ตอนที่89 มอบความอัปยศ
“ไงผู้อาวุโส...อ่า..ไม่สิตอนนี้ต้องเป็น...ไอ้จิ้งเหลนตัวเมียอยากเห็นซะจริงว่าแกจะดิ้นรนยังไง” น้ำเสียงเย็นเยียบของแอนดรูว์ดังก้องไปทั่วพื้นที่หงส์อมตะถึงกับสะดุ้งเฮือก เทพหงสาปลดปล่อยคลื่นเพลิงร้อนระอุคล้ายกำลังป้องกันภัยถึงทั้งสองจะดูอยู่ห่างออกไป กลับรู้สึกเหมือนดวงวิญญาณถูกกดทับ
“จะ..เจ้า”จ้าวมังกรส่งเสียงอย่างยากลำบาก
“เจ้าอะไรของแก”แอนดรูว์ปลดปล่อยจิตสังหารใส่จ้าวมังกร สายตาเขาจ้องเข้าไปในดวงตาจ้าวมังกรเพียงชั่วอึดใจอักขระอมตะนับสิบตัวได้พุ่งเข้าสู่ร่างจ้าวมังกร
“ตอนนี้แกไม่ต่างจากมนุษย์ธรรมดาแล้ว”แอนดรูว์พูดจบได้ยกร่างจ้าวมังกรขึ้น ดวงตาเขาพลันมองทะลุเข้าไปด้านใน ไม่ได้เห็นเพียงการจำแลงแปลงร่างของจ้าวมังกรเขายังทะลุเห็นถึงร่างจริงที่ถูกโซ่อักขระอมตะพันธนาการ...
...ร่างมังกรโบราณเก่าแก่ขนาดใหญ่โตมโหฬารทั่วร่างปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีเงินคราม หัวน่าเกรงขาม สองเขาพิสดารดวงตาสีเขียวมรกตเผด็จการเป็นที่สุด สี่ขาทรงพลัง กรงเล็บทั้งห้าแหลมคม หนึ่งหางยาวเท่าลำตัวปีกหนึ่งคู่กว้างใหญ่เกินกว่าใครเคยพบเห็น ทุกจุดล้วนถูกโซ่อักขระอมตะตรึงเอาไว้
แอนดรูว์ยังมองเข้าไปยังอวัยวะภายในเขาเห็นอวัยวะมังกรขนาดใหญ่อย่างที่ไม่เคยพบมาก่อนพวกมันมีความสดใหม่และทรงพลังอย่างไม่น่าเชื่อ ทั่วร่างจ้าวมังกรยังอัดแน่นไปด้วยพลังงานเข้มข้นมีสามจุดในร่างกายเป็นแหล่งเก็บพลังงานลึกลับ
เมื่อมองลึกเข้าไปถึงจิตวิญญาณจ้าวมังกรจะเห็นอักขระอมตะร้อยเรียงเป็นถ้อยคำ สะกดวิญญาณรวมไปถึงกายหยาบ ไม่ให้ใช้พลังได้
“ข้าจะฉีกแกเป็นร้อยชิ้น”จ้าวมังกรฝืนส่งเสียง ในน้ำเสียงแฝงไปด้วยความเผด็จการที่ไม่ลดลงไป
“บนกลาง ล่าง แกอยากให้จุดรวมพลังจุดไหนถูกทำลายก่อน” แอนดรูว์พูดด้วยท่าทางนิ่งสงบจ้าวมังกรกลับปลดปล่อยพลังส่วนหนึ่งออกมาอย่างน่าประหลาด
“ไอ้ตัว..บัดซบเจ้ากล้า..รึ!”
วู้มมมมมมมมมมมมมมมมม
คลื่นพลังรุนแรงสายหนึ่งปะทุออกจากร่างจ้าวมังกรเป้าหมายคลื่นพลังคือแอนดรูว์ แต่พอคลื่นพลังปะทะกับร่างแอนดรูว์กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
บึ้มเปรี้ยง เปรี้ยง!.........
