Beyond the journey end เมื่อตำนานรักอวสาน

ตอนที่สี่สิบสอง The soul of  man 2

สารภาพตามตรงว่าทุกเหตุการณ์ตั้งแต่ผมย้อนเวลากลับมานี่ทำให้ผมมองโลกศักดินาล้าหลังนี้ได้แย่ลงเรื่อยๆ

และราวกับว่ามันทดสอบความอดทนของผมทำให้ผมได้เจอกับเรื่องที่ทำให้ผมได้รู้ตัวว่าผมเสียความเชื่อมั่นในตัวเพื่อนมนุษย์และความหวังที่มีอยู่น้อยนิดที่ผมไม่คิดว่าตนเองยังเชื่อมั่นในเพื่อนมนุษย์และคาดหวังว่าตนเองยังมีอยู่ออกไป

โลกของจอมนางแห่งวังหลวง

โลกหลังจากสงครามชิงแผ่นดินและสงครามฆ่าฟันฟันในวังหลวง

ผลกระทบไม่ใช่แค่วังหลวงแต่มาถึงทั้งแผ่นดินด้วย

โลกที่ทำให้คนที่อ่านเล่าเรียนหนังสือปกแดงของท่านเหมาไท่จู่ต้องกัดฟันทน

ว่าการซื้อคนไปเป็นทาสคือการช่วยเหลือผู้คนทั้งที่ชายหญิงทุกคนจะแบกแผ่นฟ้าร่วมกันและเรียกกันและกันว่า

สหาย

ภายใต้อุดมการณ์สมุดเล่มแดง

แต่ความฝันนั้นช่างแสนไกล

ความเจ็บปวดของคนทั้งแผ่นดินที่ต้องรองรับเพื่อให้พระเอกนางเอก เสวยสุขเป็นฮ่องเต้และจอมนางแห่งวังหลวงนั้นช่างมหาศาลนัก

แต่แน่นอว่าจะโทษแต่พวกพระเอกนางเอกก็ไม่ได้เพราะก่อนหน้านั้นราชวงศ์ถังก็เข่นฆ่าสังหารกันเองก่อนหน้านั้นอยู่แล้ว

ดินแดนอันแสนสุขขตามความฝันของท่านเหมาไท่จู่ก็ยังยิ่งห่างไกลออกไปสำหรับผม

ดั่งคำว่า

แผ่นดินทุกเข็ญราษฏรก็ทุกข์ยาก

แผ่นดินสงบราษฎรก็ยังคงทุกข์ยาก

พวกเราคงต้องออกเดินทางค้นหาจิตใจและวิญยาณของเราเองว่าจะทำอย่างไรต่อไป

ผมเมหือนคนตาดีข้างหนึ่งนำทางคนตาบอดสองข้างที่เป้นลูกน้องและผู้ตกทุกข์ได้ยากที่ติดตามผมมา

ในใจของผมเบื้องลึกนั้นรู้หลักการและเหตุผลว่า

คนทุกข์ยากที่ตามผมมามีโอกาสรอดมากกว่าการอดตายอยู่ในนครลั่วหยาง

บรรดานางเอกที่อิเซไคมักชอบติดนิสัยผลิตสินค้าฟุ่มเฟยเครื่องสำอาง เสื้อผ้า แต่มักจะละเลยการผลิตอาหารจำนวนมากไป

อาจจะเพราะมันคือของสามัญมากจนเกินกว่าที่บรรดานางเอกจะใส่ใจก็เป็นไปได้

ไปนอกฟ้าขอบเขตของอโอรสสวรรค์ก็คงไม่ใช่เรื่องแย่นัก

ขงจื้อก็ไม่ได้ตำหนิคนที่ขึ้นเขาไปให้เสือกินมากมายนักเพราะแม้แต่ขงจื้อก็ยอมรับว่าผู้ปกครองที่โหดร้ายนั้นแย่กว่าเสือ

ไม่ต้องพูดถึงพระเอกคลั่งรักในแนวจอมนางแห่งวังหลวงเลย

ผมเช่าเรือและซื้อเรือเหมาลำค่อยๆล่องออกมาจากนครลั่วหยางสู่อนาคตที่ไม่มีในนิยาย

ผมไม่คิดจะเกี่ยวข้อง เสี่ยงตายกับพวกคนหรือโจรบนพื้นดินไปมากกว่าเท่าที่จำเป็น

และอยู่บนเรือหมายความว่า

คนที่ตามเรามาได้คือคนของทางการเท่านั้น

....

“เรียนฝ่าบาท เย่ชิวได้แวะอยู่สามวันที่นครลั่วหยางและซื้อเรือรวมทั้งเช่าเหมาลำออกไปโดยแทบไม่ได้ต่อรองราคาพะยะค่ะ”

องครักษ์เสื้อแพรรายงานองค์ฮ่องเต้ที่ช่วงนี้สะสางราชสำนักจนตาคล้ำ

แต่แม้กระนั้นก็ยังใส่ใจมากพอที่จะสนใจเย่ชิวที่ออกจากนครหลวงไป