ปรมาจารย์หมัด ตะลุย แดนมังกร

             สถานที่พักรับรองของอู๋ซวงนั้นเงียบสงบเป็นอย่างมากมีสวนหย่อมต้นไม้ใบหญ้าถูกจัดแต่งเติมสีสันสวยสดงดงาม บริเวณไม่ใกล้ไม่ไกลนักมีบ่อเลี้ยงปลาสวยงามมากมายสถานที่แห่งนี้มันชั่งให้ความรู้สึกจิตใจของผู้คนร่มเย็นจนจิตใจผู้คนเกิดความเงียบสงบอย่างแท้จริงในยามนี้นั้นภายในบ้านพักรับรองมีกลุ่มคนอยู่ 10 คนด้วยกันโดยมีอู๋ซวงเป็นผู้นำพร้อมด้วยจินเฉิ่นอู๋และฉีหลินสาวงามแห่งกองกำลังแสงเทียน

“นายท่านพวกเราจะจัดการพวกมันอย่างไรดี หากพวกเราต่อสู้กับพวกมันซึ่งๆหน้ามันคงจะไม่ใช่เรื่องที่ง่ายดายนักเพราะในยามนี้นั้นเราอยู่ในถิ่นของพวกมันจำนวนของพวกมันนั้นมีมากมายจนเกินไป”

จินเฉิ่นอู๋พูดด้วยความกังวลใจ เพราะเขานั้นตามความคิดของอู๋ซวงไม่ทันว่าเขานั้นวางแผนการไว้เช่นไร

“ข้าจะไม่ฆ่ามันหรอก แต่ตัวข้าจะทำให้มันต้องรู้สึกอับอายจนกระทั่งไม่กล้ามีชีวิตอยู่อีกต่อไปตัวข้านั้นจะแอบใส่ยาให้มันกินชนิดหนึ่ง เมื่อยาออกฤทธิ์ ข้ารับรองเลยว่ามันต้องชอบแน่ๆข้าจะมอบประสบการณ์ชีวิตที่ล้ำค่าให้แก่มันเอง”

เด็กหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่สุดแสนจะชั่วร้าย มันต้องการให้ถึงเวลานั้นโดยเร็วไวจนใจแทบคั้ง

“ว้าว…ดูเหมือนว่านายท่านของข้าคงจะมีแผนการอะไรที่ชั่วร้ายอะไรสักอย่างเป็นแน่….”

ฉีหลิน นางพูดด้วยน้ำเสียงที่สุดแสนจะหลงไหลในตัวของผู้เป็นนายจากผลงานต่างๆมาของอู๋ซวงนั้นไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปที่คิดขึ้นมากันได้มันเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมแต่ก็แฝงไปด้วยความอัจฉริยะอยู่ภายในตัว

“ในค่ำคืนนี้เราจะสังหารผู้คนภายในงานให้สิ้น และจะเหลือเพียงแค่ตัวแม้ทัพฟงเท่านั้น”

               เด็กหนุ่มและเหล่าผู้ติดตามได้จัดเตรียมแผนการภายในค่ำคืนนี้อยู่หลายชั่วยาม เพื่อลดปัญหาข้อผิดพลาดให้น้อยที่สุดเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วในที่สุดเสียงเคาะประตูก็ได้ดังขึ้นอันเป็นสัญญานของการเริ่มงานลี้ยงอาหารค่ำอาจจะมีหลายสิ่งหลายอย่างเปลี่ยนแปลงไปอย่างมากมายภายในเร็ววัน

“นายท่านงานเลี้ยงได้เริ่มแล้วท่านแม่ทัพฟงหยาง สั่งข้ามาเพื่อเรียนเชิญนายท่านขอรับ”

“ข้าพร้อมแล้ว โปรดนำทาง”

