เทพมังกรเหนือโลก

    “นี่มัน!!..........เรื่องตลกอันใดกัน?”

หยุนเฟยที่เห็นฉากตรงหน้าพลันอุทานออกมาเป็นประโยคอย่างน่าสงสาร!!!

มิผิด!....ถึงแม้จะเป็นใครเมื่อเห็นฉากตรงหน้าก็ต้องอุทานลั่นบ้านออกมากันถ้วนหน้าอย่างไม่ต้องสงสัย!

ฝูงฉลามตายเกลื่อนกว่าแสนตัวกระจัดกระจายอยู่ทั่วห้อง!...บ้างก็นอนเรียงกันบ้าง....บ้างก็กองกันเป็นภูเขาลูกใหญ่บ้าง...นั่นทำให้หยุนเฟยปวดหัวขึ้นมา!....แม้มันจะเคยเข้ารับบททดสอบมากมายเพียงใด!แต่มันไม่เคยได้สัมผัสกับบรรยากาศตรงหน้านี้เลยสักครา!

“หรือว่านี่ก็เป็นหนึ่งในบททดสอบ?”

หยุนเฟยเหมือนจะไม่ค่อยแน่ใจในการตัดสินใจของตัวเอง!...ตัวพลันกำลังนึกหาเหตุผลว่าเหตุใดร่างกายหยาบตนนั้นถึงได้ทิ้งบททดสอบไว้เช่นนี้กัน!...หรือว่าจะเป็นบททดสอบเกี่ยวกับความอดทนกันแน่?

คำถามเหล่านี้พลันฉุกละหุกวนเวียนอยู่ในหัวหยุนเฟยอย่างซุกซน!....

ครืน!!!!!

หเมือนจะเป็นสัญญาณที่หยุนเฟยไม่ค่อยอยากได้ยินมากนักในช่วงเวลานี้!....หากเป็นเวลาอื่นมันก็คงจะรู้สึกผ่อนปลนลงมา!แต่ครานี้ไม่ใช่แน่นอน!

เพราะประตูบานท่าสี่!หายวับไปเสียแล้ว!....ในตอนที่หยุนเฟยเห็นฝูงฉลามที่นอนเกลื่อนพวกนี้คราแรกนั้น...มันแอบคิดในใจตัวเองไว้แล้วว่าอาจจะมีบททดสอบต่อไปในประตูบานที่สี่แห่งนี้!...

แต่เมื่อประตูบานที่สี่จางหายไป!ใบหน้าของมันก็พลันยกยิ้มขึ้นอย่างขมขื่นทันที!ก่อนจะแค่นเสียงอุทานออกมาในใจตัวเองว่า

“ท่านโกรธข้าเรื่องใดกัน?”

หยุนเฟยพลันถอนหายใจคำโตๆออกมาหนึ่งครา!ก่อนมันจะใช้เวลาในการพักระหว่างประตูบานต่อไป!จัดการกับซากศพกว่าแสนชีวิตพวกนี้ไปกองกันอยู่ที่มุมๆหนึ่งในห้อง!

1 ชั่วยามผ่านไป....2 ชั่วยามผ่านไป.........3..............4...............5.............เมื่อครั้นมาถึง6 ชั่วยามแล้วหยุนเฟยจึงพลันเก็บกวาดเศษซากกองศพเหล่านี้ไปไว้ในมุมๆหนึ่งที่มันคิดว่าดีที่สุด!

ที่นั่นจะเป็นที่ใดอื่นไปไม่ได้นอกจากกำแพงที่ว่างเปล่าในทิศทางของประตูที่ห้า!....มันรู้สึกบางอย่างได้จากลางสังหรณ์ที่แสนจะแม่นยำของมัน!...เมื่อมันได้สัมผัสถึงไอสังหารแผ่ออกมาจากทิศทางของประตูบานที่ห้า!ควบเข้ากับตอนนี้มีซากศพเกลื่อนห้องอยู่พอดี!มีหรือมันจะมิใช้ให้เป็นประโยชน์!

