดจากดข่มถือดีถือเด่นกว่าอยู่เสมอ
แต่อีกฝ่ายก็ไม่เคยแข็งกระด้างหรือโต้ตอบให้ขุ่นข้องหมองใจต่อกันเวลาปรีดิ์รติไปไหน จึงมักจะชวนไปด้วยเสมอแม้กระทั่งตอนที่หล่อนริเริ่มคิดการใหญ่จะทำชุดชั้นในแบรนด์ของตัวเองหล่อนก็เอ่ยปากชักชวนให้ฝ่ายนั้นมาเป็ผู้ช่วย แต่เ้าตัวกลับยืนยันหนักแน่นว่าอยากทำงานเลขานุการตามที่ร่ำเรียนมา
สุดท้ายจัญจรีก็เลือกไปทำงานตามที่ตัวเองถนัดเพียงแต่...สถานที่ทำงานนั้น ก็ไม่ได้เป็ที่อื่นไกลเมื่อปริญญาโทหยิบยื่นโอกาสให้จัญจรีได้เป็เลขาฯส่วนตัวเขาคนอื่นๆอาจจะมองเป็เื่ธรรมดาที่เ้านายกับเลขาฯมักไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยครั้งแต่สำหรับปรีดิ์รติ หล่อนกลับรู้สึกทะแม่งๆในพฤติกรรมของพี่ชายตัวเองนักถึงจัญจรีไม่มีรถยนต์ส่วนตัวแต่หล่อนก็ไม่เห็นความจำเป็ที่พี่ชายจะต้องคอยอาสาไปรับไปส่งเช้าไปเย็นกลับพร้อมกันเกือบทุกวัน
คิดมาถึงตรงนี้หล่อนชักเอะใจเสียแล้ว...หรือว่า...
“เดี๋ยวแมวเอารองเท้าลงไปวางไว้ข้างล่างก่อนนะคะจะได้รีบขึ้นมาเก็บของในห้องคุณหนู”เสียงแมวขัดความคิดของหล่อนที่เตลิดไปถึงเื่ของพี่ชาย
เมื่อความคิดกลับมาตรงหน้าอีกครั้งหล่อนจึงบอกจุดประสงค์ในใจ อาศัยความซื่อของแมว “รองเท้าเอาวางไว้ตรงนี้ก่อนเถอะส่วนแมวก็ลงไปเตรียมของที่จะมาเก็บห้องนอนให้ฉัน...อ้อ แล้วก่อนจะลงไปวานเรียกนายนั่นให้ด้วยนะ”
แมวเอียงคอ พาซื่อถาม “นายนั่น...ใครกันคะคุณหนู”
“โธ่ก็อีตาบอดีการ์ดลามกนั่นไง”
“เขาชื่อคุณฉายค่ะคุณหนูเรียกนายนั่น เล่นเอาแมวเกือบงง”
.....................................................
5K