หืม!? แอนดรูว์เลิกคิ้วเล็กน้อย เขาหันไปมองหงส์อมตะกับเทพหงสาที่กำลังพยายามหลบหนีออกจากมติแยกย่อยที่เขาสร้างด้วยการใช้ทักษะบางอย่างโจมตีมิติแยกย่อยให้เปิดออก
“วุ่นวายเกินไปเดี๋ยวจะถูกพวกมันพบเจอ” แอนดรูว์พึมพำ ก่อนส่งอักขระอมตะสองสาย ที่ร้อยเรียงด้วยอักขระอมตะนับร้อยตัวตรงเข้าหาหงส์อมตะกับเทพหงสา
“มนุษย์”เทพหงสาแค่นเสียงไม่พอใจ หันมามองแอนดรูว์พร้อมใช้เปลวเพลิงสีชาดโจมตีเข้าใส่อักขระอมตะ
ด้านหงส์อมตะก็สัมผัสได้ถึงพลังไม่ธรรมดากำลังคุกคามจึงปลดปล่อยเพลิงสีทองโหมเข้าใส่อักขระอมตะที่พุ่งเข้ามาหา
อักขระอมตะทั้งสองที่ถูกเพลิงโจมตีพลันรวมกันเป็นคำว่า ‘โมฆะ’ พุ่งผ่านเพลิงตรงเข้าสู่ร่างเทพหงสาและหงส์อมตะ โดยที่ทั้งสองไม่มีโอกาสได้ใช้พลังสูงสุดต่อต้าน
หลังจากอักขระอมตะเข้าสู่ร่างหงส์อมตะและเทพหงสาอักขระอมตะตรงเข้าไปพันธนาการจิตวิญญาณ ก่อนตรึงร่างจริงและสะกดพลัง
“เรามีเรื่องต้องสะสางกันเยอะจ้าวมังกร”แอนดรูว์เผยรอยยิ้ม เขาเรียกตำหนักอมตะออกมา ก่อนใช้พลังไร้รูปดึงร่างเทพหงสากับหงส์อมตะเข้าสู่ตำหนักอมตะ
“รอให้จัดการไอ้จิ้งเหลนนี้เสร็จ ต่อไปถึงคราวของพวกแก ไอ้พวกโลภมาก” แอนดรูว์พึมพำพลางเก็บตำหนักอมตะ
หลังตำหนักอมตะถูกเก็บไปในมิติแยกย่อยเหลือเพียงแอนดรูว์กับจ้าวมังกรในร่างแปลงที่ไร้พลัง
เพี๊ยะ!
เสียงตบดังลั่นจากเงียบงันอยู่ไม่กี่วินาที
เป็นแอนดรูว์ใช้ฝ่ามือตบใบหน้าจ้าวมังกรทำเอาใบหน้าจ้าวมังกรมีรอยฝ่ามือปรากฏ
ผลั้กเพี๊ยะ!
แอนดรูว์ใช้หลังมือตบใบหน้าจ้าวมังกรตามด้วยใช้ฝ่ามือ ใบหน้าจ้าวมังกรจึงหันซ้ายหันขวาอย่างรวดเร็วตามแรงสีหน้าที่แสดงออกของจ้าวมังกรมีแต่ความไม่พอใจ สายตาที่มองแอนดรูว์ยังเต็มไปด้วยความโกรธเคือง
“ไอ้ทาส”
เพี๊ยะ!
“ปากดี! ยังรู้สถานะของตัวเองอีก วันนี้ฉันจะระบายทุกอย่างลงทีแกนี่แหละ” แอนดรูว์พูดหลังตบจ้าวมังกรเขาเพิ่มแรงบีบของฝ่ามืออีกเล็กน้อยให้อีกฝ่ายส่งเสียงอู้อี้ออกมา โดยไม่สนว่าจะเป็นตายร้ายดียังไงเพราะไม่ว่างยังไง จ้าวมังกรไม่มีทางตายง่าย ๆ มันจะมีแค่ความรู้สึกทรมานเท่านั้นที่เพิ่มขึ้น
เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! ผละ!! เพี๊ยะ! ผลั๊ก!....
