ที่ข้าเลิกร้าย เพราะอยากให้ท่านรัก

    ภายในห้องที่เงียบสงบ หลานเซียนนอนหมดสติอยู่บนเตียง ซึ่งเมื่อหวังเสิ่นและจุนเป่าทราบเรื่องว่าหลานเซียนโดนทำร้าย พวกเขาก็รีบเร่งฝีเท้ามาที่จวนซิ่วหมิงและเมื่อจุนเป่าเปิดประตูห้องนอนของหลานเซียนออกก็เห็นว่า มีคนมาดูเเลหลานเซียนก่อนพวกเขาเสียแล้ว

     "เจ้า!!..เจ้าเข้ามาทำอะไรที่นี่ นั่นเจ้ากำลังทำอะไรกับน้องของข้า"

     "ช้าก่อนจุนเป่า...นี่เจ้าก็รู้เรื่องแล้วงั้นรึ?"

     "เจ้าค่ะ..ข้าทราบข่าวองค์ชายหลานเซียนจากเหมยฮัว สาวใช้ของข้าและด้วยความที่จวนของข้าก็อยู่ใกล้ๆกับจวนองค์ชายหลานเซียน ข้าจึงรีบมาดูเเลหลานเซียนก่อนและข้าจึงได้ไหว้วานให้ทหารไปส่งข่าวให้ท่านพ่อได้ทราบ รวมถึงท่านพี่ด้วยเจ้าค่ะ"

     "แสดงว่าทหารที่ไปส่งข่าวข้าที่จวนก็คือคนที่เจ้าส่งไปงั้นหรือ?"

     "เจ้าค่ะท่านพ่อ ตัวข้าเห็นว่าเรื่องนี้ไม่ควรให้คนภายนอกรู้ ข้าจึงส่งทหารจากจวนขององค์ชายหลานเซียนไปส่งข่าวและตัวข้าก็ล่วงหน้ามาดูเเล ทำแผลให้องค์ชายก่อน แล้วตอนนี้ข้าก็ทำแผลเช็ดตัวให้องค์ชายเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ เบื้องต้นองค์ชายไม่ได้เป็นอะไรมาก มีเพียงบาดแผลตามตัวเเต่ไม่เป็นอันตรายถึงชีวิตเจ้าค่ะ"

     "นี่เจ้าตั้งใจเเช่งน้องของข้างั้นรึ!!"

     "จุนเป่า!..นี่เจ้ามีความรู้เรื่องหมอด้วยงั้นรึ พ่อไม่ยักรู้?"

     "ข้าก็พอจะจดจำมาบ้าง ในตอนที่ท่านพ่อของข้าส่งข้าไปเรียนจากเมืองอิงฮวาเจ้าค่ะ"

     "ขอบใจเจ้ามาก ที่ล่วงหน้ามาดูเเลหลานเซียนแทนพ่อ"

     "ท่านพ่ออย่าทรงเกรงใจ ตัวข้าก็ได้ชื่อว่าเป็นชายาของท่านพี่จุนเป่าและหลานเซียนก็นับได้ว่าเป็นน้องชายของข้าอีกคนเจ้าค่ะ"

     "หยุดพูด..เจ้าไม่ใช่....."

     "จุนเป่า!!..."

     "องค์ชายหลานเซียนไม่เป็นอะไรมากแล้ว บัดนี้ท่านพ่อกับท่านพี่คงอยากจะอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนเจ้าค่ะ"

     "ดี!..เจ้าไม่ควรมาอยู่ที่นี่ตั้งเเต่เเรกด้วยซ้ำ!!"

     "จุนเป่า เจ้าพูดกับนางเช่นนั้นได้อย่างไร นางอาสามาดูเเลทำแผลให้กับน้องของเจ้า โดยที่นางจะไม่ทำก็ได้ เเต่ด้วยความที่นางภักดีต่อเจ้าและเอ็นดูหลานเซียนเป็นน้องชายคนนึงของนาง เช่นนี้แล้วเจ้าควรจะของคุณนางด้วยซ้ำนะ!!"

