ระบบ:ลงชื่อเข้าใช้ในโลกอมตะ

      เมื่อเดินมา ครึ่งชั่วยาม เสียงชายหนุ่มกล่าวขึ้นว่า

     “หลังจากผ่านเขาลูกนี้ จะมีหุบเขาลานโล่ง ชื่อหุบเขาลมดำที่ตั้งค่ายโจรอยู่ตรงนั้น

      ครั้งหนึ่ง ข้าไปล่าสัตว์กับพ่อของข้าแอบมองจากระยะไกล”

      ชายหนุ่มพูดจบ ชี้ไปที่ตั้งค่ายโจร

     “เจ้ากลับไปก่อนหรือรอข้าตรงนี้ ข้าจะเข้าไปคนเดียวถ้าเจ้าเข้าไปกับข้าพวกโจรอาจจะฆ่าพ่อของเจ้าก่อน ก็เป็นไปได้”

      ขาดคำหม่าเซียน ทะยานลอยตัวบินออกไป เขาไม่ได้กลัวพวกโจรเพียงแต่ไม่อยากพะวงหน้าพะวงหลัง

      อีกอย่าง เพื่อความปลอดภัยของเขาเองด้วย

     หม่าเซียน ใช้เทคนิค ล่าเงาจันทร์เร็วเหมือนบินทิ้งเงาจางๆไว้ผ่านภูเขาอย่างรวดเร็วเขาพบกับสัตว์อสูรหลายตัว

       ซึ่งทั้งหมดถูกเขาฆ่า อย่างรวดเร็วเขามาถึงหน้าปากทางเข้าหุบเขาลมดำ เขายื่นนิ่งเหมือนครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

     “ภูเขาแห่งนี้สลับซับซ้อนกว่าที่ข้าคิดไว้มากมีกระท่อมเล็ก ๆ น้อย ๆ มากกว่า 20 หลังในหมู่พวกเขามีสองคนที่ทรงพลังที่สุด"

      "อยู่ใน หุบเขาลมดำที่ลึกที่สุด ส่วนใหญ่มีเพียงออร่า ของอาณาจักร รวบรวมวิญญาณเท่านั้น!”

      หม่าเซียนใช้จิตสำนึกเทพตรวจสอบแล้วกล่าวพึมพัมเบาๆ

       หม่าเซียน คิดว่าแผนจัดการโจรหุบเขาลมดำ เขาจะแอบเขาไปก่อนเมื่อเจอตัวประกันแล้วค่อยฆ่าล้างโจรก็มิสาย เมื่อได้คิดเขาขยับกายวูบหายไปทันที

       หลังจากผ่านจุดตรวจที่มีคนสองคนเฝ้าอยู่อย่างเงียบ ๆ หม่าเซียนเห็นบนลานกว้าง มีกระท่อมกระจายอยู่รวมทั้งสวนต่างๆประมาณ 8 เอเคอร์

      นี่คือหมู่บ้านในหุบเขาลมดำที่พวกโจรพักพิงอาศัยเป็นแหล่งซ่องสุมกบดาน จากหน่วยงานรัฐจากอาณาจักรดาวสีคราม!

      หม่าเซียน นอนลงบนพื้นหญ้าที่สับสนวุ่นวายและจ้องมองอย่างเงียบ ๆ ในระยะไกลซึ่งมีลมหายใจ ที่ต่างจากพวกโจรหุบเขาลมดำซึ่งเขาคิดว่าน่าจะเป็นตัวประกันแถมยังมีมากกว่า 10 กว่าคนซึ่งกระท่อมอยู่ตรงกลางหุบเขาลมดำ

      เมื่อเขา พบเป้าหมายแล้วดังนั้นเขาไม่ควรทำผลีผลามจากนั้นเขาขยับกายวูบหายไปดั่งวิญญณภูตพราย

       ออกไปนอกหุบเขา เขาเริ่มฆ่ายามเฝ้าจุดตรวจเงียบๆอย่างง่ายดายและเขาฆ่าโจรทั้งหมด

    ในกระท่อมตัวประกัน มีอาณาจักรนักรบวิญญาณ ระดับ 3 อยู่สองคนมันอยากที่จะฆ่าเงียบๆเมื่อถึงระดับนักรบเมื่อเข้าไปไกล ความรู้สึกจิตสำนึกจะไวขึ้นมากไม่เหมือนอาณาจักรรวบรวบวิญญาณ

