มหาจักรพรรดิรวมแผ่นดิน

ตอนที่40 : เปลวไฟกลางหิมะ —ศึกซ่งหลิงป้องแดนหาน

กลางฤดูเหมันต์หิมะขาวปกคลุมทั่วทุ่งชายแดนเหนือ
อุณหภูมิลดต่ำจนแม่น้ำซ่งกลายเป็นน้ำแข็ง

เหนือประตูเมืองซ่งหลิงธงหานขาดวิ่นจากการรบหลายวัน
เสียงฆ้องเตือนศึกดังขึ้นเป็นระยะ
กองทัพจ้าวและเว่ยตั้งค่ายอยู่ห่างออกไปเพียงหนึ่งลี้ —
ควันไฟจากเตาทัพลอยขึ้นเป็นแนวยาวสุดสายตา

ภายในเมืองทหารหานเหลือไม่ถึงครึ่งของเดิม
แม่ทัพฟู่หรงนอนบาดเจ็บที่ห้องบัญชาการ เสียงหอบถี่
แต่ยังฝืนลุกขึ้นมามองกำแพงเมืองด้วยสายตาเด็ดเดี่ยว

“ตราบใดที่ธงหานยังโบกข้าจะไม่ยอมให้เมืองนี้ตก!”

เสียงโห่ร้องของทหารตอบรับแม้แววตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

เสียงกลองศึกแว่วมาแต่ไกลท่ามกลางหิมะที่ตกหนัก
เมื่อหิมะเริ่มซา เงาทัพหนึ่งปรากฏขึ้นจากขอบฟ้า

“ธงสีขาวกลางมังกรเพลิง!”
“ท่านรัชทายาท! กองทัพเพลิงหานเฟิงมาถึงแล้ว!”

ประตูเมืองเปิดออก
รัชทายาท หานอวี้จิน ขี่ม้านำหน้าในชุดเกราะเงินสะท้อนแสงหิมะ
ข้างกายคือ หลี่อวิ๋นจิว และ องค์ชายสาม หานอวี้เหยียน

แม่ทัพฟู่หรงพยายามลุกขึ้นแต่ล้มไปทันที
หานอวี้จินรีบเข้าประคอง

“ท่านแม่ทัพ อย่าฝืนเลยท่านทำมากพอแล้ว”

“ไม่... ข้ายังไม่ได้เห็นชัยชนะของหาน...”

“ท่านจะได้เห็น —ด้วยตาของท่านเอง”

ในห้องบัญชาการ
แผนที่ถูกขึงอยู่กลางโต๊ะไม้
ไป๋เหิงเซินรายงาน

“ทัพศัตรูตั้งค่ายหลักสามชั้น
ค่ายจ้าวอยู่แนวตะวันตก 30,000 นาย
ค่ายเว่ยอยู่แนวตะวันออก 40,000 นาย
พวกมันกำลังสร้างคูไฟและหอธนูเพิ่มทุกวัน”

กู่หลิงเซวียนพูดเสริม

“หากปล่อยไว้อีกสามวันเมืองนี้จะถูกปิดล้อมโดยสมบูรณ์”

หานอวี้จินพยักหน้า

“งั้นเรามีเวลาเพียงสองวัน...ต้องตัดเสบียงและทำลายค่ายมันก่อน”

หลี่อวิ๋นจิวเสนอแนวคิด

“ดินเย็นเช่นนี้ระเบิดอาจไม่ติดไฟง่าย
แต่ถ้าใช้ไฟจากน้ำมันสัตว์จะคงเปลวเพลิงได้นานพอสำหรับโจมตีเวลากลางคืน”

หานอวี้จินยิ้มบาง

“เจ้าคือเปลวไฟในความหนาวนี้จริงๆ”

คืนนั้น — กองเพลิงหานเฟิง 200 นาย ลอบออกจากประตูทิศเหนือ
ใช้เส้นทางน้ำแข็งใต้แม่น้ำซ่งเป็นทางลับ

แต่ละคนสะพายระเบิดมือ “เพลิงหานเฟิง”คนละ 3 ลูก
ภายในบรรจุดินไฟและเศษเหล็กละเอียด

เมื่อถึงแนวค่ายเว่ยหานอวี้จินส่งสัญญาณมือ
ควันเทาสามสายพุ่งขึ้นกลางหิมะ —

เสียงระเบิด บึ้มมมม! ดังสะเทือนภูเขา!
เปลวไฟสาดกระจายทั่วค่ายเว่ย
เพลิงสีส้มแดงลุกขึ้นสูงกลางคืนสีขาว
แสงสะท้อนบนหิมะจนสว่างราวกลางวัน

“เพลิงจากฟ้า!!”
“ไฟ! ไฟในหิมะ!!”