     "ไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านพ่อ ข้ารู้ว่าท่านพี่คงจะเคลียดเรื่องที่องค์ชายหลานเซียนถูกทำร้ายมา จึงได้เผลอพานมาโมโหใส่ข้า ข้าไม่ถือโทษอะไรเจ้าค่ะ ข้าขอตัวกลับจวนก่อนนะเจ้าคะ ทูลลาท่านพ่อ ท่านพี่ ไปเหมยฮัว หมดหน้าที่ของข้าเเล้ว เรากลับไปในที่ของเรากันเถอะ" เหมย อิงอิงปั้นหน้าเศร้าเดินออกมาจากห้องของหลานเซียนและเดินตรงกลับไปที่จวนของนาง ในระหว่างนั้นเหมยฮัวก็ได้เอาผ้าพันมือของนางออกและคราบเลือดบนมือของนางนั่นเอง ก็เฉลยให้รู้ว่าเหมยอิงอิงไม่ได้เป็นคนทำเเผลหรือเช็ดตัวให้กับหลานเซียน เเต่เป็นเหมยฮัว สาวใช้ของนางที่เป็นคนทำทั้งหมดนั่นเอง

     "ทำไมคุณหนูถึงพูดกับท่านหวังเสิ่นและท่านชายเฉินไปแบบนั้นล่ะเจ้าคะ?"

     "แล้วเจ้าคิดว่า ทำไมข้าถึงต้องพูดออกไปเช่นนั้นล่ะ ไหนเจ้าลองถ่ายทอดความฉลาดของเจ้า ออกมาเป็นคำพูดให้ข้าฟังซิ"

     "คุณหนูก็คงจะพูดไปเพียงเพราะอยากจะให้ท่านหวังเสิ่นและคุณชายเฉินเห็นว่า คุณหนูพร้อมที่จะดูเเลทุกคนในครอบครัวและจงรักภักดีต่อสวามี เช่นนั้นรึเจ้าคะ?"

     "นั่นก็ส่วนหนึ่ง เเต่สิ่งที่ข้าตั้งใจไว้เลยก็คือ ข้าอยากให้ท่านพี่มั่นใจในตัวข้า ว่าข้าไม่ได้มีเเต่เเค่สร้างปัญหาอเเต่ข้ายังมีความรู้ในการรักษาคนได้อีกด้วย ส่วนเรื่องท่านพ่อ ข้าไม่ได้ตั้งใจไว้ว่าท่านพ่อจะมาเยี่ยมหลานที่จวนด้วย เพราะจากที่ข้าเห็น ท่านพ่อไม่ได้ให้ความสนใจหลานเซียนซักเท่าไหร่ เเต่ก็เกินที่ข้าคาดหวังไว้!!"

     "อะไรเกินคาดหวังรึเจ้าคะ?"

     "เจ้าไม่สังเกตรึไงว่านอกจากท่านพ่อจะทรงเห็นความดีในตัวของข้าแล้ว ดูท่าทางท่านพี่ก็ทรงจะหวงข้ามาก ที่ข้าเข้าไปใกล้ชิดกับหลานเซียนเช่นนั้น เป็นไปได้ว่าท่านพี่อาจจะหึงข้ากับหลานเซียนก็เป็นได้ ฮ่าฮ่า วันนี้ข้าพอใจมาก เอาเป็นว่าวันนี้เจ้าอยากออกไปเที่ยวเล่นที่ไหนก็ตามสบายเลย ข้าอยากจะใช้ชีวิตอยู่กับความสุขของข้าที่จวนคนเดียว ฮ่าฮ่าฮ่า" เหมยอิงอิงหัวเราะคิกคักและดีใจมากที่จุนเป่าเเสดงกริยาต่อนางเช่นนั้น ซึ่งทางด้านเหมยฮัวที่ยืนนิ่งทำหน้าสงสัย พรางคิดในใจว่า เจ้านายของนางดูไม่ออกรึไงว่า จุนเป่าทำท่ารังเกียจนางมากจนถึงกระทั่งไม่อยากให้นาง เยื้องย่างกายเข้าไปใกล้ตัวของหลานเซียนด้วยซ้ำ เเต่เหมยฮัวก็ทำได้เเค่คิด พูดออกไปไม่ได้ เพราะถ้านางพูดออกไปเช่นนั้น นางก็จะมีสภาพไม่ต่างจากหลานเซียนตอนนี้เป็นเเน่ หวังเสิ่นจะรู้หรือไม่ว่าทำไมหลานเซียนถึงตกอยู่ในสภาพนี้และจุนเป่าจะรู้หรือไม่ว่า คนที่ทำแผลให้หลานเซียนแท้จริงแล้ว ไม่ใช่เหมยอิง อิง...ติดตามตอนต่อไปใน Ep. หน้านะคะ