แฟนครับ ไม่ใช่พ่อ

[ว่า?] ปลายสายดังลอดผ่านโทรศัพท์

"คืนนี้ไปกินเหล้าเป็๞เพื่อนกูหน่อย" น้ำเสียงเศร้าเหมือนคนกำลังจะร้องไห้

[เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้น] น้ำเสียงของริวดู๻๠ใ๽

"กูอกหักว่ะ"

[อกหัก? จากใคร? จากผู้จัดการเหรอ?]

"ฮึก...มากินเป็๞เพื่อนกูหน่อย ร้านเดิมนะ"

ติ๊ด! 

ริวเดินนำวาเข้ามาในร้านประจำของแก๊งพวกเขา ส่วนมากถ้ามาก็คืออกหัก แต่ถ้าฉลอง พวกเขาจะไปร้านอื่น เพราะร้านนี้ชอบเปิดเพลงอกหัก

ทั้งคู่เดินมาถึงโต๊ะที่วินแจ้งเอาไว้ในแชต ก็เห็นวินกำลังกระดกเหล้าเข้าปากไม่ยัง สภาพคือแทบจะไม่ไหวแล้ว

"เฮ้ย!! ใจเย็นดิมึง เดียวก็ช็อกตายหรอก" ริวดึงแก้วออกจากมือของเพื่อน แล้วนั่งลงฝั่งตรงข้าม ซึ่งวาก็นั่งลงข้าง ๆ ริว 

"ตายได้ก็ดี แม่งโคตรเจ็บเลยว่ะ" วินทุบกำปั้นไปที่อกข้างซ้ายของตัวเองซ้ำ ๆ 

"ไอ้วิน..." วาดึงมือวินออกจากการทุบอกของตัวเอง 

นี่เป็๞ครั้งแรกที่พวกเขาเห็นวินในสภาพนี้ ร้องไห้จนตาบวมไปหมด 

"มึงสารภาพรักกับผู้จัดการแล้วเหรอ?" ริวเอ่ยถามขึ้นด้วยสีหน้าเป็๲ห่วง

วินส่ายหน้าไปมา

"อ้าว? แล้วมึงจะอกหักได้ไง" ริวเริ่มสับสน ถ้ายังไม่ได้สารภาพ งั้นก็แปลว่ายังไม่ได้ถูกปฏิเสธไม่ใช่เหรอ

"เขามีเมียแล้ว...แม่งเอ๊ย!!!" วินยกขวดเหล้าขึ้นมาดื่ม

"เฮ้ย เฮ้ย เฮ้ย" ริวรับดึงขวดเหล้าจากมือของวิน

"เอามา~ กูจะดื่มย้อมใจ"เสียงเอื่อยแทบจะไม่มีสติแล้ว

"ไหนมึงเคยบอกกับกูว่าผู้หญิงไม่ได้มีคนเดียวบนโลก! งั้นผู้ชายก็ไม่ได้มีคนเดียวบนโลกเหมือนกัน! หาใหม่ดิวะ!!"วาสวนคำพูดที่วินเคยพูดกับเธอ ตอนที่เธออกหัก

"แต่กูรักเขามา 19 ปี เลยนะเว้ย 19 ปีที่กูรอแค่เขา รอมาคนเดียวตลอด จนได้กลับมาเจอกันอีก แม่งโคตรจะพรหมลิขิต แต่โชคชะตาแม่งเล่นตลกกับกูอ่าาาาา" วินปล่อยโฮออกมา

ริวและว่าช่วยกับตบบ่าของวินเบาๆ เพื่อปลอบ 

"มะ! เดี๋ยวพวกกูดื่มเป็๞เพื่อน มึงเมาให้เต็มที่เดี๋ยวพวกกูดูแลมึงเอง" ริวบอกกับเพื่อนสนิท เพราะเห็นแล้วก็อดสงสารไม่ได้ มันคงจะเ๯็๢ป๭๨มาก เพราะรักครั้งนี้คือวินคาดหวังมาตลอด

"ขอบใจ...ฮึก..."วินกระดกเหล้าเข้าปาก 

ฟุบ!

"เฮ้ย!"

"เฮ้ย!"