แออ้องอาย……
เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!
อ้าอะ อ้า แอ อู้อี้ไออ้าย..
เพี๊ยะ! ผลั๊ก!
แอนดรูว์ตบใบหน้าจ้าวมังกรไม่ยั้งแต่นอกจากรอยแดงและรอยบวมช้ำบนใบหน้าที่หายไปอย่างรวดเร็ว ที่ทำให้เขารู้สึกดีที่เหมือนได้ระบายความขุ่นเคืองเล็กน้อยแบบสดใหม่ทุกครั้งเสียงอู้อี้แฝงไปด้วยความโกรธของจ้าวมังกรเริ่มทำให้เราหงุดหงิด
เงียบงัน!
แอนดรูว์ใช้อักขระอมตะกับจ้าวมังกรอีกครั้งก่อนคลายฝ่ามือที่รัดลำคอจ้าวมังกรเล็กน้อย
“แกคงส่งเสียงไม่ได้อีกแล้ว”
เพี๊ยะ! แอนดรูว์ตบใบหน้าจ้าวมังกรหนึ่งทีหลังพูดจบ จ้าวมังกรขยับปากโดยไร้เสียงแขนขาของจ้าวมังกรที่ดิ้นไปมาไม่สามารถทำอะไรแอนดรูว์ได้
เพี๊ยะ!
“สะใจดีวะอีแก่” แอนดรูว์ตะโกนเสียงดังข้างหูจ้าวมังกร
“จำได้ไหมวันที่ฉันเจอแกครั้งแรก...ฉันช่วยแกแลกกับการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมไม่ได้เอาเปรียบแกสักนิด ฉันทำตามคำขอแกทุกอย่าง แต่สิ่งที่แกให้คืออะไร!”
เพี๊ยะ!
“เสียงหัวเราะคำเยาะเย้ย...พอผลลัพธ์มันออกมาดีแล้วเป็นไง ใช้ฉันยังกับทาส ไอ้เวร!”
เพี๊ยะ!
“ไม่นับรวมมังกรพวกนั้นที่ดีกับฉันทั้งให้เก็บตัวอย่าง...เอาของดี ๆ มาให้...แต่กับแกมันชอบจิกหัวใช้คนอื่น เห็นต่ำกว่าแกกดต่ำหมดข้อต่อรองฉันถูกลดทอนไปตั้งสามเท่า”
เพี๊ยะ!
“พอฉันจะเอาส่วนที่โดนเอาเปรียบคืนแล้วเป็นไงแกดันมาเจ้าคิดเจ้าแค้น หาเรื่องฉันตลอด จับผิดกันได้ทุกครั้ง...จนถูกบีบให้ทำพันธสัญญายังดีตอนนั้นฉันประนีประนอมกับแกต่อหน้าพวกมังกรเก่าแก่หลายตัว ถึงแก้พันธสัญญาให้กลับมาเท่าเทียมได้”
ผลั๊ะ!
“สุดท้ายยังตามมาฉีกสัญญา...เฮ๊อะ! ตลอดมาฉันยอมแกมาตลอด ตอนนี้ฉันอยู่เหนือกว่า”
เพี๊ยะ
“แกชอบพูดว่าไงจำได้ไหมผู้แข็งแกร่งอยู่เหนือทุกสิ่ง วันนี้ฉันแข็งแกร่งกว่าแกแล้วขอชำระทั้งต้นทั้งดอกให้ครบเลย”
เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!
แอนดรูว์ตบหน้าจ้าวมังกรสามครั้งติดหลังระบายความไม่พอใจและตบหน้าจ้าวมังกรเป็นระยะ ถึงแม้ว่าสภาพจ้าวมังกรยังเหมือนเดิมแต่อารมณ์ที่จ้าวมังกรแสดงออกมาคือความโกรธแฝงจิตสังหาร
“ไม่พอใจโกรธ เคือง แค้น จะอะไรก็มาเถอะ แสดงออกมา”
ผลั๊ก!