เพียงแต่สิ่งที่มันสังหรณ์ได้กลับเหมือนจะน่ากลัวยิ่งกว่านั้น!....เพราะมันเหมือนกับจะรู้สึกได้ลางๆถึงอะไรซักอย่าง!มันจึงใช้แค่ฉลามปีก 1 ใน 8 เท่านั้นที่ปิดบังทิศทางของประตูที่ห้าเอาไว้!....ส่วนที่เหลือนั้นด้วยมันสมองอันมากมายและขี้เล่นของมัน!

เมื่อมันเห็นปีศาจกระทิงอยู่อย่างนั้น!มันจึงอยากเล่นพิเรนขึ้นมา!ฉลามปีกกว่าหลายหมื่นตัวบัดนี้!พลันเข้าไปอยู่ในท้องของปีศาจกระทิงทั้งสิบตัวเสียแล้ว!

ปีศาจกระทิงในตอนนี้เองที่ดูเหมือนจะอ้วนขึ้นมา!ทำให้ไม่น่าดูเป็นอย่างมาก!แต่หยุนเฟยหาสนใจไม่!เมื่อมันสัมผัสได้ถึงสิ่งมีชีวิตบางอย่างในทิศทางของประตูบานที่ห้า!คิ้วทั้งสองข้างของมันก็พลันขมวดขึ้นทันที!

มันพลันภาวนาไว้กับตัวเองว่าอย่างเอาไอ้ตัวนั้นมาเถิด!!....ของเพียงแค่ตัวนั้นที่มันไม่ต้องการ!.....ขอเพียงแค่ตัวนั้นที่มันไม่อยากต่อกรด้วย!.....และเพียงแค่ตัวนั้นแล...ที่ทำให้กฏของบททดสอบนี้ใช้การไม่ได้!

“จงอย่าๆๆๆ......”

หยุนเฟยพึมพำอยู่กับตนเองคนเดียว!หากผู้คนได้เห็นหยุนเฟยในตอนนี้พวกมันคงต้องคิดว่าหยุนเฟยกำลังสวดมนต์อยู่เป็นแน่!

ซูม!!!!!!!

พลันเกิดเสียไอพลังปราณแผ่ออกมาจากทิศของประตูบานที่ห้า!....ไอสังหารที่มากมายขนาดนี้นั้น!เมื่อหยุนเฟยลองสัมผัสดูแล้วมันจึงตระหนกขึ้นมาเล็กน้อย!ก่อนจะอุทานออกมาอย่างตื่นเต้นว่า..

“ไอสังหารระดับ 5!!!”

หยุนเฟยที่สัมผัสได้ถึงไอสังหารขึ้นที่5 ทำให้สีหน้าของมันกระตุกเล็กน้อย!ก่อนจะบิดกลับมาอยู่ในรูปหนุ่มรุ่นเยาว์ผู้หล่อเหลาเช่นเดิม!

ระดับไอสังหารนั้นคืออะไร?....ระดับไอสังหารจะสามารถบ่งบอกถึงจำนวนความกดดันจากการคร่าชีวิตของผู้คน!...แบ่งระดับออกเป็น 10 ระดับโดยแต่ละระดับจะบ่งบอกถึงจำนวนที่คนผู้นั้นสังหารไป!....ไอสังหารนั้นจะเกิดขึ้นจริงก็ต่อเมื่อทำการสังหารจริงๆเท่านั้น!ไม่สามารถฝึกได้!ไม่สามารถเพิ่มพูนไอสังหารด้วยวิธีอื่นนอกจากการคร่าชีวิตได้!

โดยระดับ 1จะได้มาจากการสังหารร่วมกว่า 10 ชีวิต!

ระดับ 2 จะได้มาจากการสังหารร่วมกว่า100 ชีวิต!