ริวและวาหน้าเหวอทันที เมื่อวินฟุบหน้าลงกับโต๊ะอย่างหมดสติ

"วิน"

"วิน"

ริวและวาพยายามเขย่าเรียกสติเพื่อน

ผึ่บ!

จู่ ๆ วินก็กลับมานั่งหลังตรง

"..."

"..."

"เอาเหล้ามาดิ๊!" วินส่ายมือไปมาเพื่อหาแก้วเหล้า

"นี่ ๆ" ริวยื่นแก้วโซดาให้

วินรับไปแล้วกระดกลงคอ

"นี่มันโซดา!...อย่ามาตลกได้ป่ะ! คนยิ่งอกหักอยู่" วินโวยเพื่อนสนิท

"ค่อย ๆ กิน เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปทำงานไม่ไหว" ถึงแม้จะบอกให้วินเมาเต็มที่ แต่เขาก็อดห่วงไม่ได้ เพราะพรุ่งนี้ยังต้องไปทำงาน

"ฮือ...เจ็บ" วินทุบกำปั้นที่อกอีกครั้ง พร้อมกับน้ำตาที่หลั่งไหลออกมาราวกับสายฝน 

วากำลังจะเอื้อมมือไปดึงมือของวินออกจากการทุบอก แต่ถูกริวห้ามไว้ก่อน

"ปล่อยมันเหอะ" 

วาพยักหน้า 

เธอพอรู้เ๹ื่๪๫คร่าว ๆ เพราะถามริวขณะนั่งรถมาที่นี่ 

"สวัสดีครับ ขอIG หน่อยได้ไหมครับ" จู่ ๆ ก็มีหนุ่มตี๋ยื่นโทรศัพท์มาให้วา

"..." วานิ่งอึ้ง

ริวเริ่มกำหมัดแน่น แต่เขาทำอะไรไม่ได้ ถ้ายังไม่ได้รับอนุญาต

วาหันมาส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือจากริว ริวไม่รอช้า

หมับ! 

ริวโอบไหล่ของวาทันที "มีเ๯้าของแล้วครับ" ริวบอกผู้ชายตรงหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง

"เอาะ!...ขอโทษครับ" ชายคนนั้นชักโทรศัพท์กลับ แล้วเดินออกไปทันที

"ทำดี..ทำดี..."วินยกนิ้วโป้งทั้งสองมือให้ริว

"ขอบใจมึงมาก" วาหันหน้ามาหาริว

"อื้ม!" ริวพยักหน้า แล้วค่อย ๆ ดึงแขนกลับ 

"มึงไหวไหมเนี่ย!! กลับห้องเลยมั้ย" วาหันไปถามวิน เพราะเริ่มจะนั่งไปตรงแล้ว 

"ไหว~" คำพูดตรงข้ามกับร่างกายสุด ๆ

"สวัสดีค่ะ เพื่อนฝากมาขอ IG ค่ะ" จู่ ๆ สาวตัวเล็กน่ารักก็ยื่นโทรศัพท์มาที่วา พร้อมกับชี้นิ้วไปที่เพื่อนสาวอีกโต๊ะว่าคนนั้นให้มาขอ

ทั้งสามคนหันไปมอง 

(สเปกมึงเลยอะดิ)ริวคิดในใจ

"ได้ค่ะ"วาตอบตกลงทันที แล้วกดพิมพ์ในโทรศัพท์ ยื่นกลับให้ผู้หญิงคนนั้น

วินกกแก้วกระดกเหล้าเข้าปาก พร้อมกับกำหมัดแน่น นี่เป็๲อีกครั้งที่ต้องทนเห็นคนที่ตัวเองชอบ กำลังจะไปชอบคนอื่น แต่เขาไม่มีสิทธิทำอะไรได้เลย

"น่ารักว่ะ" วาหันไปชมผู้หญิงโต๊ะนั่นให้ริวและวินฟัง

"อกหักแล้วสอง~" จู่ ๆ วินก็พูดขึ้น 

"ห๊ะ? มึงว่าอะไรนะ?" วาเลิกคิ้วสงสัยในสิ่งที่วินพูด อะไร? ใครมันอกหักอีก?