แอนดรูว์เปลี่ยนจากตบหน้าจ้าวมังกรเป็นต่อยหน้าด้วยความรุนแรง
“จะได้รู้ว่าวันนั้นฉันรู้สึกยังไงแค่มหาจักรพรรดิ ต่อให้แกฝึกลมปราณถึงระดับเซียนอมตะด้วยผลลัพธ์ก็เหมือนเดิมเพราะระดับฝึกลมปราณสวยหรู มันเท่ากับระดับจิตวิญญาณที่ต่ำต้อยของแกยังไงล่ะ”
ผลั๊กผลั๊ก!
จ้าวมังกรถูกแอนดรูว์รัวหมัดใส่ใบหน้าสองครั้งติดถึงจะรู้สึกงุนงงและเจ็บปวด ความเสียหายกลับถูกรักษากลับสู่สภาพเดิมอย่างรวดเร็วด้วยรูปแบบชีวิตอันแข็งแกร่งของร่างกาย
แอนดรูว์ระบายอารมณ์ใส่จ้าวมังกรอยู่หลายชั่วโมงทั้งยังระบายความในใจยาวเหยียดในมิติแยกย่อยที่เขาสร้างขึ้น นอกจากเสียงของเขาและเสียงหมัดกระทบใบหน้าจ้าวมังกรก็ไม่มีเสียงอื่นเลย
หนึ่งวันต่อมา
สภาพจ้าวมังกรในเวลานี้อยู่ในสภาพเปลือยเปล่าแอนดรูว์ทุบตีเตะต่อยใส่ร่างจ้าวมังกรที่ดิ้นรนหลบหลีกอยู่บนพื้นมิติ
“เออดีหลบได้หลบไป ยังไม่สาแก่ใจกับสิ่งที่แกทำสักนิด” แอนดรูว์พูดไป เตะร่างจ้าวมังกรไปไม่แสดงความเมตตาสงสารหรือเบามือลงมีแต่จะเพิ่มความรุนแรงให้หนักขึ้น เพราะสิ่งที่เขาต้องทนทรมานมาหลายปีหนักกว่านี้ไม่รู้กี่เท่าไหนจะถูกข่มขวัญไล่ล่าเอาชีวิต
“ฉันไม่ฆ่าแกหรอกจ้าวมังกรฉันจะจับแกไปดึงยีน รีดไขกระดูก” สิ้นเสียงแอนดรูว์เขาได้เตะร่างจ้าวมังกรลอยกระเด็นไปไกล แล้วหายตัวไปอีกด้าน เตะร่างจ้าวมังกรกลับมาที่เดิม
พลั๊ะ!
วูบ!
แอนดรูว์ปรากฏตัวใกล้ร่างจ้าวมังกรเขาเอาฝ่าเท้าเหยียบหน้าอกจ้าวมังกรพลางดีดนิ้วครั้งหนึ่ง
เป๊าะ!
ยกเลิกเงียบงัน!