ระดับ 3 จะได้มาจากการสังหารร่วมกว่า1000 ชีวิต!

ระดับ 4 จะได้มาจากการสังหารร่วมกว่า10000 ชีวิต!

ระดับ 5 จะได้มาจากการสังหารร่วมกว่า100000 ชีวิต!!

และเพิ่มพูนที่ละสิบเท่าไปเรื่อยๆ.....หรือก็คือหยุนเฟยนั้นมีไอสังหารอยูในขั้น8 !! มีหรือมันจะต้องเสียขวัญจากไอสังหารแค่ระดับ5 !

แต่สิ่งที่ตามมาจากไอสังหารระดับนี้นั้นถือว่าทำให้หยุนเฟยเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาเยอะกว่าประตูทุกบานที่ผ่านมามากมายนัก!!......มันพลันรู้สึกได้ว่าหลังจากที่ประตูล่องหนนี่เปิดขึ้นมา!มันจะต้องเจอกับหายนะใหญ่หรือไม่ก็ต้องปวดหัวเน่นอน!

ครืน!!!!!

เสียงที่เหมือนประตูบานที่สามพลังบังเกิดขึ้น!ก่อนที่มันจะเงียบไปในที่สุด!....แล้วก็พลันเงียบเชียบอยู่อย่างนั้น!.....ผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วยามก็ยังไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น!!!

ติกๆๆๆๆๆ!!!

เหมือนจะได้ยินเสียงบางอย่างมาจากทางฝั่งประตูบานที่ห้า!....ก่อนหยุนเฟยจะหรี่ตามองอย่างเคร่งเครียด!กลัวสิ่งที่มันกลัวจะเกิดขึ้น!......แต่แล้วก็ไม่ใช่!!!

“บัดซบ!!!....ประตูบานที่ห้าก็แค่ของปาหี่สัมหรับข้า!!”

หยุนเฟยพลันกล่าวออกมาอย่างหมดอารมณ์!!...ด้วยเสียงแปลกประหลาดที่มันได้ยินนั้นทำให้มันรู้สึกผิดหวังเป็นอย่างมาก!

เพราะภาพตรงหน้ามันก็คือฝูงปลาตาย!กลับมามีชีวิตอีกครั้ง!แล้วก็พลันกระดุกกระดิกอยู่อย่างนั้นไม่ได้โจมตีหยุนเฟยแต่

อย่างใด!เพราะ กฏ!!!! ของบททดสอบที่สองนี้นั่นเอง!

เหมือนจะทนไม่ได้กับสภาพบททดสอบอันแสนยิ่งใหญ่ตรงหน้า!....หยุนเฟยพลันเดินไปทางฝูกฉลามซอมบี้อย่างอดสูก่อนจะสังหารที่ละตัวๆไปเรื่อยๆ!!!

แต่แล้วเมื่อมันพลันนึกถึงสิ่งที่น่าจะเกิดขึ้นได้!มันก็พลันรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย!ก่อนจะหันไปยังด้านหลังของมันอย่างมีความหวัง!....แต่แล้วมันก็ต้องกล่าวคำว่าบดซบ!! ออกมาในใจอีกครา!!!

“ประตูบานที่ห้า!....คือการนำเหล่าจิตวิญญาณของสิ่งมีชีวิตต่างๆมารวมสู่เหล่าสัตว์อสูรพวกนี้!....หากไม่ใช่เพราะกฏของบททดสอบที่สองนั้นเกรงว่าข้าจะต้องลำบากจนต้องรากเลือดเป็นแน่!...”

“แต่ดูเหมือนสวรรค์จะเห็นใจข้าจนเกินไป!....โถๆๆๆ!!”