             อู๋ซวงและพักพวกเดินทางตามเด็กรับใช้ไปเพื่อร่วมงานภายในงานนั้นมีแขกจำนวนไม่มากนักโดยส่วนมากจะเป็นกลุ่มคนที่จะสนิทใกล้ชิดกับแม่ทัพฟงอย่างแท้จริงพวกมันทั้งหมดนั้นทำการค้าร่วมกันทั้งทางมืดและทางสว่างมีผู้คนจำนวนไม่น้อยจ้องมองไปที่ ฉีหลิน ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความปราถนาอย่างไม่ปิดบังทางด้านนางเองก็ไม่น้อยหน่าสงสายตาตอบรับไปยังพวกมันราวกับตอบรับพวกมันด้วยสายตาอันเร่าร้อนเหมือนดั่งบอกพวกมัน “จงกินข้า จงกินข้า จงปลดปล่อยความอยากของเจ้าบนตัวข้า”

แท้จริงแล้วนางเพียงแค่หยอกล้อกับพวกมันเล่นเท่านั้นอีกไม่นานนักพวกมันทุกคนจะเหลือเพียงแต่ร่างกายที่ไร้วิญญาณ

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ในที่สุดเจ้าก็มาถึง ที่พักที่ข้าให้เด็กๆจัดเตรียมไว้ให้คงจะถูกใจเจ้าใช่รึไม่ข้าลงทุนลงแรงกับมันไว้เยอะข้าหวังว่าเจ้าคงจะชอบ”

แม่ทัพฟงเดินออกมาต้อนรับกลุ่มคนของอู๋ซวงด้วยตนเองอย่างอารมณ์ดี

“ขอบคุณท่านมากที่ท่านให้เกียรติข้าดีถึงขนาดนี้”อู๋ซวงตอบรับด้วยน้ำเสียงที่สุดแสนจะเป็นมิตร

“พวกท่านทั้งหลายโปรดฟังทางนี้นี่คือเฒ่าแก่อู๋ ต่อไปนี้มันจะเป็นกลุ่มคนและพักพวกเดียวกันกับพวกเรา”

หลังจากนั้นไม่นาทางด้านแม่ทัพฟงได้แนะนำอู๋ซวงให้กับพักพวกของมันได้รู้จัก

“เฒ่าแก่อู๋งั้นรึ ยินดีที่ได้รู้จักว่าแต่ว่าแม่นางที่มากับท่านช่างงดงามยิ่งนักตัวข้ายังไม่เคยที่จะเห็นสาวงามเช่นนี้มาก่อนท่านจะว่าอะไรหรือไม่หากคืนนี้ข้าต้องการขอเช่านางสักคืนราคาข้าสามารถจ่ายให้ท่านได้ไม่อั้น”

อู๋ซวงไม่รู้สึกโกรธเคืองในคำพูดของมันสักนิดเพราะยังไงซ่ะคืนนี้พวกมันจะต้องเป็นศพกันอยู่แล้วแล้วจะไปโกรธเคืองมันเพื่ออะไร

“ฮ่า ฮ่าเรื่องแค่นี้เองข้ายินดีมอบนางให้ท่านได้สุขสมอารมณ์หมายกับท่านไปฟรีๆ”

“จริงๆงั้นหรือข้าจะได้หลับนอนกับนางใช่ไหมตัวข้านั้นทนต่อไปไม่ไหวแล้วข้าขอตอนนี้เลยได้ไหม”

อู๋ซวงไม่ตอบรับพวกมันในทันทีแต่ตัวเขากับตะโกนก้องไปทั่วทั้งพื้นที่จัดงานเลี้ยงอาหารค่ำ

 “วันนี้เป็นวันแรกที่พวกเราได้รู้จักกัน ตัวข้านั้นได้นำสุราชั้นดีติดตัวมาด้วยหากท่านผู้ใดก็ตามให้เกียรติข้าดื่มกินสุราชั้นดีนี้ ข้าจะให้พวกเจ้าได้สนุกกับนางทั้งวันทั้งคืน”

            เมื่ออู๋ซวงพูดจบ มันได้แจกจ่ายสุราของมันไปทั่วทั้งงานเลี้ยงใครที่ไหนบ้างที่จะกล้าปฏิเสธสุรานารีงามเช่นนี้ผู้ที่ปฏิเสธก็คงจะมีแต่คนที่โง่เขลาเท่านั้นไม่เว้นแม้แต่แม่ทัพฟงก็เช่นกันที่จะต้องการได้มีโอกาสหลับนอนกับสาวงามเช่นนี้