      เขากลัวว่า อยากที่จะปกปิดตัวและฆ่าเงียบ

      เมื่อเขาเข้าไกล้ กระท่อมที่มีตัวประกันโดนกักตัวอยู่เสียงยามโจรตวาดขึ้นว่า

     “เจ้าเป็นใครเด็กน้อย กินดีหมีหัวใจเสือหรือไร ถึงกล้ามาหาเรื่องหุบเขาลมดำของพวกข้า”

    โจรเฝ้ายามหน้าโหด กล่าวเสียงเย็นชาและดุร้าย

    “แค่อาศัย สวะอย่างพวกท่านทั้งสอง”

     หม่าเซียนพูดดูถูกดูแคลน

      “เด็กน้อยเจ้าหาที่ตาย!!”

      โจรหน้าโหดโกรธเกรี้ยว ส่งสายตาบอกเพื่อนให้โจมตีพร้อมกัน

     โจรทั้งสอง ผนึกกำลังจู่โจมออก ทะยานกลางอากาศ บริเวณฝ่ามือดูลึกลับเล็กน้อยพลังวิญญาณสีดำเหมือนลูกบอลเท่าไข่ไก่ลอยอยู่

      จากนั้นทั้งคู่ก็ ฝาดฝ่ามือออก เงาฝ่ามือขนาดยักษ์ บดบังพระอาทิตย์ พุ่งเข้าหาหม่าเซียนหวังบดขยี้ให้แหลกเละด้วยกระบวนท่าเดียวพลันได้ยินทั้งคู่ตะโกนพร้อมกันว่า

      “ฝ่ามือลมดำ”

      หม่าเซียน ไม่ได้ตกใจรวมพลังต่อยหมัดสองหมัดออกเร็วดุจสายฟ้าหนักหน่วงดั่งภูเขากดทับ

      เงาหมัดออกรับฝ่ามือโจรทั้งสอง แทนที่จะทะยานถอยกลับหลังเพื่อหลบหลีก กลับกลายเป็นว่าพุ่งทะยานเข้าปะทะฝ่ามือกลางอากาศ

    “ตูม!!..”

     “อ้าก!

     “อ้าก!”

      เสียงดังสั่นสะเทือนทั่วบริเวณ หมัดของหม่าเซียนได้กระแทกร่างโจรทั้งสองลอยออกไปไกล 10 วา ร่างทั้งสองไปกระแทกต้นไม้อีกทอดก่อนที่ร่างทั้งสองจะร่วงลงสู่พื้น

      เมื่อทุกอย่างสงบ หม่าเซียนเดินไปดู สังเกตุว่าอวัยวะภายในบาดเจ็บสาหัส เลือดพุ่งออกปากดุจเกาทัณฑ์

     หน้าอกยุบลง โครงกระดูกได้แตกหักส่งเสียงโหยหวนตะเกียกตะกายดิ้นรนก่อนสิ้นใจตาย

     หม่าเซียน ยืนเซื่องซึมและอึดอัดภาพติดตาเขารู้สึกพะอึดพะอมบอกไม่ถูกนี่คือการฆ่าคนครั้งแรก

     แม้พร่ำบอกในใจว่า นี่คือโจรโฉด แต่จิตสำนึกยากที่จะยอมรับเวลาและประสบการณ์เท่านั้นที่จะช่วยตัวเขาได้

     เมื่อได้ยินเสียงร้อง โหยหวนก่อนตายของโจรทั้งสองเหล่าตัวประกันก็รีบออกมาดู

     แม้ตอนแรก พวกเขาได้ยินเสียงทะเลาะก่อนลงมือต่อสู้ แต่ไม่กล้าออกมาดู พวกเขาถูกข่มขู่และจิตใจถูกครอบงำโดยโจรโฉดมาช้านาน

      เมื่อคนข้างใน กระท่อมออกมา พวกเขา เห็นเด็กคนหนึ่งที่ทำหน้าพะอึดพะอม หน้าซีดเผือดเหล่าตัวประกันล้วนตกตะลึง เป็นเด็กน้อยแท้ๆแต่สามารถฆ่าโจรทั้งสองได้ไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน

      คงได้รับการฝึกฝนบามเพาะพลัง จากตระกูลชั้นสูงหรือไม่ก็นิกายขนาดใหญ่ พวกเขาระวังคำพูดมากขึ้นหนึ่งในตัวประกันได้กล่าวขึ้นว่า

     “นายน้อยท่านนี้ ขอบคุณมากๆที่ช่วยพวกเรา ข้าคิดว่าไม่สามารถกลับไปเจอลูกและภรรยาเสียแล้ว”

     ชายวัยกลางคน หน้าเหลี่ยมเป็นตัวแทนกล่าวขอบคุณ

     หม่าเซียน หันหน้าไปทางพวกตัวประกันสูดหายเข้าลึกไปและกล่าวขึ้นว่า

     “ข้ากลัวว่า หัวหน้าโจรและรองหัวหน้าไม่ง่ายที่จะจัดการ รีบพากันออกจากหุบเขากันเถอะด้านนอกมีเด็กชายหนุ่ม คนหนึ่งรออยู่รีบไปก่อนจะสาย

     “ระวัง!!!ด้วยนายน้อย”

     พวกตัวประกันกล่าวพร้อมกัน แม้ใจอยากอยู่ช่วยเหลือแต่เมื่อนึกถึงความเข็มแข็งของพวกเขาได้แต่จำใจจากไป

     เมื่อพวกประกัน จากไปได้สักพักหม่าเซียนทะยานโบยบินเข้าสู่ส่วนลึกที่สุดของ หุบเขาลมดำห่างจากที่คุมตัวประกัน ประมาณ 2 ไมล์

     ในเวลานี้ หัวหน้าของพวกโจรหุบเขาลมดำกับรองหัวหน้ากำลังนั่งอยู่ในห้องโถงกระท่อมเขาเป็นชายอายุ 50 ปีที่มีรอยมีดยาวบนใบหน้าของเขาซึ่งดูน่ากลัวเล็กน้อย

     ส่วนรองหัวหน้าหน้าแก้มตอบ อายุราว 48 ปี แววตาดูชั่วร้ายแต่ทั้งสองฝ่ายคุยกันเรื่องไวน์กับสาวๆอย่างมีความสุข

     แน่นอนทั้งสองไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ที่ด้านนอก กำลังหาความสุขจิตสำนึกที่เฉียบคมประสาทรับรู้ต่างๆก็ไม่แจ่มใส่เหมือนยามปกติ

     ทั้งคู่ มัวแต่สนใจสิ่งสวยงามเย้ายวนตรงหน้า อีกอย่างมันห่างไกลพอสมควรและมีต้นไม้ปิดกั้นเสียงในระดับหนึ่ง

     หม่าเซียน ไม่รู้ว่าพวกเขาชะล่าใจเกินไปหรือแค่มั่นใจในตัวเอง

     หม่าเซียน เห็นหญิงสาวแต่งหน้าหนา อายุราว 22 – 23 สี่ห้านางดูจากท่าทางที่ยั่วยวน ยิ้มเยาะชักชวนก็รู้ว่าเป็นโสเภณีจากซ่องที่ไหนสักแห่งเป็นแน่

     จากนั้น เขาลอยอยู่หน้ากระท่อมหลักที่ใหญ่ที่สุดแล้วตะโกนขึ้นว่า

     “โจรโฉดทั้งสอง เจ้าหาความสุขเก่งกันจริง ๆ ปล้นเงินทอง หินวิญญาณชาวบ้านเพื่อทำการสิ่งเหล่านี้ ช่างน่าสมเพชจริงที่เป็นคนฝึกฝนบ่มเพาะพลังจิตวิญญาณ”

      หม่าเซียน กู่เสียงร้องตะโกน

     หัวหน้าโจรและรองหัวหน้าโจร ก็ทะยานบินออกมาและยืนอยู่กลางอากาศเมื่อหม่าเซียนเห็น รู้ทันทีว่าทั้งคู่ได้เข้าสู่อาณาจักรครึ่งกำเนิดวิญญาณแล้ว

     แม้หม่าเซียนเองใช้ความบริสุทธิ์ของพลังวิญญาณและเทคนิคตัวเบา แต่ลอยอยู่ได้ไม่นานนักไม่สามารถพูดว่าบินได้ ทั้งคู่ไม่ใช่นักบ่มเพาะหลวม[ไม่ได้เข้ากลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง]แน่นอน

      จากนั้น หม่าเซียนกล่าวถามขึ้นว่า

    “เจ้าทั้งคู่ไม่ใช่ นักบ่มเพาะหลวมอย่างแน่นอนพวกเจ้าคือใครมีจุดประสงค์อะไร?”