ศัตรูตกตะลึง เสียงโกลาหลดังไปทั่ว

หานอวี้จินตะโกน

“กองเหล็ก! รุก!!”

ทัพเหล็กสามพันนายพุ่งเข้าประชิดค่ายที่แตกกระจาย
ดาบหานเฟิงสะท้อนแสงเพลิง
เสียงโล่แตก เสียงเหล็กปะทะดังระงม

องค์ชายสามนำกองวายุขี่ม้าตัดแนวค่ายซ้าย
ม้าศึกฝ่าเพลิงไปพร้อมเสียงตะโกน

“เพื่อหาน!!”

ค่ายเว่ยแตกในชั่วคืน
แต่ทัพจ้าวอีกสามหมื่นรีบยกกำลังมาสมทบ
การต่อสู้เปลี่ยนเป็นศึกหิมะสีเลือด

ลูกเพลิงถูกขว้างเป็นระลอก
เสียงระเบิดดังต่อเนื่อง บึ้ม! บึ้ม!
สะเก็ดเหล็กปลิวทั่วอากาศ

หานอวี้จินยืนอยู่หน้าแนวรบดาบในมือสะท้อนเปลวไฟ
เขาตะโกนสุดเสียง

“จำไว้! อย่ากลัวไฟ —เพราะไฟนี้คือชีวิตของพวกเรา!”

หลี่อวิ๋นจิวอยู่ข้างหลังกำลังควบคุมควันสัญญาณ
มือสั่นจากความหนาวแต่สายตาแน่วแน่

“ธงแดงขึ้น!จุดเพลิงรอบสอง!”

เพลิงอีกยี่สิบสายพุ่งขึ้นรอบค่ายจ้าว
เสียงหวีดของอากาศและการระเบิดดังผสานเป็นเสียงเดียวกับกลองศึก

“เจ็ดหมื่นของพวกมัน...
จะได้รู้ว่าเจ็ดพันของหาน คือไฟที่ไม่มีวันดับ!”

เมื่อรุ่งอรุณแรกมาถึง
หิมะยังโปรยลงไม่หยุด
ค่ายจ้าว–เว่ยเหลือเพียงซากเถ้าถ่านและควันสีดำ

แม่ทัพศัตรูถูกจับได้ครึ่งร้อย
อีกส่วนล่าถอยอย่างไม่เป็นขบวน

แม่ทัพฟู่หรงถูกหามออกมาดูสนามรบ
น้ำตาไหลขณะเห็นธงหานยังโบกอยู่กลางหิมะ

“องค์รัชทายาท...ท่านทำได้จริง ๆ...”

หานอวี้จินช่วยพยุงเขา

“ไม่ใช่ข้า...แต่คือทุกคนในนี้”

เสียงทหารหานทั้งเมืองซ่งหลิงโห่ร้อง

“เพลิงหานเฟิง!เพลิงหานเฟิง!”
เสียงสะท้อนขึ้นจากยอดเขา — กลายเป็นคำที่โลกต้องจารึก

ยามเย็น หลังการรบสิ้นสุด
หลี่อวิ๋นจิวนั่งอยู่บนหิมะ มองควันเพลิงค่อย ๆ จางลง

หานอวี้จินเดินมานั่งข้าง ๆ
บนเสื้อเกราะของเขาเต็มไปด้วยเขม่าควัน

“เจ็บไหม?”
“ไม่มากเท่าที่เห็นเลือดของคนเรา... แต่ข้าไม่เสียใจ”

เธอยิ้มอ่อน

“เพราะไฟนี้ไม่ใช่ไฟทำลายแต่คือไฟที่ให้ชีวิตกับแผ่นดิน”

หานอวี้จินมองหิมะขาวที่เปื้อนแดง
แล้วพูดเบา ๆ

“คืนนี้...แผ่นดินหานจะนอนหลับอย่างอบอุ่นอีกครั้ง”

เขาเงยหน้ามองฟ้า
แสงเพลิงสะท้อนกับหิมะกลายเป็นสีทองอมส้มราวรุ่งอรุณใหม่

สามวันต่อมา ข่าวชัยชนะของ“ศึกซ่งหลิง” แพร่ไปทั่วเจ็ดแคว้น
ทุกแคว้นต่างตกตะลึง —
เพราะกองทัพเพียงเจ็ดพันสามารถทำลายกองศัตรูเจ็ดหมื่นได้ในหิมะเดียว

ราชสำนักจ้าวและเว่ยออกคำสั่งถอยทัพทันที
แต่ในเงามืดของแคว้นเว่ย —
ทูตลับคนหนึ่งส่งสารถึงองค์ชายรองหานอวี้หลง...

“กองเพลิงหานเฟิงคือภัยต่อเจ็ดแคว้น
ถึงเวลาที่เราต้องทำให้ไฟนั้นดับ... ก่อนที่มันจะเผาโลกทั้งใบ”