“ท่านแม่ทัพจะเป็นไปได้ไหม ที่ท่านจะสั่งให้คนคุ้มกันออกไปเขตนอกข้าคาดหวังว่าเราจะได้ร่วมสนุกกันทั้งวันทั้งคืนเพราะตัวข้าเองนั้นไม่ต้องการที่จะให้ชื่อเสียงของข้าต้องด่างพร้อย”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ได้ ได้คืนนี้ข้าจะสนุกกับเจ้าตัวข้าเองนั้นก็ไม่อยากให้ไอ้พวกขี้ข้ามาเห็นสภาพของข้าที่ไม่น่าดูนัก”

มันตอบรับคำขอของอู๋ซวงด้วยความเห็นดีเห็นงามเมื่อเจอเข้ากับสุราแล้วสาวงามสติปัญญาของมันนั้นจนกลายเป็นคนโง่เขลา

“เด็กๆ พวกเจ้าจงออกไปข้างนอกให้หมดคืนนี้ข้าจะสนุกกับสหายข้าอย่างเต็มที่จนถึงเช้าหากข้ายังไม่เรียกห้ามให้พวกเจ้าเสนอหน้ามาเป็นอันขาด”

“ขอรับ ท่านแม่ทัพ”

ทหารรักษาการนับร้อยนายเดินทางจากไปอย่างรวดเร็วภายในสถานที่แห่งนี้จะเหลือเพียงก็แต่พวกมันเท่านั้น

“เอาล่ะพวกเราดื่ม ดื่ม ไม่เมาไม่เลิกราคืนนี้จงสนุกให้เต็มที่”

                 อู๋ซวงสั่งลูกน้องของตนรินเหล้าที่ตัวมันได้จัดเตรียมมาให้กับผู้คนทั้งงานโดยที่ภายในเหล้านั้นมียาสลบร้ายแรงและยาระงับลมปราณขั้นสูงต่อให้พวกมันรู้สึกตัวก็จะไม่สามารถเรียกใช้ลมปราณได้เป็นการชั่วคราวพวกมันต่างดื่มกินกันอย่างสนุกสนานดื่มจนไม่หยุดปากเหล้าที่อู๋ซวงนำมาจัดว่าเป็นของชั้นดีอย่างแท้จริงเพราะเด็กหนุ่มได้หมักมันด้วยมือของตนเองโดยสูตรของมันนั้นมาจากโลกเดิมของมันเวลาผ่านไปเพียงไม่ถึงหนึ่งชั่วยามภายในงานเลี้ยงกลายเป็นเงียบสงบจนหน้าตกใจ ฤทธิ์ยาได้เริ่มทำงานแล้วผู้คนทั้งงานต่างอยู่ในอาการหลับไหลไม่ได้สติไม่เว้นแม่แต่แม่ทัพฟงหยางผู้ยิ่งใหญ่

“ยาได้ออกฤทธิ์แล้ว พวกเจ้าจงค่อยๆเชือดลำคอของพวกมันไปทีละคนอย่าให้เสียงดังนักเร็วเข้าเวลาของพวกเรานั้นมีจำกัด”

               เหล่าผู้ติดตามทั้ง 10 คนได้เริ่มงานของพวกมันทันทีโดยค่อยๆเฉือนลำคอของพวกมันทีละคนทีละคน ร่างของพวกมันล้วนชักกระตุกกันอย่างพร้อมเพียงหนึ่งร่างสองร่าง และห้าสิบร่างเลือดของพวกมันต่างไหลรินสีแดงฉานไปทั่วทั้งบริเวณงานเลี้ยงมีเพียงแค่แม่ทัพฟงเท่านั้นที่

อู๋ซวงยังให้มันมีชีวิตอยู่ต่อไปจุดเริ่มต้นของมันคือต่อจากนี้