      “ฮ่า ฮ่า ฮ่า!! นึกว่าใครที่แท้เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม เอาล่ะบอกต่อเจ้าก็ได้ ข้าทั้งคู่มาจาก นิกายดาบเลือด เด็กน้อยเจ้ากลัวหรือยังถ้ากลัวรีบส่งหัวเจ้าเข้ามาในเขียงของข้าเดี๋ยวนี้”

      หัวหน้าโจรกล่าว ยิ้มเหยียดหยามพูดดูถูกเหมือนพูดกับคนตายก็มิปาน

     “แล้วพวกท่านมีจุดประสงค์ใด”

      หม่าเซียน กล่าวถามย้ำอีกครั้ง

     “เด็กน้อย เจ้าพิรี้พิไรมากความทำไม พวกเรามาขุด เส้นเลือดวิญญาณเจ้าพอใจคำตอบหรือไม่?"

      รองหัวหน้าโจม แก้มตอบพูดน้ำเสียงเย้ยหยัน

      หม่าเซียน ตกตะลึง เขารู้ว่าว่า หินวิญญาณ มาจากเส้นเลือดวิญญาณที่ค่อยๆสะสมออร่าสวรรค์และโลกมาหลายร้อยปีก่อนที่เส้นเลือดจะเติบโตขึ้น

     โดยเส้นเลือดวิญญาณนี้ ถูกควบคุมโดย นิกาย สมาคม ศาลา กลุ่ม แก็งค์ที่มีอำนาจคอยควบคุมอยู่

     โดยปกติ ถ้าครอบครัวธรรมดาได้รับ อาจจะทำให้เกิดหายนะในชั่วค่ำคืนก็ได้

     ปกติ ครอบครัวธรรมดาได้รับหินวิญญาณ ส่วนมากได้รับจากการปลูกข้าววิญญาณและยาสมุนไพรต่างๆเท่านั้น

     “ขอบคุณที่บอกข้า เจ้าทั้งคู่เข้ามาตายได้”

     หม่าเซียน พูดเสียงเย็นชาเขาต้องได้เส้นเลือดวิญญาณเส้นนี้

      แม้ปากเอ่ย เข้ามาตาย แต่เขาลอบเตรียมตัวเต็มที่ศึกนี้เข้าต้องทุ่มสุดตัวเช่นกัน

     ทางด้านโจรที่อ้างเป็นศิษย์ นิกายดายเลือดตกตลึง ระยะ 300 ไมล์นี้อยู่ในอำนาจการจัดการของนิกายดาบเลือด

      พวกเขาไม่เคยคิดไม่เคยฝันว่า เด็กน้อยคนนี้จะมีความกล้าถึงเพียงนี้ พวกเขาเริ่มโกรธที่มีคนท้าทายอำนาจนิกายของพวกเขา

      “เด็กน้อย!! ข้าจะสับร่างเจ้าเป็นหมื่นชิ้น เจ้าไม่รู้จักความน่ากลัวของอาณาจักรกำเนิดวิญญาณ”

     หัวหน้าโจร กล่าวน้ำเสียงเกรี้ยวกราด

     จากนั้นเห็น หัวหน้าโจรเขานำดาบออกมาและใช้สุดยอดเทคนิคดาบของนิกายทันที

      เทคนิคดาบเลือด ปรากฏขึ้นพื้นที่โดยรอบกลายเป็นโลกสีแดงเลือดด้วยพลังดาบที่ไร้ขอบเขตราวกับทะเลที่บ้าคลั่ง

     ดาบผสานกับเทคนิคดาบเลือด เงาดาบโลหิต สูง 50 ฟุต อ่อร่าดาบน่าสะพรึงกลัว แตกกระจายทุกทิศทางพุ่งเข้ามาหม่าเซียนดุจคลื่นพายุคลั่ง

     ….