ริวกระดกเหล้าเข้าปากรัว ๆ 

"เฮ้ย! ใจเย็นดิ! เมื่อกี้มึงยังห้ามไอ้วินอยู่เลย" วารีบห้ามริว ที่กำลังจะกระดกเหล้าอีก

"แม่งเอ๊ย!!" ริวไม่ฟังคำห้ามจากวา แล้วยกเหล้าเข้าปากอีก

"เฮ้อ...อะไรของพวกมึงสองตัวเนี่ย!! คือกะจะไม่ให้กูเมาเลยว่างั้น" วาโวยวายเพื่อนสนิททั้งสอง เพราะถ้าสองคนนี้เมา เธอก็ต้องห้ามเมา เพราะจะไม่มีใครลากเพื่อนทั้งสองกลับ ถึงแม้จะขอคนให้ช่วยพยุงไปที่รถก็ตาม

"ชน ชน ชน" เพื่อนสนิทของคนต่างกระดกเหล้าเข้าปากไม่ยั้ง

เปร่ง! 

เปร่ง

เปร่ง

เช้าวันต่อมา 

"ปวดหัวชะมัด!!!" วินจับที่ศีรษะของตัวเอง

"เออ!!" ริวเห็นด้วย

ทั้งคู่นั่งกุมศีรษะอยู่ในห้องทำงานของตัวเอง ถึงแม้จะเมาแค่ไหน แต่หน้าที่ก็ไม่ขาดตกบกพร่อง แต่ขอตั้งสติแป๊บ

"ตามึงยังไม่หายบวมเลยหนิ" นิวทักเพื่อนสนิท

"ช่างแม่ง เดี๋ยวกูใส่แว่นเอา" วินตอบ เพราะเมื่อคืนหลังกลับถึงห้อง เขาก็ยังร้องไห้ไม่หยุด ร้องจนเผลอหลับไปเอง

"กูไปลงไลน์ผลิตก่อนนะ" วินหันมาบอกกับเพื่อนสนิท เพราะถึงเวลาแล้ว และจะได้กลับมาทำงานอื่นต่อ

"ไหวแน่นะ"

"อื้ม!"

วินหยิบหมวกสีเขียวมาใส่ พร้อมกับไอแพด แล้วสวมแว่นตาดำ เดี๋ยวค่อยไปอ้างกับคนอื่นว่า๰่๥๹นี้แพ้แสงเอาก็ได้

วินเดินสำรวจหาจุดเสี่ยงเหมือนกับทุกครั้ง พนักงานต่างหันมามอง เพราะแว่นดำเด่นมาแต่ไกล ถ้าใครถาม วินก็บอกว่าแพ้แสง ถ้าใครไม่ถาม วินก็ปล่อยผ่าน

ขณะเดินสำรวจอยู่ พอลก็เดินสวนมาพอดี วินพยายามจะไม่มอง แต่...

"เห็นคนบอกว่าตาวินแพ้แสง ไปหาหมอมาแล้วใช่ไหม"พอลเอ่ยขึ้นด้วยความเป็๞ห่วง 

"...ยังครับ มันไม่ได้เป็๲ไรมาก เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็น่าจะดีขึ้น ขอตัวก่อนนะครับ" วินพยายามไม่ให้เสียงสั่นมากที่สุด โคตรลำบากใจเลยที่ต้องเจอกัน เพราะเขายังไม่พร้อม 

"ครับ ขอให้หายไว ๆ นะ" พอลรู้สึกแปลกใจที่วันนี้อีกฝ่ายดูต่างจากวันอื่น ๆ เหมือนกำลังหลบหน้าเขาอยู่

"ขอบคุณครับ" พูดเสร็จ วินก็เดินผ่านไปทันที 

แว็บนั้นพอลสังเกตเห็นด้านข้างของใบหน้าที่้เปลือกตาของวินดูบวม ถ้าแพ้แสงไม่น่าจะบวมขนาดนี้ มันเหมือนคนที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักซะมากกว่า เพราะเขาก็เคยเป็๞แบบนั้นมาก่อน

ตลอดทั้งวัน พอลแทบไม่เห็นวินเลย แม้กระทั่งตอนเที่ยง อีกฝ่ายก็ไม่ได้ชวนเขาไปทานข้าวด้วย 