หยุนเฟยที่เห็นสภาพอันน่าเวทนาของปีศาจกระทิงมันจึงพลันรู้สึกผิดขึ้นมา!...เพราะด้วยจำนวนฉลามที่ล้นออกมาจากปากของปีศาจกระทิงแล้ว!ถึงแม้พวกมันจะกลับมามีชีวิตอีกครั้งในวิญญาณของสิ่งมีชีวิตอื่น!

แต่มันก็ทำอะไรมิได้!...หยุนเฟยทำได้แค่เพียงปรายตามองพวกมันขาดลมหายใจตายไปอีกคราอย่าสงสารและเวทนาเพียงเท่านั้น!!....

แม้จะมีปีศาจกระทิงบางตัวพยายามที่จะลุกขึ้นมา!หรืออาเจียนออกมา!แต่ก็เท่านั้น!สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าของหยุนเฟยนั้นก็เป็นแค่เพียงเสียงโอดครวญของปีศาจกระทิงก็เท่านั้น!!

…………………………

“ฮ่า!ฮ่า!...เจ้าหนูเจ้าทำให้ข้าอับอายไม่น้อย!ด้วยบททดสอบที่ข้าภาคภูมิแต่เจ้ากลับทำให้มันง่ายเสียยิ่งกว่าง่ายมากมายนัก!!!”

ร่างกายหยาบที่เรียกตัวเองว่าเทพพระเจ้าเองก็ดูเหมือนจะทำใจยอมรับกับสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นโดยบุรุษที่เปรียบดั่งหนึ่งในร้อยล้าน ที่เข้ารับบททดสอบของมันแล้วจึงกล่าวออกมาอย่างขบขัน!

......................................

ฉัวะๆๆๆๆๆๆ!!!!

เสียงของทวนปะปนกับเสียงดาบหนักพลันเกิดขึ้นทั่วทั้งห้องโถง!!จนมาถึงเมื่อครู่ที่ฉลามปีกโดนบั่นคอออกมา!จนทำให้ห้องพลันกลับมาเงียบงันอีกครั้ง!!!

ครืน!!!!!!!

เสียงเหมือนประตูบานที่สามพลันปิดลง!...ก่อนทั้งห้องจะกลับมาเงียบงัน!....แต่ก็มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้หยุนเฟยพลันเบาใจลง!

วิ้ง!!!!!

เกิดแสงสว่างขึ้นมาเติมห้องโถง!แม้แต่หยุนเฟยเองก็ยังคงต้องหลับตาลง!ป้องกันแสงสว่างจ้าเกินจะพรรณานี้!

“!!!!!”

หยุนเฟยทั้งดีใจระคนแปลกใจ!เหล่าเศษซากศพทั้งหมดพลันกระจายหายไป!....จางหายไป!....และพุ่งหายไปอย่างลายตา!!!....แต่สิ่งที่แน่ใจได้อย่างหนึ่งก็คือ!เศษซากศพเหล่านั้นพลันหายไปจนสิ้น!!!

แต่สิ่งที่ทำให้หยุนเฟยดีใจออกนอกหน้าก็คงจักเป็นศษตราวุธของมัน!...คราแรกท่มันเห็นเหล่าศพของสิ่งมีชีวิตหายไปที่ละตัวๆทำให้มันปวดใจขึ้นมา!!!

แต่มันก็ไม่เป็นดังที่มันกังวล!!...ศาตราวุธของมันยังอยู่ดี!!....แถมห้องสะอาดไม่เหลือคาวเลือด!เกร็ดปลา!กลิ่มเหม็นตุตะ!!!....หยุนเฟยจึงพลันนอนกลิ้งไปกลิ้งมาอย่างสบายอารมณ์!!!

“เหลือแค่ประตูนี่สินะ!!!”

หยุนเฟยพลันเหลือบไปมองประตูบานที่ 6ที่บานประตูสลักสิ่งที่ดูเหมือนชื่อแสดงถึงการเป็นเจ้าของว่า “เฟย”ไว้อย่างน่าตะลึง!!!

To be continue……