“ไง! รู้สึกดีไหม” แอนดรูว์ใช้น้ำเสียงเย้ยจ้าวมังกรสายตาจ้าวมังกรมองที่เขาด้วยความอาฆาต
“แกแกต้องตาย ถ้าข้าหลุดไปได้”
“หลุดไปได้ฝันไปเถอะ ไม่มีวันนั้น...แต่อาจมีวันที่แกเป็นทาสของฉัน” แอนดรูว์ยิ้มเยาะเขาเชิดหน้าขึ้นแสดงความสูงส่งเหมือนที่จ้าวมังกรชอบทำในอดีตใส่เขา
“ตายตาย ตาย ฆ่าจะฆ่าเจ้าให้ตายยยยยยยยยยยย” จ้าวมังกรแผดร้องเสียงดังราวกับเริ่มคลั่งจากสิ่งที่แอนดรูว์ทำ ด้วยตัวตนระดับจ้าวมังกรที่อยู่บนจุดสูงสุดมานานถูกเหยียบย่ำทรมานจะเกิดความโกรธจนแทบบ้าเป็นเรื่องธรรมดา
“อย่างนี้สิแกมันหยิ่งผยอง เผด็จการ ด้วยนิสัยของแกเก็บอารมณ์ไม่อยู่หรอก นอกจากเสแสร้งและเอาคืนเป็นสิบเท่าฉันรู้นิสัยแกดี แกไม่มีวันร้องขอชีวิตง่าย ๆ” พูดจบแอนดรูว์ได้เริ่มทุบตีจ้าวมังกรรุนแรงขึ้นครั้งนี้ถึงกับมีเสียงกระดูกแตกหักดังขึ้นเป็นระยะ
หลายวันผ่านไป
แอนดรูว์ได้ลงมือทุบตีจ้าวมังกรจนพอใจเขาได้เรียกตำหนักอมตะออกมาเก็บจ้าวมังกรเข้าไปด้านใน...พร้อมส่งจ้าวมังกรไปยังชั้นที่สิบเอ็ดของตำหนักอมตะต่างจากหงส์อมตะกับเทพหงสาที่ถูกส่งไปในชั้นที่หก
“เฮ้อ! รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก” แอนดรูว์แสดงท่าทางผ่อนคลายอยู่ครู่หนึ่งก่อนกลับสู่ความสงบอย่างที่เคยเป็น
“อยากเดินหน้าแบบก้าวกระโดดไม่ว่ายังไงก็รีบร้อนไม่ได้ต้องค่อยเป็นค่อยไป” แอนดรูว์มองตำหนักอมตะขนาดเล็กลอยอยู่บนมือขวา
“ตัวตนระดับมหาจักรพรรดิหายไปถึงสามในจักรวาลถือว่าเป็นเรื่องใหญ่ ช่วงนี้คงทำอะไรไม่ได้ ปล่อยให้จักรวาลวุ่นวายไปก่อนเผื่อตัวตนระดับอมตะเคลื่อนไหวคงเป็นเรื่อง ดีไม่ดีดวงซวยไปเจอระดับอมตะแท้คงดับอนาถ”แอนดรูว์พึมพำเขาคิดถึงสิ่งที่ได้รับมาและเริ่มคิดสิ่งที่จะดำเนินการต่อไปในอนาคตที่ต้องเปลี่ยนแผน
“ระดับจิตวิญญาณของเราตอนนี้อยู่ในระดับกึ่งอมตะต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะยกระดับสู่ระดับอมตะ ต่อให้มีความรู้สืบทอดอยู่ส่วนหนึ่ง มันถือว่าน้อยนิดถ้าเทียบกับภายนอกที่กว้างใหญ่นี่อาจเป็นช่วงเวลาที่ดี ที่จะเรียนรู้ความทรงจำของปรมาจารย์หย่งเหิงและอาจารย์อู๋หมิง...
...แต่ถ้ากลับไปสกายทาวเวอร์ตอนนี้อาจไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่ถึงปัญหาของจ้าวมังกรจะถูกจัดการ ปัญหาใหม่ของผู้สืบทอดอักขระอมตะก็ตามมาติด ๆกลับไปใจกลางมหาจักรวาลที่เป็นจุดศูนย์กลางของมหาพิภพสวรรค์ถือเป็นตัวเลือกที่ดี...
...ติดตรงอาจเจอไอ้ฉยงฉี! ตอนนี้มันอาจรักษาตัวอยู่หรือหลบหนีออกจากมหาพิภพจักรวาลเราไม่มีทางรู้ได้เลยเจอมันเราต้องเข้าปะทะแน่นอน แต่มันอาจรักษาตัวกลับไปสู่ระดับอมตะแล้ว”
แอนดรูว์ครุ่นคิดเขาเริ่มวางแผนใหม่อีกครั้ง
73K
![หมื่นอสูรก้มกราบ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1620879063_83193514.webp)