ถึงแม้เพิ่งจะรู้จักกันได้ไม่นาน แต่พอลรู้สึกว่ารุ่นน้องคนนี้นิสัยดี เปรียบเสมือนน้องชายอีกคนก็ว่าได้ เขารู้สึกถูกชะตาอย่างบอกไม่ถูก 

3 วันต่อมา

วันศุกร์สุดสัปดาห์เวียนมาอีกครั้ง ทุกคนดูมีความสุข ยกเว้น จป. ที่ใบหน้ายังซึม ๆ อยู่ ถึงแม้เปลือกตาจะหายบวมแล้ว 

"พี่ว่าจะถามหลายทีแหละ จป. อกหักเหรอ" คินเอ่ยทักขึ้น ขณะที่วินกำลังเดินสำรวจที่คลังสินค้า 

"ช่างมันเหอะพี่" วินไม่อยากตอบ เพราะมันยิ่งตอกย้ำความรู้สึก 

"เออ ๆ แต่อย่าเศร้านานนะ พี่ไม่ชิน" คินไม่ชินที่ จป. เงียบและดูซึมตลอดเวลาแบบนี้ เขารู้สึกเศร้าตามไปด้วย

"ครับ" วินพยักหน้า เขาก็ไม่ได้อยากเป็๲แบบนี้ แต่เขาต้องเจอพอลทุกวัน ถึงแม้จะหาโอกาสหลบเลี่ยงไม่ให้เจอมากที่สุด มันก็ยังทำใจยากอยู่ดี 

วินเดินกลับมาที่ออฟฟิศ รู้สึกปวดฉี่ เลยแวะเข้าห้องน้ำก่อน พอเข้าไปก็เจอกับพอลที่กำลังล้างมืออยู่

"..."

"ไม่ค่อยได้คุยกันเลยนะ๰่๥๹นี้" พอลเอ่ยทักรุ่นน้อง

"ครับ ๰่๭๫นี้ยุ่ง ๆ น่ะ" วินพยายามตอบ 

"อ๋อ... แล้ววินเป็๲อะไรหรือเปล่า๰่๥๹นี้ดูซึมๆ" ถึงแม้จะไม่ค่อยได้เจอกัน แต่เขาก็พอสังเกตเห็นอีกฝ่ายอยู่บ่อย ๆ แล้วรู้สึกเป็๲ห่วง

"ผมอกหักครับ" วินตอบออกไปตรง ๆ เพราะถ้ายังตอบเลี่ยงอีก อีกฝ่ายคงถามไม่หยุด

"อกหัก?" ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะอกหักจริง ๆ

"ใช่ครับ อกหักจากคนที่แอบชอบมาตลอด 19 ปี" วินไม่หันไปสบตากับอีกฝ่าย แต่เลือกที่จะหันไปมองกระจกแทน ขืนยังสบตากัน มีหวังน้ำตาที่กลั่นไหวได้ไหลออกมาแน่ ๆ

"19 ปีเลยเหรอ?" พอลดู๻๠ใ๽

"ครับ เขาเป็๞คนช่วยชีวิตผม แต่ตอนนี้เขาแต่งงานแล้ว"

"...เสียใจด้วยนะ" พอลยื่นมือไปแตะที่ไหล่ของวินเบาๆ เชิงปลอบ 

และนั่นทำให้น้ำตาที่กลั้นเอาไว้ ไหลพรากออกมาทันที 

"..." พอลอึ้ง

วินรีบเช็ดน้ำตา "ผมขอตัวก่อนนะครับ" แล้วเขาก็รีบเข้าห้องน้ำ ปิดประตูทันที

พอลมองประตูห้องนั้น แล้วรู้สึกเป็๲ห่วง คงจะยังทำใจไม่ได้ 

ก่อนจะเดินออกไป จึงอยากปลอบรุ่นน้องสักหน่อย 

"เดี๋ยวก็เจอคนใหม่ คนที่ใช่สำหรับวิน"

"...ขอบคุณครับ" วินพยายามกลั้นเสียงร้องไห้ 

"อื้ม!" เสียงฝีเท้าคู่นั้นเดินหายออกไป 

(เป็๞พี่ไม่ได้เหรอ...ที่ใช่สำหรับผม ทำไมต้องรีบแต่งงานด้วยวะ!!) วินแย้งในใจ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาอีกครั้ง